ตอนที่ 86 การสนับสนุนสุดใจป้ำ

"ชำระเงินสำเร็จ"

กัวซ่วยจ้องข้อความหักเงินที่แสดงบนหน้าจอมือถือ ดวงตาเบิกกว้างยิ่งกว่าเดิม

"เชี่ย ตัดเงินจริงดิ?! สองสิบสามล้านกว่าหยวนหายวับไปกับตาเลยเนี่ยนะ?" เขาเงยหน้าขวับมองเจียงเย่ "โคตรเจ๋งเลยว่ะแม่ม!"

เจียงเย่ยิ้มตาหยีขณะเก็บคิวอาร์โค้ด "เทพกัวต่างหากครับที่เจ๋งจริง สองสิบกว่าล้านนี่ไม่กะพริบตาแม้แต่น้อย สมกับเป็นเบอร์ท็อปของวงการอีสปอร์ตจริงๆ"

"แล้วของล่ะ?" กัวซ่วยมองซ้ายแลขวา "ชุดเกราะอยู่ไหน?"

เจียงเย่ยกมือชี้ไปยังจวนผู้ตรวจการมณฑลภายในเมือง "ส่งไปเรียบร้อยแล้วครับ ชุดเกราะห้าพันสามร้อยชุด ทั้งหมดเป็นรุ่นล่าสุด คุณภาพไร้ที่ติแน่นอน"

ความจริงแล้วราคานี้เมื่อเทียบกับราคาการสั่งทำพิเศษในเถาเป่าถือว่าถูกกว่ามาก คุณภาพไม่ได้ด้อยกว่าแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังเหนือกว่าด้วยซ้ำ

เมื่อก่อนเจียงเย่เคยลองค้นดู มีบางร้านรับสั่งทำชุดเกราะหมิงกวงชุดละแปดหมื่นกว่าหยวน หรือกระทั่งห้าแสนกว่าหยวนต่อชุดก็มี ราคานี้ทำเอาเจียงเย่ต้องถอยกรูด (หมายเหตุ: ผู้เขียนเคยลองค้นดูแล้ว แพงบรรลัย)

คนอื่นๆ พอเห็นภาพนี้ มีหรือจะไม่เข้าใจ นี่ไกด์เจียงได้แสดงเทคโนโลยีสุดล้ำออกมาอีกแล้ว

เฉียวเหรินจื้อรีบขยับเข้ามาใกล้ทันที "ไกด์เจียง ที่คุณมีของขายทุกอย่างจริงๆ หรือครับ?"

"ข้าวของยุคปัจจุบันมีครบทุกอย่างครับ" เจียงเย่พยักหน้า "แต่พวกของโบราณอะไรทำนองนั้นไม่ต้องคิดเลยนะครับ ที่ผมไม่มีขาย"

หลี่เจิ้นกั๋วขยับตามเข้ามาถามบ้าง "แล้วอาวุธยุคปัจจุบันสุดล้ำไฮเทคล่ะ?"

เจียงเย่: ╭(╯^╰)╮

เจียงเย่เหลือบมองท้องฟ้า ตอบกลับด้วยสีหน้านิ่งสนิทสองคำ "ไม่มี!"

หลี่เจิ้นกั๋วมีสีหน้าเสียดายอย่างยิ่ง

เจียงเย่กวาดตามองทุกคนแล้วเอ่ยเตือน "ผมแนะนำว่าทุกท่านสามารถซื้อของที่แม่ทัพกัวและคนอื่นๆ ต้องการจากผมได้นะครับ แล้วค่อยเอาของพวกนั้นไปแลกเหรียญทองแดงกับแม่ทัพกัว พอมีเงินแล้ว พวกคุณก็ไปเดินล่าสมบัติในเมืองกุยจือกันได้เลย"

ส่วนเรื่องที่ว่าแม่ทัพกัวจะมีเหรียญทองแดงหรือไม่นั้น เจียงเย่ไม่กังวลแม้แต่น้อย

ใครก็ตามที่พอรู้ประวัติศาสตร์ของกองทัพอันซีย่อมทราบดีว่า เพื่อประคับประคองเมืองโดดเดี่ยวนี้ต่อไป กัวซินเคยเปิดเตาหลอมเหรียญกษาปณ์ขึ้นเองอย่างลับๆ

เพราะถูกตัดขาดการติดต่อจากจงหยวน แม้แต่เรื่องที่ต้าถังเปลี่ยนรัชศกใหม่ก็ไม่อาจล่วงรู้ เหล่าทหารหาญผู้พิทักษ์ชายแดนจึงยังคงยึดมั่นใช้รัชศกต้าลี่ต่อมา

นี่จึงก่อให้เกิดสิ่งมหัศจรรย์อันเป็นเอกลักษณ์ในประวัติศาสตร์เงินตรา

รัชศกต้าลี่มีอยู่เพียงสิบสี่ปีแท้ๆ ทว่าในดินแดนประจิมกลับมีเหรียญทองแดงที่สลักอักษร "ต้าลี่ปีที่สิบห้า" หมุนเวียนอยู่

เหรียญทองแดงที่แฝงไออุ่นจากหยาดเหงื่อของทหารเฝ้าด่านเหล่านั้น ทุกๆ เหรียญล้วนเป็นพยานหลักฐานแห่งการยืนหยัดอย่างโดดเดี่ยวในแดนร้างไกลของกองทัพอันซี

"ถึงจะไม่ซื้อของ ไม่ไปล่าสมบัติ แต่การนำเหรียญต้าลี่หยวนเป่ากลับไปก็ถือเป็นของที่ระลึกชั้นยอดเลยนะครับ"

"ล่าสมบัติเหรอ?" ฉือเข่อเข่อ โจวเหม่ยเสีย และเฉินโม่ ต่างตาเป็นประกายขึ้นมาพร้อมกัน

ส่วนหลี่ลี่เฉิงกับหลิวฮ่าวทั้งสองคนพอนึกถึงตำราโบราณที่อาจซ่อนตัวอยู่ในเมืองโบราณแห่งนี้ ลมหายใจก็พลันกระชั้นถี่ขึ้นมาทันที

แม้แต่คนที่ไม่ขัดสนเงินทองอย่างเฉียวเหรินจื้อ ซูเสี่ยวเสี่ยว และกัวซ่วย ก็เริ่มสนใจขึ้นมาเช่นกัน

"ใช่แล้วครับ" เจียงเย่พยักหน้า "ลองไปสุ่มถามชาวบ้านดูสักคน ไม่แน่ว่าบ้านพวกเขาอาจจะมีคันฉ่องสำริดยุคฉินฮั่น หรือของพื้นเมืองจากเปอร์เซีย เอากลับไปล่ะก็..."

เขาเว้นจังหวะอย่างมีความหมาย "นั่นคือของโบราณของจริงแท้แน่นอนเลยล่ะครับ"

แววตาของใครหลายคนเป็นประกายวาบขึ้นมาทันใด

เจียงเย่มองดูท่าทางกระตือรือร้นอยากลองของทุกคนแล้วมุมปากก็ยกยิ้มขึ้น

การที่เขาจัดแจงเช่นนี้ ย่อมมีการใคร่ครวญของตัวเองอยู่แล้ว

ประการแรก เขารู้ซึ้งถึงสถานการณ์อันยากลำบากของกองทัพอันซียิ่งกว่าใคร

ทหารเฒ่าผมขาวเหล่านี้ปักหลักเฝ้าเมืองร้างเปลี่ยวมาหลายสิบปี เสบียงและสิ่งของจำเป็นขาดแคลนถึงขีดสุด

แต่ในฐานะไกด์ เขาไม่อาจบังคับให้ลูกทัวร์ทุกคนยื่นมือเข้าช่วยเหลือกองทัพอันซีโดยไร้เงื่อนไขได้

เพราะอย่างไรเสีย ฐานะทางการเงินและความสมัครใจของแต่ละคนก็ย่อมไม่เหมือนกัน

ประการที่สอง ในบรรดาลูกทัวร์มีทั้งมหาเศรษฐีอย่างเฉียวเหรินจื้อ และยังมีคนหนุ่มที่ไม่มีเงินติดตัวสักแดงเดียวอย่างเฉินโม่

วิธีการ "แลกเปลี่ยนสิ่งของ" แบบนี้ จึงเปิดโอกาสให้ทุกคนมีส่วนร่วมได้

คนรวยสามารถทุ่มเงินมหาศาล ส่วนลูกทัวร์ทั่วไปก็ใช้ข้าวของชิ้นเล็กชิ้นน้อยแลกกับ "ของที่ระลึกโบราณ" ที่ถูกใจได้

และที่สำคัญยิ่งกว่าคือ รูปแบบที่ได้ประโยชน์ร่วมกันทั้งสองฝ่ายเช่นนี้ถึงจะยืนยาว

กองทัพอันซีได้รับสิ่งของที่จำเป็นเร่งด่วน เหล่าลูกทัวร์ได้ของที่ระลึกจากการท่องเที่ยว ต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการ

เมื่อเทียบกับการบริจาคช่วยเหลือฝ่ายเดียว การแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมเช่นนี้ยิ่งทำให้เหล่าทหารเฒ่าผู้ทรนงยอมรับได้ง่ายกว่า

สายตาของเจียงเย่กวาดมองชุดเกราะที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนกระดำกระด่างและใบหน้าอันกร้านโลกเหล่านั้น

เขานึกถึงภาพตอนที่มาคราวก่อน เห็นเหล่าทหารเฒ่าใช้เปลือกไม้ซ่อมแซมชุดเกราะ

ตอนนี้ อย่างน้อยพวกเขาก็มีอุปกรณ์สวมใส่ที่พอดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาบ้างแล้ว

เจียงเย่เห็นทุกคนดูกระตือรือร้นอยากลอง จึงตบมือเบา ๆ "ทุกท่านครับ ฟ้าเริ่มมืดแล้ว พวกเราไปพักผ่อนกันที่จวนผู้ตรวจการก่อนเถอะครับ"

เขาชี้ไปยังท้องฟ้าที่เริ่มมืดสลัว "ฟ้าใกล้จะมืดสนิทแล้ว ชาวบ้านในเมืองคงต้องพักผ่อนกัน พวกเราอยากดูอะไร อยากซื้ออะไร ไว้พรุ่งนี้ค่อยว่ากันดีกว่าครับ"

ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นพ้อง

"ไกด์เจียงพูดมีเหตุผล" หลี่ลี่เฉิงขยับแว่นตา "สู้ถามแม่ทัพกัวก่อนดีกว่าว่าพวกเขาขาดแคลนอะไรมากที่สุด พวกเราจะได้ช่วยเหลือได้ตรงจุด"

"ใช่ ๆ ๆ"

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครคัดค้าน กัวซินจึงเอ่ยปากขึ้น "เชิญทุกท่านตามข้ามา"

เมื่อเดินเข้าไปในเมือง ทุกคนก็สังเกตเห็นว่าผู้คนบนท้องถนนบางตามากจริง ๆ

มีพ่อค้าแม่ขายที่กลับดึกประปรายอยู่บ้าง แต่ละคนต่างก็รีบเร่งมุ่งหน้ากลับบ้าน

กลุ่มคนเดินตามกัวซินผ่านถนนหนทางของเมืองกุยจือ แสงอาทิตย์อัสดงเส้นสุดท้ายย้อมกำแพงดินที่กระดำกระด่างให้กลายเป็นสีแดงคล้ำ

ภาพสองข้างทางทำให้ทุกคนต่างพากันเงียบงัน

ชาวบ้านส่วนใหญ่สวมเสื้อผ้าเนื้อหยาบที่ปะชุนเต็มไปหมด ใบหน้าซีดเซียวอมเหลือง แววตาหม่นหมองไร้ประกาย

บางครั้งก็มีเด็กน้อยชะโงกศีรษะออกมาจากซอกประตูที่ผุพัง มองดูคนแปลกหน้าที่แต่งกายภูมิฐานกลุ่มนี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ดวงตาของเด็ก ๆ ใสซื่อบริสุทธิ์ แต่ริมฝีปากที่แห้งแตกกับผิวพรรณที่หยาบกร้านกลับเผยให้เห็นถึงความยากลำบากในการใช้ชีวิต

เฉินโม่เผลอลูบเสื้อยืดที่ยังดูสะอาดสะอ้านของตัวเองโดยไม่รู้ตัว พลันรู้สึกว่าเงินหกเหมาสุดท้ายในบัตรธนาคารไม่ได้ทำให้รู้สึกหดหู่ขนาดนั้นอีกต่อไปแล้ว

เฉียวเหรินจื้อขมวดคิ้วมุ่น สายตากวาดมองบ้านดินที่ตั้งตระหง่านอย่างง่อนแง่นท่ามกลางสายลมอย่างช้า ๆ

ใต้ชายคาที่พังทรุด เด็กผอมกะหร่องใบหน้าซีดเหลืองสองสามคนกำลังเบิกตากลมแป๋วไร้เดียงสามองมายังพวกเขา

นี่น่ะหรือคือกุยจือ... กุยจือที่สูญหายไปในสายธารแห่งประวัติศาสตร์!

เขาลอบถอนหายใจยาวในใจ

เหล่าทหารและราษฎรแห่งอันซีที่ถูกบันทึกไว้ในตำราประวัติศาสตร์เพียงไม่กี่บรรทัด ผู้ยืนหยัดปกป้องดินแดนที่ถูกกาลเวลาลืมเลือน บัดนี้กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างมีเลือดมีเนื้อ

ไม่มีความปีติยินดีที่ได้เป็นพยานประวัติศาสตร์ มีเพียงความเจ็บปวดรวดร้าวที่หนักอึ้งอยู่ในใจ

ซากปรักหักพังทุกแห่งหนราวกับกำลังบอกเล่าอย่างเงียบงันว่า นี่คือเมืองโบราณพันปีที่แท้จริง นี่คือกองทัพเดี่ยวอันซีที่ถูกตัดขาดจากอาณาเขตของต้าถัง

"บ้านพวกนี้..." กัวซ่วยพึมพำเสียงเบา มือของเทพแห่งวงการอีสปอร์ตที่ปกติใช้เงินมือเติบ ยามนี้กลับกำแน่นโดยไม่รู้ตัว

ซูเสี่ยวเสี่ยวพลันตระหนักได้ว่า นาฬิกามูลค่าหลักแสนบนข้อมือของเธอนั้นช่างฟุ่มเฟือยเหลือเกิน

ตรงหัวมุมถนน ครอบครัวหนึ่งที่มีกันห้าคนกำลังล้อมวงแบ่งอาหารจากกระทะเหล็กผุ ๆ ใบหนึ่ง

ของเหลวข้นในกระทะนั้นเจือจางจนแทบจะส่องเห็นเงาคนได้ ทว่าท่วงท่าในการแบ่งกินของพวกเขากลับจริงจังเป็นพิเศษ ด้วยกลัวว่าจะหกแม้เพียงหยดเดียว

สัญชาตญาณความเป็นนักวิชาการทำให้หลี่ลี่เฉิงเฝ้าสังเกตทุกรายละเอียดอย่างถี่ถ้วน

ผิวผนังที่แตกระแหง ธรณีประตูที่สึกกร่อน รอยล้อเกวียนอันบางตาบนท้องถนน...

สิ่งเหล่านี้ล้วนกำลังบอกเล่าถึงความซบเซาและยากเข็ญของเมืองชายแดนแห่งนี้

ดวงอาทิตย์อัสดงลับขอบฟ้าไปจนหมดสิ้น แสงสุดท้ายเลือนหายไปจากกำแพงดินอัดของเมืองกุยจือ

เสียงฝีเท้าของทุกคนดังก้องชัดเจนเป็นพิเศษบนถนนอันเวิ้งว้าง ทุกย่างก้าวราวกับกำลังเหยียบย่ำลงบนรอยแผลเป็นแห่งประวัติศาสตร์