ตอนที่ 88 ฝูงมารร่ายรำ

"เอาละ พวกเราก็ต้องพยายามต่อไปเหมือนกัน!" ฉีเหยาเหยาพูด

รุ่นพี่เก่งกาจขนาดนั้น เธอก็ต้องมุ่งหน้าไปในทิศทางนั้นให้ได้เช่นกัน!

เป๊าะ!

ดีดนิ้วดังเป๊าะ โคมไฟดวงน้อยก็สว่างขึ้นมาอีกครั้ง

หนึ่งคนหนึ่งแมวจึงออกลาดตระเวนต่อไป

หลังจากเจียงหลินจากไปได้ไม่นาน

รถตำรวจหลายคันก็แล่นมาจอดบนถนนใกล้ๆ

ไม่นานนัก เจ้าหน้าที่ก็มาถึงข้างศพผู้เสียชีวิต

ส่วนคนที่วิ่งหนีไปเมื่อครู่ ก็มีคนตามไปจับกุมแล้ว

ส่วนจะโดนผีดลใจจริงหรือไม่ คงต้องรอการสืบสวนเสร็จสิ้นจึงจะตัดสินได้

ปรโลก

เจียงหลินปิดห้องไลฟ์สด แล้วส่งมอบผีตนนั้นกับลูกปัดเม็ดเล็กให้หัวหน้าหน่วยใหญ่เบื้องบน

สิ่งที่ส่งมอบไปพร้อมกัน ยังมีรายงานเป็นลายลักษณ์อักษรเกี่ยวกับเหตุการณ์ทั้งหมดที่เขาทราบ

ผีเจ้าหน้าที่ในปรโลกมีอยู่มากมาย ท่านพญายมจึงไม่ค่อยได้ลงมาดูแลพวกเขาโดยตรง

แต่จะจัดตั้งตำแหน่งต่างๆ ลดหลั่นกันลงมาเป็นลำดับชั้น

และผีเจ้าหน้าที่อย่างพวกเจียงหลินที่ต้องเดินทางไปมาระหว่างโลกมนุษย์เพื่อนำทางดวงวิญญาณ ทั้งยังมีความสามารถในการแก้ไขเหตุการณ์เล็กๆ น้อยๆ ได้ด้วยตัวเองนั้น ปกติแล้วแทบไม่ต้องมีใครมาคอยควบคุมดูแล

จึงมีการจัดตั้งเพียงตำแหน่งหัวหน้าหน่วยใหญ่ขึ้นมาเท่านั้น

ซึ่งตำแหน่งหัวหน้าหน่วยใหญ่ก็เป็นทูตขาวทำหน้าที่เช่นกัน

เท่าที่เจียงหลินรู้ ลำพังแค่หัวหน้าหน่วยใหญ่ที่คอยดูแลทูตขาวก็มีอยู่หลายคนแล้ว

ในสังกัดแต่ละคนก็มีผีเจ้าหน้าที่จำนวนมากน้อยแตกต่างกันไป

ส่วนหัวหน้าของเจียงหลินคนนี้ ได้ยินว่าตอนยังมีชีวิตเคยเป็นถึงท่านอ๋อง

ทำทานแจกข้าวต้มสร้างกุศลไว้ไม่น้อย พอมาเป็นผีเจ้าหน้าที่ก็ขยันขันแข็งตั้งอกตั้งใจทำงานมาโดยตลอด

ไม่ว่าจะเป็นฝีมือหรืออาวุโส ล้วนคู่ควรกับตำแหน่งหัวหน้าหน่วยใหญ่นี้อย่างแท้จริง

ตอนที่เขาไปถึง หัวหน้าคนนี้กำลังก้มหน้าก้มตาจัดการเอกสารต่างๆ อยู่ที่โต๊ะทำงาน

สองข้างโต๊ะทำงานก็มีกองเอกสารสุมอยู่หลายกอง

เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว หัวหน้าหน่วยใหญ่จึงเอ่ยถามขึ้นมาคำหนึ่งว่ามีเรื่องอะไร

พอเจียงหลินเล่าให้ฟังคร่าวๆ หัวหน้าหน่วยใหญ่ก็ใช้ไอผีย้ายสิ่งของที่เขาส่งมอบมาไปจัดวางไว้ที่อีกฟากของโต๊ะทำงาน

"เรื่องนี้ฉันก็ได้ยินมาเหมือนกัน ช่วงนี้มีเคสคล้ายๆ กันหลายเคส พวกนายช่วงนี้ก็ระวังตัวกันไว้หน่อยนะ"

พูดพลางเงยหน้าขึ้นมา เผยให้เห็นรอยคล้ำใต้ตาสองข้างที่ดำลึกเป็นวงกว้าง

เขามองเจียงหลิน หรี่ตาลงเล็กน้อย อ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูด

จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาจัดการกับเอกสารต่างๆ ต่อไป

เจียงหลินไม่รู้ว่าเขามองอะไร และไม่ได้เอ่ยถามให้มากความ

ตอนที่เดินออกมา ผีเจ้าหน้าที่ที่เฝ้าประตูอยู่ข้างๆ หันมามองเขาแล้วถอนหายใจออกมา

ใต้ตาก็มีรอยคล้ำดำลึกสองวงเช่นเดียวกัน

เห็นได้ชัดว่าสภาพยุ่งหัวหมุนของหัวหน้านั้นไม่ได้เพิ่งเป็นแค่วันสองวัน

เท่าที่เจียงหลินรู้มา สามารถแบ่งสไตล์การทำงานของบรรดาหัวหน้าหน่วยใหญ่พวกนี้ออกเป็นสองประเภทคร่าวๆ

ประเภทแรกคือสายลุย มักจะวิ่งไปสะสางเรื่องราวที่แนวหน้าอยู่เสมอ

อีกประเภทคือสายเบื้องหลัง มักจะปักหลักจัดการเรื่องราวอยู่ในสถานที่แห่งใดแห่งหนึ่ง นั่งแช่อยู่ทีก็หลักหลายเดือนหรือหลายปีขึ้นไป

ซึ่งหัวหน้าหน่วยใหญ่ของเจียงหลินคนนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นประเภทที่สอง

ตอนที่เจียงหลินเดินจากมา ก็มีเพื่อนร่วมงานคนอื่นถือเอกสารและสิ่งของเดินเข้าไปในห้องข้างหลังนั้นอีก

เมื่อก่อนตอนที่พวกผีเจ้าหน้าที่คุยเล่นกัน เคยเอ่ยถึงหัวหน้าหน่วยใหญ่คนนี้ของพวกเขา

ตอนมีชีวิตก็มัวแต่ยุ่งกับการแจกข้าวต้มทำทาน พอมาปรโลกแล้วก็ยังยุ่งจนหัวหมุนเป็นก้นหอยเหมือนเดิม

ในสายตาของพวกมัน คนใจบุญยิ่งใหญ่ระดับนี้ สามารถไปเกิดใหม่ในภพภูมิที่ดี หรือไม่ก็หางานตำแหน่งสบายๆ ได้สบายมาก

ไหนๆ ชาติมนุษย์ก็เหน็ดเหนื่อยมาทั้งชีวิตแล้ว พอมาถึงปรโลก จะไม่พักผ่อนหรือเสวยสุขให้เต็มคราบหน่อยหรือไง

หัวหน้าคนนี้กลับดีแท้ พอมาถึงปรโลกก็ยังทำตัวเองให้ยุ่งวุ่นวายขนาดนั้น

ทว่าพวกผีเจ้าหน้าที่ก็แค่คุยกันไปเรื่อยเปื่อย ไม่ได้คิดจะไปถามหัวหน้าจริงๆ ว่าทำไม

ตรงกันข้าม ในใจพวกมันกลับมีความเลื่อมใสศรัทธาอยู่ไม่น้อย

พวกมันยอมรับว่าตัวเองทำถึงขั้นนั้นไม่ได้

ถ้าทำได้ขนาดนั้น ก็คงไม่เป็นแค่ผีเจ้าหน้าที่ตัวเล็กๆ ตลอดไปหรอก

หลังจากออกมาจากที่ทำงานของหัวหน้าหน่วยใหญ่ เจียงหลินก็แวะไปเดินดูรอบๆ ตลาดผีและศูนย์ภารกิจยมโลกอีกรอบ

คิดจะลองสดับตรับฟังดูว่าแต่ละที่มีข่าวคราวเกี่ยวกับเหตุการณ์ผิดปกติประเภทนี้บ้างหรือไม่

ระหว่างที่เดินไปตลาดผี เขาก็เปิดห้องไลฟ์สดไปด้วยเพื่อทำภารกิจไลฟ์ประจำวัน

"สตรีมเมอร์เมื่อกี้ไปไหนมา?"

"สรุปแล้วลูกปัดนั่นมันยังไงกันแน่?"

"ไอ้ความอยากรู้อยากเห็นเวรนี่!"

"อยากรู้ +1"

พอเปิดห้องไลฟ์สด เหล่าชาวเน็ตก็พากันโผล่มาคอมเมนต์กันยกใหญ่

ในช่วงที่ห้องไลฟ์ปิดอยู่ พวกเขาก็คอยคาดเดาความคืบหน้าของลูกปัดเม็ดเล็กนั้นกันตลอด

"ขอเดาสุ่มว่าเบื้องหลังมีตัวร้ายกำลังผลิตของพรรค์นั้นแล้วเอาออกไปขาย!"

"อาจจะเป็นไปได้ว่าผีตัวนั้นเจอเรื่องพิสดารมา อย่างเช่นตกหน้าผาแล้วเก็บของวิเศษหายากได้อะไรทำนองนั้น"

"ชั้นบน นายยังอยากจะบอกอีกใช่ไหมว่ามีปู่แก่อยู่ในแหวนคอยเป็นตัวช่วยสูตรโกงน่ะ"

"พวกพี่น้อง มอบปากกาให้พวกนายแต่งนิยายต่อเลย"

เจียงหลินมองดูกระสุนคอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดแวบหนึ่งแล้วก็ไม่ได้พูดอะไร

เพราะอย่างไรเรื่องนี้ก็ยังไม่กระจ่าง จึงไม่มีอะไรน่าพูดนัก

ส่วนเรื่องที่ทำไมตอนไปหาหัวหน้ากองใหญ่ถึงปิดห้องไลฟ์สดนั้น

นั่นเป็นเพราะว่าทางหัวหน้ากองใหญ่มีข้อมูลกองสุมอยู่ค่อนข้างเยอะ อีกทั้งมักจะมีผีเจ้าหน้าที่แวะเวียนมารายงานเรื่องราวอยู่บ่อยๆ

เรื่องไหนพูดออกไปได้ เรื่องไหนไม่สะดวกที่จะเผยแพร่ เจียงหลินยังคงกะเกณฑ์ความเหมาะสมได้เป็นอย่างดี

หลังจากเดินวนในตลาดผีไปรอบหนึ่ง

เจียงหลินกลับไม่ได้ยินใครเอ่ยถึงข่าวคราวประเภทที่ว่าผีมีพลังเพิ่มขึ้นกะทันหันแล้วลดฮวบลงเลย

ไม่รู้ว่าของพิเศษพวกนั้นยังไม่ได้แพร่กระจายออกไป หรือว่าทุกคนยังไม่ทันสังเกตเห็นเรื่องนี้กันแน่

นอกจากเรื่องนี้แล้ว เขากลับได้ยินเรื่องอื่นๆ อีกไม่น้อย

อย่างเช่นมีบรรพบุรุษตระกูลซ่งที่เป็นหมอกำลังตามหาผีมาชำแหละอีกแล้ว

หรือไม่ก็ใครสักคนกำลังจะเปิดร้านใหม่

หรือไม่ก็ผีมือใหม่ตัวไหนสักตัวไปหาเรื่องคุยหาเหตุผลกับผีตัวอื่น ผลปรากฏว่าโดนซ้อมกลับมา

ข่าวสารทำนองนี้มีมากมายนับไม่ถ้วน

เจียงหลินก็ตั้งใจฟังอยู่พักหนึ่งเหมือนกัน

ข่าวคราวเหล่านี้แม้ดูเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาทั่วไป ทว่ามันกลับเป็นชีวิตประจำวันอันแท้จริงของปรโลก

กับเรื่องราวประจำวันพวกนี้ เจียงหลินพบว่าเหล่าผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างให้ความสนใจกันพอสมควร

ฟังกันอย่างออกรสออกชาติ

บางทีสำหรับพวกเขาแล้ว การใช้ชีวิตในปรโลกก็แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายความลี้ลับในตัวมันเองอยู่แล้ว

การได้มองดูชีวิตประจำวันของเหล่าผีที่แตกต่างจากมนุษย์ บางทีอาจเป็นการสำรวจและความเพลิดเพลินอย่างหนึ่ง

ส่วนทางด้านผู้ชมในห้องไลฟ์สด หลังจากถกเถียงเรื่องลูกปัดเม็ดเล็กอยู่พักหนึ่งแล้วไม่ได้ข้อสรุป

บางคนก็ตั้งกลุ่มขึ้นมาเพื่อเอาไว้คุยกันต่อเรื่อยๆ ภายหลัง

จากนั้นก็พากันเดินเตร็ดเตร่ไปพร้อมกับเจียงหลิน ฟังเรื่องซุบซิบในปรโลก และส่องชีวิตประจำวันของเหล่าภูตผี

สตรีมเมอร์มาเดินตลาดผีไม่บ่อยนัก อีกทั้งแต่ละครั้งก็ไม่ได้อยู่นาน

ดังนั้นพวกเขาจึงแทบไม่เคยรู้สึกเบื่อเลย

ส่วนกลุ่มคนที่ตั้งใจศึกษาวิจัยการใช้ชีวิตของภูตผีโดยเฉพาะนั้น ต่างก็หยิบสมุดเล่มเล็กขึ้นมาจดบันทึกกันแล้ว

ทว่าพอยิ่งดูไป มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้นมา หลุดขำพรืดออกมาเป็นระยะ

แต่บางครั้งก็ทำหน้าพะอืดพะอมเหมือนคนท้องผูก

"ฮ่าๆๆ ผีสองตัวตรงนั้นโคตรเจ๋งเลย ดึงแขนซ้ายตัวเองออกมาใช้เป็นอาวุธตีกันเนี่ยนะ!"

"เชี่ย ผีเตะบอลกันด้วยเหรอวะเนี่ย พวกมันเอาหัวตัวเองมาเตะบอลเนี่ยนะ!?"

"จะว่าไป ตรงนั้นกำลังซ้อมเต้นกันอยู่เหรอ?"

"น่าจะใช่นะ ไม่ใช่ว่าบอกว่าจะมีร้านใหม่เปิดเหรอ คงกำลังซ้อมเต้นกันอยู่มั้ง"

"กูเพิ่งเคยเห็นการเต้นที่โคตรปรโลกขนาดนี้เป็นครั้งแรกในชีวิตเลย"

เห็นเพียงริมถนน มีผีกลุ่มหนึ่งจัดแถวขบวนเรียบร้อย แล้วเริ่มเต้นอย่างพร้อมเพรียงกัน

รูปขบวนโดยรวมดูไม่ต่างจากโลกมนุษย์เท่าไร แต่ไม่ว่าเหล่าผู้ชมจะมองยังไง มันก็ชวนให้รู้สึกหลอนแบบปรโลกอยู่ดี

ยิ่งมองก็ยิ่งดูพิลึกพิลั่นชอบกล