ตอนที่ 57 สิ้นสุดรอบท้าชิง การรอคอยอันร้อนใจ

"ฉัน... ฉัน... ฉันตกรอบแล้ว..."

จ้าวหลิงทรุดตัวลงนั่งกับที่ ไม่อาจยอมรับความจริงข้อนี้ได้

เธอทุ่มสุดตัวแล้วแท้ ๆ แถมยังมีผลงานของอาจารย์จางเสวียนหนุนหลัง ขนาดนี้แล้วยังเอาชนะฉินฉางอานไม่ได้อีกเหรอ

เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ฉินฉางอานยังเป็นคนที่แทบไม่อยู่ในสายตาเธอแท้ ๆ แต่เวลาผ่านไปแค่เดือนเดียว เขากลับก้าวไปไกลจนสูงเกินกว่าที่เธอจะเอื้อมถึงแล้ว...

จ้าวหลิงตั้งใจใช้รอบท้าชิงนี้ทำให้ฉินฉางอานตระหนักถึงความต่างชั้นระหว่างกันอย่างสิ้นเชิง จึงได้เปิดศึกท้าประลองขึ้นมา

แต่เพลงของฉินฉางอานกลับมีเรื่องราวอันคู่ควรแก่การปกป้องมอบชีวิตให้ ทำให้บทเพลงมีเลือดเนื้อขึ้นมาในทันที พอเทียบกันแบบนี้ ช่องว่างระหว่างทั้งสองจึงยิ่งถูกทิ้งห่างจนไม่อาจเทียบติด

เมื่อเดินกลับมายังโซนพักคอยหลังเวที ฉินฉางอานก็กลับไปนั่งเงียบ ๆ ที่เดิมของตน เหมือนกับตอนเริ่มอัดรายการอีพีแรกไม่มีผิด

หลังจากผ่านไปสามอีพี สถานะของฉินฉางอานในสายตาของผู้เข้าแข่งขันทุกคนก็ยกระดับสูงขึ้นไปมากแล้ว

โดยเฉพาะความสามารถที่ทั้งร้องได้และแต่งเพลงเป็น ซึ่งหาตัวจับได้ยากยิ่ง

อาจเป็นเพราะเพลง "ผู้กล้าผู้เดียวดาย" ตราตรึงใจมากเกินไป การแข่งขันช่วงหลังจากนั้นจึงทำให้หลายคนหมดอารมณ์ร่วมไปพอสมควร

คนเราก็เป็นแบบนี้ พอได้เห็นของดีเข้าแล้ว เมื่อเจอสิ่งประเภทเดียวกันทีหลัง ก็มักจะเผลอเอามาเปรียบเทียบกันโดยสัญชาตญาณ

จนกระทั่งรอบท้าชิงจบลง ก็ไม่มีใครทำคะแนนทะลุ 500 คะแนนอันน่าตกตะลึงได้อีกเลย

นอกจากเพลง "ผู้กล้าผู้เดียวดาย" กับ "ความมืดมิด" สองเพลงนี้แล้ว มีเพียงโชว์ของเฉินถิงซีเท่านั้นที่เฉียดเข้าใกล้ 500 คะแนนมากที่สุด โดยหยุดอยู่ที่ 497 คะแนน ซึ่งนับว่าสูงมากแล้ว

มิน่าล่ะจ้าวหลิงถึงได้มั่นใจนัก แต่น่าเสียดายที่คิดคำนวณไว้สารพัด กลับคาดไม่ถึงว่าฉินฉางอานจะยังคงนำโด่งและทิ้งห่างแบบไม่เห็นฝุ่นเช่นนี้

หลังจบการแข่งขัน เฉินเหยียนเช่อก็เดินตรงเข้ามาหาเขา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเลื่อมใสอย่างยิ่งว่า "อาจารย์ฉิน ในอนาคตพวกเราพอจะมีโอกาสได้ร่วมงานกันไหมครับ"

ตั้งแต่ช่วงแรกที่มีเพลง "สมศักดิ์ศรี" กับ "คลายทุกข์" เฉินเหยียนเช่อคิดว่าฉินฉางอานถนัดแค่แต่งเพลงเศร้าซึ้งกินใจ ซึ่งไม่เข้ากับแนวทางเพลงของตนเองเลยแม้แต่น้อย

แต่การเปลี่ยนแนวตั้งแต่ "เมื่อสายลมพัดมา" ไปจนถึง "ผู้กล้าผู้เดียวดาย" ทำให้เฉินเหยียนเช่อตระหนักได้ว่า การร้องเพลงอาจเป็นแค่งานอดิเรกของอาจารย์ฉิน ส่วนการแต่งเพลงต่างหากที่เป็นอาวุธทำมาหากินชั้นยอดของเขา

โดยเฉพาะเพลงแนว "ผู้กล้าผู้เดียวดาย" นั้นช่างเหมาะกับเฉินเหยียนเช่อเป็นอย่างยิ่ง

ท่าทีของเฉินเหยียนเช่อจึงเปลี่ยนไปทันที ในวงการนี้ คนที่มีฝีมือมักได้รับความเคารพยกย่องเสมอ

"เนื้อเสียงของคุณร้องได้หลากหลายทีเดียว มีอยู่สองสามเพลงที่เหมาะกับคุณเหมือนกัน ไว้รอการแข่งขันจบลงค่อยนัดเวลากันอีกทีครับ" ฉินฉางอานไม่ได้พูดไปส่งเดช

คลังเพลงจีนยิ่งใหญ่ขนาดนั้น ลำพังตัวเขาคงร้องไม่ได้หมดทุกแนวแน่ๆ จบการแข่งนี้เขาจึงต้องมองหานักร้องสายพลังเสียงตัวจริงไว้สักสองสามคน

"ตกลงครับ" เฉินเหยียนเช่อจับมือกับฉินฉางอาน

ส่วนคนอื่นๆ ไม่ยอมลดตัวลงมาเรียกเขาว่าอาจารย์ฉิน แค่ลองหยั่งเชิงถามฉินฉางอานว่าในอนาคตพอจะร่วมงานกันได้ไหม

ฉินฉางอานตอบปัดไปส่งๆ สองสามคำแล้วเดินเลี่ยงออกมา

ในเมื่อคิดจะร่วมงานกัน อย่างน้อยก็ควรวางท่าทีให้ถูกต้องแบบเฉินเหยียนเช่อ ไม่ใช่มาทำตัวถือดีหยิ่งยโส

คงคิดว่าตัวเองเป็นผู้เข้าแข่งขันรุ่นเดียวกับฉินฉางอาน การจะเอ่ยปากเรียกเขาว่าอาจารย์เลยรู้สึกเหมือนลดเกรดตัวเอง

พอเดินมาถึงโถงด้านนอกโรงยิม ทางทีมงานผู้กำกับยังไม่ทันได้จัดคนไปส่งฉินฉางอาน เขาก็ดันมาเจอกับหัวหน้าหวงและรองประธานเข้าเสียก่อน

ฉินฉางอานชะงักไป ถามขึ้นมาว่า "รองประธาน หัวหน้า ทำไมพวกคุณถึงมาอยู่ที่นี่กันล่ะครับ"

พอหัวหน้าหวงเห็นฉางอานเดินออกมาก็รีบปรี่เข้าไปหาทันที

แต่รองประธานกลับร้อนใจยิ่งกว่า เขาวิ่งแซงหน้าเหล่าหวงถลาเข้ามาตรงหน้าฉินฉางอาน "ฉางอาน นายง่วงหรือยัง เหนื่อยมากไหม อยากพักผ่อนสักหน่อยหรือเปล่า"

ฉินฉางอานรู้สึกปลาบปลื้มจนทำตัวไม่ถูก "ระ... รองประธาน ผมไม่เป็นไรครับ"

พอได้ยินว่าฉางอานไม่เป็นไร รองประธานก็รีบเข้าเรื่องทันที "ถ้าอย่างนั้นฉางอาน นายผ่านเข้ารอบหรือว่าตกรอบล่ะ"

หัวใจของรองประธานยังแขวนอยู่บนเส้นด้าย เขากลัวจริงๆ นั่นแหละ

ผู้เข้าแข่งขันสามคนที่เขาคัดเลือกมากับมือไม่ผ่านรอบอุ่นเครื่องเลยสักคน อุตส่าห์ค้นพบเพชรเม็ดงามอย่างฉินฉางอาน ถ้าหากยังตกรอบไปอีก มีหวังเขาคงต้องเกษียณไปพร้อมกับคำว่า 'รอง' ติดตัวไปตลอดชีวิตแน่ๆ