ตอนที่ 93 หวนคืน

เมื่อเงาร่างของผู้โดยสารคนสุดท้ายสลายหายไปในความมืดมิด ภายในห้องโดยสารก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

เจียงเย่ค่อย ๆ พ่นลมหายใจออกมา นิ้วมือลูบคลำเหรียญต้าลี่หยวนเป่าในมือไปมาโดยไม่รู้ตัว

"ได้เวลาเลิกงานแล้ว" เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

แสงสีทองสว่างวาบขึ้นมาจากใต้ฝ่าเท้า ค่อย ๆ เอ่อล้นท่วมทั่วร่างประหนึ่งเกลียวคลื่นอันอบอุ่น

ก่อนจะเลือนหายไปโดยสมบูรณ์ เจียงเย่เหลือบมองกระจกมองหลังเป็นครั้งสุดท้าย ภาพสะท้อนในกระจกดูคล้ายไม่ใช่ห้องโดยสารที่ว่างเปล่า ทว่ากลับเป็นธงแห่งต้าถังที่โบกสะบัดต้านลมอยู่เหนือกำแพงเมืองกุยจือ และเหล่าเงาร่างผมขาวโพลนที่ยังคงยืนหยัดอย่างทระนง

แสงสีทองสว่างจ้า กลืนกินเศษเสี้ยวสุดท้ายของโลกความเป็นจริงจนหมดสิ้น

ยามแสงสว่างจางหายไป ในห้องโดยสารก็หลงเหลือเพียงละอองลมทรายแห่งดินแดนประจิมที่หมุนวนแผ่วเบาอยู่บนแผงหน้าปัดรถ

เผิงเฉิง ห้องเช่า

เฉินโม่ลืมตาโพลงขึ้นมาทันที พบว่าตนเองกลับมาอยู่ในห้องเช่าแล้ว บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยังคงส่งไอร้อนกรุ่น

"สองนาทีเหรอ" เขาจ้องเวลาที่มุมขวาล่างของหน้าจอคอมพิวเตอร์ 10:32 น. จากตอนที่เขาแย่งโควตาทัวร์ได้เพิ่งผ่านไปแค่สองนาทีเท่านั้น

"ฝันไปงั้นเหรอ" เขาพึมพำกับตัวเอง ยื่นมือไปแตะชามบะหมี่ แต่เท้ากลับเตะโดนของแข็งบางอย่าง

พอก้มมองดูก็เห็นห่อผ้าดิบนอนนิ่งอยู่บนพื้น

เฉินโม่มือสั่นระริกขณะแกะห่อผ้าออก ด้านในมีเหรียญทองแดง "ต้าลี่หยวนเป่า" หนึ่งพวง เหรียญเงินเปอร์เซียหนึ่งเหรียญ และชามดินเผาอีกสองใบวางอยู่อย่างเงียบสงบ

ด้านบนสุดมีใบหูหยางแห้งวางอยู่หนึ่งใบ

เฉินโม่ทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้นกะทันหัน หน้าผากแนบชิดกับพื้นห้องอันเย็นเฉียบ

นอกห้องเช่า ฝนยามค่ำคืนยังคงตกพรำ ๆ หยาดน้ำตาของเขาหยดรินเปียกชุ่มใบไม้ที่มาจากพันสองร้อยปีก่อน

"ไม่ใช่ฝัน..." เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยเสียงสะอื้น การแจ้งเตือนชำระเงินฮวาไป้ปรากฏเด่นชัดอยู่บนหน้าจอ และในอัลบั้มรูปก็มีภาพถ่ายเพิ่มขึ้นมามากมาย

ข้างกองไฟ ทหารเฒ่าผมขาวโพลนต่างทำความเคารพทั้งน้ำตา...

เมืองหลวง ห้องหนังสือของหลี่ลี่เฉิง

หลี่ลี่เฉิงรู้สึกสายตาพร่ามัวไปวูบหนึ่ง ครั้นลืมตาขึ้นอีกครั้งก็พบว่าตนเองกลับมาอยู่ในห้องหนังสือแล้ว

นอกหน้าต่างมืดสนิท โคมไฟบนโต๊ะหนังสือยังคงสว่างอยู่ ปากกาหมึกซึมวางพาดบนแผนการสอนที่กางทิ้งไว้ น้ำหมึกยังไม่ทันแห้ง

"กลับมา... จริง ๆ หรือ" เขาก้มมองในอ้อมแขน กล่องกระดาษที่ห่อไว้อย่างทะนุถนอมในเมืองกุยจือยังคงหนักอึ้งอยู่ในวงแขน

ศาสตราจารย์หลี่มือสั่นเทาขณะวางกล่องกระดาษ (หมายเหตุ: กล่องที่เหลือจากเสบียงที่เจียงเย่นำไปคราวก่อน) ลงบนโต๊ะหนังสือ แล้วค่อย ๆ เปิดออกอย่างระมัดระวัง

เมื่อเห็นม้วนคัมภีร์ส่วนที่เหลือของ "บันทึกประวัติศาสตร์มณฑลทหารดินแดนประจิม" นิ้วมือของเขาก็สั่นสะท้านจนควบคุมไม่อยู่ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเอกสารหลักฐานสำคัญอย่างยิ่งต่องานวิจัยทางประวัติศาสตร์ของต้าถังและดินแดนประจิม

เขารีบคลี่ออกดูอย่างใจร้อน สิ่งที่บันทึกอยู่บนนั้นคือรายละเอียดการวางกำลังป้องกันของกองทัพอันซีในรัชศกไคหยวน

พอคิดถึงกองทัพอันซี ในหัวก็อดไม่ได้ที่จะผุดภาพแผ่นหลังของเหล่าทหารหาญแห่งกองทัพอันซียามมุ่งหน้าสู่สมรภูมิ

บรรยากาศภายในห้องหนังสือคล้ายกับหยุดนิ่ง

เขาค่อย ๆ ถอดแว่นตาออก ใช้แขนเสื้อเช็ดเลนส์ ทว่ากลับพบว่ายิ่งเช็ดยิ่งพร่ามัว

จนกระทั่งหยดน้ำตาหยดลงบนม้วนกระดาษสีเหลืองกรอบ เขาถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าตนเองกำลังร้องไห้

ใบหน้าอันชราภาพผมขาวโพลนเหล่านั้น นิ้วมือหยาบกร้านที่กำลังซ่อมแซมชุดเกราะเหล่านั้น การทำความเคารพทั้งน้ำตาใต้แสงกองไฟในคืนนั้น... ตลอดจนเสียงสู้รบเข่นฆ่าที่แว่วมาจากทิศทางกำแพงเมืองในยามร่ำลากันเป็นครั้งสุดท้าย

เอกสารโบราณบนโต๊ะหนังสือพลันหนักอึ้งขึ้นมาจับใจ

หลี่ลี่เฉิงทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้มีพนักแขนอย่างหมดแรง แนบหน้าผากลงบนกล่องเอกสารเหล่านั้น ราวกับว่าทำเช่นนี้แล้วจะสามารถสัมผัสถึงไออุ่นของเมืองอันโดดเดี่ยวนั้นได้

อพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่งในเมืองซีหลิง

โจวหมิงหลี่เพิ่งเปลี่ยนรองเท้าเสร็จ กำลังเตรียมตัวจะออกไปหาฉือเข่อเข่อ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงสะอื้นแผ่วเบาดังมาจากข้างหลัง

เขาหันขวับกลับไปทันที ก็เห็นเงาร่างอันคุ้นตาขดตัวอยู่บนโซฟา

ฉือเข่อเข่อกำลังกอดเข่า ไหล่สั่นระริกน้อย ๆ น้ำตาไหลรินลงมาเงียบ ๆ

"เข่อเข่อ?!" โจวหมิงหลี่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "คุณ... คุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่"

เขาจำได้แม่นว่าตอนที่ตนเองสวมรองเท้าเมื่อครู่ ในห้องนั่งเล่นยังไม่มีใครอยู่เลยสักคน

ฉือเข่อเข่อไม่ได้ตอบ เพียงแต่เงยหน้าขึ้น ขอบตาแดงก่ำ น้ำตาพรั่งพรูรินไหลไม่หยุด

หัวใจของโจวหมิงหลี่กระตุกวูบ เขาสาวเท้าเข้าไปหาอย่างรวดเร็วแล้วดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน "เป็นอะไรไป แย่งตั๋วไม่ได้เหรอ ไม่ร้องนะไม่ร้อง คราวหน้าค่อยแย่งใหม่ก็ได้"

เขานึกว่าเธอเสียใจเพราะแย่งโควตากรุ๊ปทัวร์ไม่ได้ แต่ในวินาทีต่อมา ฉือเข่อเข่อกลับสะอื้นพลางเอ่ยสามคำออกมาจากอ้อมอกของเขา

"กองทัพอันซี..."

สามคำนี้คล้ายกับไปสะกิดสวิตช์บางอย่างเข้า เธอพลันปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจกลั้น ราวกับจะปลดปล่อยความรู้สึกทั้งหมดที่มีออกมา

โจวหมิงหลี่ลนลานทำอะไรไม่ถูก เขาไม่เคยเห็นฉือเข่อเข่อสติแตกขนาดนี้มาก่อน ทำได้เพียงกอดเธอไว้แน่นพลางลูบหลังเบาๆ และปลอบประโลมเสียงค่อย "ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่เป็นไรแล้ว"

รอจนอารมณ์ของเธอเริ่มสงบลงเล็กน้อย ฉือเข่อเข่อถึงสะอึกสะอื้นพูดออกมา "ฉันแย่งตั๋วได้"

"หา?" โจวหมิงหลี่ชะงัก "แล้วคุณยังร้องไห้ทำไมล่ะ"

"ฉัน... ข้ามมิติไปจริงๆ..." เธอเงยหน้าขึ้น มองเขาด้วยดวงตาฉ่ำน้ำตา "ฉันได้เจอกองทัพอันซีเมื่อพันสองร้อยปีก่อนแล้ว"

โจวหมิงหลี่ชะงักไป จากนั้นก็หลุดหัวเราะ "เข่อเข่อ คุณฝันไปหรือเปล่า"

ฉือเข่อเข่อไม่พูดอะไร เพียงแต่เอื้อมมือไปดึงห่อผ้าเนื้อหยาบข้างเท้ามา แล้วค่อยๆ คลี่ออกอย่างระมัดระวัง

ด้านในนั้นมีพวงเหรียญทองแดง 'เหรียญต้าลี่หยวนเป่า' อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของมณฑลทหารอันซีวางเรียงอยู่อย่างเด่นชัด เครื่องเงินลวดลายแดนประจิมหนึ่งชิ้น ชามดินเผาจากเมืองโบราณกุยจือสองใบ รวมถึงผ้าเนื้อหยาบปักลวดลายดินแดนประจิม

รอยยิ้มของโจวหมิงหลี่แข็งค้างอยู่บนใบหน้า

เขายื่นมือไปหยิบเหรียญทองแดงเหรียญนั้นขึ้นมา นิ้วมือลูบไล้ตัวอักษร "ต้าลี่" บนเหรียญ ม่านตาหดเล็กลงเล็กน้อย

เขามั่นใจว่าที่บ้านไม่มีของพวกนี้อยู่แน่ๆ ทว่ายามนี้มันกลับอยู่ในมือเขาจริงๆ

ทุกสิ่งทุกอย่างนี้แฟนตาซีจนเหลือเชื่อ

"นี่มัน..."

ฉือเข่อเข่อปาดน้ำตา น้ำเสียงแหบพร่า "ตอนนี้เชื่อหรือยังคะ"

โจวหมิงหลี่เงียบไปเนิ่นนาน ในที่สุดก็พยักหน้าช้าๆ

เชื่อแล้ว

หลังจากเชื่อแล้ว ก็ตามมาด้วยความเสียดายและเสียใจอย่างหาที่สุดมิได้

เขาเสียใจที่ทำไมตัวเองถึงไม่ยอมแย่งตั๋วด้วย เสียใจที่ไม่ได้เห็นเหล่านักรบผู้ปักหลักพิทักษ์เมืองร้างโดดเดี่ยวด้วยตาตัวเอง เสียใจที่พลาดโอกาสที่ทั้งชีวิตนี้อาจมีเพียงครั้งเดียวไป

ฉือเข่อเข่อซบอยู่ในอ้อมอกของเขา หลับตาลง ราวกับยังคงได้ยินเพลงศึกอันเยียบเย็นอ้างว้างของกองทัพอันซีข้างกองไฟในค่ำคืนนั้น

อวิ๋นเซียงเส่อ บ้านตระกูลเฉียว

เฉียวเหวินไป่กำลังพูดคุยกับเฉียวเข่อซินน้องสาวถึงภาพที่พ่อน่าจะได้เห็นอยู่ ทันใดนั้น แสงสีขาวก็สว่างวาบขึ้นกลางห้องรับแขก

"พ่อ!" เฉียวเข่อซินร้องอุทานออกมา

ร่างของเฉียวเหรินจื้อค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้นท่ามกลางแสงสีขาว ในมือเขาถือกล่องกระดาษใบหนึ่ง นั่งเหม่อลอยอยู่ตรงที่เดิม

"เหล่าเฉียว!" แม่เฉียวอุทานด้วยความประหลาดใจ "นี่เพิ่งจะผ่านไปสองนาทีเอง ทำไมเร็วขนาดนี้ล่ะ?!"

เฉียวเหวินไป่ถามอย่างตื่นเต้น "พ่อ รู้สึกยังไงบ้างครับ ได้เจอกองทัพอันซีไหม เมืองกุยจือเมื่อพันปีก่อนเป็นยังไงบ้าง"

ส่วนสายตาของเฉียวเข่อซินกลับถูกกล่องกระดาษในมือพ่อดึงดูด "พ่อ ทั้งหมดนี้คือของฝากที่คุณพ่อเอากลับมาเหรอคะ"

เธอรีบรับกล่องกระดาษมาอย่างร้อนใจ พอเปิดฝาออกก็สูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

ในกล่องจัดวางหยกปี้เนื้อเรียบโบราณ ภาพวาดอักษรพู่กันที่ม้วนไว้ เอกสารโบราณสีเหลืองกรอบอย่างเป็นระเบียบ และยังมีเหรียญต้าลี่หยวนเป่าอยู่อีกเต็มชั้น

ด้านบนสุดมีผ้าทอดิ้นทองแดนประจิมสีสันสดใสสะดุดตาเป็นพิเศษ

แม่เฉียวสัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่ผิดปกติของสามีอย่างรวดเร็ว จึงเอ่ยถามเสียงเบา "เป็นอะไรไปน่ะ"

เฉียวเหวินไป่และเฉียวเข่อซินถึงเพิ่งสังเกตเห็นสีหน้าของพ่อ

ในแววตาของเขาไม่มีความตื่นเต้นอย่างที่คิดไว้ หากแต่แฝงไปด้วยความหนักอึ้งที่ยากจะบรรยาย