ตอนที่ 83 รวมตัวในรถ

เสียงเรียก "ไกด์เจียง" นั้นดังกังวานซาบซึ้ง ชวนให้สะเทือนอารมณ์อยู่ไม่น้อย

เจียงเย่สะดุ้งวาบไปทั้งตัว มองอีกฝ่ายด้วยความสงสัย

ชายวัยกลางคนในชุดสูทรองเท้าหนังเนี้ยบตรงหน้า ดูเค้าหน้าคุ้นตาอยู่บ้างจริงๆ ทว่าเจียงเย่มั่นใจว่าตนไม่เคยพบคนผู้นี้มาก่อน

"คุณคือ...?" เจียงเย่เอ่ยปากถาม

เฉียวเหรินจื้อลุกขึ้นยืน หมายจะเดินเข้ามาจับมือกับเจียงเย่ เมื่อเจียงเย่เห็นเข้าจึงรีบเอ่ยห้าม "คุณนั่งอยู่ที่เดิมได้เลยครับ"

เมื่อเฉียวเหรินจื้อได้ยินดังนั้นก็ยอมนั่งลงตามเดิมอย่างว่าง่าย แต่ความกระตือรือร้นไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย

"ไกด์เจียง ผมเป็นพ่อของเฉียวเหวินไป่ครับ ตั้งแต่วันที่เหวินไป่ไปเที่ยวราชวงศ์ฉินกับคุณมา ใจผมก็เฝ้าแต่คิดถึงเรื่องนี้ไม่หยุด ครั้งนี้ ในที่สุดผมก็ได้นั่งรถทัวร์ของคุณเสียที ฮ่าๆๆ โชคดีจริงๆ เลย"

เฉียวเหรินจื้อพูดด้วยความดีใจจนแทบไม่สนใจคนอื่นๆ ในรถเลย

ส่วนอีกเก้าคนที่เหลือเริ่มได้สติจากความตกตะลึงแล้ว พากันนั่งเงียบฟังคำพูดของเฉียวเหรินจื้อ พลางขบคิดถึงความหมายในคำพูดของเขาอย่างละเอียด

ใบหน้าหล่อเหลาหมดจดของเจียงเย่ผุดรอยยิ้มบางๆ "ที่แท้ก็คุณลุงเฉียวนี่เอง มิน่าล่ะครับถึงดูคุ้นหน้าและรู้สึกเป็นกันเองขนาดนี้"

"ขอโทษนะคะ..." เสียงผู้หญิงเย็นชาสายหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะการสนทนาของทั้งสอง

เจียงเย่เบนสายตามองไปยังหญิงสาวแสนสวยผู้สวมชุดสูทชาเนล กลิ่นอายรอบตัวเย็นชาทว่าแฝงความสูงศักดิ์จนยากจะละสายตา

ซูเสี่ยวเสี่ยวมีสีหน้าเคร่งขรึม เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ช่วยอธิบายได้ไหมคะว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

เจียงเย่หยิบไมโครโฟนบนรถขึ้นมาอย่างใจเย็น น้ำเสียงใสกระจ่างดังก้องไปทั่วห้องโดยสาร "ขอแสดงความยินดีกับทุกท่านที่คว้าโควตาทัวร์มณฑลทหารอันซีปี ค.ศ. 789 แบบหนึ่งวันได้สำเร็จครับ ทุกท่านคงได้ดูคลิปวิดีโอที่ผมโพสต์ไปแล้วใช่ไหมครับ"

เขาหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะกล่าวต่อ "ภาพทุกเฟรมในคลิปนั้น ล้วนเป็นเรื่องจริงทั้งหมดครับ"

เสียงสูดหายใจด้วยความตกใจดังระงมขึ้นทั่วทั้งรถ

"ผมรู้ว่าทุกท่านมีข้อสงสัยมากมาย" สายตาของเจียงเย่กวาดมองใบหน้าของทุกคนที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและไม่แน่ใจ "อีกเดี๋ยวคำตอบก็จะเฉลยออกมาเองครับ"

"ผมมีคำถามครับ" หลิวฮ่าวขยับแว่นกรอบทอง "ที่คุณหมายถึงคือ พวกเราจะได้เห็นกองทัพอันซีที่ยืนหยัดปกป้องดินแดนประจิมตามลำพังในประวัติศาสตร์ด้วยตาตัวเองจริงๆ หรือครับ?"

"ใช่ครับ" เจียงเย่พยักหน้ารับ

โจวเหม่ยเสียพึมพำเสียงแผ่ว "นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!"

ฉือเข่อเข่อที่อยู่ข้างๆ พยักหน้าหงึกๆ ไม่หยุด แววตาแฝงประกายตื่นเต้นระคนยินดี "เหมือนกำลังฝันอยู่เลยค่ะ"

เฉียวเหรินจื้อยังคงสุขุมมาตั้งแต่ต้น ทว่าใต้ความสุขุมนั้นกลับซ่อนความตื่นเต้นไว้ เขายิ้มอย่างสบายอารมณ์พลางกล่าวว่า "ทุกท่านถูกดึงตัวจากทั่วทุกสารทิศมาโผล่ที่นี่ในพริบตา นี่ก็ถือเป็นปาฏิหาริย์อยู่แล้ว ในเมื่อเป็นแบบนี้ การข้ามมิติเวลาจะมีอะไรให้ต้องสงสัยอีกล่ะครับ?"

ทุกคนต่างเงียบงัน ไร้วาจา

พวกเขารู้แก่ใจดีว่า วินาทีก่อนหน้ายังคงอยู่ที่บ้านของตนเองแท้ๆ แต่ในเวลานี้กลับมารวมตัวกันอยู่บนรถคอสเตอร์สุดลึกลับคันนี้อย่างน่าประหลาด

และจำนวนคนบนรถก็ตรงกับโควตาท่องเที่ยวสิบที่นั่งพอดิบพอดี

หลี่เจิ้นกั๋วกับจ้าวเสี่ยวหู่สบตากัน ทั้งคู่เป็นทหาร แม้ในใจจะตกตะลึงอย่างยิ่ง ทว่าสีหน้ายังคงรักษาความสุขุมเยือกเย็นเอาไว้ได้

หลี่เจิ้นกั๋วหรี่ตาลงเล็กน้อย เมื่อนึกถึงคำสั่งของเบื้องบนที่มอบหมายภารกิจนี้ให้ ในใจก็พลันกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที

ที่แท้เบื้องบนก็ล่วงรู้ถึงความเป็นจริงของการเดินทางครั้งนี้อยู่แล้ว ถึงได้สั่งให้พวกเขาแย่งชิงโควตามาให้ได้ด้วยสรรพกำลังทั้งหมด

"ดูท่าพวกเราจะโชคดีไม่เบา" หลี่เจิ้นกั๋วเอ่ยเสียงเบา แฝงความรู้สึกลึกซึ้งที่หาได้ยากไว้ในน้ำเสียง

จ้าวเสี่ยวหู่ผ่อนคลายหัวไหล่ที่เกร็งแน่นลงเล็กน้อย แววตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น "ผู้พันสี่ครับ พวกเรากำลังจะได้ไปเจอกับกองทัพอันซีตัวจริงแล้วใช่ไหมครับ?"

หลี่เจิ้นกั๋วพยักหน้า แววตาลึกล้ำ "กองทัพอันซีเมื่อหนึ่งพันสองร้อยปีก่อน"

แม้ทั้งสองจะไม่ได้พูดอะไรต่อ ทว่าต่างมองเห็นความสะเทือนใจและความคาดหวังแบบเดียวกันในแววตาของอีกฝ่าย

อีกด้านหนึ่ง หลี่ลี่เฉิงค่อยๆ ถอดแว่นตาออก ใช้ปลายแขนเสื้อเชิ้ตเช็ดเลนส์แว่นเบาๆ เพื่อสงบความปั่นป่วนในใจ

เขานึกถึงน้ำเสียงที่มั่นอกมั่นใจของพ่อในสายโทรศัพท์ นึกถึงรายละเอียดเหล่านั้นในคลิปวิดีโอ และนึกถึงตอนแรกที่ตนเองยังสงสัยว่าชายชราจะถูกคนอื่นหลอกเอาเสียอีก

"ที่แท้ก็เป็นเรื่องจริง..." เขาพึมพำเสียงแผ่ว ปลายนิ้วสั่นระริกเล็กน้อย

ในฐานะศาสตราจารย์ด้านโบราณคดี เขาย่อมรู้ซึ้งยิ่งกว่าใครว่า การได้เห็นประวัติศาสตร์ด้วยตาตนเองนั้นมีความหมายมากมายเพียงใด

บันทึกที่หลงเหลืออยู่เพียงในเอกสารโบราณ ปริศนาทางวิชาการที่ถกเถียงกันไม่รู้จบ เมืองโบราณและกองทัพที่สูญหายไปในสายธารแห่งกาลเวลาเหล่านั้น...

บัดนี้เขากำลังจะได้เห็นมันด้วยตาตัวเองแล้ว

ความตื่นเต้นที่ไม่อาจสะกดกลั้นพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก เขาถึงกับได้ยินเสียงเลือดในกายสูบฉีดพล่าน

กัวซ่วยเอนหลังพิงพนักเบาะ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนหัวเข่าโดยไม่รู้ตัว

ในฐานะผู้เล่นระดับแนวหน้าของวงการอีสปอร์ต ปฏิกิริยาตอบสนองและการตัดสินใจของเขาเฉียบคมแม่นยำมาโดยตลอด

"นี่เราดวงเฮงบ้าอะไรกันเนี่ย" เขาหัวเราะหึๆ พลางส่ายหน้า แววตาแฝงความตื่นเต้นที่สะกดไว้ไม่อยู่

เลือดในกายของหลิวฮ่าวเดือดพล่านด้วยความตื่นเต้นระทึก เขาไม่คาดคิดเลยสักนิดว่า การที่ตนแค่กดแย่งสิทธิ์ตามคำสั่งของผู้อำนวยการจ้าว จะทำให้โชคดีคว้าโควตามาได้จริงๆ

เวลานี้เขากำลังจะได้เห็นดินแดนประจิมเมื่อพันสองร้อยปีก่อนด้วยตาตนเอง

ในฐานะพนักงานของสถาบันวิจัยตุนหวง นี่นับเป็นเกียรติยศอันยิ่งใหญ่เหลือล้น

หากท่านผู้อำนวยการรู้ว่าตนได้เห็นภาพจิตรกรรมฝาผนังเมื่อพันสองร้อยปีก่อน เกรงว่าท่านคงอิจฉาจนแทบคลั่งแน่

พอคิดถึงภาพนั้น หลิวฮ่าวก็ยิ่งตื่นเต้น ตื่นเต้นจนตัวสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้ สองมือกำหมัดแน่น

อ๊ากกก ตัวเรานี่มันโชคดีจริงๆ โว้ย!

ขณะที่บรรยากาศในห้องโดยสารค่อยๆ เปลี่ยนจากตกตะลึงเป็นตื่นเต้น เสียงโอดครวญอันแปลกแปร่งก็ดังลั่นขึ้นมากะทันหัน

"เชี่ยเอ๊ย! เงินสองพันก้อนสุดท้ายของฉันเกลี้ยงแล้ว!!"

เฉินโม่ดีดตัวผึ่งขึ้นจากที่นั่งทันควัน สีหน้าเจ็บปวดรวดร้าวใจจะขาด

แม้ครั้งนี้เขาจะไม่ถูกหลอก แต่เงินของเขาก็หมดเกลี้ยงอยู่ดี

┭┮﹏┭┮

เงินสองพันหยวนก้อนสุดท้าย หายวับไปแบบนี้เลย

ทุกคนหันขวับมามองเขาเป็นตาเดียว สีหน้าของแต่ละคนแตกต่างกันไป

ซูเสี่ยวเสี่ยวได้ยินดังนั้นก็ช้อนตาขึ้นเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง "โอกาสแบบนี้ คุณคิดว่ามีเงินแล้วจะซื้อได้หรือไงคะ"

หลี่ลี่เฉิงดันแว่นตาขึ้น พลางกล่าวเสริมอย่างนุ่มนวล "คุณค่าของการท่องมิติเวลานั้น เงินทองเทียบไม่ติดหรอกครับ การได้เป็นพยานรู้เห็นประวัติศาสตร์ด้วยตาตัวเอง เป็นสิ่งที่นักวิชาการกี่คนต่อกี่คนต่างเฝ้าใฝ่ฝัน"

"ลูกชายฉันกับเพื่อนๆ ก๊วนนั้น ทุ่มเงินไปตั้งเท่าไรยังแย่งโควตาไม่ได้เลย" เฉียวเหรินจื้อเอ่ยแทรกขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะร่า

เฉินโม่เกาหัวแกรกๆ ใบหูแดงก่ำ "เหตุผลพวกนี้ผมเข้าใจหมดแหละครับ"

เสียงของเขาเริ่มเบาลงเรื่อยๆ "แต่ตอนนี้ในบัตรผมเหลืออยู่แค่หกเหมาแล้วนะ"

ทั่วทั้งห้องโดยสารเงียบกริบลงไปชั่วขณะ

"อุ๊บ... ฮ่าๆๆ" ฉือเข่อเข่อกลั้นขำไม่ไหวจนหลุดหัวเราะออกมา พอเห็นเฉินโม่หันมามองก็รีบโบกไม้โบกมือ "ฉันไม่ได้หัวเราะเยาะความจนของคุณนะคะ"

ดวงตาของเธอเป็นประกายระยิบระยับ "ฉันหมายถึงว่า คุณแค่หยิบชามหรือกะละมังอะไรก็ได้จากเมืองกุยจือติดมือกลับมาสักใบสองใบ พอกลับมามันก็กลายเป็นของโบราณแล้วไม่ใช่เหรอ เอาไปขายต่อฟันกำไรได้ตั้งหลายล้านสบายๆ เลยนะ!"

ดวงตาของเฉินโม่สว่างวาบขึ้นมาทันใด "จริงด้วย! ทำไมผมถึงคิดไม่ถึงกันนะ"

"ในทางทฤษฎีแล้ว" หลี่ลี่เฉิงเอ่ยขัดขึ้นมา สัญชาตญาณของนักวิชาการทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะช่วยแก้ความเข้าใจผิด "สิ่งของที่ยังไม่ผ่านกระบวนการตกตะกอนตามกาลเวลาในประวัติศาสตร์ จะยากที่จะนับเป็นโบราณวัตถุได้ครับ เหมือนกับเอาชามยุคปัจจุบันไปฝังดิน ขุดขึ้นมามันก็ไม่ได้กลายเป็นโบราณวัตถุอยู่ดี"

เฉินโม่เหี่ยวแฟบลงในพริบตา ไหล่สองข้างลู่ตกลง "งั้นก็จบเห่สิ พอกลับไปรอบนี้ผมคงต้องสูดลมกินประทังชีวิตแล้ว"

"ไอ้หนุ่ม" เฉียวเหรินจื้อเอ่ยขึ้นมา "ของที่เธอเก็บกลับมา ฉันจะรับซื้อตามราคาตลาดเอง ถือซะว่าซื้อเก็บไว้เป็นที่ระลึกสำหรับการเดินทางอันน่าอัศจรรย์ครั้งนี้"

ซูเสี่ยวเสี่ยว คุณหนูใหญ่แห่งวงการฮ่องกงที่ดูเย็นชาและเข้าถึงยากคนนั้นกลับเอ่ยปากตาม "จะขายให้ฉันก็ได้ค่ะ"

กัวซ่วยมองเฉินโม่ที่กำลังรู้สึกกระอักกระอ่วน "ถ้าไม่รังเกียจ ขายให้ผมก็ได้เหมือนกันครับ"

ทุกคนต่างส่งยิ้มที่เปี่ยมด้วยความปรารถนาดีมองมายังเขา

เฉินโม่เกาหัวแล้วยิ้มตามออกมา ทว่าขอบตากลับรื้นแดงขึ้นมาเล็กน้อย

ในวินาทีนี้ จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่า เงินสองพันที่จ่ายไปนี้เหมือนจะ... โคตรคุ้มเลย!