ตอนที่ 94 หาเงินก้อนโต

"กั๋วจง มองอะไรอยู่น่ะลูก"

หลี่หว่านฮวาเอ่ยถาม

เถียนกั๋วจงตอบว่า "ผมกำลังมองชาวบ้านที่ทำงานกันง่วนอยู่น่ะครับ อีกหน่อยภาพแบบนี้คงจะน้อยลงเรื่อย ๆ"

หลี่หว่านฮวายิ้มพลางเร่ง "พูดจาเลอะเทอะอีกแล้ว รีบเดินเถอะ เดี๋ยวนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ เมื่อก่อนกินข้าวหม้อเดียวกัน ทำดีทำแย่ก็ได้เท่ากัน ทำมากทำน้อยก็ได้เท่าเดิม คนในหมู่บ้านถึงได้พากันเหลี่ยมจัด ถ่วงเวลา อู้งานกันสารพัด"

"ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว ที่ดินเป็นของบ้านตัวเองแล้ว ขอแค่แต่ละปีส่งข้าวหลวงให้รัฐพอ ที่เหลือก็เป็นของบ้านเราทั้งหมด! ถ้าใครขี้เกียจไม่ทำ ก็มีแต่ต้องอดตาย!"

"เพราะงั้นภาพคนขยันขันแข็งแบบนี้ ต่อไปมีแต่จะเห็นบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ ต่างหากล่ะ"

เถียนกั๋วจงหัวเราะหึ ๆ ไม่ได้โต้แย้งอะไร

หากเขาไม่ได้ข้ามภพมาจากอีกหลายสิบปีให้หลัง ก็คงไม่มีทางคิดฝันเช่นกันว่า การพัฒนาในช่วงเวลาเพียงไม่กี่สิบปี จะเปลี่ยนชนบทที่เคยคึกคักจอแจให้กลายเป็นหมู่บ้านร้างไร้ผู้คน หรือแม้กระทั่งรกร้างว่างเปล่าไปเลย

……

พอกลับมาถึงบ้าน

พวกเถียนกั๋วจื้อก็เลิกเรียนกลับมาถึงบ้านแล้วเช่นกัน

ที่ต้องเอ่ยถึงสักหน่อยก็คือ นับตั้งแต่เถียนกั๋วจงได้ขึ้นเป็นผู้ใหญ่บ้าน เขาก็ทุ่มเทพัฒนาการศึกษาอย่างเต็มกำลัง

ที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้านรวมถึงโกดังเก็บเสบียงและเครื่องมือด้านหลังในตอนนี้ ถูกเก็บกวาดจนโล่งและดัดแปลงเป็นห้องเรียนทั้งหมดแล้ว

สำนักเรียนหน่วยสามก็ยังคงเปิดใช้งานอยู่ต่อไป

นอกจากนี้ หน่วยหนึ่งและหน่วยสองต่างก็เคลียร์บ้านว่างออกมาฝั่งละหนึ่งหลังเพื่อใช้เป็นห้องเรียน

ก็เพราะเด็ก ๆ ในหมู่บ้านมีเยอะเหลือเกิน เด็กวัยเรียนอายุหกถึงสิบสองปีมีมากถึงเจ็ดร้อยกว่าคน!

คนมากขนาดนี้ ลำพังพึ่งย่าเซียวคนเดียวคงเอาไม่อยู่ แต่ครั้นจะหาครูมาเพิ่มแบบกะทันหันก็ยากเย็นแสนเข็ญ เวลานี้หมู่บ้านไหน ๆ ก็ขาดแคลนครูกันทั้งนั้น

ดังนั้น แม้จะจัดเตรียมห้องเรียนไว้หลายห้อง แต่ที่เปิดใช้งานจริงกลับมีเพียงสำนักเรียนหน่วยสามเท่านั้น

ประจวบกับช่วงนี้ทุกครัวเรือนเพิ่งได้รับการจัดสรรที่ดิน กำลังง่วนอยู่กับการไถเตรียมดินรับหน้าหนาว เด็ก ๆ เลยถูกผู้ปกครองเรียกตัวกลับไปช่วยงาน เหลือเพียงเด็กไม่กี่คนอย่างเถียนกั๋วจื้อที่ยังคงมุ่งมั่นเรียนหนังสืออยู่

อันที่จริงพวกเขาก็แค่ทบทวนบทเรียนเดิม ย่าเซียวไม่ได้สอนเนื้อหาใหม่อะไร

เถียนกั๋วจื้อเองก็อยากไปช่วยงานที่แปลงนา แต่ถูกเถียนกั๋วจงตวาดห้ามอย่างเด็ดขาด

ยามนี้ พอเขากับหลี่หว่านฮวาผู้เป็นแม่กลับมาถึงบ้าน ก็เห็นเถียนกั๋วจื้อกำลังให้อาหารหมู เถียนกั๋วซิ่นกำลังทำกับข้าว ส่วนเถียนกั๋วไป่ก็พาน้องชายอีกสามคนวิ่งเล่นอยู่ในลานบ้าน ทุกอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยดี

"พี่ใหญ่ แม่!"

"พี่ใหญ่ แม่!"

"พี่ใหญ่ แม่!"

เด็ก ๆ พอเห็นเถียนกั๋วจงกับหลี่หว่านฮวา ก็รีบส่งเสียงทักทายกันเซ็งแซ่

เถียนกั๋วซิ่นชะโงกหน้าออกมาจากครัวไฟ "พี่ใหญ่ แม่ รอประเดี๋ยวนะ กับข้าวใกล้เสร็จแล้ว"

เถียนกั๋วจงเอ่ยอย่างประหลาดใจ "แกเพิ่งสิบขวบก็ทำกับข้าวเป็นแล้วเหรอ กินได้แน่นะ"

เถียนกั๋วซิ่นหัวเราะร่า "พี่ใหญ่ อย่าดูถูกกันสิ ฝีมือผมไม่เลวเลยนะ"

เถียนกั๋วไป่พยักหน้าสำทับ "พี่ใหญ่ กับข้าวที่พี่ห้าทำรสชาติดีจริง ๆ นะครับ"

"กั๋วซิ่น ทำเผื่อไว้เยอะหน่อยนะ แล้วแบ่งแยกไว้ชุดหนึ่ง พ่อกับพี่รองและพี่สามของแกยังทำงานอยู่ที่แปลงนา เดี๋ยวแม่จะเอาไปส่งให้พวกเขา" หลี่หว่านฮวาเอ่ย

เถียนกั๋วซิ่นตอบ "วางใจเถอะแม่ ผมทำไว้เยอะพอกินกันทั้งบ้านแน่นอน"

พอเถียนกั๋วจงกับหลี่หว่านฮวาล้างหน้าล้างมือเสร็จ ก็เห็นเถียนกั๋วซิ่นยกกับข้าวกับปลาหลายกะละมังมาวางเรียงไว้บนโต๊ะสี่เหลี่ยมในห้องโถงกลางบ้าน

ใช่แล้ว ใส่กะละมังมาจริง ๆ

คนในบ้านเขามันเยอะเกินไป แถมยังมีแต่พวกไอ้ลูกชายวัยกำลังกินกำลังนอนทั้งนั้น!

ยังไม่นับรวม 'จอมเขมือบ' อย่างเถียนกั๋วจงอีกคน

แต่ละมื้อเขากินอย่างต่ำห้าชามโต!

ไม่ใช่ชามกระเบื้องใบเล็ก ๆ แต่เป็นชามอ่างใบเขื่อง แค่ชามเดียวก็เทียบเท่าชามใบเล็กในยุคหลังได้ถึงหกชาม!

จุขนาดนี้ ถ้าไม่ใส่กะละมังมา มีหวังไม่พอยาไส้แน่

"พี่ใหญ่ รีบชิมดูสิว่าฝีมือผมเป็นยังไงบ้าง" เถียนกั๋วซิ่นเอ่ยเร่ง

เถียนกั๋วจงกวาดตามองหน้าตากับข้าวในกะละมังแต่ละใบ ช่างชวนให้... ทุเรศลูกตาสิ้นดี!

พอลองดมกลิ่นดูก็ได้กลิ่นไหม้หึ่ง

แค่เห็นสีกับได้กลิ่น เถียนกั๋วจงก็แทบไม่อยากจะแตะลิ้นชิมรสชาติเลยแม้แต่น้อย

แต่เมื่อสบสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังของเถียนกั๋วซิ่น เถียนกั๋วจงจึงจำใจแข็งใจตักเข้าปากชิมดู อ้าว? รสชาติไม่เลวแฮะ!

"อืม ไม่เลว"

เถียนกั๋วจงพยักหน้าหงึกหงัก "ถ้าหน้าตากับกลิ่นมันดูดีกว่านี้อีกนิด ก็จะสมบูรณ์แบบเลย"

เถียนกั๋วซิ่นพลันฮึกเหิมเปี่ยมด้วยกำลังใจ ในใจดีใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ "พี่ใหญ่ ผมจะพยายามให้เต็มที่แน่นอนครับ"

พอกินข้าวเสร็จ หลี่หว่านฮวาก็เอาข้าวไปส่งให้เถียนเหล่าเนียน เถียนกั๋วอี้ และเถียนกั๋วเหริน

ส่วนเถียนกั๋วจื้อกับเถียนกั๋วซิ่น คนหนึ่งไปหาบน้ำ อีกคนไปผ่าฟืน ต่างคนต่างยุ่งกันทั้งคู่

เมื่อคำนึงว่าย่าเซียวอายุมากแล้ว เถียนกั๋วจงจึงไม่ได้มอบหมายภาระการสอนที่หนักหนาเกินไปให้แก เพียงแค่สอนเด็กๆ หนึ่งคาบในตอนเช้า จากนั้นตอนค่ำก็สอนชั้นเรียนรู้หนังสืออีกหนึ่งคาบก็พอแล้ว

รวมกันแล้วก็แค่สี่ชั่วโมงเท่านั้น

ตอนบ่าย เถียนกั๋วจงเรียกเจ้าหน้าที่หมู่บ้านทุกคนมาประชุมกันที่กองบัญชาการชั่วคราวมหายุทธการตัดถนน

ที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้านถูกนำไปใช้เป็นห้องเรียน เถียนกั๋วจงจึงใช้กองบัญชาการชั่วคราวนี้เป็นห้องทำงานแทน

ที่นี่สร้างขึ้นชั่วคราวตอนทำมหายุทธการตัดถนน ครึ่งหนึ่งเป็นถ้ำ อีกครึ่งหนึ่งเป็นเพิงมุงหญ้าที่สร้างด้วยไม้

หลังจากตัดถนนให้รถวิ่งผ่านได้แล้ว กองบัญชาการแห่งนี้ก็ไม่ได้ถูกรื้อทิ้ง ยังคงเก็บรักษาไว้เรื่อยมา

ตามความคิดของเถียนกั๋วจง เขายังตั้งใจจะเก็บรักษากองบัญชาการนี้ไว้ตลอดไป ในอนาคตไม่แน่ว่าอาจกลายเป็นโบราณสถานแห่งหนึ่งเลยก็ได้

"ทุกท่านครับ ผมเชื่อว่าช่วงนี้ทุกคนคงตื่นเต้นกันมาก แล้วก็ยุ่งกันมากด้วย ดังนั้นพวกเราจะพยายามพูดให้กระชับที่สุด"

เถียนกั๋วจงกวาดตามองเจ้าหน้าที่หมู่บ้านทุกคน

มีทั้งหมดเจ็ดคน นอกจากสมุห์บัญชีแล้ว อีกหกคนที่เหลือล้วนยังหนุ่มแน่น

หัวหน้าหน่วยหนึ่ง เถียนหลินไห่

หัวหน้าหน่วยสอง เถียนจวิ้นฮุย

หัวหน้าหน่วยสาม เถียนเม่าหลิน

หัวหน้ากองกำลังทหารบ้าน เถียนกั๋วอี้

หัวหน้าฝ่ายรักษาความสงบ เถียนไอ้กั๋ว

หัวหน้าฝ่ายสตรี หยางไช่ฮวา

สมุห์บัญชีหมู่บ้าน เถียนไหลฝู

"ผมรู้ครับว่าตอนแบ่งที่ดินและทรัพย์สินให้แต่ละครัวเรือนเมื่อช่วงก่อน หลายคนในพวกคุณยอมสละโควตาที่ดินชั้นหนึ่งชั้นสองไปเอง จนได้แบ่งมาแค่ที่ดินชั้นสามชั้นสี่ คนที่บ้านคงบ่นพวกคุณกันยกใหญ่แน่"

เถียนกั๋วจงพูดต่อ "แต่ว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกคุณกลับไปบอกคนที่บ้านได้เลยว่า ต่อให้พวกเราจะได้แบ่งแค่ที่ดินชั้นสามชั้นสี่ แต่ก็หาเงินก้อนโตได้เหมือนกัน จะได้กินข้าวสวยทุกวัน ได้กินเนื้อทุกวัน!"

"กั๋วจง..."

หยางไช่ฮวาเพิ่งอ้าปากพูด ก็ถูกเถียนไหลฝูเอ่ยขัดขึ้นมา "ต้องเรียกผู้ใหญ่บ้าน! อย่าเรียกชื่อห้วนๆ มันเสียมารยาท!"

"เอ่อ... ผู้ใหญ่บ้าน"

เถียนไหลฝูเป็นผู้อาวุโสในที่นี้ ทั้งยังเคยเป็นเจ้าหน้าที่รุ่นเก่า หยางไช่ฮวาจึงจำต้องไว้หน้าเขา เพียงแต่การเปลี่ยนปากกะทันหันมาเรียกเถียนกั๋วจงว่า "ผู้ใหญ่บ้าน" หล่อนยังรู้สึกขัดๆ ปากอยู่บ้าง

เถียนกั๋วจงเองก็รู้สึกว่าในเวลาทำงาน เรียกตามตำแหน่งจะดูเป็นทางการกว่า "หัวหน้าหยาง พูดมาได้เลยครับ"

คำว่าหัวหน้าหยางเพียงคำเดียว ทำเอาคนในที่นั้นพากันหัวเราะร่า

หยางไช่ฮวาเองก็อดหัวเราะไม่ได้ "ผู้ใหญ่บ้าน อย่าเรียกฉันว่าหัวหน้าหยางเลยนะ ฉันไม่ใช่หัวหน้งหัวหน้าอะไรหรอก"

"คุณเป็นหัวหน้าฝ่ายสตรีของหมู่บ้านเรา ทำไมจะไม่ใช่หัวหน้าล่ะครับ" เถียนกั๋วจงยิ้มพลางถาม "เมื่อกี้คุณอยากจะพูดอะไรนะ"

หยางไช่ฮวาพูดว่า "ฉันอยากจะบอกว่า พวกเรามีแต่ที่ดินชั้นสามชั้นสี่ ถึงแม้พื้นที่ที่ได้แบ่งมาจะกว้าง แต่ละบ้านได้กันราวๆ หกสิบกว่าหมู่ แต่ก็คงหาเงินก้อนโตไม่ได้หรอกมั้ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องได้กินเนื้อกินข้าวสวยทุกวันเลย"

คนอื่นๆ เมื่อได้ยินคำนี้ ในใจต่างก็เกิดความสงสัยแบบเดียวกันขึ้นมา

แม้เถียนหลินไห่จะได้ยินคำพูดทำนองนี้จากเถียนกั๋วจงมาตั้งแต่เช้าแล้ว แต่เขานั่งคิดนอนคิดมาตลอดช่วงเที่ยงก็ยังคิดไม่ตก ลำพังแค่ที่ดินแห้งแล้งพรรค์นี้ จะไปหาเงินก้อนโตได้ยังไงกัน

หรือว่าเถียนกั๋วจงจะเล่นกลเสกเอาได้

"ไม่ต้องรีบร้อนครับ เดี๋ยวผมจะบอกวิธีหาเงินให้ทุกคนฟังเดี๋ยวนี้แหละ!"

ถึงตอนนี้ เสียงของเถียนกั๋วจงก็ดังขึ้น

เถียนหลินไห่ หยางไช่ฮวา และคนอื่นๆ ต่างเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ ด้วยกลัวว่าจะพลาดไปแม้แต่คำเดียว