ตอนที่ 87 แปลงร่างปุ๊บก็จบเห่ แบบนี้ก็ได้เหรอ

กลางอากาศ ผียักษ์กรีดร้องออกมาเสียงแหลมแสบแก้วหู

"แกบีบคั้นฉันเองนะ แกบีบคั้นฉันเอง!"

มันคำรามอย่างบ้าคลั่ง มือยักษ์ข้างหนึ่งวาดออกไป คว้าหมับเข้าใส่ผีเจ้าหน้าที่ตรงหน้า หมายจะยัดเข้าปากทันที

เจียงหลินมองมันด้วยสายตาเรียบเฉย ไอวิญญาณบนร่างแผ่กระจายออกมา

ระดับขุนพลผีสามารถทำให้ไอวิญญาณก่อตัวเป็นเกราะหุ้มบนผิวร่างกายได้

แต่เมื่อถึงระดับมหาขุนพลผี ไอวิญญาณจะหลุดออกจากร่างกายได้โดยตรง และแปรเปลี่ยนเป็นรูปร่างต่างๆ ตามใจนึกของผู้เป็นนาย

ชั่วขณะที่สายตาของเจียงหลินเปลี่ยนเป็นเฉียบคม ไอวิญญาณที่คละคลุ้งอยู่รอบตัวก็พลันแปรสภาพเป็นดาบคมกริบหลายเล่ม

คมดาบฟาดฟันลงมา ตัดมือยักษ์ขาดสะบั้นเป็นท่อนๆ

"ไม่! เป็นไปไม่ได้!"

ผียักษ์ร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด พลางมองเขาด้วยความหวาดกลัว

มันเสริมพลังจนเกือบถึงระดับขุนพลผีแล้วแท้ๆ ทำไมผีเจ้าหน้าที่ตนนี้ถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้กัน?!

ไม่! ขืนอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว

มันสู้เขาไม่ได้!

หนี! ต้องหนี!

มันไม่ทันแม้แต่จะก้มดูบาดแผลที่มือ เตะเท้าออกไปตลบเศษหินดินทรายบนพื้นขึ้นมาเพื่อพรางตัว

แล้วเผ่นหนีไปอีกทางอย่างรวดเร็ว

ด้านหลัง เจียงหลินเพียงมองตามมัน พลางยกไม้สะกดวิญญาณในมือขึ้นช้าๆ

ไม้สะกดวิญญาณที่ผ่านการเสริมพลังด้วยการ์ดเสริมพลังของระบบ เมื่อได้ไอวิญญาณอันมหาศาลหนุนส่ง ก็ขยายร่างใหญ่ขึ้นถึงสิบเท่า

เจียงหลินยืนอยู่ที่เดิม ยกมือขึ้นแล้วฟาดลงไปยังผียักษ์ที่กำลังวิ่งหนี

ไม้สะกดวิญญาณที่ขยายใหญ่ขึ้นสิบเท่าหวดกระหน่ำลงบนหัวของผียักษ์เข้าเต็มเหนี่ยว

ตูม! เสียงดังสนั่นหวั่นไหว

พื้นดินยุบตัวเป็นหลุมลึก ฝุ่นควันตลบอบอวล

ใบไม้รอบข้างสั่นไหวจนส่งเสียงกรอบแกรบ ลมหยินหวีดหวิวอย่างบ้าคลั่ง

เสียงลมนั้นฟังดูราวกับมีอะไรบางอย่างกำลังร้องไห้ฮือๆ อยู่ในสุสานแห่งนี้

[ฮ่าๆๆ คิดไม่ถึงล่ะสิ แกตัวใหญ่ได้ ไม้สะกดวิญญาณของสตรีมเมอร์ก็ขยายใหญ่ได้เหมือนกัน!]

[ช่วยไม่ได้ สตรีมเมอร์ของเราเทพขนาดนี้!]

[วิ่งสิ วิ่งเลย! ดาบยาวสี่สิบเมตรของข้ากระหายเลือดจนทนไม่ไหวแล้ว!]

แม้ภาพในไลฟ์สดจะชวนขนหัวลุกสไตล์ปรโลก แต่ก็ไม่อาจหยุดยั้งความตื่นเต้นของเหล่าผู้ชมได้เลยแม้แต่น้อย

แต่ละคนต่างซุกตัวอยู่ในผ้าห่มผืนน้อย พร้อมกับรัวกระสุนคอมเมนต์ปลิวว่อนไม่ขาดสาย

[คิดว่ามีแค่แกที่ขยายร่างได้รึไง?]

[โลกแคบเกินไปแล้วนะเนี่ย ฮ่าๆๆๆๆๆ]

ในจอไลฟ์สด ครู่หนึ่งต่อมาบรรยากาศจึงกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง

หลงเหลือเพียงหลุมยักษ์บนพื้นดิน ที่เป็นหลักฐานบ่งบอกว่าตรงนี้เพิ่งผ่านการต่อสู้มา

ในมือของเจียงหลินหิ้วผีตัวนั้นที่กลับคืนสู่ร่างเดิมแบบห้อยหัวลง

หลังจากโดนไม้สะกดวิญญาณฟาดเข้าไม่นาน เจ้าผีตัวนี้ก็คืนร่างเดิม

อีกทั้งระดับพลังยังลดลงจากขั้นใกล้ขุนพลผี กลับมาอยู่ที่ระดับทหารวิญญาณตามเดิม และยังคงลดฮวบลงไปเรื่อยๆ

คาดว่าอีกสักพักคงจะร่วงไปถึงระดับวิญญาณเร้น

ผลสะท้อนกลับงั้นเหรอ?

เจียงหลินคาดเดาในใจ

เมื่อครู่พลังของผีตัวนี้พุ่งสูงขึ้นกะทันหัน แต่ตอนนี้กลับลดลงอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าเป็นผลข้างเคียงจากการใช้ของบางอย่าง

ของพรรค์นี้ตามกฎของยมโลกแล้ว ไม่อนุญาตให้ผลิตหรือซื้อขาย

ประการแรก การผลิตของพวกนี้ไม่ได้มาตรฐานแต่แรกอยู่แล้ว มีแต่จะให้โทษทั้งต่อตนเองและผู้อื่น

ประการที่สอง หากของแบบนี้แพร่ระบาด ก็อาจนำไปสู่เหตุจลาจลวุ่นวายต่างๆ ได้

ถ้าใครนึกอยากแปลงร่างเมื่อไหร่ก็แปลง เหล่าผีเจ้าหน้าที่คงได้หัวหมุนตายแค่กับการตามสะสางเรื่องพวกนี้

ประการที่สาม เท่าที่พวกเขารู้ในปัจจุบัน ของพวกนี้พอใช้เสร็จแล้วส่วนใหญ่มักมีผลข้างเคียงตามมา

และทั้งสามข้อข้างต้น ไม่ว่าจะเป็นวัตถุดิบในการผลิต การก่อความไม่สงบ หรือผลข้างเคียง

ล้วนเป็นปัจจัยเชิงลบต่อการรักษาความเป็นระเบียบเรียบร้อยของปรโลกในระยะยาว

เจียงหลินลองสำรวจดู ก็ไม่พบว่าบนร่างของผีตนนี้มีสิ่งของพิเศษอะไร

จึงจับมันห้อยหัวแล้วเขย่าๆ ดูอีกรอบ

เขาก็แค่ลองดูเฉยๆ ไม่ได้หวังอะไรมาก

เพราะถ้าเป็นพวกเม็ดยา ป่านนี้ก็คงถูกย่อยสลายไปหมดแล้ว

แค่กๆๆ~ แค่กๆ!

จังหวะที่ถูกเขย่า เจ้าผีก็ไอโขลกๆ สองที แล้วก็สำรอกของชิ้นเล็กๆ ออกมาจริงๆ

เจียงหลินใช้ไอวิญญาณรองรับเอาไว้แล้วเพ่งดู มันคือลูกแก้วกลมเล็กๆ ที่ดูคล้ายแก้วผลึกหลิวหลี

ทว่าบนพื้นผิวของลูกแก้ว ตอนนี้มีรอยร้าวเพิ่มขึ้นมาหนึ่งรอย

เขาพิจารณาดูแล้ว แต่ก็มองไม่ออกว่าเป็นอะไร

จึงตั้งใจจะนำกลับไปพร้อมกับผีตัวนี้ เพื่อส่งมอบให้หัวหน้าหน่วยข้างบน

[???]

[นี่มันอะไรกัน? ยาเม็ดแปลงร่างเหรอ???]

[แปลงร่างปุ๊บก็จบเห่ แบบนี้ก็ได้เหรอ?]

[เดาว่าต้องมีแผนสมคบคิดครั้งใหญ่แน่ ที่มาของลูกแก้วลูกนั้นไม่ธรรมดาชัวร์!]

[สตรีมเมอร์สุดยอดมาก! ฉันว่าพรุ่งนี้ไอ้หลุมยักษ์ตรงหลุมฝังศพคงได้ขึ้นข่าวหน้าหนึ่งอีกแน่ ฮ่าๆๆ]

เหล่าผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างก็พากันเพ่งมองลูกแก้วเม็ดเล็กนั่นเช่นกัน ทว่าพวกเขายิ่งดูไม่ออกเข้าไปใหญ่ว่ามันคืออะไร

แต่ถ้าเป็นเรื่องวิเคราะห์ ทฤษฎีสมคบคิด หรือเรื่องเผือกแล้วล่ะก็ พวกเขาถนัดนักล่ะ!

ตอนที่ผีตัวนั้นแปลงร่างเมื่อครู่ พวกเขาก็ตกตะลึงไปพักใหญ่จริง ๆ

ในจำนวนนั้น มีผู้ชมบางส่วนที่รู้สึกเป็นห่วงสตรีมเมอร์

เพราะในนิยายพวกที่แปลงร่างแบบนี้ได้ ไม่ใช่มีไพ่ตายซ่อนอยู่ ก็ต้องเป็นพวกกินยาเข้าไปแน่ ๆ

ยังดีที่สตรีมเมอร์จัดการได้ในสองสามกระบวนท่า พวกเขายังไม่ทันได้ห่วงนาน ใจที่แขวนไว้ก็หล่นตุบลงมาโล่งอกทันที

สตรีมเมอร์เก่งกาจขนาดนี้ พวกเขาก็พลอยดีใจไปด้วย

เหล่าผีเจ้าหน้าที่มีฝีมือแข็งแกร่ง ความสงบสุขของโลกมนุษย์ก็เพิ่มการรับประกันขึ้นมาอีกขั้น

ยิ่งไปกว่านั้น

แม้ผีเจ้าหน้าที่ในปรโลกอาจจะมีอยู่มากมาย ทว่าคนที่พวกเขารู้จักและได้สัมผัส ก็มีเพียงสตรีมเมอร์ตนนี้คนเดียวเท่านั้น

ไม่ว่าจะเป็นการเผยแพร่ชีวิตประจำวันของปรโลก หรือจะเป็นการสืบทอดวิชาของบรรพบุรุษ

เรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้นได้ก็เพราะสตรีมเมอร์

บางทีแม้แต่ผู้ชมหลายคนเองก็อาจจะยังไม่รู้ตัว

หากสตรีมเมอร์อารมณ์ดี พวกเขาก็จะพลอยมีความสุขตามไปด้วย

หากสตรีมเมอร์ไม่มีความสุข หรือได้รับบาดเจ็บ พวกเขาก็จะคอยเป็นกังวล

สำหรับพวกเขาแล้ว สตรีมเมอร์เจียงหลินอาจจะเป็นคนพิเศษจริง ๆ

ติ๊ง~ ยินดีด้วย โฮสต์ทำภารกิจประจำวันสำเร็จ: ดวงใจแห่งศรัทธาหนึ่งพันแต้ม! (1/3)

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น

หากผู้ชมกลุ่มนี้เชื่อในการมีอยู่ของเจียงหลิน ยอมรับในสถานะผีเจ้าหน้าที่ของเขา ก็เท่ากับยอมรับการมีอยู่ของยมโลกไปด้วย

อย่างน้อยที่สุด เจียงหลินก็เข้าใจแบบนั้น

หลังจากเก็บผีร้ายและลูกแก้วเม็ดเล็กในมือเรียบร้อย เจียงหลินจึงหันไปมองหนึ่งคนกับหนึ่งแมวที่แอบอยู่หลังเนินหลุมศพด้านล่าง

ฉีเหยาเหยาลุกขึ้นยืนแล้วโบกมือให้เขา "สวัสดีตอนค่ำค่ะ รุ่นพี่"

หลังจากฝึกงานมาระยะหนึ่ง เธอก็ไม่ได้เรียกเจียงหลินว่าสตรีมเมอร์อีกต่อไป แต่เปลี่ยนมาเรียกว่ารุ่นพี่แทน

ในใจของเธอ เจียงหลินคือตัวตนที่ละม้ายคล้ายกับผู้อาวุโสท่านหนึ่ง

เมื่อเทียบกับคำเรียกอย่างสตรีมเมอร์แล้ว เธอคิดว่าคำนี้สามารถแสดงถึงความเคารพยกย่องของเธอได้ดีกว่า

สำหรับคำเรียกพวกนี้ เจียงหลินไม่ได้ใส่ใจมากนัก

เขาพยักหน้ารับ พลางเอ่ยถามลอย ๆ "ช่วงนี้เธอลาดตระเวนแถวนี้เหรอ"

หากอยากเป็นผีเจ้าหน้าที่ อย่างน้อยก็ต้องฝึกงานราวร้อยปี

หากฉีเหยาเหยาไม่ได้มีผลงานโดดเด่นเป็นพิเศษ ในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ก็คงต้องทำงานจิปาถะอย่างการตระเวนตรวจตราไปทั่วแบบนี้แหละ

"ใช่ค่ะ! ใกล้จะตรวจตราเสร็จแล้ว"

"เรื่องลาดตระเวนนี่จะว่าเล็กก็เล็ก จะว่าใหญ่ก็ใหญ่ เธอก็ระวังตัวไว้หน่อยแล้วกัน" เจียงหลินกล่าวเสียงเรียบ

การลาดตระเวนนั้นขึ้นอยู่กับดวง หากดวงดี ผ่านไปหลายสิบปีก็อาจไม่เจอเรื่องใหญ่อะไรเลย

แต่หากดวงไม่ดี วันเว้นวันก็คงต้องเจอกับผีตัวเป้งหรือเรื่องวุ่นวายต่าง ๆ

ไม่แน่ว่าฝึกงานยังไม่ทันจบ ชีวิตก็อาจจะปลิวหายไปเสียก่อน

แต่เจียงหลินก็ไม่ได้พูดอะไรมาก จากสถานการณ์เมื่อครู่ ยัยหนูคนนี้เป็นคนหัวไวและเอาตัวรอดเก่ง

ไม่จำเป็นต้องให้เขาพร่ำเตือนอะไรมากความ

คุยกันได้ไม่กี่ประโยค เจียงหลินก็กลับปรโลก

เมื่อครู่เขาได้กวาดตามองทั่วทั้งสุสาน และเห็นคนที่นอนตายอยู่บนพื้นแล้ว

บนร่างของคนผู้นั้นยังมีกลิ่นอายของผีร้ายที่เขาเพิ่งจับไปหลงเหลืออยู่ ตัวการก่อเรื่องก็คงเป็นผีตัวนั้นนั่นเอง

ตั้งแต่ตอนที่เขาปรากฏตัวออกมา จนกระทั่งสะสางเรื่องราวเสร็จสิ้น ความจริงกินเวลาไปเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น

การต่อสู้เมื่อครู่ก็จบลงในชั่วพริบตาเดียว

หลังจากเจียงหลินจากไป ฉีเหยาเหยาก็พ่นลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

ยังดีที่พอเธอเห็นท่าไม่ดี ก็รีบหลบซ่อนตัวในทันที

ไม่อย่างนั้นชีวิตน้อย ๆ นี้คงปลิวไปแล้วแน่ ๆ

เธอรู้บทบาทหน้าที่ของตัวเองเป็นอย่างดี นั่นก็คือการลาดตระเวน

แล้วก็รายงานจุดที่เห็นว่าผิดปกติหรือเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างการลาดตระเวนขึ้นไป

ส่วนเรื่องอื่น ๆ เธอตัดสินใจว่าจะทำเท่าที่กำลังตัวเองไหว

การอวดเก่งบุ่มบ่ามไม่ใช่เรื่องดีสักนิด

เธอลูบเจ้าเหมียวบนไหล่เบา ๆ "ขอบใจนะโย่วโย่ว คราวหน้ากลับตลาดผีจะเลี้ยงปลาแห้งตัวเล็กนะ!"

"เหมียวน้าว~"