ตอนที่ 89 จัดซื้อยุทธปัจจัย

สายตาของกัวซ่วยถูกดึงดูดด้วยภาพอักษรและภาพวาดพู่กันจีนผืนหนึ่งที่แขวนอยู่บนผนัง

ด้านข้างภาพไผ่ดำอันทรงพลังมีตัวอักษรขนาดใหญ่สี่ตัวเขียนไว้ว่า "กระดูกเหล็กทรนง" พร้อมลงนามกำกับว่า "กัวซิน"

เขายืนนิ่งอยู่หน้าภาพ ปลายนิ้ววาดตามเส้นสายปลายพู่กันบนภาพอย่างแผ่วเบา

จ้าวชี พลทหารเฒ่าเดินช้าๆ เข้ามา ใบหน้าเปี่ยมริ้วรอยเผยรอยยิ้มอ่อนโยน "พ่อหนุ่มกัวเข้าใจภาพอักษรภาพวาดด้วยหรือ"

"พอเข้าใจอยู่บ้างครับ" กัวซ่วยพยักหน้าเล็กน้อย "ไผ่ดำภาพนี้วาดได้ยอดเยี่ยมมาก ลายเส้นแข็งแกร่งทรงพลัง เปี่ยมด้วยชีวิตชีวา"

จ้าวชีปลดม้วนภาพลงมาอย่างระมัดระวัง "นี่เป็นผลงานที่ท่านแม่ทัพวาดไว้เมื่อฤดูหนาวปีก่อน คืนนั้นพายุหิมะโหมกระหน่ำ ท่านแม่ทัพกล่าวว่า มีเพียงไผ่ดำนี้เท่านั้นที่คู่ควรกับเกียรติภูมิและศักดิ์ศรีของกองทัพอันซีเราที่สุด"

สายตาของกัวซ่วยจับจ้องม้วนภาพอย่างไม่วางตา "ไม่ทราบว่าภาพนี้ต้องใช้เสบียงเท่าไรถึงจะแลกได้ครับ"

ชายชราส่ายหน้าเบาๆ "ท่านแม่ทัพกำชับไว้เป็นพิเศษ ของที่พ่อหนุ่มกัวต้องการ ไม่จำเป็นต้องแลกเปลี่ยนแต่อย่างใด อยากได้ชิ้นไหนก็หยิบไปได้ตามสบาย"

กัวซ่วยส่ายหน้า สีหน้าไม่เห็นด้วย "แบบนี้ผิดกฎครับ"

จ้าวชียื่นม้วนภาพให้กัวซ่วยอย่างจริงจัง นิ้วมือผอมแห้งสั่นเทาเล็กน้อย "ชุดเกราะห้าพันสามร้อยชุดที่พ่อหนุ่มมอบให้ ช่วยคลี่คลายวิกฤติตรงหน้าของกองทัพอันซีเรา ภาพวาดเพียงภาพเดียวนี้เทียบกันไม่ได้เลย"

"เรื่องชุดเกราะ ผมให้ด้วยความเต็มใจ เรื่องนั้นก็ส่วนเรื่องนั้นครับ" น้ำเสียงของกัวซ่วยทุ้มต่ำและหนักแน่น "ภาพนี้ผมต้องแลกตามกฎให้ได้"

ชายชรานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แววตาขุ่นมัวทอประกายระยิบระยับ "น้ำใจของท่านช่างล้นเหลือนัก พวกเรา... พวกเราไม่รู้จริงๆ ว่าจะตอบแทนอย่างไร"

กัวซ่วยมองใบหน้ากร้านโลกของชายชรา ค่อยๆ ดันม้วนภาพกลับไป "ผู้เฒ่ากล่าวเกินไปแล้วครับ การได้ช่วยเหลือกำลังเพียงเล็กน้อย ถือเป็นเกียรติของประชาชนรุ่นหลังอย่างผม"

ทั้งสองต่างไม่ยอมกัน ม้วนภาพถูกผลักไปดันมาระหว่างมือทั้งสี่

ในที่สุดจ้าวชีก็ทอดถอนใจยาว "ช่างเถอะ ในเมื่อพ่อหนุ่มกัวยืนกรานเช่นนี้ เช่นนั้น... เช่นนั้นก็แลกด้วยเสบียงหนึ่งสือแล้วกัน"

"สิบสือครับ" กัวซ่วยไม่เห็นด้วยและเสนอราคาของตัวเองทันที

พลทหารเฒ่าเห็นน้ำเสียงของเขาเด็ดเดี่ยว จึงยอมประนีประนอม "หนึ่ง... หนึ่งสือครึ่ง"

"ยี่สิบสือครับ!" น้ำเสียงของเขาเด็ดขาด "ขาดไปแม้แต่เม็ดเดียวก็ไม่ได้!"

จ้าวชีชะงักงันไป ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมต่อราคาลง แต่กลับบวกราคาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

เขามองคนหนุ่มหัวรั้นตรงหน้า ในดวงตาขุ่นมัวค่อยๆ เอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตา

มือที่เต็มไปด้วยรอยด้านปาดคราบน้ำตาที่รินไหลตรงหางตาอย่างรวดเร็ว ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว "ตกลง! เอาตามที่พ่อหนุ่มกัวว่า!"

กัวซ่วยจึงค่อยรับม้วนภาพมา เอ่ยอย่างดีใจว่า "ขอบคุณผู้เฒ่าที่ยอมตกลงครับ"

ฉือเข่อเข่อกอดม้วนผ้าหยาบที่เพิ่งแลกมาผืนหนึ่ง พลันเหลือบไปเห็นเฉินโม่กำลังนั่งยองๆ

เธอขยับเข้าไปใกล้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ไหนนายบอกว่าทั้งตัวเหลืออยู่แค่หกเหมาไม่ใช่เหรอ"

เฉินโม่ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา เขาหยิบชามดินเผาเก่าแก่ใบหนึ่งขึ้นมาพินิจดูอย่างละเอียด "ใช่แล้วครับ ในบัตรธนาคารเหลือแค่หกเหมาจริง ๆ"

"แล้วนายยังจะ..."

เฉินโม่ไม่ได้ปิดบัง และบอกวิธีหาเงินของตัวเองออกมาตรง ๆ

"เจี้ยไป้ยังกดเงินสดออกมาได้อีกห้าพัน แล้ววงเงินฮวาไป้ก็ยังพอถอนออกมาได้อีกหน่อย ผมก็แค่ต้องพยายามหางานให้ได้ก่อนครบกำหนดชำระแล้วเอาเงินไปคืน ถ้าแย่หน่อยก็แค่จ่ายดอกเบี้ยไปครับ"

ในฐานะคนที่ไม่เคยใช้ทั้งเจี้ยไป้และฮวาไป้มาก่อน พอฉือเข่อเข่อได้ยินวิธีนี้เข้าก็ถึงกับทึ่ง "นี่นายจะบ้า... บ้าเกินไปแล้วมั้ง"

เธอรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ ควรทำตามกำลังและความพร้อมของตัวเองมากกว่า

ในที่สุดเฉินโม่ก็เงยหน้าขึ้น แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงบนใบหน้าซูบตอบของเขา "ถึงผมจะลำบากแค่ไหน แต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องทนหิว"

ขณะพูด สายตาของเขามองไปยังทิศทางของโรงอาหาร "แต่พวกเขา เพื่อที่จะปกป้องผืนแผ่นดิน กลับไม่มีแม้แต่อาหารจะกินให้อิ่มท้องสักมื้อ"

ฉือเข่อเข่อนิ่งเงียบไป บรรยากาศอันหนักอึ้งแผ่ซ่านไปทั่วระหว่างคนทั้งสอง

ผ่านไปครู่ใหญ่ ฉือเข่อเข่อจึงเอ่ยขึ้นว่า "ฉัน... ฉันจะไปซื้อมาเพิ่มอีกหน่อย"

ตอนที่เธอหันหลังเดินจากไป ปากก็ยังพึมพำว่า "ถ้าวันนี้ใช้เงินไม่หมด ฉันคงอึดอัดใจจนทนไม่ไหวแน่"

เมื่อเทียบกับความกระเบียดกระเสียรของเฉินโม่แล้ว อีกสองคนกลับเปย์หนักกว่ามาก

ทั้งเฉียวเหรินจื้อและซูเสี่ยวเสี่ยวต่างตั้งใจจะซื้อเสบียงและยุทโธปกรณ์เสริมให้กองทัพอันซี แต่เนื่องจากพวกตนไม่ได้มีความรู้เฉพาะทาง จึงจงใจดึงตัวหลี่เจิ้นกั๋วกับจ้าวเสี่ยวหู่มาช่วยเป็นที่ปรึกษา

ทั้งสี่คนยืนอยู่ตรงหน้าเจียงเย่และปรึกษาหารือกันอย่างออกรส

"เสี่ยวเจียง" เฉียวเหรินจื้อยิ้มอย่างอ่อนโยน "พวกเราอยากจัดซื้อยุทโธปกรณ์ที่สามารถยกระดับพลังรบของกองทัพอันซีได้จริงๆ สักหน่อยน่ะ"

เจียงเย่เข้าใจความหมายทันที นิ้วมือแตะลงบนความว่างเปล่าเบาๆ ม่านแสงระบบกึ่งโปร่งใสพลันกางออกตรงหน้าคนทั้งสี่

รายการอาวุธยุคปัจจุบันอันละลานตาปรากฏสู่สายตา มีครบครันตั้งแต่อุปกรณ์ประจำกายทหารไปจนถึงระบบยุทธวิธี

สายตาเฉียบคมของหลี่เจิ้นกั๋วกวาดมองไปตามรายการ ปลายนิ้วแตะลงบนจุดสองสามแห่งอย่างมีน้ำหนัก "ท่านแม่ทัพกัวเคยบอกไว้ว่าก่อนหน้านี้ไกด์เจียงได้มอบสูตรดินปืนให้แล้ว รายการนี้พวกเรายังไม่ต้องพิจารณาชั่วคราว"

ซูเสี่ยวเสี่ยวกับเฉียวเหรินจื้อพยักหน้าอย่างรู้กัน

"เมื่อคืนได้คุยกับท่านแม่ทัพกัวอย่างละเอียด แม้พวกเขาจะมีสูตร แต่ดินประสิว กำมะถัน และวัตถุดิบอื่นๆ ขาดแคลนมาก การออกไปจัดซื้อข้างนอกมักถูกพวกถู่ปัวดักปล้นชิงไป ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาระยะยาว"

นิ้วมือของหลี่เจิ้นกั๋วเลื่อนหน้าจอเสมือนจริงไปมา ก่อนจะหยุดลงที่หน้าหนึ่งในนั้น "แม้การซื้อดินปืนสำเร็จรูปโดยตรงจะสะดวกสบาย แต่ก็ไม่ใช่แผนการที่ดีที่สุด สู้ซื้อวัตถุดิบไม่ได้ ในราคาเท่ากันจะได้ผลผลิตมากกว่าหลายเท่าตัว"

พูดพลางเงยหน้าขึ้นมองคนทั้งสอง

แม้จะรู้ว่าคนทั้งสองตรงหน้ามีฐานะมั่งคั่งอย่างยิ่ง แต่หลี่เจิ้นกั๋วยึดหลัก 'เหล็กดีย่อมต้องใช้กับคมดาบ' มาโดยตลอด ย่อมไม่มีทางสุรุ่ยสุร่ายเพียงเพราะไม่ใช่เงินในกระเป๋าตัวเองเป็นอันขาด

"ทั้งสองท่านคิดเห็นอย่างไร"

ซูเสี่ยวเสี่ยวพยักหน้าอย่างเด็ดขาด "ฉันไม่มีปัญหาค่ะ ฟังตามผู้พันหลี่เลย"

เฉียวเหรินจื้อพยักหน้าตาม "สุดแล้วแต่ผู้พันหลี่จะจัดการเลย"

หลายคนบรรลุข้อตกลงกันอย่างรวดเร็ว สายตาจึงหันไปมองยุทโธปกรณ์ชิ้นอื่นทันที

จ้าวเสี่ยวหู่นิ้วชี้ไปยังสิ่งของชิ้นหนึ่งบนม่านแสง "ปืนครกกระบอกนี้เหมาะเลยครับ! ใช้งานง่าย ใช้เวลาฝึกสั้น โครงสร้างกลไกล้วนๆ ไม่ต้องใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ การบำรุงรักษาในภายหลังก็ไม่ยุ่งยากด้วย"

ปลายนิ้วเรียวของซูเสี่ยวเสี่ยวเลื่อนหน้าจออย่างแผ่วเบา เมื่อเห็นสิ่งของชิ้นหนึ่งเข้าก็หยุดลง "แล้วโดรนลาดตระเวนรุ่นนี้ล่ะคะ แจ้งเตือนล่วงหน้าน่าจะมีประโยชน์มากทีเดียว"

"ล้ำยุคเกินไป" หลี่เจิ้นกั๋วปฏิเสธอย่างเด็ดขาด "หากไม่มีการถ่ายทอดสัญญาณดาวเทียมและการรองรับของเครือข่าย ต่อให้บินขึ้นได้ก็ส่งสัญญาณภาพไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ยังซ่อมแซมซับซ้อน ไม่เหมาะกับสถานการณ์ปัจจุบันของกองทัพอันซี"

นิ้วของซูเสี่ยวเสี่ยวเลื่อนต่อไปเพื่อค้นหาอาวุธที่เหมาะสม "ถ้าอย่างนั้นบอลลูนลมร้อนล่ะคะได้ไหม พอลอยขึ้นสู่ที่สูงก็น่าจะช่วยเปิดมุมมองให้กว้างขึ้นได้"

"บอลลูนลมร้อนหรือครับ" จ้าวเสี่ยวหู่ดวงตาเป็นประกาย "อันนี้ทำได้จริงครับ! โครงสร้างเรียบง่าย ต้องการแค่ผ้ากับแหล่งกำเนิดไฟ การบำรุงรักษาก็สะดวกด้วย"

หลี่เจิ้นกั๋วครุ่นคิดครู่หนึ่ง พลางพยักหน้าเล็กน้อย "หากมองจากมุมยุทธวิธี การลาดตระเวนจากที่สูงสามารถเพิ่มขีดความสามารถในการแจ้งเตือนและป้องกันภัยได้อย่างมหาศาลจริงๆ แต่ลมในดินแดนประจิมแรงมาก ความเสี่ยงในการควบคุมจึงไม่น้อยเลย"

นิ้วเรียวของซูเสี่ยวเสี่ยวแตะลงบนข้อมูลจำเพาะของบอลลูนลมร้อนเบาๆ "รุ่นนี้เป็นรุ่นพิเศษสำหรับการทหารค่ะ ใช้ผ้าทนไฟ ทั้งยังติดตั้งสายสลิงยึดโยงเพื่อความมั่นคงและร่มชูชีพฉุกเฉินมาให้ด้วย"

เธอเรียกข้อมูลอย่างละเอียดออกมา "เพดานบินสูงสุด 500 เมตร บรรทุกพลสังเกตการณ์ได้สองคนค่ะ"

"สามารถจัดสรรเป็นจำนวนน้อยได้" หลี่เจิ้นกั๋วตัดสินใจขั้นเด็ดขาดในที่สุด "จัดซื้อมาทดลองใช้ก่อนสิบชุด ให้ทหารฝีมือดีฝึกฝนการใช้งานเป็นพิเศษ ถึงตอนนั้นค่อยกระจายไปตามสี่หัวเมือง"

ซูเสี่ยวเสี่ยวคิดเลขในใจอย่างรวดเร็ว "บอลลูนลมร้อนสิบชุด รวมเชื้อเพลิงสำรองและอะไหล่แล้ว ราคารวมประมาณหนึ่งล้านหกแสนค่ะ"

เธอหันไปมองเฉียวเหรินจื้อ "ส่วนนี้ฉันจ่ายเองแล้วกันค่ะ"