ตอนที่ 55 ระดับขั้นเทพ เขาแข็งแกร่งเกินไปแล้ว

ทางด้านผู้กำกับเองก็ถูกพลังการคุมเวทีอันเด็ดขาดของฉินฉางอานสะกดจนยอมจำนนอย่างสิ้นเชิง

ยิ่งบวกกับเพลง "ผู้กล้าเดียวดาย" ที่ปลุกเร้าอารมณ์จนเลือดพลุ่งพล่านถึงขีดสุด ผู้กำกับจึงตะโกนสั่งใส่เครื่องส่งรับวิทยุทันที "กล้อง 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 ประจำตำแหน่งทั้งหมด จับโคลสอัปอาจารย์ฉิน! เร็วเข้า โคลสอัปอาจารย์ฉินเลย!"

นักแต่งคำร้องระดับไพ่ตายที่ก่อนหน้านี้พูดว่าเหมือนเพลงประกอบเกม ถึงกับเด้งตัวขึ้นมานั่งหลังตรง สีหน้าตื่นตะลึงจนหลุดสบถออกมาเป็นครั้งแรก "เชี่ยเอ๊ย!! ทั้งเนื้อร้องทั้งการคุมเวที มันจะสุดยอดเกินไปแล้ว... เพลงนี้ผลงานออริจินัลของเขาจริงดิ? ฝีมือระดับนี้ ขนาดฉันยังแต่งไม่ได้เลย..."

ท่อนฮุกแรกของเพลงเปิดด้วยประโยคที่ว่า "ใครบอกว่าคนตัวเปรอะเปื้อนโคลนไม่นับเป็นฮีโร่" ซึ่งสะท้อนภาพความเป็นจริง ยามเหล่านักผจญเพลิงเดินออกมา เนื้อตัวต่างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลน ต่อให้ร่างกายและจิตใจจะเหนื่อยล้าเพียงใด พวกเขาก็ไม่เคยยอมแพ้

แล้วปิดท้ายท่อนฮุกด้วยประโยค "ใครบอกว่าต้องยืนอยู่ใต้แสงไฟเท่านั้นถึงจะนับเป็นฮีโร่" สอดรับกันตั้งแต่ต้นจนจบ ดึงภาพและอารมณ์ออกมาได้อย่างชัดเจนในทันที

ชวนให้จินตนาการเห็นภาพเหล่านักสู้ที่หยัดยืนอยู่แนวหน้า กำลังเผชิญหน้ากับความชั่วร้ายและภยันตราย แม้ต้องเจอกับความมืดมิดก็ไร้ซึ่งความหวั่นเกรง ใครกันล่ะที่บอกว่า คนที่ยืนอยู่ใต้แสงสว่างเท่านั้นถึงจะเป็นวีรบุรุษ?

ยามดวงตะวันลับฟ้าและความมืดมิดมาเยือน พวกเขานี่แหละคือผู้เดินสวนกระแสที่งดงามที่สุด!

"เวทีระเบิดแน่!" นักแต่งทำนองระดับไพ่ตายคนหนึ่งตะโกนลั่น "คนรุ่นหลังนี่น่ากลัวจริง ๆ"

พอเข้าสู่ท่อนฮุกที่สอง กรรมการทั้งห้าคนต่างลุกขึ้นยืนพร้อมกัน แม้แต่ซ่งอานหลานก็ยังรู้สึกเหลือเชื่อ นี่ใช่ฉินฉางอานจริงหรือ?

เขายังเป็นเด็กใหม่อยู่จริงหรือ?

ถ้าไม่บอกว่าเป็นหน้าใหม่ คงคิดว่าเป็นนักร้องสายพลังเสียงระดับตัวท็อปที่เดบิวต์มานานแล้ว

สิ่งที่ทำให้ขนลุกซู่ที่สุดคือ ท่อนเปิดของฮุกที่สองกับประโยค "ใครบอกว่าคนที่ต่อสู้กับความธรรมดาสามัญไม่นับเป็นฮีโร่" ที่ร้อยรับกับท่อนฮุกแรกได้อย่างลงตัว บรรยากาศในฮอลล์เวลานี้เดือดพล่านถึงขีดสุด มันเหนือชั้นเกินไปแล้วจริง ๆ

บทเพลงขับขานถึงความทรนงที่ไม่ยอมพึ่งพาแสงสว่างของใคร มุ่งมั่นสร้างอาณาจักรขึ้นบนซากปรักหักพัง ด้วยความฝันอันต่ำต้อยแต่กล้าแกร่ง พร้อมสู้และคำรามฝ่าความมืดมิดเพื่อพิสูจน์ว่าวีรบุรุษไม่จำเป็นต้องยืนอยู่ใต้แสงไฟ

♪

♪

♪

ฉินฉางอานปลดปล่อยพลังอย่างบ้าคลั่ง ช่วงท้ายเกือบจะคุมเสียงไม่อยู่จนเสียงปลิ้น โชคดีที่ยังคุมเวทีไว้ได้จนจบอย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

หากจะบอกว่าการคุมจังหวะเวทีของสวีเส้าหัวในตอนนั้นยอดเยี่ยมแล้ว ฉินฉางอานในตอนนี้ก็คือสวีเส้าหัวเวอร์ชันอัปเกรดขั้นสุดยอด

ความเดือดพล่านเร้าอารมณ์นั้น แทบไม่เปิดโอกาสให้ละสายตาหรือลุกไปไหนได้เลย

ยิ่งประกอบกับการร้อยเรียงคำร้องและทำนองอันไร้ที่ติ รวมถึงทักษะการร้องเพลงระดับมืออาชีพ...

แม้ผลคะแนนจะยังไม่ออก แต่คนบางกลุ่มก็คาดการณ์ได้แล้วว่า ฉินฉางอานจะคว้าตำแหน่งใน "รอบจัดอันดับ" ไปครองได้อย่างแน่นอน!

"ผู้เข้าแข่งขันคนนี้ทำให้ผมประหลาดใจมากเกินไปแล้ว" นักแต่งคำร้องระดับไพ่ตายที่ยืนตัวตรงมีสีหน้าเหม่อลอย ตัวเขาที่เป็นถึงนักแต่งคำร้องระดับไพ่ตาย ต่อให้มีแรงบันดาลใจพรั่งพรูแค่ไหนก็ยังแต่งเพลงคุณภาพสูงขนาดนี้ไม่ได้ ฉินฉางอานทำได้ยังไงกัน?

"ในแวดวงคนแต่งเพลง ด้วยอายุแค่นี้ พรสวรรค์ของเขาติดท็อปไฟว์ได้สบาย!" นักแต่งทำนองระดับไพ่ตายอีกคนเอ่ยขึ้น พร้อมยกป้าย 10 คะแนนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

โซนพักคอยหลังเวที

ผู้เข้าแข่งขันทุกคนต่างนั่งไม่ติด พากันลุกขึ้นยืนจนหมด

คนอย่างเฉินเหยียนเช่อ เฉินถิงซี และเฉาเทียนหมิง ต่างยอมรับในฝีมือของฉินฉางอานอย่างราบคาบ ขณะเดียวกันก็รู้สึกกดดันและหวาดหวั่นขึ้นมา

เขา... เก่งกาจเกินไปแล้ว!

แม้แต่สีหน้าของจ้าวหลิงก็ยังฉายแววไม่อยากจะเชื่อ

เมื่อสิ่งที่คาดหวังไว้พังทลายลง คนเรามักจะแสดงท่าทีคลุ้มคลั่งออกมาชั่วขณะ

ได้ยินเพียงเสียงจ้าวหลิงพึมพำกับตัวเองไม่หยุด "เป็นไปไม่ได้... เขาก็แค่คนแต่งคำร้องฝึกหัดแท้ ๆ จะแต่งผลงานระดับนี้ออกมาได้ยังไง?"