ตอนที่ 90 ภารกิจท่องเที่ยวมาแล้ว

เฉียวเหรินจื้อพยักหน้า "ได้ วัตถุดิบทำดินปืน ทางผมออกให้เอง"

หลี่เจิ้นกั๋วเขียนเพิ่มลงในรายการอีกสองสามอย่าง "ถึงแม้ก่อนหน้านี้ไกด์เจียงจะเอาพวกกล้องส่องทางไกลกลางคืนมาให้พวกเขาแล้ว แต่ควรเพิ่มกล้องส่องทางไกลตาเดียวอีกยี่สิบตัว การสังเกตการณ์ภาคพื้นดินใช้ร่วมกับการสอดแนมบนบอลลูนลมร้อนจะได้ผลดียิ่งขึ้น"

จ้าวเสี่ยวหู่เสริมขึ้น "ถ้าเป็นรุ่นทหารที่มีสเกลวัดระยะด้วยจะดีที่สุดครับ"

ทั้งสี่คนบรรลุข้อตกลงอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งเพิ่มอุปกรณ์เสริมสำหรับบอลลูนลมร้อนลงในใบสั่งซื้ออีกสิบชุด

เจียงเย่ยืนฟังเงียบๆ อยู่ด้านข้าง ในใจอดทอดถอนใจไม่ได้ว่า เรื่องเฉพาะทางอย่างไรก็ต้องให้มืออาชีพจัดการ

เขาคิดได้ไม่รอบคอบเท่าผู้พันหลี่จริงๆ

จากนั้นทั้งสี่ก็เลือกซื้อหน้าไม้รุ่นปรับปรุงที่ใช้วัสดุคอมโพสิตสมัยใหม่ ซึ่งสามารถเพิ่มระยะยิงได้ถึงสามเท่า เหนือกว่าหน้าไม้ที่กองทัพอันซีใช้อยู่ในปัจจุบัน

นอกจากนี้ยังสั่งซื้ออาวุธที่เหมาะกับกองทัพอันซีอีกระลอกแล้วระลอกเล่า

แน่นอนว่าเรื่องยารักษาโรคพวกเขาก็ไม่ได้ละเลย

ทั้งสี่คนช่วยกันเสนอความเห็นคนละไม้คนละมือ ไม่นานก็จัดทำรายการสั่งซื้ออย่างละเอียดออกมาได้

เฉียวเหรินจื้อกวาดสายตามองยอดรวม สามสิบเจ็ดล้าน โดยไม่ขมวดคิ้วแม้แต่น้อย

ส่วนซูเสี่ยวเสี่ยวก็กดเปิดหมวดหมู่อื่น "ขอชุดกันหนาวอีกหกพันชุดค่ะ ฤดูหนาวของดินแดนประจิม ลำพังแค่เกราะป้องกันไม่อยู่หรอก"

เจียงเย่ตรวจยืนยันรายการทั้งหมดเสร็จสิ้นแล้วจึงเปิดหน้าต่างชำระเงินขึ้นมา

เฉียวเหรินจื้อและซูเสี่ยวเสี่ยวชำระเงินในส่วนที่ตนรับผิดชอบตามที่ตกลงกันไว้

เมื่อมีเสียง ติ๊ด ดังขึ้น ธุรกรรมค้าอาวุธที่ข้ามผ่านกาลเวลานับพันปีก็เสร็จสมบูรณ์

ทางด้านหลี่เจิ้นกั๋วและจ้าวเสี่ยวหู่ ทั้งสองคนก็ซื้อเสบียงสัมภาระคนละส่วนตามกำลังความสามารถของตน

กลับมาที่อีกฝั่งหนึ่ง หลี่ลี่เฉิงและหลิวฮ่าวราวกับนักสำรวจที่ค้นพบขุมสมบัติ ดวงตาเป็นประกายอยู่หน้าโต๊ะที่เต็มไปด้วยตำราโบราณ

ทั้งสองคนประสานงานกันได้อย่างรู้ใจ คนหนึ่งรับผิดชอบตรวจสอบความแท้จริง อีกคนรับผิดชอบลงทะเบียนบันทึกรายการ ชั่วพริบตาก็กองหนังสือสูงถึงครึ่งตัวคนแล้ว

"'บันทึกเหตุการณ์กองทัพอันซี' ฉบับสมบูรณ์!" หลิวฮ่าวประคองม้วนตำราที่กระดาษเปลี่ยนเป็นสีเหลืองไว้ เสียงสั่นเครือ "ศาสตราจารย์หลี่ครับ ในนี้มีบันทึกแผนผังการวางกำลังพลปีไคหยวนที่สามด้วย!"

หลี่ลี่เฉิงขยับแว่นตา "ระวังหน่อย"

"'เภสัชตำรับดินแดนประจิม'?!" เสียงอุทานด้วยความประหลาดใจของโจวเหม่ยเสียดังมาจากอีกด้านหนึ่ง

เห็นเพียงเธอกำลังกอดตำราแพทย์เล่มหนึ่งไว้แน่นด้วยความดีใจอย่างยิ่ง

หลี่ลี่เฉิงและหลิวฮ่าวหันขวับไปพร้อมกัน สายตาราวกับไฟสปอตไลต์ที่ล็อกเป้าไปยังตำราแพทย์เล่มนั้น

"คุณพยาบาลโจวครับ" หลี่ลี่เฉิงกระแอมเบาๆ พยายามรักษาน้ำเสียงให้ราบเรียบ "หนังสือ 'เภสัชตำรับดินแดนประจิม' เล่มนี้ สำหรับการศึกษาวิจัยประวัติศาสตร์การแพทย์สมัยราชวงศ์ถังแล้ว..."

"ฉันรู้ค่ะ" โจวเหม่ยเสียซุกหนังสือเข้าหาอกอย่างระแวดระวัง "ถึงฉันจะเป็นพยาบาล แต่ที่บ้านฉันเป็นตระกูลแพทย์แผนจีนนะ ทั้งปู่ พ่อ แล้วก็พี่ชายของฉันเป็นหมอจีนหมด ทุกคนต้องได้ใช้ประโยชน์แน่"

ตัวเธอเองไม่ได้เรื่อง ไม่มีพรสวรรค์ด้านนั้น แต่คนในครอบครัวมีนี่นา

เมื่อเห็นว่าเธอไม่ยอมปล่อยมือแน่ๆ หลิวฮ่าวจึงเกิดความคิดขึ้นมาทันควัน "เอาอย่างนี้ไหมครับ เดี๋ยวพวกเราถ่ายรูปความละเอียดสูงให้คุณ ตัวต้นฉบับจำเป็นต้องมีสภาพแวดล้อมในการเก็บรักษาแบบมืออาชีพน่ะครับ"

"ไม่ได้ค่ะ" โจวเหม่ยเสียส่ายหน้า นิ้วมือลูบไล้ภาพวาดสมุนไพรบนหน้ากระดาษเบาๆ "ระดับการซีดจางของสีจากแร่ธาตุแบบนี้ ถ้าถ่ายรูปจะสูญเสียรายละเอียดไปเยอะมาก"

ทั้งสามคนต่างไม่มีใครยอมใคร คุมเชิงกันอยู่อย่างนั้น

ในที่สุด หลี่ลี่เฉิงก็ถอนหายใจยาว แล้วคัดหนังสือออกมาสองเล่มจากกองหนังสือของตน "แลกกับ 'บันทึกทัศนียภาพกุยจือ' และ 'บันทึกการเดินทางของพ่อค้าชาวหู' เป็นอย่างไรครับ สองเล่มนี้บันทึกเรื่องยาสมุนไพรพื้นเมืองของดินแดนประจิมไว้ไม่น้อยเลย"

ดวงตาของโจวเหม่ยเสียเป็นประกาย เธอรับหนังสือมาเปิดดูอย่างละเอียด สีหน้าที่ตึงเครียดในตอนแรกเริ่มผ่อนคลายลง "ตกลงค่ะ! แต่ว่า..."

เธอขยิบตาอย่างเจ้าเล่ห์ "ต้องให้ฉันคัดลอกตำรับยาพวกนี้ไว้สองสามตำรับก่อน แล้ววันหน้าถ้าฉันอยากดู พวกคุณห้ามไม่ให้ดูนะ?"

"แน่นอนอยู่แล้วครับ!" หลิวฮ่าวราวกับได้รับการอภัยโทษ รีบยื่นกระดาษกับพู่กันให้ทันที "คุณค่อยๆ คัดไปนะ เดี๋ยวพวกผมจัดการแพ็กหนังสือเล่มอื่นลงกล่องก่อน"

ขณะที่โจวเหม่ยเสียนั่งคัดลอกอย่างตั้งใจอยู่ริมหน้าต่าง แสงแดดส่องผ่านกระดาษกรุหน้าต่างทอดเงาลวดลายสลับลายพร้อยลงบนเสื้อผ้าสีขาวของเธอ

เวลา 11.10 น. ในช่วงเที่ยงวัน คนทั้งสิบเอ็ดคนก็สะพายห่อสัมภาระที่พองแน่นยืนอยู่หน้าจวนมณฑลทหาร

ที่เอวของทุกคนผูกถุงย่ามคาดเอวหนักอึ้งไว้ ภายในอัดแน่นไปด้วยเหรียญต้าลี่หยวนเป่าที่เพิ่งแลกมาจากกองทัพอันซี เหรียญทองแดงกระทบกันส่งเสียงดังกริ๋งๆ อย่างคมชัด

เจียงเย่ยืนอยู่บนขั้นบันได ชูหนึ่งนิ้วขึ้นมา "จำไว้นะครับ ต้องกลับมารวมตัวกันที่จวนมณฑลทหารก่อนสามทุ่ม"

สายตาของเขากวาดมองทุกคน "ในเมืองเดินเที่ยวกันได้ตามสบาย แต่อย่าออกนอกเมืองเด็ดขาด"

"รู้แล้วค่า!" ฉือเข่อเข่อเขย่าพวงเหรียญทองแดงในมืออย่างกระตือรือร้นพลางคล้องแขนโจวเหม่ยเสียและซูเสี่ยวเสี่ยว "พวกเราผู้หญิงอยู่ทีมเดียวกัน!"

เฉินโม่เกาหัว ขยับเข้าไปข้างกายกัวซ่วย "เทพกัว แบกผมหน่อยสิ?"

ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้ม ความเข้าขากันของเหล่าเกมเมอร์ทำให้พวกเขาจับคู่ไปด้วยกันอย่างเป็นธรรมชาติ

ศาสตราจารย์หลี่ลี่เฉิงและหลิวฮ่าวประคองแผนที่ที่เพิ่งได้มาพลางศึกษาเส้นทาง สัญชาตญาณของนักวิชาการทำให้พวกเขาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นต่อตรอกซอกซอยทุกสายของเมืองโบราณพันปีแห่งนี้

"ผู้พันหลี่ หัวหน้าหมู่จ้าว" กัวซินเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม "ไปลานฝึกทหารกับข้าหรือไม่ พอดีจะได้ดูการฝึกซ้อมของกองทัพอันซีเราด้วย"

หลี่เจิ้นกั๋วและจ้าวเสี่ยวหู่ยืดหลังตรงทันที ความเข้าอกเข้าใจชื่นชมซึ่งกันและกันระหว่างทหารทำให้พวกเขาอยากตอบรับข้อเสนอนี้ใจจะขาด

"ถ้าอย่างนั้น..." เจียงเย่ปรบมือ "เจอกันตอนพระอาทิตย์ตกดินครับ"

คนทั้งสิบคนแยกย้ายกันไปราวกับนกแตกรัง ชั่วพริบตาก็หายลับเข้าไปในตรอกซอกซอยที่สลับซับซ้อนของเมืองกุยจือ

เสียงหัวเราะร่าเริงของพวกฉือเข่อเข่อทั้งสามคนลอยไกลออกไปเป็นกลุ่มแรก เป้าหมายของพวกเธอชัดเจนมาก นั่นคือมุ่งหน้าไปยังร้านผ้าไหมในเมือง

เฉินโม่กับกัวซ่วยกอดคอกันเดินมุ่งหน้าไปทางโรงเตี๊ยม ได้ยินว่าเมื่อวานซืนมีคาราวานพ่อค้าชาวเปอร์เซียเพิ่งเดินทางมาถึงพอดี

ส่วนหลี่ลี่เฉิงและหลิวฮ่าวตรงดิ่งไปยังเจดีย์พุทธในเมือง

ขณะที่หลี่เจิ้นกั๋วกับจ้าวเสี่ยวหู่เดินตามแผ่นหลังของกัวซินไป ไม่นานก็กลืนหายไปในฝุ่นควันที่ตลบอบอวลของลานฝึกทหาร

เจียงเย่ยืนพิงเสาประตูที่มีรอยด่างพร้อยของจวนมณฑลทหาร ทอดสายตามองแผ่นหลังของทุกคนที่ค่อยๆ ไกลออกไป

แสงแดดทาบทาขอบร่างของเขาเป็นสีทอง ริมฝีปากยกยิ้มอย่างพึงพอใจโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเทียบกับเพื่อนร่วมอาชีพในโลกแห่งความเป็นจริงที่ต้องทนแดดแผดเผา ตะโกนจนคอแตกเพื่อนำลูกทัวร์แล้ว การเป็นไกด์ข้ามภพของเขานับเป็นงานที่สุขสบายอย่างแท้จริง

ไม่จำเป็นต้องชูธงเล็กๆ แล้วตะเบ็งเสียงจนหมดแรง และไม่ต้องกังวลว่าลูกทัวร์จะพลัดหลง

ลูกทัวร์ต่างแยกย้ายไปแสวงหาวาสนาแห่งประวัติศาสตร์ของตัวเอง ส่วนเขาสามารถขโมยเวลาว่างอันแสนสำราญ เป็นผู้ชมที่แสนสบายใจอยู่ในเมืองกุยจือเมื่อหนึ่งพันปีก่อนนี้

คิดถึงตรงนี้ เขาก็ล้วงหยิบแป้งนานหูบิ่งออกจากแขนเสื้อมากัดหนึ่งคำ กลิ่นหอมของงาผสมผสานกับสายลมร้อนยามเที่ยง ช่าง... สุขเกษมเปรมปรีย์ดั่งเซียนสวรรค์

[ติ๊ง! ประกาศภารกิจท่องเที่ยว: ขอให้โฮสต์เกลี้ยกล่อมกัวซิน เจ้าหน้าที่ระดับสูงสุดแห่งมณฑลทหารอันซีมาเป็นไกด์ท้องถิ่น โดยให้เขานำพาลูกทัวร์ขี่อูฐชมเมืองโบราณกุยจือจนเสร็จสิ้น ระยะเวลาต้องไม่ต่ำกว่า 60 นาที ข้อควรระวัง: 1. ต้องให้ทุกคนเข้าร่วม 2. ห้ามแยกตัวออกจากกลุ่มระหว่างทาง 3. ไกด์ท้องถิ่นคือกัวซิน]

[ภารกิจสำเร็จ ได้รับรางวัลเป็นทักษะการต่อสู้ระดับกลาง]

เชี่ยเอ๊ย!

นี่มันเรียกว่าอะไรกัน?

นี่แหละคือสุขล้นจนทุกข์เยือนตามคำร่ำลือ!

เจียงเย่มองดูกลุ่มสิบคนที่แยกย้ายกระจายกันไปแล้ว รีบพุ่งตัวออกไปทันที "อย่าเพิ่งไปครับ ทุกคนอย่าเพิ่งไป!"

เจียงเย่หันไปขอความช่วยเหลือจากทหารกองทัพอันซี "รบกวนท่านผู้เฒ่า ช่วยส่งคนไปตามพวกเขากลับมาที บอกว่ามีเรื่องสำคัญจะปรึกษา!"

"ได้เลย คุณชายเจียง"

ไม่นานนัก ลูกทัวร์ทั้งสิบคนก็ทยอยกลับมา

"ไกด์เจียง มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเหรอครับ" หลี่เจิ้นกั๋วเอ่ยถามขึ้น