ตอนที่ 86 ซ้อมเสร็จแล้วเดี๋ยวก็รู้เองไม่ใช่เหรอ

ติ๊ง~ ยินดีด้วย โฮสต์ทำภารกิจประจำวันสำเร็จ: เผยแพร่วัฒนธรรมยมโลกเรื่องการไปเกิดใหม่ของภูตผี ได้รับแต้มสะสม +200! (1/3)

ติ๊ง~ ยินดีด้วย โฮสต์ทำภารกิจประจำวันสำเร็จ: ไลฟ์สดครบสองชั่วโมง ได้รับแต้มสะสม +200 (2/3)

เจียงหลินกำลังคิดจะดูว่าตอนนี้ตัวเองสะสมแต้มได้เท่าไรแล้ว จู่ ๆ ก็เกิดสังหรณ์บางอย่างขึ้นมา จึงหยิบสมุดบันทึกการทำงานเล่มเล็กออกมา

เพิ่งจะกวาดสายตามองไปได้แวบเดียว

วินาทีถัดมา ข้อมูลบนนั้นกลับกะพริบสองครั้งแล้วเลือนหายไปจากสมุด

เจียงหลินขมวดคิ้ว สถานการณ์แบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนัก

เขาจึงตัดสินใจเดินทางไปยังโลกมนุษย์เพื่อตรวจสอบตามข้อมูลที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่

เจียงหลินโบกมือเปิดช่องทางปรโลกแล้วก้าวเดินเข้าไป

เหล่าเพื่อนชาวเน็ตในห้องไลฟ์สดมองไม่เห็นข้อมูลในสมุดบันทึกการทำงาน และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

จึงเฝ้าหน้าจอไลฟ์สดไปพลางกินแตงเผือกเรื่องชาวบ้านไปพลาง

[แตงหน้าร้อนนี่มันหวานเย็นชื่นใจจริง ๆ]

[มีงานใหม่เข้ามาอีกแล้วเหรอเนี่ย~]

[เริ่มงานแล้ว~ ลุยเลย!]

[รู้สึกว่าสีหน้าของสตรีมเมอร์ดูแปลก ๆ แฮะ เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย]

[ถ้าผมสมัครวีไอพี จะขอดูข้อมูลในสมุดงานหน่อยได้ไหมครับ (หัวหมา)]

โลกมนุษย์ แถบชานเมือง

เมฆดำบดบังดวงจันทร์ไปกว่าครึ่ง ทิวทัศน์เบื้องล่างมืดสลัวและเลือนรางจนมองเห็นไม่ชัดเจน

มองเห็นเนินดินนูนขึ้นมาเป็นหย่อม ๆ ลาง ๆ ท่ามกลางเสียงใบไม้เสียดสีดังสวบสาบ

บรรยากาศชวนให้รู้สึกวังเวงอย่างบอกไม่ถูก

ทันใดนั้น แสงสีฟ้าสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นใกล้กับเนินหลุมศพ

"ท่านราชาสั่งให้ข้ามาลาดตระเวนเขา ข้าก็เดินวนรอบหลุมศพสักรอบ~"

ร่างเล็กกะทัดรัดร่างหนึ่งกำลังเดินอยู่บนทาง แบกโคมไฟดวงเล็กไว้บนบ่า ย่างก้าวด้วยท่าทางมาดมั่นประหนึ่งลูกพี่ใหญ่

"แบกโคมไฟของข้า พกแมวของข้าไปด้วย"

ฉีเหยาเหยาฮัมเพลงเบา ๆ ไปพลางขณะเดินลาดตระเวน

ตอนนี้เธอยังไม่ใช่ผีเจ้าหน้าที่อย่างเป็นทางการ ภารกิจในปัจจุบันจึงมีเพียงการเดินลาดตระเวนไปทั่ว

จากนั้นก็ส่งรายงานการลาดตระเวน

บ่าซ้ายมีแมวยืนเกาะ บ่าขวาแบกโคมไฟดวงน้อย

เธอกำลังหาความเพลิดเพลินให้ตัวเองท่ามกลางการลาดตระเวนอันน่าเบื่อหน่ายนี้

จู่ ๆ เนินดินแห่งหนึ่งก็โผล่ขึ้นมาตรงหน้าฉีเหยาเหยา

เธอยื่นมือออกไปแล้วปล่อยหมัดซัดเข้าใส่ทันที

"โอ๊ย!"

เนินดินส่งเสียงร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดก่อนจะอันตรธานหายไป

ฉีเหยาเหยาไม่ได้สนใจมอง แล้วเดินลาดตระเวนต่อไป

ในระหว่างลาดตระเวน ผีเด็กขี้แกล้งพวกนี้มักจะโผล่มาป่วนอยู่เป็นประจำ

แต่ยังดีที่ผีเด็กพวกที่เอาแต่ก่อกวนแบบนี้มักจะอ่อนแอมาก ด้วยฝีมือของเธอจึงรับมือได้อย่างสบาย ๆ

ปล่อยหมัดเดียวจัดการผีเด็กได้หนึ่งตัว!

วิญญาณแมวที่หมอบอยู่บนบ่าหาวหวอดอย่างเกียจคร้านแล้วยืดเส้นยืดสาย

เมื่อใกล้จะลาดตระเวนสุสานแห่งนี้เสร็จ ใบหูที่ตั้งชันอยู่ตลอดเวลาของวิญญาณแมวก็กระดิกเบา ๆ พลันหันมองไปยังป่าอีกฝั่ง

ฉีเหยาเหยาหยุดชะงักทันที เธอรีบดับไฟในโคมแล้วกระโดดไปหลบอยู่หลังเนินหลุมศพ

หูของแมวโย่วโย่วไวมาก หนึ่งคนหนึ่งแมวจึงแบ่งหน้าที่กัน ตัวหนึ่งคอยดูต้นทาง อีกคนคอยซัดผีเด็ก

ประสานงานกันได้อย่างเข้าขารู้ใจ

หลังจากฉีเหยาเหยาซ่อนตัวได้ไม่นาน ก็มีร่างสองร่างเดินออกมาจากป่าด้านหน้า

"ทำไมต้องมาที่นี่ด้วย มีเรื่องอะไรจะพูดกันแน่"

ร่างที่อยู่ด้านหลังลูบแขนตัวเองพลางมองไปรอบ ๆ ด้วยความหวาดกลัว

ร่างที่อยู่ด้านหน้าหยุดฝีเท้าลงโดยไม่หันกลับมา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก "ลอตเตอรี่ใบนั้น ฉันเป็นคนซื้อ"

คนด้านหลังแสดงสีหน้าประหลาดใจ "แกมาเพื่อจะพูดแค่นี้เนี่ยนะ ตอนนั้นไม่ใช่แกเองเหรอที่ยืนกรานจะขอแลกกับฉันน่ะ"

"แต่ฉันเป็นคนจ่ายเงินซื้อ!"

"แกนี่จริง ๆ เลย ตัวเองเป็นคนขอแลกแท้ ๆ พอตอนนี้ถูกรางวัลก็คิดจะแลกคืนเนี่ยนะ... เอาเถอะ ๆ ถือว่าแกช่วยฉันซื้อก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันแบ่งให้แกสักสิบเปอร์เซ็นต์ พอใจหรือยัง"

"ถ้าตกลงแล้วก็ไปกันเถอะ ที่นี่แม่งโคตรวังเวงเลย"

คนด้านหน้าไม่พูดจาอะไร ทันทีที่คนด้านหลังหันหลังกลับ คนด้านหน้าก็พลันหันขวับมา ประกายเย็นเยียบสายหนึ่งวาบผ่านขึ้นในมือ

ฉึก!

เสียงของมีคมแทงทะลุเนื้อดังขึ้น

ชายคนด้านหน้าเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้มคลั่งบิดเบี้ยวใต้แสงจันทร์รำไร

"ฉันจะเอาทั้งหมด!"

เลือดสด ๆ สาดกระเซ็นเปรอะใบหน้า มุมปากของเขายกยิ้มขึ้น มือกระหน่ำแทงลงไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"ทั้งหมดเป็นของฉัน ทุกอย่างต้องเป็นของฉันคนเดียว!"

"แก...!"

ร่างที่ถูกแทงแน่นิ่งและสิ้นลมหายใจไปในเวลาอันรวดเร็ว

ดวงตาเบิกโพลง ตายตาไม่หลับ

เงาดำสายหนึ่งผุดขึ้นมาจากร่างของชายผู้ถือมีด แล้วกลืนกินวิญญาณของคนที่นอนอยู่บนพื้นเข้าไปในชั่วพริบตา

มันเลียริมฝีปากด้วยความพึงพอใจ "แบบนี้สิถึงจะอร่อยกว่าจริง ๆ ด้วย~"

เคร้ง~

คมมีดร่วงหล่นลงสู่พื้น

คนที่ยังยืนอยู่มองดูมือตัวเอง แล้วมองดูคนที่นอนเลือดไหลนองอยู่บนพื้น

สีหน้าเปลี่ยนจากสงสัยเป็นตกตะลึง ก่อนจะกลายเป็นหวาดกลัวสุดขีด

"ไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่ฉัน..."

เขาขยำผมตัวเองแล้วรีบวิ่งหนีเตลิดไปจากที่นี่อย่างรวดเร็ว

"ไม่ใช่ฉันนะ โว้ยยย!"

เมื่อเห็นคนผู้นั้นจากไป เงาดำกลางอากาศก็ยื่นนิ้วเรียวยาวออกมา แล้วมองไปยังทิศทางของตัวเมือง

"รายต่อไป จะกินของอร่อยอะไรดีนะ..."

ทันใดนั้น มันพลันสัมผัสได้ถึงบางอย่าง สีหน้าแปรเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง รีบหลบไปอยู่หลังเนินดินสุสาน

พอหลบเข้าไปหลังเนินดินสุสาน มันก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

เมื่อหันศีรษะไปมอง ก็เห็นเด็กสาวคนหนึ่งกำลังนั่งยอง ๆ อยู่หลังเนินดินสุสานเช่นเดียวกัน

"เหมียว!"

วิญญาณแมวบนไหล่ของเด็กสาวยื่นกรงเล็บแหลมคม กระโจนเข้าใส่และตะปบเข้าที่ดวงตาของมันอย่างจัง

"ไอ้บ้าเอ๊ย!"

เงาดำโกรธจัด กำลังคิดจะสวนกลับ ทว่าหางตากลับเหลือบไปเห็นช่องทางปรโลกปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเงาร่างสีขาวสายหนึ่งที่ก้าวเดินออกมา

มันจึงรีบหนีเตลิดไปอีกทางทันที

ขณะที่วิ่งหนีอยู่นั้น มันก็เหลือบเห็นประกายสีขาวแวบขึ้นข้างกายอย่างกะทันหัน

ตอนที่เจียงหลินเพิ่งมาถึง เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่เมื่อเห็นภูตผีตนนี้วิ่งหนี แน่นอนว่าเขาย่อมต้องไล่ตามไป

เขาสาวเท้าก้าวไปข้างหน้าเพียงก้าวเดียว ชั่วพริบตาถัดมาก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกายเงาดำตนนั้น

ไม้สะกดวิญญาณปรากฏขึ้นในมือ รวบรวมไอผีกลุ่มหนึ่งฟาดใส่ในทันที

"ไม่—"

โครม!

เงาดำร่วงกระแทกพื้นอย่างจัง เมื่อเห็นว่าหนีไม่พ้น มันจึงคิดจะสู้ตายถวายชีวิต

มันลุกขึ้นยืนแล้วพุ่งเข้าใส่เจียงหลิน

"แกบีบคั้นฉันเองนะ!"

มันแผดเสียงร้องลั่น ไอหยินนับไม่ถ้วนรวมตัวหลั่งไหลเข้ามา

ร่างของมันพองขยายขึ้นในพริบตา จนกลายเป็นผียักษ์ที่สูงสิบเมตรและกว้างถึงสามเมตร

กลิ่นอายพลังเพิ่มพูนขึ้นจากเมื่อครู่หลายเท่าตัว

มันกำหมัดแน่น สัมผัสได้ถึงไอผีอันมหาศาลอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนในร่างกาย

ความมั่นใจก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

[เชี่ยเอ๊ย ผีตัวนี้แปลงร่างได้ด้วยเหรอ?]

[บีบแกแล้วจะทำไมล่ะ?]

[ถ้าแกไม่หนีก็ว่าไปอย่าง หนีแบบนี้มันรับสารภาพชัด ๆ!]

ในห้องไลฟ์สด เหล่าผู้ชมที่ติดตามเจียงหลินมายังโลกมนุษย์กำลังกินแตงไปพลาง รัวแป้นพิมพ์เสียงดังเปาะแปะไปพลาง

[สตรีมเมอร์สู้ ๆ! ซัดมันให้กระเด็นไปเลย!]

[ว่าแต่ทำไมมันต้องวิ่งหนีด้วยล่ะ?]

[ซ้อมเสร็จเดี๋ยวก็รู้เองแหละน่า!]

กลางอากาศ เจียงหลินเลิกคิ้วขึ้น

เมื่อครู่ภูตผีตนนี้เพิ่งอยู่ระดับทหารวิญญาณ ทว่าตอนนี้กลิ่นอายพลังกลับพุ่งพรวดเข้าใกล้ระดับขุนพลผี

หากเขาอ่อนแอกว่านี้สักนิด หรือยังคงอยู่ในระดับเดิม ก็คงถูกมันตบตาหลอกเข้าจริง ๆ แล้ว