ตอนที่ 89 คล้อยตามมติมหาชน

"หนึ่ง สอง สาม สี่ สอง สอง สาม สี่ สาม สอง สาม สี่"

ภายในตลาดผี บรรดาผีสางที่กำลังซ้อมเต้นพากันตะโกนให้จังหวะอย่างพร้อมเพรียง

เหล่าผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างอ้าปากค้าง มองดูการซ้อมเต้นครั้งนี้ด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อสายตา

คุณจินตนาการออกไหมว่าฝูงผีมายืนเรียงแถวเต้นท่าเหมือนกายบริหารตามวิทยุพร้อมกัน?

คุณจินตนาการออกไหมว่าพวกผีเต้นไปพลาง ดึงแขนตัวเองออกมาข้างหนึ่งเพื่อโบกมือทักทายผู้ชมไปพลาง?

มีผีตัวหนึ่งถึงขั้นเต้นๆ อยู่ หัวก็หลุดกลิ้งหลุกๆ ลงไป

ผีอีกตัวไม่ทันมอง จึงเหยียบเข้าเต็มเปา

หัวผีร้องโอดโอย ส่วนผีตัวที่เหยียบก็ล้มก้นกระแทกพื้นจนลูกตากระเด็นหายไปข้างหนึ่ง

เหตุการณ์ไม่คาดฝันนี้ทำให้ผีขี้ขลาดตัวข้างหลังตกใจสะดุ้งสุดตัว

ผีขี้ขลาดตัวนั้นร้องว้ากเสียงหลง

กระโดดผลุงไปเกาะร่างเพื่อนร่วมเต้นที่อยู่ข้างๆ พอได้สติกลับมา...

ก้มมองชายร่างกำยำหน้าตาเหี้ยมเกรียมที่ตนกำลังกอดอยู่ ก็รีบหลับตาปี๋ทันที

ไม่รู้ว่าตกใจจนเป็นลมไปจริงๆ หรือแกล้งสลบกันแน่

พอเห็นภาพนี้

ผู้ชมบางคนหัวเราะจนแทบคลั่ง บางคนก็ทำหน้าพิลึกพิลั่น

[ดูท่าชีวิตประจำวันในปรโลกก็มีสีสันหลากหลายเหมือนกันนะเนี่ย 555555]

[ต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับความหลากหลายทางชีวภาพเข้านะ~]

[พวกเทพตัดต่ออยู่ไหน จัดแดนซ์ปรโลกเวอร์ชัน Q ด่วนเลย!]

[เชี่ยเอ๊ย กูรู้สึกว่าวงการคลิปสั้นต้องเกิดกระแสใหม่แน่ๆ]

เดินดูในตลาดผีได้ไม่นาน เจียงหลินก็ปิดห้องไลฟ์สด แล้วกลับไปบำเพ็ญเพียร

เขารู้สึกได้ลางๆ ว่าตนเองอยู่ห่างจากระดับราชาผีเพียงก้าวเดียวเท่านั้น

เขาใช้แต้มสะสมแลกโอสถไอหยิน จากนั้นจึงเข้าไปบำเพ็ญในห้องบำเพ็ญ

สำหรับเจียงหลินในตอนนี้ การบำเพ็ญขึ้นอยู่กับว่ามีโอสถไอหยินอยู่ในมือมากน้อยเพียงใด

เมื่อมีโอสถไอหยินมากพอ ระดับขั้นย่อมเลื่อนขึ้นไปเองตามธรรมชาติ

ย่านที่พักอาศัยด้านหลังตลาดผี

ซูโม่ไจ

ประตูใหญ่ยังคงปิดสนิท นานๆ ทีจะได้ยินเสียงเอะอะโครมครามดังเล็ดลอดออกมาจากข้างใน

หรือไม่ก็เป็นเสียงคำคมปลุกใจให้ฮึดสู้

หากมองจากภายนอก ดูเหมือนทุกคนจะเปี่ยมไปด้วยพลังและพลังบวกอย่างล้นเหลือ

ทว่าเมื่อเดินเข้าไปในซูโม่ไจแล้วจะพบว่า ภายในอบอวลไปด้วยบรรยากาศหดหู่เหี่ยวเฉา

ผู้ที่กระปรี้กระเปร่ามีเพียงชายฉกรรจ์ร่างใหญ่เหล่านั้นเท่านั้น

ส่วนเหล่านักเขียนนั้นหมดสภาพกันหมดทุกคน

ฟุบตัวลงบนโต๊ะ แก้มตอบ ใต้ตามีรอยคล้ำเหนื่อยล้าอย่างลึกซึ้ง มือข้างหนึ่งถือพู่กันอย่างอ่อนระทวย

ราวกับเหลือลมหายใจเฮือกสุดท้ายอย่างไรอย่างนั้น

ประเด็นสำคัญคือ ต่อให้อยู่ในสภาพนี้ มือของพวกเขาก็ยังคงไม่หยุดขยับ

ตวัดพู่กันลงบนกระดาษขาวทีละขีดทีละเส้นอย่างเชื่องช้า

ตัวอักษรค่อยๆ ผุดขึ้นมาทีละตัว ประกอบกันเป็นประโยคอย่างช้าๆ ก่อร่างสร้างภาพเหตุการณ์ออกมาทีละฉาก

พวกเขาไม่อยากพักผ่อนงั้นหรือ?

เปล่าเลย พวกเขาไม่กล้าหยุดเขียนต่างหากเล่า!

หยางซือหมิงก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน

ตอนเพิ่งมาถึงแรกๆ เขายังค่อนข้างท้วม ดูมีเนื้อมีหนังอยู่บ้าง

ทว่ายามนี้ ทั้งร่างเหมือนถูกสูบพลังออกไปจนหมด ผอมซูบลงไปถนัดตา

ซูบผอมทั้งจิตวิญญาณและร่างกาย

ตอนแรกที่ได้ยินพวกชายฉกรรจ์บอกว่า หากเขียนนิยายเสร็จตามเวลา มื้อต่อไปจะได้อาหารเพิ่มพิเศษ

เขาก็ยังแอบตั้งตารออยู่แท้ๆ

แต่พอนานวันเข้า เขากลับพบว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

หลังจากถูกหามเข้าห้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า หยางซือหมิงถึงได้รู้ว่า ที่นี่แจกอาหารสามวันต่อหนึ่งมื้อ

นั่นหมายความว่า ต่อให้มีอาหารเพิ่มพิเศษ ก็ต้องรอสามวันถึงจะได้กินทีหนึ่ง...

สภาพแบบนี้เนี่ยนะ

สำหรับพวกผีสางเหล่านี้กลับถือว่ามีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีแล้วเสียอีก

ในสายตาของหยางซือหมิง นี่เป็นเรื่องที่เกินจะจินตนาการได้เลยจริงๆ

เมื่อก่อนกินวันละสามมื้อ แต่ตอนนี้สามวันได้กินหนึ่งมื้อ...

หยางซือหมิงรู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมาจริงๆ

แต่นี่ก็ยังไม่ใช่เรื่องที่ยากลำบากที่สุด

สำหรับคนที่เขียนหนังสือ สิ่งที่ทรมานที่สุดคืออาการหัวตัน

เขียนไม่ออก

บางครั้งทั้งที่มีเค้าโครงเรื่องและพล็อตในหัวชัดเจน

แต่ถ้าไม่เขียนไม่ออก ก็เขียนออกมาแล้วไม่ได้อารมณ์ที่ต้องการ

มันช่างทรมานเหลือเกิน

เดิมทีหยางซือหมิงคิดว่า ถึงอย่างไรคนพวกนี้ก็ไม่รู้เนื้อหาก่อนหน้านี้อยู่แล้ว หรือจะเขียนส่งๆ ไปดี

หรือจะใส่น้ำยืดเนื้อเรื่องไปเรื่อยๆ ดี

ทว่าพอเขาทำแบบนั้นไปแค่สองครั้ง ก็ถูกพวกชายฉกรรจ์ตักเตือนทันที

ใส่น้ำเรอะ? เขียนมั่วเรอะ?

อยากโดนไม้กระบองปรนนิบัติใช่ไหม?

แม้พวกชายฉกรรจ์จะไม่เคยอ่านตอนก่อนหน้า แต่จากการดูสิ่งที่หยางซือหมิงเขียนในช่วงหลายวันนี้ ก็พอจะรู้เรื่องราวคร่าวๆ ได้แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เพียงแค่เปรียบเทียบดูก็พอมองออกว่ามีน้ำท่วมทุ่งหรือเขียนมั่วหรือไม่

ทีมทวงนิยายมืออาชีพ พวกเขาไม่ได้มีชื่อเสียงมาเพราะโชคช่วยหรอกนะ

หากเอาอะไรง่ายๆ มาหลอกตบต

เหล่าคนอ่านก็ไม่ยอมหลงกลมุกนี้ด้วยเช่นกัน

ต่อเรื่องนี้ หยางซือหมิงอยากจะร้องไห้เหลือเกิน

ปกติเขาแทบไม่เคยเขียนไม่ออกเลย

ทว่าหลังจากต้องเค้นเนื้อหาออกมาอย่างต่อเนื่องติดต่อกันหลายวัน เขาก็รู้สึกว่าตัวเองจะไม่ไหวแล้ว

แต่ว่า!

เขาไม่กล้าหยุดเขียน!

เมื่อแอบชำเลืองมองชายร่างยักษ์ที่ถือกระบองหนามอยู่ข้างกาย หยางซือหมิงก็ไม่กล้าแม้แต่จะคิดตุกติก

เซียวเทียนจิ่งออกตามหาเทพธิดาในโลกมนุษย์ เขาเดินทางผ่านดินแดนมามากมาย และข้ามไปยังโลกย่อยนับไม่ถ้วน

ไม่ว่าจะรุ่งเรืองหรือรกร้าง เหล่ามนุษย์ต่างก็พยายามดิ้นรนเอาชีวิตรอดกันทั้งสิ้น

เมื่อกาลเวลาผันผ่าน เรื่องที่เทพธิดาเสียสละตนเพื่อสามพิภพเพื่อให้สรรพชีวิตดำรงอยู่ต่อไปได้ ก็กลายเป็นเพียงเรื่องเล่าขาน คนบางกลุ่มเชื่อ ทว่าบางคนก็ไม่ได้ใส่ใจ

หยางซือหมิงเขียนไปพลาง ลอบสังเกตความเคลื่อนไหวทางประตูใหญ่ไปพลาง

วันนี้เป็นวันที่เจ็ดแล้ว

ท่านทูตจะมาเมื่อไหร่กัน

ท่านทูตจะลืมมารับเขารึเปล่านะ

ท่ามกลางความหวังของหยางซือหมิง เสียงแกร๊กก็ดังขึ้น

ประตูใหญ่ของซูโม่ไจถูกผลักเปิดออกช้า ๆ

ท่านทูต!

ดวงตาของหยางซือหมิงเป็นประกายขึ้นมาทันใด ในชั่วพริบตานั้น ทั้งร่างก็ดูเปล่งปลั่งมีชีวิตชีวาขึ้นมาในทันที!

เขาลุกพรวดขึ้น พร้อมกับโยนพู่กันในมือทิ้งไป

เตรียมจะวิ่งพุ่งตรงไปยังประตูใหญ่

ทว่าในวินาทีถัดมา ท่าทางที่กำลังจะก้าวไปข้างหน้าของเขากลับชะงักค้าง

ตรงประตูใหญ่นั้น ชายร่างยักษ์สองคนกำลังลากคอนักเขียนคนหนึ่งที่ทนไม่ไหวจนแอบหนีไป เดินกลับเข้ามาข้างใน

จากนั้นก็กดตัวนักเขียนผู้นั้นลงบนที่นั่งที่ควรอยู่แบบไม่ปรานี แล้วควักเชือกออกมามัดขาของมันไว้

หยางซือหมิงขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ไม่รู้ทำไม ทั้งที่ภาพตรงหน้าไม่ได้นองเลือดและไม่ได้รุนแรงอะไร

แต่เขากลับรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ภายหลังหยางซือหมิงถึงได้รู้ว่า นั่นอาจเป็นความตระหนกตกใจต่อความสิ้นหวังชนิดหนึ่ง

โดยไม่ต้องรอให้ชายร่างยักษ์เตือน หยางซือหมิงก็รู้หน้าที่ รีบนั่งลงประจำที่เดิมของตนเอง แล้วก้มเก็บพู่กันที่โยนทิ้งไปขึ้นมา

ความหวังที่เปี่ยมล้นใจแปรเปลี่ยนเป็นหยาดน้ำตาที่ไหลนองอยู่ข้างในจนกลายเป็นสายน้ำ

ฮือ ๆ ๆ ท่านทูตจะมาเมื่อไหร่กันเนี่ย

คงไม่ได้ลืมเขาไปจริง ๆ ใช่ไหม

แน่นอนว่าเจียงหลินไม่ได้ลืม

หลังจากจัดการงานในสมุดบันทึกงานเสร็จ เขาก็ไปบำเพ็ญเพียรต่ออีกสักพัก

เขาไม่รีบร้อน อีกทั้งหยางซือหมิงจะได้มีเวลาเขียนนิยายเพิ่มขึ้นอีกหน่อยด้วย

พอกะเวลาว่าใกล้จะถึงแล้ว เจียงหลินก็เดินออกจากห้องบำเพ็ญ

เปิดห้องไลฟ์สด แล้วมุ่งหน้าไปยังย่านที่พักอาศัยด้านหลังตลาดผี

หน้าประตูซูโม่ไจ

ป้ายโคลงคู่แผ่นนั้นดูใหม่เอี่ยมขึ้นกว่าเดิม คล้ายกับมีคนมาเช็ดถูเป็นพิเศษ

โคลงบน: ชักดาบลงสนามพร้อมลุยแหลก

โคลงล่าง: จินตนาการโลดแล่นเจ้าจงพุ่งไป

ป้ายขวาง: เจตจำนงมหาชน

ได้ยินว่า โคลงคู่นี้ผู้ก่อตั้งทีมทวงนิยายของที่นี่เป็นคนเขียนขึ้นมาเองด้วย

[ที่นี่ที่ไหนเนี่ย โคลงคู่นี้ทำไมคุ้นตาจัง]

[ก็นักเขียนคนที่เขียนนิยายไม่จบแล้ววิญญาณหลุดออกจากร่างไง วันนี้น่าจะเป็นวันที่เจ็ดแล้วมั้ง]

ในห้องไลฟ์สด เหล่าผู้ชมต่างทยอยหลั่งไหลกันเข้ามา ซึ่งมีหลายคนที่เคยเห็นหยางซือหมิงเดินเข้าซูโม่ไจไปในวันนั้นรวมอยู่ด้วย

เมื่อได้เห็นชื่อซูโม่ไจอีกครั้ง พวกเขาก็พลอยนึกถึงทีมทวงนิยายทีมนั้นขึ้นมาทันที

[555 ฉันพอจะเข้าใจความหมายของโคลงคู่หน้าประตูแล้ว!]

[ชักดาบลงสนามพร้อมลุยแหลก จินตนาการโลดแล่นเจ้าจงพุ่งไป เจตจำนงมหาชน เชี่ยเอ๊ย นี่มันหมายถึงทีมทวงนิยาย คนอ่าน กับนักเขียนเรอะ]

[เป็นเจตจำนงมหาชนจริง ๆ ด้วย (หัวหมา)!]