ตอนที่ 91 จงรักภักดีต่อแผ่นดิน

เจียงเย่ประสานมือด้วยความรู้สึกผิด "ต้องขออภัยทุกท่านจริง ๆ ครับ เรามีกิจกรรมท่องเที่ยวแบบกลุ่มรายการหนึ่งที่จำเป็นต้องทำให้เสร็จก่อน"

เขาชี้ไปยังอูฐสิบสองตัวที่เตรียมไว้พร้อมแล้วนอกลานเรือน "ทุกคนต้องร่วมกันขี่อูฐเที่ยวชมเมืองโบราณกุยจือ ใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงครับ"

หลี่ลี่เฉิงได้ยินดังนั้น จึงส่งสมุดบันทึกให้เสมียนกองทัพอันซีข้างกายช่วยดูแลอย่างระมัดระวัง "ในเมื่อเป็นกำหนดการเดินทาง ย่อมต้องให้ความร่วมมืออยู่แล้วครับ"

แม้น้ำเสียงจะยากซ่อนความเสียดายไว้ได้ ทว่ายังคงรักษากิริยาท่าทางของผู้คงแก่เรียนไว้ได้อย่างดี

"ตอนนี้เลยเหรอครับ" หลิวฮ่าวก้มมองนาฬิกาพก "แต่ผมแค่อยากไปชมเจดีย์โบราณนี่นา"

"เข้าใจน่า" เฉียวเหรินจื้อตบไหล่หลิวฮ่าวเบา ๆ "กิจกรรมกลุ่มสำคัญกว่า เจดีย์โบราณค่อยไปดูทีหลังก็ยังไม่สายหรอก"

"ขี่อูฐชมเมืองโบราณเหรอคะ" ฉือเข่อเข่อเอ่ยถามด้วยสีหน้าตื่นเต้น

"ใช่ครับ" เจียงเย่พยักหน้า

"ฟังดูเข้าท่ามากเลยนะเนี่ย"

"น่าสนใจดีเหมือนกันนะ"

เมื่อเห็นทุกคนให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เจียงเย่ก็รู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก "ขอบคุณทุกคนที่เข้าใจนะครับ หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ทุกคนก็สามารถแยกย้ายไปทำตามแผนของตัวเองต่อได้เลยครับ"

เขาหันไปมองกัวซิน "ท่านแม่ทัพกัว คงต้องรบกวนเวลาท่านสักหนึ่งชั่วโมง ช่วยนำพวกเราเดินชมเมืองโบราณกุยจือสักรอบแล้วครับ"

กัวซินได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะอย่างร่าเริง "เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น"

ไม่นานนัก คณะนำเที่ยวที่ประกอบด้วยอูฐสองโหนกสิบสองตัวก็จัดขบวนพร้อมออกเดินทาง

คอของอูฐตัวหน้าสุดแขวนกระดิ่งอูฐไว้ มันส่องประกายระยิบระยับอยู่ใต้แสงแดด

ขบวนที่รวมตัวกันชั่วคราวนี้ค่อย ๆ มุ่งหน้าลึกเข้าไปในเมืองโบราณ เคล้าคลอไปกับเสียงกระดิ่งอูฐอันไพเราะกังวาน

กำแพงดินแตกลายงา เจดีย์โบราณอันเรียบง่าย ตลอดจนตลาดที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวแบบดินแดนประจิมค่อย ๆ ปรากฏสู่สายตาทั้งสองข้างทาง

แม้ในใจของทุกคนจะยังคงพะวงอยู่กับเรื่องที่ยังทำไม่เสร็จ แต่ในยามนี้ต่างก็ดื่มด่ำไปกับประสบการณ์การท่องเที่ยวอันเป็นเอกลักษณ์นี้อย่างพร้อมเพรียงกัน

หลังการท่องเที่ยวสิ้นสุดลง ลูกทัวร์ทั้งสิบคนก็แยกย้ายกันไปตามอัธยาศัย เจียงเย่เองก็ยินดีที่ได้อยู่อย่างสบายใจ จึงมองหาที่ร่ม ๆ นั่งพักผ่อนสักครู่

ยามตะวันคล้อยต่ำตกดิน เมื่อลูกทัวร์ทั้งสิบทยอยกลับมาถึงจวนผู้ตรวจการ ภาพตรงหน้าก็ทำให้พวกเขาต้องหยุดชะงักฝีเท้าลง

กลางลานเรือนมีกองไฟขนาดใหญ่ลุกโชติช่วง เปลวเพลิงที่เต้นระริกส่องสว่างไปทั่วบริเวณ

ทหารกองทัพอันซีสิบกว่านายกำลังล้อมรอบกองไฟ พลิกแพะย่างทั้งตัวสามตัวไปมา น้ำมันสีเหลืองทองหยดลงบนถ่านไฟ ส่งเสียงดัง "ซู่ ๆ"

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเข้มข้นของยี่หร่าและเทียนข้าวเปลือก

"แพะย่างทั้งตัว!" ท้องของเฉินโม่ส่งเสียงร้องประท้วงขึ้นมาอย่างไม่รักดี

แม่ทัพกัวซินสาวเท้าเดินเข้ามา "ทุกท่านเหน็ดเหน

ข้างกองไฟจัดวางโต๊ะเตี้ยไว้เรียบร้อยแล้ว บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารรสเลิศอันเป็นเอกลักษณ์ของดินแดนประจิม

ทั้งแป้งนานหูบิ่งสีเหลืองทองกรอบกรุบ เหล้าองุ่นหมักใสกระจ่างดุจคริสตัล ซุปเนื้อแพะที่เคี่ยวในหม้อดินเผา...

"อุดมสมบูรณ์จังเลยค่ะ!" ฉือเข่อเข่อตบมือด้วยความประหลาดใจระคนยินดี

หลี่ลี่เฉิงทั้งซาบซึ้งและรู้สึกปวดใจ นึกเสียดายอาหารเหล่านี้ว่าไม่ควรนำมาให้พวกเขากินเลย พอกลับไปยุคปัจจุบัน มีอะไรบ้างที่พวกเขาจะหากินไม่ได้

ทว่าสำหรับกองทัพอันซีแล้ว พวกเขาต่างหากที่เป็นฝ่ายต้องการสิ่งเหล่านี้มากกว่า

"ท่านแม่ทัพ แบบนี้จะสิ้นเปลืองเกินไปแล้ว"

"ศาสตราจารย์หลี่กังวลเกินไปแล้ว" กัวซินหัวเราะอย่างเปิดเผย "เทียบกับสิ่งที่พวกท่านมอบให้แล้ว สิ่งเหล่านี้ไม่นับเป็นอะไรเลย"

สิ้นเสียงรัวกลองอันครึกครื้น นักดนตรีกองทัพอันซีกว่าสิบคนก็เริ่มบรรเลงดนตรีโบราณแห่งกุยจือ

เสียงซอหูฉินกังวานไพเราะ เสียงปี่ปี๋ลี่ใสกระจ่าง จังหวะกลองอันมีชีวิตชีวาทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะเคาะจังหวะตาม

"มาๆๆ ทุกคนนั่งลงเถอะ!" รองแม่ทัพจางเฉียนเชื้อเชิญอย่างกระตือรือร้น

ทุกคนเพิ่งนั่งลง หญิงสาวชาวกุยจือในชุดกระโปรงหลากสีสันกลุ่มหนึ่งก็เยื้องกรายเข้ามา

กระดิ่งเงินบนข้อมือของพวกนางส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งตามท่วงท่าร่ายรำ ชายกระโปรงหมุนพลิ้วราวกับดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน

"นี่คือระบำต้อนรับแขกตามประเพณีของกุยจือ" กัวซินอธิบาย "ไม่ได้จัดแสดงในจวนผู้ตรวจการมานานมากแล้ว"

เฉียวเหรินจื้อรับเหล้าองุ่นหมักที่สาวใช้ยกมาให้ เขาจิบเบาๆ หนึ่งคำ แล้วเบิกตากว้างขึ้นมาทันที "รสชาติดีจริงๆ"

"นี่หมักจากองุ่นม่วง" กัวซินยิ้มพลางกล่าว "ฝังไว้ใต้ดินครบสิบปีพอดี"

จางเฉียนยิ้มเสริมอยู่ด้านข้าง "ท่านแม่ทัพอุตส่าห์ไปขอมาจากเฒ่าขี้เมาในเมืองเชียวนะ ทำเอาตาเฒ่าที่รักเหล้ายิ่งกว่าชีวิตคนนั้นปวดใจแทบแย่เลยทีเดียว"

เฉียวเหรินจื้อได้ยินดังนั้นก็รินให้กัวซินจนเต็มจอกทันที "ขอบคุณท่านแม่ทัพที่ทำให้พวกเราได้ลิ้มลองสุราเลิศรสขนานแท้แห่งดินแดนประจิมแบบนี้"

สุราวนผ่านไปสามรอบ บรรยากาศยิ่งทวีความคึกคักรื่นเริง

ภายใต้เสียงยุยงส่งเสียงเชียร์ของทุกคน จ้าวเสี่ยวหู่หน้าแดงก่ำพลางร่ายรำมวยทหารโชว์ไปหนึ่งชุด เรียกเสียงโห่ร้องชมเชยดังลั่นทั่วลาน

"ไกด์เจียง ขอสักเพลงครับ!" เสียงตะโกนของเฉินโม่ดังก้องท่ามกลางความครึกครื้น

เจียงเย่วางจอกสุราลงแล้วสาวเท้าก้าวช้า ๆ ไปยังใจกลางกองไฟ แสงเพลิงสาดสะท้อนใบหน้าคมคายด้านข้างของเขา แฝงไว้ด้วยความสำรวมและขึงขัง

เจียงเย่กระแอมคอเบา ๆ "ผมขอร้องเพลง 'ภักดีต่อชาติ' ให้ทุกท่านฟังแล้วกันครับ"

กัวซ่วยได้ยินดังนั้นก็รีบลุกขึ้นคว้าขลุ่ยปี๋ลี่ที่อยู่ด้านข้างทันที "ฉันเล่นดนตรีคลอให้เอง!"

เสียงดนตรีอันกังวานยาวไกลดังขึ้นนำร่อง แฝงไว้ด้วยความเวิ้งว้างเปล่าเปลี่ยวอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของดินแดนประจิม

เจียงเย่สูดหายใจเข้าลึก น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังค่อย ๆ กังวานแผ่ขยายออกไปในราตรีกาล

"ควันสัญญาณพลันลอยพุ่ง แหงนมองดินแดนเหนือไกลตา"

ทันทีที่เนื้อเพลงท่อนแรกเปล่งออกมา จอกสุราในมือของแม่ทัพกัวซินพลันสั่นสะท้าน

หนวดเคราสีดอกเลาของขุนพลเฒ่าสั่นไหวน้อย ๆ สายตาจับจ้องไปที่กองไฟอย่างแน่วนิ่ง

"ธงมังกรสะบัดพลิ้ว ม้าศึกแผดเสียงก้อง ไอเย็นกระบี่ดุจน้ำค้างแข็ง..."

หลี่เจิ้นกั๋วและจ้าวเสี่ยวหู่ยืดแผ่นหลังตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ในฐานะคนยุคปัจจุบันพวกเขาย่อมรู้ดีกว่าใคร แม้เนื้อเพลงจะกล่าวถึงเย่ว์เฟย แต่เมื่อได้สดับฟังในยามนี้ ทุกถ้อยคำล้วนกำลังบอกเล่าเรื่องราวของกองทัพอันซี

ยามเมื่อขับขานถึงท่อน 'สองทศวรรษห้าวหาญในแดนศึก ใครเล่าจะอาจหาญต่อกร' จางเฉียนรองแม่ทัพก็พลันเบือนหน้าหนีไปอีกทาง

ทหารเฒ่าผู้ผ่านศึกมานับร้อยสมรภูมิผู้นี้ หัวไหล่กลับสั่นเทาน้อย ๆ

"ดวงวิญญาณภักดีของพี่น้องกี่ชีวิต ต้องฝังร่าง ณ แดนไกล..."

ข้างกองไฟ พลทหารเฒ่าแขนขวาขาดนายหนึ่งใช้มือซ้ายกำชายเสื้อไว้แน่น น้ำตาอันขุ่นมัวรินไหลลงมาตามร่องรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้า

ซูเสี่ยวเสี่ยวเหม่อมองเหล่าขุนศึกผมขาวโพลนเหล่านี้อย่างเลื่อนลอย จอกสุราในมือสะท้อนให้เห็นขอบตาที่เริ่มแดงก่ำของเธอ

ฉือเข่อเข่อหลั่งน้ำตาอาบสองแก้มไปนานแล้ว เธอก้มหน้าลงปาดน้ำตาที่หางตาอย่างเงียบงัน

"ข้าหมายมั่นพิทักษ์ผืนดินและกอบกู้แว่นแคว้น แผ่นดินจีนอันเกรียงไกรจักต้องให้สี่ทิศแซ่ซ้องยินดี!"

เสียงเพลงพลันหยุดลงอย่างกะทันหัน

เจียงเย่พบว่าลำคอของตนตีบตันจนพูดไม่ออก

ฝั่งตรงข้ามของกองไฟ แม่ทัพกัวซินค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้น ชุดเกราะเปล่งประกายเย็นเยียบใต้แสงจันทร์

ขุนพลเฒ่ามิได้เอื้อนเอ่ยวาจาใด เพียงทำความเคารพตามแบบแผนทหารอย่างเคร่งขรึมและสมบูรณ์แบบที่สุด

ชั่วพริบตาต่อมา เหล่าทหารหาญแห่งกองทัพอันซีทุกคนต่างลุกขึ้นยืนโดยพร้อมเพรียง

ท่ามกลางเสียงเกราะเหล็กกระทบกัน เหล่าทหารเฒ่าผู้ยืนหยัดพิทักษ์ดินแดนประจิมมานานหลายสิบปี ต่างแสดงความเคารพอันสูงสุดให้แก่บทเพลงนี้ ให้แก่ผู้ขับขาน และให้แก่ดวงวิญญาณแห่งความภักดีที่ไม่เคยแปรเปลี่ยนชั่วกาลนาน

สายลมราตรีพัดผ่านลานเรือน นำพากลิ่นอายความแห้งแล้งอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของดินแดนประจิมมาด้วย

กองไฟส่งเสียงปะทุดังเปรี๊ยะ ๆ ประกายไฟพวยพุ่งขึ้นสู่อากาศ ประหนึ่งดวงวิญญาณวีรชนผู้ล่วงลับนับไม่ถ้วนกำลังเบ่งบานอย่างเจิดจรัสเพียงชั่วครู่บนท้องฟ้ายามราตรี

หลี่ลี่เฉิงถอดแว่นตาออก แล้วใช้แขนเสื้อเช็ดเบา ๆ

เฉียวเหรินจื้อตบไหล่ที่กำลังสั่นเทาของเฉินโม่เบา ๆ

ไม่มีผู้ใดเอ่ยคำใด ทว่าทุกคนต่างเข้าใจกระจ่างแจ้ง

ในห้วงเวลานี้ กาลเวลานับพันปีถูกเชื่อมโยงถึงกันด้วยบทเพลงเพียงเพลงเดียว เลือดเนื้ออันเร่าร้อนดุจเดียวกัน วิญญาณแห่งความภักดีเฉกเช่นเดียวกัน จักคงอยู่ชั่วนิรันดร์ในเมืองอันโดดเดี่ยวแห่งนี้

กัวซินยกจอกสุราขึ้น น้ำเสียงของเขาแหบแห้งและหนักแน่น "จอกนี้ ขอดื่มคารวะให้พี่น้องที่ทอดร่างอยู่ในพายุทรายแห่งดินแดนประจิมชั่วนิรันดร์ พวกเขาใช้เลือดเนื้อปกปักผืนแผ่นดินนี้ ตราบจนสิ้นลมก็ไม่เคยถอยร่นแม้แต่ก้าวเดียว"

สุรารินรดลงบนผืนดิน ซึมลึกลงสู่ดินอัดแน่น ประหนึ่งจะซึมซาบไปถึงดวงวิญญาณของเหล่าวีรชนเมื่อพันปีก่อน

"จอกที่สองนี้" ขุนพลเฒ่าหันหน้ามาทางกลุ่มของเจียงเย่ ดวงตาสะท้อนประกายเปลวเพลิงที่กำลังเต้นระริก "ขอดื่มคารวะทุกท่าน"

ทุกคนต่างลุกขึ้นยืน จอกสุราชนกระทบกันท่ามกลางแสงเพลิง สุราที่กระเซ็นออกมาแลดูคล้ายดวงดาวที่พร่างพราย

ท่วงทำนองที่ตกค้างของบทเพลงยังมิทันจางหาย บนกำแพงเมืองพลันมีเสียงเขาสัตว์เป่าเตือนภัยดังรัวกระชั้นขึ้นมา

ทุกคนเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นเพียงบนหอสังเกตการณ์ ควันสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานพวยพุ่งเสียดฟ้า ฉีกกระชากท้องฟ้ายามราตรีสีครามเข้มให้แยกออกเป็นบาดแผลอันน่าสะพรึงกลัว

ชั่วพริบตาเดียว บรรยากาศทั่วทั้งทำเนียบผู้ตรวจการพลันแข็งค้างลงทันที

จอกสุราในมือของแม่ทัพกัวซินร่วงหล่นลงสู่พื้น สุราสาดกระจายบนผืนทราย

คราบน้ำตาบนใบหน้าของขุนพลเฒ่ายังมิทันแห้งเหือด ทว่าสายตากลับคมกริบดั่งคมมีด "รวมพลทั้งกองทัพ!"