ตอนที่ 92 การบอกลาอันเงียบงัน

เหล่าทหารหาญแห่งกองทัพอันซีที่เมื่อครู่ยังคงดื่มด่ำไปกับเสียงเพลง พลันเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนในชั่วพริบตา

จอกสุราถูกวางลงอย่างเร่งรีบ เครื่องดนตรีถูกโยนทิ้งไว้ด้านข้าง เสียงเกราะเหล็กกระทบกันดังระงมไปทั่ว

ทหารเฒ่าผมขาวโพลนเหล่านั้น มีการเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วว่องไวยิ่งกว่าคนหนุ่มสาวเสียอีก

"พวกถู่ปัวมารุกรานชายแดนอีกแล้วหรือ" หลี่เจิ้นกั๋วเอ่ยถามเสียงขรึม

รองแม่ทัพจางเฉียนเร่งผูกชุดเกราะให้แน่นพลางเอ่ยอย่างรวดเร็ว "ขอแขกผู้มีเกียรติทุกท่านโปรดพักอยู่ในจวน ไม่ว่าจะได้ยินความเคลื่อนไหวใดก็อย่าได้ออกไปเด็ดขาด!"

เขาหมุนตัวเตรียมจะจากไป แต่ก็หันกลับมามองทุกคนอย่างลึกซึ้งอีกครั้ง "เพลงนั้น... ขอบพระคุณมาก"

กองไฟยังคงลุกโชน ทว่าไม่มีใครมีกะจิตกะใจจะร้องรำทำเพลงอีกต่อไป

พวกเจียงเย่ยืนอยู่ที่เดิม เฝ้ามองแผ่นหลังของเหล่าทหารเฒ่าที่กำลังมุ่งหน้าสู่สมรภูมิ

ผมสีขาวโพลนของแม่ทัพกัวซินสะดุดตายิ่งนักท่ามกลางแสงไฟสงคราม ท่าทางพลิกตัวขึ้นม้าของเขายังคงปราดเปรียว ทว่าไม่อาจบดบังแผ่นหลังที่ค่อมงอใต้ชุดเกราะนั้นได้เลย

ทหารเฒ่าแขนขวาขาดนายนั้นใช้ฟันช่วยมือซ้ายผูกดาบข้างเอวให้แน่น แล้วรีบวิ่งตามขบวนไปอย่างรวดเร็ว

เสียงฝีเท้า รอยเกือกม้า และเสียงกระทบของชุดเกราะค่อย ๆ ห่างไกลออกไป จนกระทั่งเลือนหายไปทางกำแพงเมือง

ลมราตรีพัดพากลิ่นอายเสียงกลองศึกแว่วมาเบา ๆ พร้อมกับเสียงแตรเขาสัตว์ที่ทุ้มต่ำและบีบคั้น

นั่นไม่ใช่ท่วงทำนองของทัพถัง

"พวกเขา..." เสียงของฉือเข่อเข่อสั่นเครือปนสะอื้น "พวกเขาอายุมากขนาดนี้กันแล้ว..."

เฉินโม่กำหมัดแน่น เล็บจิกลึกเข้าไปในฝ่ามือ

เขาอยากจะพูดอะไรสักอย่าง ทว่ากลับพบว่าลำคอตีบตันจนเจ็บแปลบ

เจียงเย่มองไปทางกำแพงเมือง สีหน้าเคร่งขรึม "พวกเขาจะไม่เป็นอะไรหรอก ตอนนี้มีอุปกรณ์ใหม่แล้ว"

แต่ทุกคนรู้ดียิ่งกว่าใครว่าของพวกนั้นเพิ่งได้รับมาไม่ถึงวัน ยังใช้งานไม่ชินมือ และที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ...

ในตอนนั้นเอง ลูกศรเพลิงดอกแรกจากระยะไกลก็แหวกผ่านฟ้าราตรี ราวกับหยดเลือดที่ร่วงหล่นลงบนยอดกำแพงเมืองกุยจือ

"พวกเราจะมัวยืนดูอยู่เฉย ๆ แบบนี้ไม่ได้นะ!" เฉินโม่ลุกพรวดขึ้นมา ทุบกำปั้นลงบนโต๊ะจนถ้วยชามสั่นสะเทือนส่งเสียงกริ๊กกรั๊ก "ให้ผมไปช่วยขนลูกธนูก็ยังดี!"

กัวซ่วยคว้าท่อนไม้ขึ้นมาท่อนหนึ่งแล้ว "ผมไปด้วย"

"หยุดเดี๋ยวนี้!" หลี่เจิ้นกั๋วตวาดเสียงกร้าว บารมีของนายทหารสะกดชายหนุ่มทั้งสองเอาไว้ได้ในพริบตา

เขาก้าวยาว ๆ เข้าไปขวางทาง "พวกนายคิดว่าการทำศึกสงครามมันเล่นขายของหรือไง! สนามรบอาวุธโบราณไม่ใช่เรื่องล้อเล่น พวกนายไป เหล่าทหารยังต้องแบ่งสมาธิมาคอยปกป้องอีก นี่ไม่ใช่การช่วย แต่เป็นการสร้างภาระ!"

"แต่... แต่ว่า..." ฉือเข่อเข่อขอบตาร้อนผ่าว เสียงสั่นเครือ "พวกเราทำได้แค่นั่งรออยู่ที่นี่เฉย ๆ หรือคะ ไม่ทำอะไรเลยจริง ๆ เหรอ"

ลมราตรีม้วนพัดเสียงโห่ร้องเข่นฆ่าจากแดนไกลเข้ามา เถ้าถ่านจากกองไฟถูกพัดจนแสงวูบวาบไม่นิ่ง

ศาสตราจารย์หลี่ลี่เฉิงค่อย ๆ ถอดแว่นตาออก ใช้แขนเสื้อเช็ดเลนส์อย่างช้า ๆ "บางครั้ง การไม่ทำอะไรเลย ก็คือการกระทำที่ดีที่สุดแล้ว"

น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา ทว่ากลับทำให้ทุกคนสงบลงได้

เขาทอดสายตามองไปยังแนวกำแพงเมืองที่ไฟสงครามลุกโชน "ทหารหาญเหล่านี้... พวกเขามีเส้นทางที่ต้องก้าวเดินต่อไป"

ซูเสี่ยวเสี่ยว คุณหนูผู้สง่างามอยู่เสมอ เวลานี้หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง "ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ต้องทนดูพวกเขาไปตายงั้นเหรอคะ?!"

"ไม่ใช่ไปตาย" เฉียวเหรินจื้อเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ "มันคือการทำหน้าที่จนตัวตาย คือการปกป้อง คือศรัทธา"

ลมราตรีหวีดหวิว หอบเอาเสียงสู้รบฟาดฟันจากทิศทางกำแพงเมืองมาวนเวียนอยู่ในลานเรือนไม่ขาดสาย

"ไกด์เจียง" จู่ ๆ กัวซ่วยก็คว้าแขนของเจียงเย่ไว้ แววตาแฝงความหวังริบหรี่สุดท้าย "คุณต้องมีวิธีแน่ ๆ ใช่ไหมครับ"

สายตาทุกคู่จับจ้องมาเป็นจุดเดียว แม้แต่หลี่ลี่เฉิงที่สุขุมอยู่เสมอก็ยังเผลอกลั้นหายใจไปด้วย

เจียงเย่หลุบตาลง ส่ายหน้าช้า ๆ น้ำเสียงแหบแห้ง "พวกเราเป็นแค่นักเดินทางข้ามกาลเวลาครับ"

อันที่จริง เจียงเย่ได้เอ่ยถามระบบไปตั้งแต่แรกแล้ว

เสียงแจ้งเตือนอันเย็นเยียบของระบบราวกับยังคงดังก้องอยู่ข้างหู

[ระบบนี้คือระบบท่องเที่ยวข้ามภพ ฟังก์ชันทั้งหมดเน้นไปที่การท่องเที่ยวเป็นหลัก ไม่มีสิทธิ์อนุญาตให้แทรกแซงสงคราม]

สะเก็ดไฟจากกองเพลิงค่อย ๆ มอดดับ ทอดเงาของทุกคนบนกำแพงจนทอดยาวออกไปไกล

ฉือเข่อเข่อกอดเข่าคุดคู้อยู่ตรงมุมห้อง เฉินโม่เดินวนไปเวียนมาอย่างหงุดหงิดกระวนกระวาย ส่วนซูเสี่ยวเสี่ยวกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว

เวลาค่อย ๆ ไหลผ่านไปอย่างเชื่องช้าท่ามกลางความอึดอัดกดดัน

แสงไฟบนกำแพงเมืองไกลริบหรี่วูบวาบ ราวกับลมหายใจของคนที่ใกล้จะหมดลม

"พวกเขาต้องยันไว้ได้แน่" หลี่ลี่เฉิงเอ่ยขึ้นกะทันหันด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว "ตามบันทึกประวัติศาสตร์ เมืองกุยจือต้านทานไว้ได้จนถึงปีหยวนเหอที่สาม ตอนนี้เพิ่งจะปี 789 เท่านั้น"

เฉียวเหรินจื้อทอดสายตามองเงาร่างที่กำลังวุ่นวายอยู่บนกำแพงเมืองไกลลิบ "ท่านแม่ทัพกัวผ่านศึกมานับร้อย กองทัพอันซียิ่งเป็นกองทหารชั้นยอดที่หนึ่งคนต้านได้นับสิบ"

ในตอนนั้นเอง นาฬิกาบนข้อมือของเจียงเย่ก็ส่งเสียง "ติ๊ด" แผ่วเบาดังขึ้น

"หมดเวลาแล้วครับ" เขาเอ่ยเสียงเบาพลางปลดล็อกรถทัวร์คอสเตอร์ ตัวรถจอดนิ่งอยู่นอกประตูเรือน กำลังรอคอยเหล่าผู้โดยสารอย่างเงียบเชียบ

เสียงประตูกระจกรถเลื่อนเปิดดังบาดหูเป็นพิเศษท่ามกลางความเงียบสงัด

ไม่มีใครขยับ

"รอ รออีกนิดเถอะครับ" กัวซ่วยเอ่ยด้วยเสียงที่แหบพร่าเล็กน้อย

เจียงเย่ไม่ได้เร่งรัด เพียงกล่าวอย่างสงบว่า "เรามีเวลาแค่ห้านาทีเท่านั้นครับ"

เมื่อเวลาห้านาทีใกล้จะหมดลง หลี่ลี่เฉิงก็เป็นคนแรกที่ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นบนเสื้อคลุมยาวเบา ๆ

"ไปกันเถอะ" น้ำเสียงของศาสตราจารย์หลี่แหบแห้งจนแทบฟังไม่ได้ "พวกเรา... ควรกลับกันแล้ว"

ทุกคนถึงค่อยรู้สึกตัวตื่นจากภวังค์ พากันลุกขึ้นทีละคน หยิบข้าวของของตนเองแล้วเดินขึ้นรถ

เฉียวเหรินจื้อหันกลับไปมองทางกำแพงเมืองเป็นครั้งสุดท้าย

ที่ตรงนั้นเปลวเพลิงพวยพุ่งเสียดฟ้า สายลมราตรีพัดพาเสียงปะทะของอาวุธมาแว่ว ๆ ทว่ายังคงได้ยินเสียงโห่ร้องกึกก้องเป็นจังหวะของทหารต้าถังและเสียงระเบิดดังกึกก้องของดินปืน

ยามที่ประตูรถคอสเตอร์ค่อย ๆ ปิดลง โจวเหม่ยเสียก็ยกมือปิดปาก หลุดเสียงสะอื้นที่พยายามสะกดกลั้นออกมา

ท่ามกลางเสียงคำรามของเครื่องยนต์ที่สตาร์ตขึ้น ไม่มีใครพูดอะไรแม้แต่คำเดียว

ขณะที่แสงสีขาวอันคุ้นเคยเริ่มห่อหุ้มตัวรถ ฉือเข่อเข่อก็โผเข้าเกาะหน้าต่างกะทันหัน เบิกตากว้างสุดชีวิต ราวกับอยากจะสลักทุกตารางนิ้วของเมืองโดดเดี่ยวที่อาบชโลมด้วยโลหิตแห่งนี้ไว้ในความทรงจำ

แสงสีขาวสว่างวาบขึ้น เค้าร่างของเมืองกุยจือค่อย ๆ เลือนรางลง

ในวินาทีสุดท้าย คล้ายกับว่าพวกเขาได้ยินเสียงเขาสัตว์แตรศึกอันยาวนาน แว่วมาเหมือนการร่ำลา และเหมือนกับ... การประกาศชัยชนะ

ภายในอุโมงค์มิติกาลเวลาที่ความมืดมิดปกคลุม ในห้องโดยสารรถคอสเตอร์เหลือเพียงแสงสีฟ้าสลัวที่ส่องออกมาจากแผงหน้าปัด

เจียงเย่ยืนอยู่ข้างที่นั่งคนขับ มองดูใบหน้าด้านข้างอันเงียบขรึมของผู้โดยสารทั้งสิบคนที่ถูกแสงและเงาตัดสลับจนวูบวาบ

ทันใดนั้น แสงสีขาวสายแรกก็สว่างวาบขึ้นที่เบาะแถวหลังสุดของห้องโดยสาร

"ดูแลตัวเองด้วยนะ" ศาสตราจารย์หลี่ลี่เฉิงกอดกล่องเอกสารประวัติศาสตร์ไว้แนบอก ผงกศีรษะให้เจียงเย่อย่างจริงจัง

ท่ามกลางแสงสีขาว ผมขาวสองข้างขมับของศาสตราจารย์ดูเด่นชัดสะดุดตายิ่งนัก

จากนั้นก็ตามมาด้วยสายที่สอง สายที่สาม...

"ทัวร์รอบหน้าจะเปิดเมื่อไหร่ครับ!" กัวซ่วยถามอย่างร้อนรน สิ้นเสียงไม่ทันไรก็ถูกแสงสีขาวกลืนหายไป

ซูเสี่ยวเสี่ยวจัดชายกระโปรง ต่างหูเพชรสะท้อนประกายเย็นเยียบท่ามกลางแสงสว่าง เธออยากจะพูดอะไรสักอย่าง ทว่าลำคอกลับคล้ายมีของหนักกดทับไว้

เฉียวเหรินจื้อลูบคลำหยกปี้สมัยฮั่นชิ้นนั้น พลางส่งยิ้มอันอบอุ่นให้เจียงเย่

เฉินโม่กำถุงผ้าที่ใส่เหรียญต้าลี่หยวนเป่าแน่น มืออีกข้างยังคงพยายามปาดน้ำตาที่หางตาอย่างเปล่าประโยชน์

โจวเหม่ยเสียใช้มือข้างหนึ่งปิดตาทั้งสองข้าง น้ำตาค่อย ๆ ไหลรินผ่านร่องนิ้วมืออย่างเงียบงัน

ฉือเข่อเข่อแนบดวงหน้ากับกระจกหน้าต่าง น้ำตาหยดลงบนบานกระจก ทิ้งคราบยาวเป็นทาง

หลี่เจิ้นกั๋วและจ้าวเสี่ยวหู่ยังคงรักษาท่านั่งแบบทหารอย่างมั่นคง ทั้งสองทำความเคารพแบบทหารตามระเบียบให้แก่เจียงเย่

แสงสีขาวสิบสายเปล่งประกายขึ้นตามลำดับ แล้วค่อย ๆ ดับลงทีละสาย