ตอนที่ 85 เร่ขายสินค้า

หลิวฮ่าวพยักหน้า "เอกสารจากถ้ำคัมภีร์ตุนหวงได้มอบหลักฐานทางประวัติศาสตร์อันล้ำค่า ให้พวกเราได้ทำความเข้าใจดินแดนประจิมแห่งต้าถังครับ"

กัวซินตบไหล่เขา แววตาฉายความปลาบปลื้มใจ "ดี!"

ตอนนั้นเอง หลี่เจิ้นกั๋วก็ก้าวขึ้นมาข้างหน้า ท่ายืนเหยียดตรงสง่างามดั่งต้นสน

เขาทำความเคารพตามระเบียบทหารอย่างแม่นยำ น้ำเสียงหนักแน่นทรงพลัง "ท่านแม่ทัพกัว ข้าพเจ้าหลี่เจิ้นกั๋ว"

จ้าวเสี่ยวหู่ตามมาติดๆ พลางทำความเคารพเช่นเดียวกัน "พลทหารจ้าวเสี่ยวหู่ ขอแสดงความเคารพต่อท่านแม่ทัพ"

กัวซินสายตาชะงักไป พินิจมองคนทั้งสองอย่างละเอียด

แม้รูปแบบเครื่องแบบทหารจะแตกต่างกันลิบลับ แต่กลิ่นอายเฉพาะตัวของทหารกลับเหมือนกันไม่ผิดเพี้ยน

เครื่องแบบทหารเช่นนี้ เขาเคยเห็นในวิดีโอมาแล้ว จึงไม่รู้สึกแปลกตา

"ทหารจากหนึ่งพันสองร้อยปีให้หลังงั้นรึ" กัวซินกวาดสายตามองเครื่องแบบทหารของพวกเขา

หลี่เจิ้นกั๋วพยักหน้า "ถูกต้องแล้วครับ แม้กาลเวลาจะห่างกันนับพันปี แต่หน้าที่พิทักษ์บ้านปกป้องเมืองไม่เคยแปรเปลี่ยน"

แววตาของกัวซินทอประกายชื่นชม ยื่นมือออกไปกุมมือของทั้งสองไว้แน่น "ดี! ช่างเป็นคำว่าพิทักษ์บ้านปกป้องเมืองที่ดียิ่ง! ดูท่าแล้วไม่ว่าจะยุคสมัยใด เลือดนักสู้ของลูกหลานหัวเซี่ยพวกเราก็ไม่มีวันเปลี่ยน"

กัวซินเรียนรู้และนำมาใช้ได้ทันควัน โดยหยิบเอาคำว่า 'ลูกหลานหัวเซี่ย' ที่เจียงเย่มักพูดติดปากมาใช้โดยตรง เพื่อดึงระยะห่างระหว่างกันให้ใกล้ชิดขึ้น (หมายเหตุ: ในยุคราชวงศ์ถัง คำว่า 'ลูกหลานหัวเซี่ย' ยังไม่ได้ถูกใช้อย่างแพร่หลายและตายตัว เพิ่งจะถูกนำมาใช้บ่อยจนแพร่หลายในยุคราชวงศ์หมิงและชิง)

เฉียวเหรินจื้อ ซูเสี่ยวเสี่ยว กัวซ่วย ฉือเข่อเข่อ โจวเหม่ยเสีย และเฉินโม่ ทั้งหกคนต่างทยอยแนะนำตัวเองทีละคน

หลังจากทักทายปราศรัยกันครู่หนึ่ง กัวซินก็นำทุกคนเดินมุ่งหน้าไปยังประตูเมือง พอเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูเมือง หลี่ลี่เฉิงกับหลิวฮ่าวกลับหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน สายตาจับจ้องไปยังกำแพงเมืองที่มีร่องรอยด่างพร้อย

"โครงสร้างชั้นดินอัดแน่นนี่..." หลี่ลี่เฉิงสาวเท้าเร็วรี่เข้าไปที่โคนกำแพง นิ้วมือสั่นเทาน้อยๆ ลูบไล้ไปตามรอยหลุมตอกอัดดินที่ลึกตื้นไม่เท่ากันเหล่านั้น "วิธีก่อดินอัดแน่นแบบเสาดอกเหมย! เหมือนกับที่บันทึกไว้ใน 'บันทึกโบราณคดีดินแดนประจิม' เป๊ะเลย!"

ส่วนหลิวฮ่าวก็โผไปยังอีกฝั่ง ปลายนิ้วแตะลูบกิ่งหงหลิ่วระหว่างรอยต่อของกำแพงอย่างแผ่วเบา ตื่นเต้นจนเสียงเปลี่ยนคีย์ "ผมเห็นโครงสร้างดินอัดแน่นสลับกิ่งหงหลิ่วของเมื่อพันปีก่อนแล้ว นี่ตรงกับคำบรรยายใน 'หยวนเหอจวิ้นเซี่ยนถูจื้อ' ทุกประการเลยครับ"

ทั้งสองคนราวกับค้นพบสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง แทบจะเอาหน้าแนบติดไปกับกำแพงเมือง

หลี่ลี่เฉิงควักแว่นขยายที่พกติดตัวออกมาจากกระเป๋า ส่องพิจารณารอยต่อของอิฐกำแพงอย่างละเอียด

"ร่องรอยการกัดกร่อนจากลมนี้..." แว่นขยายของหลี่ลี่เฉิงหยุดลงตรงรอยเว้าแห่งหนึ่ง "ต้องใช้ลมทรายกัดกร่อนอย่างน้อยนับร้อยปี ถึงจะเกิดเป็นลวดลายแบบนี้ขึ้นมาได้"

กัวซินได้ยินเช่นนั้นก็มองหลี่ลี่เฉิงด้วยความเลื่อมใส เอ่ยปากไขข้อข้องใจให้ "เมืองนี้สร้างขึ้นในรัชศกเจินกวาน จวบจนพวกข้ามาประจำการ ก็มีประวัติศาสตร์ยาวนานร้อยกว่าปีแล้ว"

หลิวฮ่าวได้ยินดังนั้น ก็ควานหากระดาษกับปากกาจากอกเสื้อตามสัญชาตญาณ ทว่าควานไปก็พบแต่ความว่างเปล่า

ในฐานะไกด์ยอดเยี่ยม เจียงเย่สังเกตเห็นความต้องการของลูกทัวร์ได้ในทันที จึงรีบก้าวเข้ามาเสนอขายสินค้า

"อยากได้สมุดกับปากกาใช่ไหมครับ"

หลิวฮ่าวพยักหน้าหงึกๆ "ใช่ๆๆ เสียดายที่มาเร็วเกินไป เลยไม่ได้พกอะไรติดตัวมาเลยครับ"

เจียงเย่วางมือลงบนไหล่เขา "ไม่เป็นไรครับ ผมมี"

หลิวฮ่าวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่ใบหน้าจะเปื้อนรอยยิ้มดีใจ "งั้นก็เยี่ยมไปเลยครับ เท่าไหร่เหรอครับ ผมซื้อ"

เจียงเย่ยิ้มบางๆ เปิดหน้าต่างร้านค้าระบบอย่างคุ้นเคย นิ้วมือแตะเบาๆ กลางอากาศสองสามที หน้าจอลำแสงกึ่งโปร่งใสก็ลอยปรากฏขึ้นตรงหน้าคนทั้งสอง

จอแสงนี้มีเพียงคู่ซื้อขายเท่านั้นที่มองเห็น คนรอบข้างไม่มีทางมองเห็นได้เลย

"สมุดบันทึกเล่มละ 15 หยวน ปากกาลูกลื่นด้ามละ 2 หยวน ถ้าซื้อเป็นชุดราคาพิเศษ 16 หยวนครับ" เจียงเย่เสนอขายอย่างคล่องแคล่ว

หลิวฮ่าวจ้องมองหน้าจอแสงที่ผุดขึ้นกลางอากาศ อ้าปากค้างเล็กน้อย ทว่าไม่นานก็หุบลง

เพราะถึงอย่างไรแม้แต่การข้ามกาลเวลาก็ยังผ่านมาแล้ว ลูกเล่นเหนือจริงแค่นี้จึงดูไม่นับเป็นอะไรเลย

"เอาชุดหนึ่งครับ" เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ก่อนจะชะงักอย่างเก้อเขิน "เอ่อ ที่นี่ไม่มีสัญญาณเน็ตนี่นา"

เจียงเย่พลิกข้อมือ เผยคิวอาร์โค้ดเปล่งแสงสีฟ้าจางๆ ออกมาราวกับเล่นกล

"ช่องทางพิเศษครับ รองรับการจ่ายเงินแบบออฟไลน์"

หลิวฮ่าวกะพริบตาปริบๆ แล้วพลันหัวเราะร่าออกมา "นั่นสินะ ข้ามเวลามายังได้เลย กะอีแค่สแกนคิวอาร์โค้ดจ่ายเงินจะไปยากอะไร"

เขาหยิบโทรศัพท์มาสแกนจ่ายเงินอย่างคล่องแคล่ว แล้วมือถือก็ส่งเสียงแจ้งเตือน "ติ๊ง" ขึ้นมาตามคาดจริง ๆ

[ชำระเงินสำเร็จ, -16 หยวน]

เจียงเย่เก็บคิวอาร์โค้ดอย่างพึงพอใจ แล้วหันไปล้วงสมุดบันทึกปกหนังวัวหนึ่งเล่มกับปากกาหมึกเจลสีดำหนึ่งด้ามออกมาจากเป้สะพายหลังสีดำ

"นี่ครับ ของใหม่ยังไม่ได้แกะเลย"

หลิวฮ่าวรับเครื่องเขียนมา นิ้วมือลูบไล้ไปบนผิวสัมผัสอันละเอียดอ่อนของปกสมุดบันทึก พลันเกิดความรู้สึกขบขันปนพิลึกพิลั่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ได้ใช้โทรศัพท์มือถือสแกนคิวอาร์โค้ดซื้อเครื่องเขียนยุคปัจจุบันที่หน้าประตูเมืองโบราณแห่งดินแดนประจิมในปี ค.ศ. 789

เขายัดสมุดเข้าอกเสื้อ "ไกด์เจียง คุณช่วยผมได้มากจริง ๆ ครับ"

เจียงเย่โบกมือ "เรื่องเล็กน้อยครับ"

การค้าแรกของร้านค้าระบบสำเร็จลุล่วง เขาฟันกำไรสุทธิไปแปดเหมา

เจียงเย่อาศัยจังหวะนี้ตบมือเบา ๆ ดึงความสนใจของทุกคนกลับมาจากกำแพงเมืองโบราณพันปีก่อน

"ลูกทัวร์ผู้มีเกียรติทุกท่านครับ หากต้องการสิ่งของอะไร สามารถมาซื้อกับผมได้เลยนะครับ ราคาเท่าข้างนอก ไม่มีการบวกเพิ่มเด็ดขาด"

เมื่อครู่หางตาของกัวซ่วยเหลือบไปเห็นเจียงเย่หยิบสมุดบันทึกกับปากกาออกมาจากเป้สะพายหลังสีดำส่งให้หลิวฮ่าวพอดี

พอยามนี้ได้ยินอีกฝ่ายพูดแบบนั้น เขาก็เลิกคิ้วมองเป้สะพายหลังสีดำหน้าตาธรรมดาของเจียงเย่ อดเย้าแหย่ไม่ได้ว่า "ไกด์เจียง เป้ของคุณใบนี้ดูไม่เห็นจะใหญ่เท่าไรเลย ถ้าผมอยากจะซื้อชุดเกราะสักชุดใหญ่ไปมอบให้พี่น้องกองทัพอันซี ที่นี่คุณจะมีของให้ไหมล่ะครับ"

ขณะพูด สายตาของเขาก็กวาดมองทหารเฒ่าอันซีรอบกายที่ขมับทั้งสองข้างขึ้นสีดอกเลาแต่ยังคงสวมชุดเกราะผุพัง ในใจพลันรู้สึกจุกแน่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

รอยปริแตกทุกรอยบนชุดเกราะเหล่านั้น ล้วนบอกเล่าถึงความยากลำเค็ญของการต่อสู้อย่างโดดเดี่ยว

เจียงเย่สีหน้าไม่เปลี่ยน "ได้ครับ ต้องการเท่าไรล่ะ"

กัวซ่วยชะงักไป นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะตอบรับได้อย่างเด็ดขาดปานนี้

"คุณเอาจริงเหรอเนี่ย" กัวซ่วยอุทานด้วยความประหลาดใจ

คนอื่น ๆ ได้ยินเข้า ต่างก็มองเจียงเย่ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาอยากรู้อยากเห็นระคนค้นหา

เจียงเย่พยักหน้ายืนยัน "ของจริงแน่นอนครับ"

เมื่อเห็นว่าเขาเอาจริง กัวซ่วยก็พลอยจริงจังขึ้นมาบ้าง จึงหันไปมองกัวซิน "ท่านแม่ทัพกัว ขอถามหน่อยครับว่าตอนนี้กองทัพอันซียังมีทหารเหลืออยู่เท่าไรหรือ"

กัวซินกล่าวเสียงขรึม "สี่หัวเมืองแห่งมณฑลทหารอันซี ปัจจุบันมีทหารหาญอยู่ห้าพันสามร้อยกว่านาย" (หมายเหตุ: ตามบันทึกทางประวัติศาสตร์ ในปี ค.ศ. 789 กองกำลังที่เหลืออยู่ของมณฑลทหารอันซีมีเพียงไม่กี่พันนาย แต่ไม่มีการระบุจำนวนที่แน่ชัด ผู้เขียนจึงใส่ตัวเลขโดยประมาณไว้ ณ ที่นี้)

"ห้าพันสามร้อยชุด" กัวซ่วยบอกจำนวนแก่เจียงเย่โดยไม่ลังเล แววตาแฝงความหยั่งเชิงไว้หลายส่วน "มีไหมครับ"

เจียงเย่ไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกมือขึ้นวาดผ่านความว่างเปล่า หน้าต่างระบบที่มองเห็นได้เพียงกัวซ่วยคนเดียวก็กางออกทันที บนนั้นมีรายการชุดเกราะและยุทธภัณฑ์นานาชนิดเรียงรายละลานตา มีครบครันตั้งแต่เกราะหมิงกวงไปจนถึงเกราะโซ่ถัก มิหนำซ้ำยังแบ่งขนาดไซส์ไว้อย่างใส่ใจอีกด้วย

กัวซ่วยเบิกตากว้าง อ้าปากค้างน้อย ๆ

เขาเอื้อมมือไปจิ้มม่านแสงที่ลอยอยู่ตรงหน้าตามสัญชาตญาณ แต่นิ้วกลับทะลุผ่านไปเฉย ๆ

"นี่มัน..."

"เลือกแบบที่ต้องการแล้วสแกนคิวอาร์โค้ดจ่ายเงินได้เลยครับ" เจียงเย่เรียกคิวอาร์โค้ดสำหรับชำระเงินขึ้นมาอย่างสุขุม "ร้านเรามีบริการผ่อนชำระด้วยนะครับ"

คนรอบข้างเห็นเพียงกัวซ่วยยืนอ้าปากค้างมองความว่างเปล่า จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาด้วยสีหน้าเหม่อลอย แล้วสแกนใส่ความว่างเปล่าดัง "ติ๊ด" ทีหนึ่ง