ตอนที่ 82 การปรากฏตัวที่ไม่เหมือนเดิม

ก่อนที่คนทั้งสามของตระกูลเฉียวจะทันได้ตั้งตัว เฉียวเหรินจื้อก็หายวับไปพร้อมกับแสงสีขาวในชั่วพริบตา

ภายในห้องนั่งเล่นพลันเงียบสงัดราวกับป่าช้า

หน้าจอโทรศัพท์มือถือทั้งสามเครื่องเด้งข้อความแจ้งเตือนขึ้นมาพร้อมกัน

[โควตาจำหน่ายหมดแล้ว]

เฉียวเหวินไป่กลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อกอย่างเงียบงัน

แม่เจ้าโว้ย!

การท่องเที่ยวข้ามกาลเวลาครั้งนี้ ถึงกับไม่เหมือนครั้งไหนๆ ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย

"น... น... นี่มัน..." เฉียวเข่อซินพูดเสียงติดอ่าง

แม้จะได้ยินพี่ชายเล่าเรื่องข้ามมิติเวลามาบ้างแล้ว แต่...แต่พอได้เห็นคนเป็นๆ หายวับไปต่อหน้าต่อตา เธอก็ยังคงตกตะลึงกับภาพตรงหน้าอย่างรุนแรง

แม่เฉียวอึ้งไปพักใหญ่กว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ เธอหันไปมองลูกชาย "เหวินไป่ พ่อแกแย่งโควตาได้แล้วใช่ไหม"

เฉียวเหวินไป่พยักหน้า

"ต... แต่ทำไมคราวนี้ถึงไม่เหมือนของแกล่ะ"

ก่อนหน้านี้ไม่ได้บอกหรอกเหรอว่าไกด์ที่ชื่อเจียงเย่คนนั้นจะขับรถมารับไป แล้วคราวนี้ทำไมคนถึงได้ 'แวบ' เดียวหายไปเฉยๆ แบบนี้ล่ะ

เฉียวเหวินไป่ตั้งสติ "วิธีขายไม่เหมือนกัน วิธีรับคนก็เลยต่างกันไปด้วยครับ"

เวลา 22:29 น. ณ แผนกสื่อสารของมณฑลทหาร

นายทหารและพลทหารทั้งหมดของกองพันสามและกองพันสี่เข้าแถวกันอย่างเป็นระเบียบ ทุกคนถือเทอร์มินัลทหารไว้ในมือ บนหน้าจอแสดงหน้าร้านค้าโต่วอินของ 'บริษัททัวร์อี๋เย่' เหมือนกันทั้งหมด

"ทุกคนฟัง!" ผู้บังคับกองพันสามหวังเถี่ยสั่งเสียงเข้ม "นับถอยหลังสิบวินาที!"

ภายในห้องสื่อสาร ทหารหลายสิบนายต่างกลั้นหายใจจดจ่อ นิ้วมือลอยค้างอยู่เหนือหน้าจอ

"ห้า สี่ สาม..."

ทันทีที่การนับถอยหลังสิ้นสุดลง ทุกคนก็กดปุ่ม "แย่งซื้อทันที" พร้อมกัน

ทันใดนั้น จ้าวเสี่ยวหู่ พลทหารกองร้อยเจ็ด กองพันสาม ก็ร้องออกมาด้วยความดีใจ "ผมแย่ง..."

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ แสงสีขาวเจิดจ้าสายหนึ่งก็แผ่เข้าคลุมร่างเขาทั้งตัว วินาทีต่อมา ร่างของเขาก็อันตรธานหายไปจากตรงนั้นในพริบตาราวกับถูกยางลบลบออก

"จ้าวเสี่ยวหู่?!" สหายทหารข้างกายรีบยื่นมือออกไปคว้า ทว่ากลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า

ในเวลาเดียวกัน ณ กองบังคับการกองพันสี่

ผู้บังคับกองพันสี่หลี่เจิ้นกั๋วกำลังจ้องเทอร์มินัล จู่ๆ ก็ขมวดคิ้ว "นี่คือแย่งได้..."

คำว่า 'แล้ว' ยังไม่ทันหลุดออกจากปาก รอบกายเขาก็พลันสว่างวาบด้วยแสงสีขาวเจิดจ้า

ผู้บังคับกองร้อยจางต้าเปียวที่อยู่ข้างๆ รูม่านตาหดเกร็งทันที "ผู้พัน?!"

เขาเอื้อมมือไปดึงตามสัญชาตญาณ ทว่ากลับเห็นร่างของหลี่เจิ้นกั๋วเลือนรางลงอย่างรวดเร็วท่ามกลางแสงสว่าง แล้วหายวับไปในพริบตา

ทั้งกองบังคับการพลันแตกตื่นโกลาหลขึ้นมาทันที

"ผู้พันหายไปแล้ว?!"

"นี่มันเรื่องอะไรกัน?!"

"ผีหลอกรึไงเนี่ย?!"

ผู้บังคับกองพันสามหวังเถี่ยกับผู้บังคับกองร้อยจางต้าเปียวแห่งกองพันสี่ ต่างรีบยกหูโทรศัพท์รายงานขึ้นไปทันที

ข่าวนี้ถูกส่งถึงหูของผู้บัญชาการจางในทันที

เสียงของผู้บัญชาการจางที่ปลายสายยังคงสุขุมราบเรียบตามปกติ "รับทราบแล้ว ไม่ต้องตื่นตระหนก"

"ต... แต่ว่าท่านผู้บัญชาการครับ พวกเขา..."

"พวกเขาไปปฏิบัติภารกิจพิเศษ" ผู้บัญชาการจางเอ่ยตัดบทอย่างสงบนิ่ง "เรื่องนี้จัดเป็นชั้นความลับสุดยอด ห้ามทุกคนแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด"

เมื่อวางสายลง ภายในห้องก็เงียบกริบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตก

เหล่าทหารต่างมองหน้ากันไปมา มีคนกลืนน้ำลายลงคอ "ถ้าอย่างนั้น... ทัวร์ท่องเที่ยวที่พวกเราเพิ่งแย่งซื้อไปเมื่อกี้ ก็คือการเดินทางข้ามมิติเวลาจริงๆ เหรอครับ"

หวังเถี่ยตบเข้าที่ท้ายทอยของเขาฉาดใหญ่ "อะไรไม่ควรถามก็อย่าถาม!"

หวังเถี่ยมองไปยังจุดที่จ้าวเสี่ยวหู่หายตัวไป ในใจกระจ่างชัดถึงคำตอบแล้ว

บางที การท่องเที่ยวข้ามกาลเวลาอาจมีอยู่จริง

เวลา 22:29 น. ณ ห้องเช่าในเมืองเผิงเฉิง

เฉินโม่จ้องหน้าจอโทรศัพท์เขม็ง นิ้วมือค้างอยู่เหนือปุ่ม "แย่งซื้อทันที"

"สิบ เก้า แปด..." เขาจ้องการนับถอยหลังของนาฬิกาอะตอมบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ หัวใจเต้นรัวเร็วขึ้นเรื่อยๆ

เสียงสายฝนนอกหน้าต่างเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ไฟถนนเก่าๆ สาดแสงเงาวูบวาบกระทบลงบนบานกระจก

"สาม สอง หนึ่ง... กด!"

นิ้วหัวแม่มือของเขากดลงไปอย่างแรง

หน้าจอขาววาบขึ้นมาทันใด หลังจากการกดรัวๆ มั่วๆ ไปหลายครั้ง ข้อความแจ้งเตือนแถวหนึ่งก็เด้งขึ้นมา

[ยินดีด้วย! คุณแย่งซื้อโควตาทริปท่องเที่ยวหนึ่งวัน ณ มณฑลทหารอันซี ราชวงศ์ถัง ค.ศ. 789 สำเร็จ!]

ในขณะที่เฉินโม่กำลังดีใจว่าตนเองช่วยให้คนบนโลกลดการถูกหลอกไปได้อีกหนึ่งคน เขากลับต้องตกตะลึงเมื่อพบว่ารอบตัวถูกแสงสีขาวสว่างจ้ากลืนกินในพริบตา!

แม่เจ้าประคุณเอ๊ย!

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย

ยังไม่ทันที่เขาจะขยับตัว วินาทีต่อมาร่างทั้งร่างก็อันตรธานหายไปจากจุดเดิมทันที

นอกหน้าต่าง ฟ้าแลบแปลบปลาบผ่าลงมา ส่องให้เห็นห้องที่ว่างเปล่าไร้เงาผู้คน

บนโทรศัพท์มือถือของหลี่ลี่เฉิง บุตรชายของศาสตราจารย์หลี่และเป็นศาสตราจารย์ชื่อดังในวงการโบราณคดีเช่นกัน ก็มีข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาเช่นเดียวกัน

[ยินดีด้วย! คุณจองโควตาท่องเที่ยวหนึ่งวัน ณ มณฑลทหารอันซี ราชวงศ์ถัง ค.ศ. 789 สำเร็จ!]

หลี่ลี่เฉิงไม่คาดคิดว่าตนเองจะแย่งชิงสิทธิ์มาได้ ความคิดเพิ่งแล่นขึ้นมาในหัว กะว่าจะยกโควตานี้ให้บิดา ทว่าในวินาทีถัดมา ร่างของเขากลับอันตรธานหายไปจากห้องหนังสือ

ภรรยาของหลี่ลี่เฉิงยกผลไม้กับของว่างมาเคาะประตูห้องหนังสือ เคาะอยู่นานก็ไม่มีเสียงตอบรับ จึงผลักประตูเปิดเข้าไปทันที

พอมองห้องหนังสือที่ว่างเปล่าไร้ผู้คน สีหน้าของเธอก็ฉายแววสงสัย

"ไปไหนของเขานะ"

ภรรยาของหลี่ลี่เฉิงกวาดสายตามองรอบ ๆ วางถาดลงบนโต๊ะน้ำชา "ลี่เฉิง? ลี่เฉิงคะ?"

เธอเดินหาจนทั่ววิลล่าแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ จึงพึมพำออกมา

"หรือว่าออกไปข้างนอกแล้ว?"

คนคนนี้นี่จริง ๆ เลย จะออกไปข้างนอกก็ไม่รู้จักบอกเธอก่อนสักคำ

ในเวลาเดียวกัน ภายในสี่เมืองที่อยู่ห่างไกลกันนับพันลี้ แสงสีขาวแบบเดียวกันสี่สายก็สว่างวาบขึ้นมาฉับพลัน

สี่คนที่กดตามน้ำไปเรื่อยยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องตกใจ ก็สลายหายไปในอากาศพร้อมกับวงแสงอันคุ้นตานั้น ทิ้งไว้เพียงห้องที่ว่างเปล่า

บริเวณพื้นที่พักอาศัยชั้นสองของบริษัททัวร์อี๋เย่

เจียงเย่นั่งเอนหลังแผ่หลาอยู่บนโซฟา หางตาเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง

ประจวบเหมาะพอดี เข็มนาฬิกาชี้ตรงที่เวลา 10:30 น.

ทันใดนั้น ลำแสงสีทองสายหนึ่งก็สาดเทลงมาจากเหนือศีรษะ ครอบคลุมทั่วร่างของเขาอย่างรวดเร็ว

เอ๊ะ?!

ทำไมไม่ใช่แสงสีขาวแล้วล่ะ?

ระบบหลังอัปเกรดแล้วนี่หน้าตาบารมีต่างจากเดิมจริง ๆ

เจียงเย่ยังคงทอดถอนใจอยู่ตรงนี้ แต่วินาทีถัดมา แสงสีทองก็จางหายไป

ใต้ก้นสัมผัสได้ถึงเบาะหนังอันคุ้นเคย กลิ่นหอมของดอกกุหลาบที่คุ้นชินลอยแตะจมูก

เจียงเย่เงยหน้าขึ้น เขาก็มาอยู่ในรถโคสเตอร์สีเหลืองขิงคันเดิมที่คุ้นเคยแล้ว

เขายืดตัวนั่งตรง เพิ่งจะอ้าปากถามระบบว่า 'ลูกทัวร์อยู่ไหน' ทันใดนั้น—

วูบ!

แสงสีขาวแสบตาสิบสายพลันสว่างวาบขึ้นติดต่อกันในห้องโดยสาร แยงตาจนเขาต้องหรี่ตาลงโดยสัญชาตญาณ

ครั้นแสงสว่างจางลง ในห้องโดยสารที่เดิมทีว่างเปล่าก็มีคนเพิ่มขึ้นมาสิบคนในพริบตา

"เชี่ย?!"

"ที่นี่ที่ไหนกัน?!"

"ฉันข้ามมิติมาเหรอเนี่ย?!"

เสียงร้องอุทานด้วยความตกใจดังเซ็งแซ่ระงม

เจียงเย่กวาดสายตามองรอบหนึ่งไปยังเหล่าลูกทัวร์หน้าใหม่ที่เพิ่งพบกันเป็นครั้งแรก

หลี่ลี่เฉิงกำลังกำโทรศัพท์มือถือไว้แน่น รูม่านตาหลังเลนส์แว่นหดเกร็งอย่างรุนแรง

เฉินโม่มีสีหน้าเหม่อลอย ยังคงค้างอยู่ในท่าพิมพ์ข้อความ

จ้าวเสี่ยวหู่ตั้งท่าเตรียมต่อสู้ตามสัญชาตญาณ

หลี่เจิ้นกั๋วเอื้อมมือไปแตะที่เอวโดยไม่รู้ตัว

โจวเหม่ยเสียสวมชุดพยาบาล บนหน้าสวมหน้ากากอนามัย แววตาตื่นตระหนกยังไม่จางหาย

ฉือเข่อเข่อถือโทรศัพท์มือถือ ทั้งตัวยังคงอยู่ในอาการมึนงงสับสน

กัวซ่วยเทพแห่งวงการอีสปอร์ตขยี้ตาอย่างบ้าคลั่ง นึกว่าตัวเองเล่นเกมจนเห็นภาพหลอน แต่ว่า... เมื่อกี้ตนเองแค่ร่วมสนุกแย่งชิงโควตาไปตามกระแสไม่ใช่เหรอ?

ซูเสี่ยวเสี่ยวคุณหนูใหญ่แห่งวงการฮ่องกงสวมเสื้อผ้าแบรนด์เนม ทั่วร่างแผ่รัศมีความสูงศักดิ์ ใบหน้าที่แต่งแต้มอย่างประณีตประดับด้วยสีหน้าตื่นตระหนกตกใจ

หลิวฮ่าวอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

ลิงก์ที่ผู้อำนวยการจ้าวส่งมานั่น...

สีหน้าของทั้งเก้าคนถ้าไม่ตกตะลึงก็หวาดระแวง มีเพียงคนเดียวที่แปลกแยกจากคนอื่น นั่นคือเฉียวเหรินจื้อ เขามองตรงมายังเจียงเย่ด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจ

"ไกด์เจียง!"