ตอนที่ 94 ภารกิจล่าสุด

แม่ของเฉียวเหวินไป่เดินมาข้างกายสามีแล้วกุมมือเขาไว้เบา ๆ "เกิดอะไรขึ้นหรือคะ"

เฉียวเหรินจื้อสูดหายใจเข้าลึก เบื้องหน้าราวกับปรากฏแผ่นหลังของเหล่าทหารเฒ่าผมขาวโพลนที่พุ่งทะยานสู่สนามรบอีกครั้ง ภายใต้แสงเพลิงสัญญาณที่สาดส่อง พวกเขาสวมชุดเกราะแล้วมุ่งหน้าสู่สมรภูมิอย่างไม่คิดหันหลังกลับ

"ผมอยากไปดูเมืองโบราณกุยจือหน่อย" ในที่สุดเขาก็เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "โบราณสถานกุยจือในยุคปัจจุบัน"

แม่ของเฉียวเหวินไป่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า "ได้ค่ะ ฉันจะไปเป็นเพื่อนคุณเอง"

เฉียวเหวินไป่กับเฉียวเข่อซินสบตากัน ในที่สุดก็ตระหนักได้

สิ่งที่พ่อพาติดตัวกลับมาไม่ใช่แค่ของที่ระลึกจากเมื่อหนึ่งพันปีก่อน แต่ยังมีความทรงจำที่สลักลึกถึงขั้วหัวใจอีกด้วย

เฉียวเหรินจื้อเดินไปที่ริมหน้าต่างแล้วทอดมองท้องฟ้ายามราตรีอันไกลโพ้น

สองนาทีก่อน เขายังอยู่ในเมืองกุยจือเมื่อหนึ่งพันปีก่อนและได้ยินเสียงกลองศึกดังกึกก้อง แต่ทว่าตอนนี้ เขากลับมายืนอยู่ในบ้านยุคปัจจุบัน พร้อมกับประคองเศษเสี้ยวแห่งประวัติศาสตร์ไว้ในมือ

ภาพเงาร่างสุดท้ายของเหล่าขุนศึกทหารหาญเหล่านั้น ถูกลิขิตให้กลายเป็นภาพที่เขาไม่อาจลบเลือนไปได้ชั่วชีวิต

แผนกสื่อสารประจำมณฑลทหาร

ผู้บังคับกองพันหวังเถี่ยกำลังถือสายโทรศัพท์ รายงานสถานการณ์การหายตัวไปอย่างเป็นปริศนาของจ้าวเสี่ยวหู่ต่อผู้บังคับบัญชา

ทันใดนั้น บนเก้าอี้ด้านหลังเขาก็พลันสว่างวาบด้วยแสงสีขาวแสบตา

หวังเถี่ยรายงานจบก็เบิกตากว้างมองเงาร่างคนที่ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงสีขาวอย่างกะทันหัน

จ้าวเสี่ยวหู่นั่งอยู่ที่เดิมอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน บนตัวยังมีกลิ่นอายของลมทรายแห่งดินแดนประจิมติดมาด้วย

"ผู้พันครับ" จ้าวเสี่ยวหู่เพิ่งจะอ้าปาก ก็ถูกหวังเถี่ยคว้าไหล่เอาไว้หมับ

"ไอ้หนูนี่!" เสียงของหวังเถี่ยสั่นเกร็ง "แกหายหัวไปไหนมา?!"

"ผมไปราชวงศ์ถังมาครับ"

ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องสื่อสารข้าง ๆ

จางต้าเปียวผู้บังคับกองร้อย สังกัดกองพันสี่เพิ่งวางสายโทรศัพท์ที่รายงานเรื่องการหายตัวไปของหลี่เจิ้นกั๋ว พอหันกลับมาก็เห็นแสงสีขาวสว่างวาบขึ้นบนเก้าอี้ของผู้พัน

จางต้าเปียวผงะถอยหลังไปสองก้าวทันที

เงาร่างของหลี่เจิ้นกั๋วค่อย ๆ ปรากฏชัดขึ้นในแสงสีขาว

ผู้บังคับกองพันผู้สุขุมเยือกเย็นอยู่เสมอคนนี้ บัดนี้ในมือกลับประคองกล่องกระดาษไว้กล่องหนึ่ง

"ผู้พัน?!" เสียงของจางต้าเปียวเพี้ยนไปเลยทีเดียว

หลี่เจิ้นกั๋วสูดหายใจเข้าลึก "รายงานเบื้องบนทันที ว่าฉันกลับมาแล้ว"

ฮ่องกง คฤหาสน์ตระกูลซู

เมื่อซูเสี่ยวเสี่ยวลืมตาขึ้น เธอก็กำลังยืนอยู่กลางห้องแต่งตัวขนาดกว้างถึงหนึ่งร้อยตารางเมตรของตัวเอง

รอบด้านรายล้อมด้วยตู้กระจกจัดแสดง ด้านในจัดวางกระเป๋าแอร์เมสรุ่นลิมิเต็ดหลากสีสัน เครื่องประดับชั้นสูงสั่งทำพิเศษของคาร์เทียร์ และกล่องรองเท้าแบรนด์หรูที่ยังไม่ได้แกะกล่องเรียงรายเป็นตับ

สายตาของเธอค่อย ๆ เลื่อนต่ำลง ห่อผ้ากระสอบหยาบ ๆ ตรงปลายเท้าตัดกับพรมขนแพะแคชเมียร์นำเข้าจากอิตาลีอย่างเห็นได้ชัด

ซูเสี่ยวเสี่ยวย่อตัวลง ปลายนิ้วลูบไล้ผิวสัมผัสอันหยาบกร้านของห่อผ้าเบา ๆ

ยามที่แก้สายผูกออก เม็ดทรายแห่งดินแดนประจิมสองสามเม็ดก็ร่วงกราวลงมา

ภายในห่อผ้าวางเรียงเหรียญ "ต้าลี่หยวนเป่า" ที่มีร่องรอยการหล่อเป็นพวง ๆ ไว้อย่างเป็นระเบียบ หยกปี้เนื้อเนียนละมุนสองสามชิ้น ผ้าทอสีสันสดใสแห่งดินแดนประจิม ปิ่นปักผมสไตล์ชนเผ่าฮูอันประณีตงดงาม รวมถึงซอหูฉินหนังงูที่นักดนตรีเฒ่าแห่งกองทัพอันซีมอบให้เป็นของขวัญ

เธอหยิบเหรียญทองแดงขึ้นมา นิ้วมือลูบคลำลวดลายที่ขรุขระไม่เรียบเสมอกัน

พลันหวนนึกถึงภาพทหารเฒ่าตาเดียวที่ใช้เชือกเปลือกไม้ช่วยเธอผูกห่อผ้าจนแน่น

ซูเสี่ยวเสี่ยวลุกขึ้นยืนกะทันหัน แล้วเดินไปยังตู้จัดแสดงเครื่องประดับที่เด่นสะดุดตาที่สุด นิ้วเรียวยาวหยิบชุดเครื่องเพชรพลอยมรกตของฟาน คลีฟ แอนด์ อาร์เปลส์ มูลค่าหลายสิบล้านลงมาอย่างไม่ลังเล และวางพักไว้บนผ้ากำมะหยี่ข้าง ๆ ตามสบาย

เธอปูผ้ากระสอบหยาบแห่งกุยจือลงบนแท่นจัดแสดงกำมะหยี่ วางเหรียญทองแดงและหยกปี้อย่างทะนุถนอม ส่วนซอหูฉินพิงเอียงไว้ตรงมุมตู้โชว์ บนตัวซอยังมองเห็นร่องรอยการซ่อมแซมของช่างฝีมือกุยจือได้อย่างชัดเจน

ไฟเซนเซอร์ในห้องแต่งตัวสว่างขึ้นโดยอัตโนมัติ ภายใต้แสงไฟโทนอุ่น สิ่งของที่ "ซอมซ่อ" เหล่านี้ดูแปลกแยกท่ามกลางสินค้าแบรนด์หรูที่รายล้อม ทว่ากลับดูกลมกลืนกันอย่างน่าประหลาด

ซูเสี่ยวเสี่ยวถอยหลังไปสองก้าว แล้วจ้องมองตู้จัดแสดงสุดพิเศษตู้นี้เงียบ ๆ

ในเงาสะท้อนของกระจก เธอเห็นคราบน้ำตาที่ยังไม่แห้งตรงหางตาของตัวเอง

โทรศัพท์มือถือพลันสั่นเตือน เป็นข้อความที่พ่อบ้านส่งมา [คุณหนูครับ ทางบริษัทประมูลสอบถามมาว่าคุณหนูจะเข้าร่วมงานประมูลหยกมรกตรอบพิเศษในสัปดาห์หน้าหรือไม่ครับ]

เธอก้มหน้าพิมพ์ตอบกลับไป [ยกเลิกกำหนดการประมูลทั้งหมด แล้วช่วยติดต่อช่างบูรณะโบราณวัตถุที่ดีที่สุดให้ฉันที]

เมืองไห่ซื่อ อีผิ่นจวี

กัวซ่วยลืมตาขึ้นอย่างกะทันหัน สัมผัสที่คุ้นเคยของคีย์บอร์ดกลไกทำให้เขาเหม่อลอยไปชั่วขณะ

เขาก้มหน้าลง พบว่าในมือตัวเองกำลังกำภาพเขียนอักษรพู่กัน "กระดูกเหล็กทรนง" ที่ท่านแม่ทัพกัวซินเขียนด้วยลายมือตัวเองเอาไว้แน่น

"ท่องเที่ยวข้ามมิติ... กองทัพอันซี..." เขาพึมพำเสียงแผ่ว

บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ยังคงสว่างด้วยหน้าต่างของเกม

กัวซ่วยเปิดเสิร์ชเอนจินขึ้นมาราวกับถูกผีผลัก แล้วพิมพ์คำสามคำลงไป

กองทัพอันซี

หน้าเว็บรีเฟรช ตัวอักษรบันทึกประวัติศาสตร์อันเยียบเย็นพลันปรากฏสู่สายตา

[ฤดูหนาวปี ค.ศ. 790 มณฑลทหารเป่ยถิงแตกพ่าย สี่หัวเมืองอันซีกลายเป็นดินแดนโดดเดี่ยวตัดขาดกลางดินแดนประจิม ขาดการติดต่อข่าวสารกับฉางอันนับแต่นั้น]

[ปี ค.ศ. 808 ถู่ปัวตีหักเมืองกุยจือได้สำเร็จ]

[กองทัพอันซียืนหยัดปกป้องดินแดนประจิมอย่างโดดเดี่ยวเป็นเวลา 42 ปี ท้ายที่สุดพลีชีพเพื่อชาติทั้งกองทัพ]

ลมหายใจของกัวซ่วยสะดุดค้างลงในทันใด

เขานึกถึงคำพูดที่ทหารผ่านศึกตาเดียวผู้นั้นเคยกล่าวไว้ "พวกเรายืนหยัดจนแม้กระทั่งฉางอันยังลืมไปแล้วว่าที่นี่ยังมีทหารต้าถังอยู่"

กัวซ่วยยืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดพื้น แสงนีออนของย่านธุรกิจใจกลางเมืองที่อยู่ไกลออกไปพร่าเลือนในม่านหมอกราตรี ชั่วขณะนั้นซ้อนทับเข้ากับเปลวไฟสัญญาณบนกำแพงเมืองกุยจืออย่างน่าประหลาด

หน้าจอคอมพิวเตอร์ยังคงสว่างอยู่ แสดงฉากจบของกองทัพอันซีในห้วงกาลเวลานี้

แต่กัวซ่วยเชื่อมั่นว่า เมืองกุยจือที่พวกเขาเคยไปเยือนนั้น ย่อมไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

"พวกเราเปลี่ยนประวัติศาสตร์ไม่ได้" กัวซ่วยพูดเบา ๆ กับเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจก "แต่พวกเราได้เปลี่ยนประวัติศาสตร์ของพวกเขาไปแล้วจริง ๆ"

หอพักสถาบันวิจัยตุนหวง

หลิวฮ่าวลืมตาขึ้น พบว่าตัวเองยังคงนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ หน้าจอคอมพิวเตอร์ยังคงสว่าง วิทยานิพนธ์เพิ่งเขียนไปได้เพียงครึ่งเดียว

เขาก้มหน้ามองกล่องกระดาษที่กอดไว้ในอ้อมอก รู้สึกยินดีในใจ เอกสารโบราณที่สาบสูญเหล่านี้ ในที่สุดก็ได้กลับมาเห็นแสงเดือนเห็นตะวันอีกครั้ง

ทว่าความยินดีนี้คงอยู่ได้เพียงชั่วครู่ ส่วนลึกในใจกลับผุดความรู้สึกปวดร้าวขึ้นมาระลอกแล้วระลอกเล่า

ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าในโรงพยาบาล

โจวเหม่ยเสียยืนอยู่หน้ากระจก บนเสื้อกาวน์สีขาวยังคงเปรอะฝุ่นดินจากดินแดนประจิมอยู่บางเบา

เธอค่อย ๆ ถอดมันออก พับเก็บอย่างเรียบร้อย ทว่ากลับพบว่าที่ข้อมือเสื้อมีรอยคราบเลือดอยู่รอยหนึ่ง

นั่นคือรอยที่เปื้อนตอนช่วยพันแผลให้ทหารบาดเจ็บ

เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่หางตา แล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ

……

ชั้นสองของบริษัททัวร์อี๋เย่

เจียงเย่นอนแผ่อยู่บนโซฟา สัมผัสได้ถึงความเหนื่อยล้าจากการข้ามมิติเวลากลับมาที่ค่อย ๆ ถดถอยราวกับกระแสน้ำลด

เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัวอย่างชัดเจน

[ติ๊ง! การสรุปผลการท่องเที่ยวข้ามภพในครั้งนี้เสร็จสิ้นแล้ว]

[รางวัลพื้นฐาน: อายุขัย +15 วัน, เงินรางวัล 200,000 หยวน (โอนเข้าบัญชีหมายเลขลงท้าย 5858 เรียบร้อยแล้ว)]

[รางวัลภารกิจท่องเที่ยว: ทักษะการต่อสู้ระดับกลาง (สามารถแลกรับได้)]

"แลกรับ"

กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งพลันแล่นปราดจากกระดูกสันหลังขึ้นสู่ท้ายทอย เทคนิคการต่อสู้มากมายนับไม่ถ้วนสลักลึกลงในความทรงจำของกล้ามเนื้อราวกับถูกประทับตรา

เจียงเย่ยกมือขึ้นตั้งการ์ดป้องกันโดยสัญชาตญาณ ท่วงท่าลื่นไหลเป็นธรรมชาติราวกับผ่านการต่อสู้จริงมานับร้อยนับพันครั้ง

โทรศัพท์มือถือสั่นขึ้นมา

ข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารระบุว่ามียอดเงินโอนเข้าบัญชี 200,000 หยวน ยอดเงินคงเหลือพลันดูเป็นกอบเป็นกำขึ้นมาทันตา

ทว่าสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกโล่งอกโล่งใจยิ่งกว่า ก็คือความเปลี่ยนแปลงของร่างกายหลังจากได้รับอายุขัยเพิ่มขึ้นในครั้งนี้ อาการแน่นหน้าอกและหายใจไม่อิ่มที่เรื้อรังมานานครึ่งปีได้มลายหายไปสิ้น

"รางวัลอายุขัยนี่ในที่สุดก็เห็นผลบ้างสักกะผีกริ้นแล้วสินะ"

ขณะที่เจียงเย่กำลังทอดถอนใจว่าชีวิตน้อย ๆ ของตนพอจะมีหวังอายุยืนยาวขึ้นมาบ้างแล้ว เสียงของระบบก็ดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง

[ติ๊ง! ประกาศภารกิจใหม่: ขอให้โฮสต์นำลูกทัวร์สิบคน เดินทางไปท่องเที่ยวนครหลวงปักกิ่งในปี ค.ศ. 1630 เป็นเวลาสองวัน (48 ชั่วโมง) ราคา: 4,000 หยวน/คน ช่องทางรับสมัครลูกค้า: สั่งจองทางออนไลน์ (บัญชีโต่วอินของบริษัททัวร์อี๋เย่) ระยะเวลาประชาสัมพันธ์: 48 ชั่วโมง เปิดให้สั่งจองหลังจากครบ 48 ชั่วโมง]

[รางวัลภารกิจ: อายุขัย 30 วัน, เงินรางวัล 400,000 หยวน]

"เชี่ย!"

เจียงเย่มีสีหน้าประหลาดใจอย่างยิ่ง

ระบบหลังการอัปเกรดคราวนี้เปลี่ยนแปลงไปจนผิดคาด

เดิมทีเขานึกว่าคราวหน้าจะยังคงไปราชวงศ์ถัง ไม่นึกเลยว่าจะหักเลี้ยวแบบกะทันหันขนาดนี้ ถึงกับต้องเดินทางไปยังราชวงศ์ต้าหมิง แถมยังเป็นช่วงปลายรัชสมัยฉงเจินที่เต็มไปด้วยคลื่นลมมรสุมและสั่นคลอนอย่างยิ่งอีกด้วย