ตอนที่ 87 ระดมความคิดวางแผน

คณะเดินทางเพิ่งจะก้าวพ้นประตูใหญ่จวนผู้ตรวจการมณฑล ก็เห็นรองแม่ทัพจางเฉียนวิ่งกระหืดกระหอบตรงรี่เข้ามาหา

ขุนศึกเฒ่าผู้ผ่านกรำศึกจนใบหน้ากร้านแดดกร้านลมตื่นเต้นดีใจเสียจนลืมแม้กระทั่งธรรมเนียมมารยาท คว้าหมับเข้าที่แขนของกัวซิน

"ท่านแม่ทัพ! ในคลัง... ในคลังจู่ๆ ก็..."

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ กัวซินก็หัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี "มีชุดเกราะใหม่เพิ่มขึ้นมาห้าพันสามร้อยชุดใช่หรือไม่"

จางเฉียนเบิกตากว้าง "ท่านแม่ทัพทราบได้อย่างไรขอรับ"

กัวซินเบี่ยงตัวหลีกทาง นำพากัวซ่วยที่อยู่ด้านหลังเข้ามาสู่สายตาของทุกคน

"ต้องขอบคุณสหายรุ่นเยาว์กัวท่านนี้ที่ยื่นมือช่วยเหลือด้วยความมีน้ำใจ"

สายตานับสิบคู่ในลานกว้างพลันจับจ้องมาที่กัวซ่วยในพริบตาเดียว

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่ม ทั่วทั้งลานทหารหาญต่างพร้อมเพรียงกันค้อมคำนับทำความเคารพตามแบบฉบับราชวงศ์ถังอย่างสมเกียรติให้แก่ชายหนุ่มผู้มาจากยุคพันปีหลังจากนี้

การกระทำนี้ทำเอากัวซ่วยทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ

"อย่านะครับ อย่านะครับ!" เขารีบโบกไม้โบกมืออย่างลนลาน "ผู้อาวุโสทุกท่านรีบลุกขึ้นเถอะครับ! ผม...ผมไม่กล้ารับไว้จริงๆ"

จางเฉียนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว กล่าวอย่างจริงจังและซาบซึ้ง "คุณชายกัวเปี่ยมด้วยคุณธรรม ช่วยคลี่คลายวิกฤตคอขาดบาดตายของกองทัพอันซีเรา บุญคุณยิ่งใหญ่นี้ พวกเราจะจดจำมิมีวันลืมเลือน"

วินาทีนี้กัวซ่วยรู้สึกขึ้นมาทันทีว่าเงินยี่สิบสามล้านนี้ใช้จ่ายไปได้อย่างคุ้มค่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

กัวซ่วยไม่เคยขาดแคลนเงินทองมาตั้งแต่เด็ก พ่อแม่ล้วนเป็นนักธุรกิจ แม้แต่รายได้มหาศาลในฐานะมหาเทพแห่งวงการอีสปอร์ตที่คนอื่นมองด้วยความอิจฉา ในสายตาของเขาก็เป็นเพียงเศษเงินเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่คุ้มค่าแก่การเอ่ยถึง

ทว่าในยามนี้ เงินเหล่านี้กลับสามารถแลกมาซึ่งความเคารพยกย่องจากใจจริงของเหล่าทหารหาญรุ่นเก๋าที่ปกป้องบ้านเมืองได้มากมายถึงเพียงนี้

"เอ่อคือ..." เขาเกาหัว เผยรอยยิ้มขัดเขินที่หาได้ยาก "เอาอย่างนี้ไหมครับ เดี๋ยวผมจัดหาอาวุธชุดใหม่ให้ทุกคนเพิ่มอีกสักชุด?"

เฉียวเหรินจื้อได้ยินเช่นนั้นก็ก้าวขึ้นมาทันควัน ยิ้มพลางตบบ่ากัวซ่วย "นายอย่าเพิ่งรีบร้อนสิ! เรื่องดีๆ ทำบุญทำกุศลแบบนี้ จะปล่อยให้นายเหมาคนเดียวหมดไม่ได้หรอกนะ"

ซูเสี่ยวเสี่ยวรวบปอยผมข้างขมับอย่างสง่างาม เอ่ยเสียงเบา "นั่นสิคะ อย่างน้อยก็ต้องเหลือโอกาสให้พวกเราที่มาทีหลังบ้างสิ"

กัวซ่วยอ้าปากคิดจะพูดอะไรต่อ ทว่ากลับถูกหลี่เจิ้นกั๋วดึงตัวไว้ "พอแล้วเจ้าหนุ่ม ความดีความชอบจะให้แกฮุบไว้คนเดียวไม่ได้หรอก"

เจียงเย่เห็นทุกคนกระตือรือร้นกันยกใหญ่ จึงเอ่ยชี้นำได้ถูกจังหวะ "ผู้พันหลี่ครับ คุณลองพูดคุยปรึกษากับท่านแม่ทัพกัวอย่างละเอียดดูสิครับ ว่าตอนนี้กองทัพอันซีต้องการอาวุธยุทโธปกรณ์แบบไหนมากที่สุด และจะใช้วิธีนำสิ่งเล็กไปชนะสิ่งใหญ่ ตีกองทัพถู่ปัวให้แตกพ่ายยับเยินได้อย่างไรบ้าง"

หลี่เจิ้นกั๋วดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที เขารีบประสานมือคารวะกัวซิน "ท่านแม่ทัพ พอจะสะดวกขอคุยเป็นการส่วนตัวสักครู่ได้หรือไม่"

กัวซินหัวเราะร่าอย่างเปิดเผย "ข้าก็คิดเช่นนั้นพอดี! จางเฉียน ไปเอาบัญชีรายการอาวุธในคลังมา"

หลิวฮ่าวเห็นดังนั้นก็รีบควักสมุดบันทึกออกมาแล้วเดินตามไป "ขออนุญาตให้ผมจดบันทึกด้วยนะครับ"

หลี่ลี่เฉิงก็สาวเท้าตามไปอย่างรวดเร็ว "วิวัฒนาการของยุทโธปกรณ์ทางทหารโบราณเป็นหัวข้องานวิจัยต่อไปของผมพอดีเลย"

อีกด้านหนึ่ง เจียงเย่ก็หันไปพูดกับนายทหารที่รับผิดชอบงานส่งกำลังบำรุง "นายกองหวัง ลองบอกทุกคนดูหน่อยดีไหมครับว่าในกองทัพยังขาดแคลนสิ่งของจำเป็นในชีวิตประจำวันอะไรอีกบ้าง"

นายกองหวังถูมือไปมาอย่างเก้ๆ กังๆ "เรื่องนี้... หลักๆ ก็มีเสบียงอาหาร ยาสมุนไพร..."

"เดี๋ยวก่อนค่ะ" ซูเสี่ยวเสี่ยวขัดจังหวะขึ้นมาทันควัน "ฉันคิดว่าเราแก้ปัญหาเฉพาะหน้าอย่างเดียวไม่ได้ เราควรพิจารณาเรื่องที่จะทำให้กองทัพอันซีและชาวบ้านในกุยจือมั่งคั่งขึ้นมาได้อย่างแท้จริงด้วยค่ะ"

เธอหันไปทางเฉียวเหรินจื้อ "คุณอาเฉียวคะ สายตาทางธุรกิจของคุณอา..."

เฉียวเหรินจื้อพยักหน้าอย่างเข้าใจความหมาย "จริงด้วยสิ ให้ปลาเขากินมิสู้สอนเขาตกปลา"

ตอนนั้นเองเจียงเย่สังเกตเห็นโจวเหม่ยเสียที่ยืนอยู่ด้านข้าง "พยาบาลโจวครับ คุณลองแลกเปลี่ยนความรู้เรื่องการปฐมพยาบาลและการดูแลผู้ป่วยกับท่านหมอหวังดูสิครับ ผมจำได้ว่ากองทัพอันซีมีผู้บาดเจ็บอยู่ไม่น้อยเลยใช่ไหมครับ"

เขาหันหน้าไปกล่าวกับท่านหมอหวัง "ท่านหมอหวังครับ ยาที่พวกเรานำมาให้คราวก่อน หลังจากพวกท่านนำไปใช้แล้วมีข้อสงสัยตรงไหน ตอนนี้สามารถสอบถามพยาบาลโจวได้เลยนะครับ"

ท่านหมอหวังกล่าวด้วยความตื่นเต้นดีใจ "คุณชายเจียง ในที่สุดผู้เฒ่าอย่างข้าก็รอจนท่านมาเสียที ข้าสะสมข้อสงสัยไว้เต็มอก กำลังรอคนมาช่วยไขความกระจ่างให้ผู้เฒ่าอยู่นี่แหละ"

โจวเหม่ยเสียได้ยินเช่นนั้นก็เดินก้าวเข้าไป "ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสมีข้อสงสัยตรงไหนบ้างคะ"

"มีสิๆ แม่นางน้อยโปรดตามข้ามาทางนี้"

ในเวลาไม่นาน ลานหน้าจวนผู้ตรวจการมณฑลก็แบ่งออกเป็นกลุ่มย่อยๆ หลายกลุ่ม

หลี่เจิ้นกั๋ว จ้าวเสี่ยวหู่ และกัวซินพานายทหารทั้งหลายมาล้อมรอบแผนที่เพื่อหารือเรื่องการปรับปรุงดัดแปลงอาวุธ ตลอดจนวิธีใช้อาวุธยุคปัจจุบันที่มีอยู่อย่างจำกัดให้สำแดงแสนยานุภาพออกมาได้คุ้มค่าและทรงพลังสูงสุด

เฉียวเหรินจื้อ ซูเสี่ยวเสี่ยว และกัวซ่วย สามคนกำลังปรึกษาหารือแผนการค้าขายกับบรรดานายทหารหลายนาย

ส่วนฉือเข่อเข่อกับเฉินโม่ก็กำลังร่วมมือกับนายทหารที่ดูแลฝ่ายส่งกำลังบำรุง ทำการรวบรวมรายการสิ่งของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันที่กองทัพอันซีขาดแคลน เพื่อความสะดวกในการจัดซื้อของที่ตรงตามความต้องการในภายหลัง

ด้านโจวเหม่ยเสียถูกท่านหมอหวังเชิญตัวไปยังค่ายพยาบาลทหารบาดเจ็บ

ขณะที่หลี่ลี่เฉิงและหลิวฮ่าวรับหน้าที่บันทึกทุกสิ่งทุกอย่างของกองทัพอันซี

รัตติกาลยิ่งดึกสงัด เงาจันทร์คล้อยต่ำลงทางทิศประจิม

เมื่อเหล่านายทหารกองทัพอันซีเอ่ยเตือนให้ทุกคนไปพักผ่อนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เจียงเย่ก้มดูเวลาก็พบว่าเป็นเวลาตีสามกว่าแล้ว

"ทุกคนนอนสักสองสามชั่วโมงก่อนเถอะครับ" เจียงเย่นวดขมับ "พรุ่งนี้ยังมีเวลาให้ทำต่ออีกทั้งวัน"

ชีวิตน้อยๆ สำคัญที่สุด!

นอนดึกทำให้อายุสั้นลงจริงๆ

กัวซินนำทางพวกเขาด้วยตนเองมายังเรือนพักที่เก็บกวาดไว้อย่างสะอาดเรียบร้อยเป็นพิเศษ

ครั้นผลักประตูห้องเข้าไป ผ้าห่มและฟูกที่นอนใหม่เอี่ยมถูกปูไว้อย่างเป็นระเบียบบนเตียง ทอประกายอ่อนนุ่มใต้แสงตะเกียงน้ำมัน

"นี่มัน..." ฉือเข่อเข่อลูบผิวผ้าห่มแล้วชะงักไปทันที "เนื้อผ้านี้ทำไมดูคุ้นตาจังคะ"

หลี่ลี่เฉิงขยับแว่นตาแล้วเพ่งมองอย่างละเอียด "นี่คือผ้าฝ้ายแท้จากกรรมวิธีการผลิตยุคปัจจุบันครับ"

ทหารหนุ่มคนหนึ่งยกน้ำร้อนเข้ามา ได้ยินเข้าจึงเอ่ยปากขึ้นมาอย่างพาซื่อ "นี่คือของที่แม่ทัพน้อยเจียงนำมาคราวก่อน เดิมทีว่าจะเอาไปแลกเปลี่ยนกับพ่อค้าดินแดนประจิม..."

พูดยังไม่ทันจบ ทหารเฒ่าข้างๆ ก็ฟาดศีรษะด้านหลังของเขาเต็มแรง "ปากมาก!"

"โอ๊ย!" ทหารหนุ่มร้องด้วยความเจ็บ ทว่าไม่กล้าหลบ ได้แต่หดคอยอมรับผิด "ข้าผิดไปแล้วหัวหน้าหมู่"

ทหารเฒ่าทำท่าจะตีซ้ำอีก กัวซ่วยจึงรีบเข้ามาห้ามไว้ "อย่าๆๆ ครับ!"

เฉียวเหรินจื้อก้าวเร็วๆ เข้าไปจับมือทหารเฒ่าไว้ "พวกเราเสียมารยาทเองครับ"

ทั้งสิบเอ็ดคนมองหน้ากัน ทุกคนต่างเห็นความเด็ดเดี่ยวแบบเดียวกันในดวงตาของกันและกัน

เจียงเย่หันไปเอ่ยกับกัวซินว่า "ท่านแม่ทัพกัว เปลี่ยนเป็นของธรรมดาให้พวกเราก็พอครับ"

กัวซินส่ายหน้า "ทำเช่นนั้นได้อย่างไร พวกท่านข้ามผ่านเวลาพันปีมาเยือน จะละเลยเฉยเมยได้อย่างไร"

"ท่านแม่ทัพคะ" ซูเสี่ยวเสี่ยวเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่น "พวกเราชินกับการนอนเตียงไม้กระดานแข็งๆ แล้ว มีฟูกที่นอนใหม่พวกนี้กลับไม่ชินเสียมากกว่าค่ะ"

คนอื่นๆ ต่างพยักหน้าสนับสนุน

ทหารหนุ่มคนที่พูดผิดหน้าแดงก่ำ ยืนอยู่ตรงมุมห้องพลางถูมือไปมาด้วยความกระวนกระวายใจ

เจียงเย่เดินเข้าไปตบไหล่เขา "ไม่เป็นไรหรอก ไปช่วยพวกเราเอาฟูกที่นอนเก่าๆ มาเถอะครับ"

กัวซินยังคิดจะเอ่ยอะไรอีก ทว่าเมื่อเห็นทุกคนยืนกรานเช่นนั้น ในที่สุดก็ต้องยอมผ่อนปรน

ครั้นผ้าห่มและฟูกผ้าเนื้อหยาบที่มีกลิ่นส้มป่อยจางๆ ถูกยกเข้ามา ทั้งสิบคนกลับเผยรอยยิ้มอย่างสบายใจ

เฉินโม่ถึงกับล้มตัวลงนอนทันที "แบบนี้สิถึงจะได้อารมณ์!"

ด้านนอกลานเรือน ทหารหนุ่มก้มหน้าก้มตา พูดเสียงอู้อี้ว่า "หัวหน้าหมู่ ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ"

"หุบปากไปเลยเจ้า!" ทหารเฒ่าตีเขาอีกทีหนึ่ง ทว่าคราวนี้ออกแรงเบากว่าเดิมมาก "ไปเก็บกวาดคลังสินค้าไป๊"

แสงจันทร์ส่องลอดผ่านซี่ลูกกรงหน้าต่าง ทอดเงาลวดลายสลับลายพร้อยลงบนพื้น

ทั้งสิบคนนอนอยู่บนเตียงอันเรียบง่าย ทว่ากลับหลับได้อย่างสนิทใจยิ่งกว่าช่วงเวลาใดๆ