ตอนที่ 84 ตื่นเต้นจนหน้ามืด

เจียงเย่ยืนพิงข้างเบาะคนขับ มองดูบรรยากาศในห้องโดยสารที่เริ่มคึกคักขึ้นอย่างเงียบ ๆ ขณะที่ทุกคนเริ่มแนะนำตัวกัน

"ไกด์เจียงครับ พวกเราต้องใช้เวลาอีกนานไหมกว่าจะถึง"

น้ำเสียงของหลี่ลี่เฉิงแฝงความร้อนรนที่ยากจะปิดมิด สำหรับนักประวัติศาสตร์คนหนึ่งแล้ว ทุกวินาทีของการรอคอยในตอนนี้ช่างยาวนานเหลือเกิน

คนอื่น ๆ ในห้องโดยสารก็พากันมองมาที่เขาด้วยความคาดหวัง ทุกคนต่างแทบอดใจรอไม่ไหวที่จะได้ยลโฉมราชวงศ์ถังเมื่อหนึ่งพันสองร้อยปีก่อน

เจียงเย่ยกมือชี้ไปข้างหน้า "เห็นจุดสีขาวตรงนั้นไหมครับ"

ทุกคนมองออกไปนอกหน้าต่างรถตามทิศทางที่นิ้วของเขาชี้

ภายนอกหน้าต่างคือความมืดมิดที่ข้นคลั่กราวกับน้ำหมึก ประหนึ่งกำลังลอยคว้างอยู่ในห้วงอวกาศอันเวิ้งว้างและลึกที่สุด

แสงไฟสีเหลืองนวลภายในรถกลายเป็นแหล่งกำเนิดแสงเพียงหนึ่งเดียว ส่องสะท้อนใบหน้าแต่ละคนที่เปี่ยมด้วยความคาดหวังและตื่นเต้นระคนกันท่ามกลางความมืดมิด

ตรงปลายอุโมงค์กาลเวลา จุดแสงสีขาวขนาดเท่าปลายเข็มกำลังค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้นอย่างช้า ๆ

"พอข้ามผ่านจุดแสงนั้นไป พวกเราก็ถึงแล้วครับ"

สิ้นเสียงของเขา รถโคสเตอร์ก็เร่งความเร็วขึ้นกะทันหัน

จุดแสงสีขาวพุ่งเข้ามาใกล้ด้วยความเร็วสูง พริบตาเดียวก็แผ่กว้างจนกลายเป็นม่านแสงเจิดจ้าแทงตา

ทุกคนในรถต่างหรี่ตาลงพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

ตูม!

ตัวรถสั่นสะเทือนเบา ๆ แสงสีขาวสว่างจ้ากลืนกินรถทั้งคันเข้าไปในชั่วพริบตา

เมื่อสายตากลับมามองเห็นได้อีกครั้ง แสงอาทิตย์อัสดงก็สาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างรถเข้ามา

นอกหน้าต่างรถ เม็ดทรายสีเหลืองทองปลิวว่อนเต็มท้องฟ้า

เมืองโบราณกุยจือในปี ค.ศ. 789 ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขาอย่างไร้สัญญาณเตือนล่วงหน้าเช่นนี้เอง

เมืองโบราณกุยจือตั้งตระหง่านอยู่ใต้แสงแดดอันแผดเผา กำแพงเมืองดินอัดลายพร้อยเปี่ยมไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลา ธงต้าถังที่ขาดวิ่นบนยอดกำแพงโบกสะบัดเสียงดังพรึ่บพรั่บตามสายลมร้อน

ไกลออกไป แว่วเสียงกระดิ่งอูฐดังมาแผ่วเบา ประหนึ่งดังก้องมาจากรอยแยกแห่งกาลเวลานับพันปี

ภายในรถเงียบสงัด สิบคู่สายตาจดจ้องไปยังเมืองที่ควรจะหลงเหลืออยู่เพียงในตำราประวัติศาสตร์แห่งนี้ หัวใจของแต่ละคนพลุ่งพล่านซัดส่าย

เจียงเย่ยิ้มพลางมองทุกคน "ทุกท่าน ยินดีต้อนรับสู่มณฑลทหารอันซีแห่งราชวงศ์ถังในปี ค.ศ. 789 ผมคือไกด์ของพวกคุณ เจียงเย่ จากนี้ขอให้ทุกคนลงจากรถตามผมมา เพื่อเข้าชมจุดท่องเที่ยวของการเดินทางในครั้งนี้ เมืองโบราณกุยจือครับ"

"เมืองโบราณที่สาบสูญไปในสายธารแห่งประวัติศาสตร์แห่งนี้"

ทันทีที่เสียงของเจียงเย่เงียบลง ประตูรถก็เปิดออก

เจียงเย่ก้าวลงจากรถ คลื่นความร้อนที่หอบเอาเม็ดทรายสีเหลืองพัดปะทะเข้าใส่ใบหน้า

เขาหรี่ตาลง ยกมือขึ้นบังแสงอาทิตย์อัสดงนั้น ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

การได้เห็นเมืองกุยจือที่คุ้นเคยนี้อีกครั้ง มันยังคงตั้งตระหง่านอย่างสง่างาม ดินอัดแตกลายงา เผยให้เห็นความทรหดอดทนผ่านความผันแปรนับพันปี

ด้านหลัง คนทั้งสิบในรถต่างก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป พากันกรูกันลงจากรถทีละคน

"นี่... นี่คือเมืองกุยจืออย่างนั้นหรือ?!" หลี่ลี่เฉิงเสียงสั่นเครือ ดวงตาหลังกรอบแว่นเบิกกว้าง จ้องมองเมืองกุยจือที่อยู่ไม่ไกลตาไม่กะพริบ

เฉินโม่อ้าปากค้าง ยืนนิ่งงันอยู่กับที่จนแทบลืมหายใจ

เมื่อหนึ่งนาทีก่อน เขายังเสียดายเงินสองพันหยวนก้อนสุดท้ายที่หายไปอยู่เลย ทว่าพอได้มายืนอยู่บนผืนแผ่นดินประจิมเมื่อหนึ่งพันสองร้อยปีก่อนจริง ๆ ในหัวกลับว่างเปล่าไปหมด

"ดูเร็วเข้า กองทัพอันซี!" ฉือเข่อเข่อชี้นิ้วขึ้นไปที่สูง

ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองตาม

บนกำแพงเมืองกุยจือ ทหารกองทัพอันซีสวมชุดเกราะสองสามนายกำลังชะโงกหน้ามองลงมา

ครั้นมองเห็นรถโคสเตอร์สีเหลืองขมิ้นคันนั้นได้ชัดเจน เหล่าทหารรักษาด่านต่างชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจออกมา!

"คุณชายเจียงนี่! คุณชายเจียงมาอีกแล้ว!"

"รีบไปรายงานท่านแม่ทัพเร็ว!"

"รีบเปิดประตูเมือง!"

เสียงตะโกนร้องดังเซ็งแซ่ต่อเนื่องบนกำแพงเมือง และกระจายไปทั่วทั้งค่ายทหารอย่างรวดเร็ว

กัวซ่วยหันไปมองเจียงเย่ "พวกเขารู้จักนายด้วยเหรอ?!"

เจียงเย่ยิ้ม "คราวที่แล้วผมพาลูกทัวร์มาห้าคน อยู่ไปสิบสองชั่วโมงครับ"

สิ้นเสียง ประตูเมืองอันหนักอึ้งก็ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ค่อย ๆ แง้มเปิดออกอย่างช้า ๆ

ท่ามกลางฝุ่นดินที่ตลบอบอวล กองทหารม้าหมวดหนึ่งควบม้าทะยานออกมาอย่างรวดเร็ว

นายพลผู้นำทัพมีผมและหนวดเคราขาวโพลน บนชุดเกราะเต็มไปด้วยรอยดาบ ทว่าท่วงท่ายังคงองอาจผึ่งผายดั่งต้นสน

เขาควบม้ามาหยุดตรงหน้าทุกคน ก่อนจะพลิกตัวลงจากหลังม้าด้วยท่วงท่าเฉียบคมทะมัดทะแมง

"สหายตัวน้อยเจียง สบายดีหรือไม่!" นายพลเฒ่าเปล่งเสียงดังกังวานดุจระฆังทอง ดวงตาเป็นประกายด้วยความยินดีที่ได้พบกันอีกครา

ทุกคนต่างกลั้นหายใจโดยพร้อมเพรียงกัน

ขุนพลเฒ่าผมขาวโพลนผู้มีท่วงท่างามสง่าเบื้องหน้านี้ สวมเกราะหมิงกวงที่เต็มไปด้วยร่องรอยศึกสะท้อนประกายสีทองแดงใต้แสงอาทิตย์อัสดง ฝักดาบเหิงเตาที่ข้างเอวเสียดสีจนขึ้นเงาวาววับ

ใครก็ตามที่พอจะรู้ประวัติศาสตร์ราชวงศ์ถังอยู่บ้าง ในหัวยามนี้ต่างก็ผุดชื่อเดียวกันขึ้นมา

กัวซิน!

มือทั้งสองข้างของหลิวฮ่าวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ ข้อนิ้วขาวซีดเพราะเกร็งแน่น

เขาทำงานในสถาบันวิจัยตุนหวงมาสิบกว่าปี เลื่อมใสแม่ทัพในตำนานผู้นี้มากที่สุด

ยามนี้ตัวจริงยืนอยู่ห่างออกไปเพียงสามก้าว แม้แต่รอยขีดข่วนทุกรอยบนชุดเกราะก็ยังเห็นได้อย่างชัดเจน

จะไม่ให้เขาตื่นเต้นได้อย่างไร!

"ไกด์เจียงคะ!" เสียงของฉือเข่อเข่อเพี้ยนไปเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น "เขา... เขาใช่..."

ดวงตาของเธอเป็นประกายสว่างจ้าจนน่าตกใจ ทว่ากลับไม่กล้าเอ่ยชื่อนั้นออกมาง่ายๆ

เจียงเย่ยกยิ้มมุมปาก พยักหน้าเบาๆ "ท่านแม่ทัพกัวซินจริงๆ ครับ"

แม้ทุกคนจะคาดเดาไว้ในใจแล้ว แต่เมื่อคำตอบนี้ได้รับการยืนยัน ทุกคนก็ยังคงรู้สึกวิงเวียนไปชั่วขณะ

เอ่อ วิงเวียนเพราะตื่นเต้นนั่นแหละ!

ยอดขุนพลแห่งต้าถังผู้เลื่องชื่อในตำราประวัติศาสตร์ด้วยคำว่า 'ผมขาวเฝ้าชายแดนสี่สิบปี' บัดนี้มายืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาอย่างมีชีวิตเลือดเนื้อจริงๆ!

"ท่านแม่ทัพกัว" เจียงเย่ทำความเคารพตามธรรมเนียมราชวงศ์ถังอย่างถูกต้อง จากนั้นจึงเบี่ยงตัวแนะนำ "ครั้งนี้ผมพาเพื่อนมาอีกสิบคน เพื่อมาชมความองอาจของกองทัพอันซี และมาเยือนเมืองโบราณกุยจือครับ"

กัวซินคารวะตอบ หัวเราะอย่างร่าเริง ยกมือผายเชื้อเชิญทุกคนเข้าเมือง "ทุกท่านเดินทางมาไกล กัวผู้นี้รู้สึกเป็นเกียรติยิ่ง ขอเชิญตามข้าเข้าเมือง ให้ข้าได้ต้อนรับขับสู้ในฐานะเจ้าบ้านสักเล็กน้อย"

ศาสตราจารย์หลี่ลี่เฉิงสูดหายใจเข้าลึกๆ ติดต่อกันด้วยความตื่นเต้น รอจนตัวเองดูไม่ผลีผลามบุ่มบ่ามแล้ว จึงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ทำความเคารพกัวซินตามธรรมเนียมราชวงศ์ถังอย่างถูกต้องและจริงจัง

"ท่านแม่ทัพกัว ข้าน้อยหลี่ลี่เฉิง เป็นศาสตราจารย์ภาควิชาโบราณคดีแห่งเมืองหลวง ศึกษาค้นคว้าประวัติศาสตร์หัวเซี่ยโดยเฉพาะ"

น้ำเสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย พยายามรักษาความสุขุมของนักวิชาการเอาไว้ "วันนี้ได้มาพบท่านแม่ทัพด้วยตาตนเอง ช่างเป็นวาสนาชั่วชีวิตอย่างแท้จริง"

กัวซินคารวะตอบอย่างจริงจัง ยื่นมือไปกุมมือเขา "คนรุ่นหลังยังจดจำพวกเราได้ พวกเราแม้ตายก็ไร้ซึ่งความเสียดายแล้ว"

หลี่ลี่เฉิงสัมผัสได้ถึงความหยาบกร้านที่ส่งผ่านฝ่ามือมา

นั่นคือรอยด้านหนาเตอะที่เกิดจากการกุมดาบมานานนับปี

ขอบตาของเขาร้อนผ่าว เอ่ยเสียงเบา "วีรกรรมของท่านแม่ทัพและกองทัพอันซี ตำราประวัติศาสตร์ของคนรุ่นหลังล้วนมีบันทึกไว้ การที่ท่านและเหล่าทหารหาญยืนหยัดพิทักษ์ดินแดนประจิมเพียงลำพังถึงสี่สิบปี เป็นวีรกรรมอันยิ่งใหญ่ที่ทำให้คนรุ่นหลังนับไม่ถ้วนเลื่อมใสศรัทธา"

หลิวฮ่าวเห็นดังนั้นก็ก้าวตามไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ใบหน้าอ่อนวัยเปี่ยมด้วยความตื่นเต้นที่ไม่อาจปิดมิด "ท่านแม่ทัพกัว ข้าน้อยหลิวฮ่าว เป็นผู้ช่วยนักวิจัยแห่งสถาบันวิจัยตุนหวง ศึกษาประวัติศาสตร์ดินแดนประจิมและเอกสารโบราณตุนหวงโดยเฉพาะ พวกเราเคยพบบันทึกเกี่ยวกับท่านแม่ทัพในเศษเอกสารตุนหวงอยู่หลายต่อหลายครั้ง"

ยามเอ่ยถึงสถานที่อย่าง 'ตุนหวง' แววตาของกัวซินก็หม่นแสงลงวูบหนึ่ง

ทั้งหลิวฮ่าวและหลี่ลี่เฉิงต่างสังเกตเห็น ทั้งสองคนเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านประวัติศาสตร์จึงนึกออกได้ในทันที

แต่เดิมตุนหวงเคยอยู่ใต้การปกครองของมณฑลทหารอันซี ทว่าในปี ค.ศ. 786 ได้ถูกถู่ปัวยึดครองไป และเปลี่ยนชื่อเป็น 'ซาโจว'

ปัจจุบันคือปี ค.ศ. 789 นั่นหมายความว่าในยุคนี้ ตุนหวงไม่ได้เป็นตุนหวงอีกต่อไป แต่คือซาโจว

สำหรับแม่ทัพนายกองที่ประจำการอยู่ในมณฑลทหารอันซีแล้ว นี่คือความเจ็บปวดอันใหญ่หลวง

หลิวฮ่าวหันหน้าหนีด้วยความเจ็บใจ ตบปากตัวเองไปทีหนึ่ง

บัดซบจริง เรื่องไหนไม่ควรพูดดันทะลึ่งพูดขึ้นมา

สีหน้าหม่นหมองของกัวซินวูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่กรำศึกและลมแดดลมฝนยังคงประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น "เอกสารเหล่านั้นอุตส่าห์ตกทอดไปถึงคนรุ่นหลังได้ ช่างเป็นเรื่องน่ายินดียิ่งนัก"