ตอนที่ 90 สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดอันแรงกล้า

[ไม่รู้ว่าตอนนี้นักเขียนท่านเทพเป็นยังไงบ้างแล้ว]

[พวกนายว่าหลายวันมานี้เขาเขียนไปได้เท่าไหร่แล้ว น่าจะมีสักหลายหมื่นคำแล้วมั้ง?]

เหล่านักอ่านของหยางซือหมิงต่างทยอยเข้ามาในห้องไลฟ์สด

นับตั้งแต่วันที่หยางซือหมิงปรากฏตัวในห้องไลฟ์กิจวัตรเยียวยาสไตล์ปรโลก คนจำนวนไม่น้อยที่สนใจนิยายต่างก็พากันไปค้นหานิยายของเขา

ส่งผลให้นิยายเรื่องนั้นของหยางซือหมิงที่เงียบเหงาเรื่อยมาจู่ ๆ ก็โด่งดังเป็นพลุแตกขึ้นมาทันที

นับว่าช่วยเติมเต็มความฝันด้านนิยายของเขาได้ส่วนหนึ่ง

หลังจากอ่านเนื้อหาบนเว็บไซต์จบ และได้ยินว่าวันนี้นักเขียนจะปรากฏตัวในห้องไลฟ์ นักอ่านจำนวนมากจึงแห่กันมาทวงนิยาย

แถมยังมีชาวเน็ตอีกไม่น้อยที่ตามมามุงดูความคึกคักด้วยเช่นกัน

ในภาพถ่ายทอดสด

เจียงหลินมาถึงหน้าประตูซูโม่ไจแล้วค่อย ๆ ผลักบานประตูเปิดออก

เสียงแกร๊กดังขึ้นเบา ๆ บรรดาชายฉกรรจ์หันขวับมามอง

เหล่านักเขียนยังคงก้มหน้าก้มตาเขียนหนังสือต่อไปโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า

ครั้งนี้ แม้แต่ปากกาหยางซือหมิงก็ไม่ได้หยุดลง

ท่ามกลางความหวังและความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาเริ่มคิดอย่างโศกเศร้า

ท่านทูตอาจจะลืมเขาไปแล้วก็ได้

เขาอาจจะไม่มีวันได้ออกไปจากที่นี่อีกแล้ว...

ทันใดนั้น ที่หน้าประตูก็มีเสียงที่คุ้นหูดังแว่วมา

"ผมมารับคน"

มือที่ถือปากกาของหยางซือหมิงสั่นสะท้านขึ้นมาทันที

ขีดสุดท้ายของตัวอักษรบนกระดาษขาวถูกลากยาวพรืดไปไกลในพริบตา

ช่วงเวลานี้ เขาเคยจินตนาการไว้ในหัวนับครั้งไม่ถ้วน

และเคยแอบซักซ้อมในใจว่าจะทำอย่างไรเมื่อท่านทูตมาถึง

เขาจะต้องขว้างปากกาในมือทิ้ง ถีบเก้าอี้ใต้ก้นให้กระเด็น แล้วเชิดหน้าพ่นลมหายใจใส่พวกชายฉกรรจ์รอบตัว

จากนั้นก็พูดเท่ ๆ สักประโยคว่า "นายน้อยคนนี้ขอบ๊ายบาย!"

ทว่า เมื่อถึงเวลานี้จริง ๆ ความคิดเหล่านั้นของหยางซือหมิงกลับไม่ได้นำมาใช้เลยแม้แต่อย่างเดียว

เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ ตัวสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น

"ท่านทูต เชิญขอรับ!"

"เขาอยู่นี่แล้วขอรับ นี่คือต้นฉบับที่เขาเขียนไว้ในช่วงหลายวันนี้"

บรรดาชายฉกรรจ์ต่างพากันกรูเข้ามาล้อมรอบ ก่อนจะยื่นกองกระดาษขาวที่เต็มไปด้วยต้นฉบับให้อย่างนอบน้อม

"เขียนได้ไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ มีแค่สองถึงสามแสนคำเองขอรับ"

ชายฉกรรจ์ที่เป็นหัวหน้ารู้สึกเกรงใจและละอายใจอยู่บ้าง

ท่านทูตมอบนักเขียนคนนี้ไว้ให้พวกเขาดูแล แต่พวกเขากลับเคี่ยวเข็ญให้เขียนได้เพียงเท่านี้

ดูท่าหลังจากนี้พวกเขาคงต้องออกแรงเคี่ยวเข็ญให้หนักกว่าเดิมเสียแล้ว

เมื่อเห็นต้นฉบับเป็นตั้ง ๆ ในมือของเหล่าชายฉกรรจ์ ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างก็ตกตะลึงกันถ้วนหน้า

[เขียนด้วยลายมือ เจ็ดวัน สองถึงสามแสนคำเนี่ยนะ?]

[เชี่ยเอ๊ย!]

[ฉันไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลย! นี่เป็นสิ่งที่นักเขียนมนุษย์ทำได้จริง ๆ เหรอ?]

[เห็นไหมล่ะ ขอแค่ทวงนิยายให้ถูกวิธี ก็ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ทั้งนั้น (หัวหมา)]

ชั่วพริบตานั้น เหล่านักอ่านต่างก็พากันตื่นเต้นคึกคัก

ในขณะที่เหล่านักเขียนในโลกมนุษย์ต่างทนไม่ไหวอีกต่อไป พากันกระโดดออกมาอธิบายยกใหญ่

หากตอนนี้ยังไม่ออกมา คาดว่าพอกลับไป ใต้ผลงานของพวกเขาคงมีกองทัพทวงนิยายตามไปถล่มแน่ ๆ

[ผมเป็นคนเขียนนิยายครับ ทุกคนอย่าไปหลงเชื่อกองกระดาษต้นฉบับตรงหน้านั่นนะ คนปกติไม่มีทางเขียนได้เยอะขนาดนี้หรอก!]

[ถ้าเขียนมั่ว ๆ ก็อาจจะพอได้ แต่ถ้าเน้นคุณภาพ เขียนเยอะขนาดนี้มันเอาชีวิตกันชัด ๆ!]

[ใช่แล้ว ๆ!]

[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ เหล่านักเขียนท่านเทพเริ่มเลิ่กลั่กกันแล้ว รีบแจ้งชื่อเรื่องมาเร็วเข้า พวกเราจะได้ตามไปส่องดูสักหน่อย]

ในภาพถ่ายทอดสด เจียงหลินเก็บต้นฉบับเหล่านั้นเรียบร้อย แล้วจึงหันไปมองหยางซือหมิง

หยางซือหมิงกำปากกาในมือแน่น ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับมาทั้งตัวที่สั่นเทา

เขาคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังตุ้บ

น้ำหูน้ำตาไหลพรากด้วยความตื่นเต้นระคนโล่งอก

"ทะ...ท่านทูต! ในที่สุดท่านก็มาแล้ว อ๊ากกกก!"

หยางซือหมิงทั้งร้องไห้ทั้งโอดครวญพลางถือปากกาคลานตรงมาที่หน้าประตู

วันนี้เขาจะได้ก้าวพ้นประตูบานนี้แล้ว

และจะไม่มีวันกลับมาเหยียบที่นี่อีกเด็ดขาด!

ไม่ต้องคอยกังวลว่านิยายประจำวันจะเขียนไม่เสร็จ และไม่ต้องคอยพะวงว่ากระบองหนามนั่นจะฟาดลงมาใส่หัวหรือไม่

ยิ่งไม่ต้องกลัวว่าพอก้าวพ้นประตูนี้ไปแล้วจะถูกหามกลับมาอีก

หยางซือหมิงคลานมาถึงตรงหน้าเจียงหลินแล้วเงยหน้ามองเขา

"ท่านทูต พาผมไปทีเถอะครับ!"

"ผมไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว... ผมคิดได้แล้วครับ การไปเกิดใหม่อย่างสงบสิถึงจะเป็นสิ่งที่วิญญาณอย่างผมควรทำ ฮือ ๆ ๆ..."

หยางซือหมิงปาดน้ำตามูกโป่ง ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าเวทนา

ในที่สุด... ในที่สุดก็จะได้ออกไปจากที่นี่เสียที

พอถึงช่วงเวลานี้เข้าจริง ๆ

อย่าว่าแต่จะเชิดหน้าพ่นลมหายใจใส่พวกชายฉกรรจ์เลย ตอนนี้เขาคิดอะไรไม่ออกทั้งนั้น

เหลือเพียงสัญชาตญาณเอาชีวิตรอดขั้นพื้นฐานที่สุด นั่นคือ... ต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้!

เมื่อเห็นท่าทางของหยางซือหมิง เจียงหลินก็หมุนตัวเดินออกไปนอกประตู

"ไปกันเถอะ"

"ครับ ๆ ๆ!"

หยางซือหมิงรีบลุกขึ้นยืน แล้วเดินตามหลังท่านทูตออกไปติด ๆ

วินาทีนี้ ช่างรู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่!

เขาเหลือบมองปากกาในมือ ก่อนจะขว้างมันทิ้งไป

ชาติหน้า เขาจะไม่ยอมเขียนอะไรอีกเด็ดขาด!

[ฮ่า ๆ ๆ เรียลจัด!]

[ถ้าเป็นฉัน ป่านนี้คงด่ากราดไปแล้ว]

[นึกไม่ออกเลยว่าจะใช้มือเขียนตัวหนังสือเยอะขนาดนั้นในเจ็ดวันได้ยังไง แต่ก็ยอมรับว่าเจ๋งจริงว่ะ]

เหล่าผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างพากันถอนหายใจด้วยความทึ่ง

หลังจากส่งหยางซือหมิงขึ้นถนนสู่ลำน้ำมรณะแล้ว เจียงหลินก็มองดูกองต้นฉบับกระดาษเหล่านั้น พลันเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา

ของพวกนี้...

ก็นับเป็นของปรโลกด้วยไม่ใช่เหรอ?

คิดได้ดังนั้นก็ลงมือทำทันที

เจียงหลินกลับมาที่กระท่อมไม้ นำต้นฉบับส่วนหนึ่งออกมาปูแผ่ไว้บนพื้น แล้วหันกล้องไลฟ์สดไปจับภาพที่ต้นฉบับเหล่านั้น

"ตอนต่อไปของนิยายที่พวกคุณอยากอ่าน" เขาพูดขึ้นประโยคหนึ่ง

ถ้าทำแบบนี้ได้ผล ต่อไปเวลาไม่มีอะไรทำ ก็เอาต้นฉบับพวกนี้ออกมาวาง

ทั้งทำภารกิจไลฟ์สดประจำวันสำเร็จ และตัวเองยังสามารถไปฝึกในห้องบำเพ็ญได้อีกด้วย

แต่ไม่นาน เจียงหลินก็พบว่า ทำแบบนี้จะไลฟ์สดได้มากที่สุดแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น

พอครบครึ่งชั่วโมง เวลาของภารกิจไลฟ์สดประจำวันก็หยุดนิ่ง ไม่ขยับต่อ

ทว่า ครึ่งชั่วโมงก็ยังดี ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย

[ขอบคุณครับสตรีมเมอร์!]

[ฉันนี่มันสุดยอดจริง ๆ! ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะได้มานั่งอ่านนิยายปรโลก!]

[นิยายเรื่องนี้ต้องดังเป็นพลุแตกแน่นอน! ถ้าไม่ปังฉันยอมกินขี้เลย!]

[เชี่ยเอ๊ย! เห็นแก่ประโยคของชั้นบน ฉันจะไม่มีวันไปค้นหานิยายเรื่องนี้เด็ดขาด! ช่วยสนองให้เลย!]

[+1!]

ในห้องไลฟ์สด ผู้ชมส่วนที่อยากอ่านก็ตั้งหน้าตั้งตาอ่าน ส่วนคนที่ไม่ดูก็พากันคุยเล่นสัพเพเหระอยู่ในห้อง

อย่างไรเสีย ในห้องไลฟ์สดแห่งนี้ ต่อให้ไม่พูดอะไร ก็ยังมีเรื่องสนุก ๆ ให้ดูอีกเพียบ

คนที่ส่งกระสุนคอมเมนต์นี่มีความสามารถกันทุกคนจริง ๆ!

ซูโม่ไจ

หลังจากหยางซือหมิงจากไป พวกชายฉกรรจ์ต่างประคองสำเนาต้นฉบับเหล่านั้นไว้ในมือด้วยความรู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง

"เฮ้อ ถ้าเขาอยู่ต่อที่นี่คงดีไม่น้อย ไม่แน่อาจจะได้อ่านเรื่องแปลกใหม่เรื่องอื่นอีก"

"ช่วยไม่ได้นี่หว่า เขาเป็นคนที่ท่านทูตพามา พวกเราจะกล้ารั้งไว้ได้ยังไง!"

พวกชายฉกรรจ์ต่างพากันบ่นเสียดาย

อุตส่าห์ได้อ่านเรื่องที่สนุกถูกใจแท้ ๆ แต่น่าเสียดายที่ดันไม่ใช่ฉบับสมบูรณ์

ที่โต๊ะอีกฝั่ง สวีอาซานเขียนครบหกพันคำแล้วจึงวางพู่กันลง

เมื่อได้ยินบทสนทนาของพวกชายฉกรรจ์ เขาจึงเดินเข้าไปดู

"ขอดูหน่อยได้ไหม"

พวกชายฉกรรจ์แม้จะทวงงานยิก ๆ ในยามปกติ แต่ในใจกลับให้ความเคารพยกย่องเหล่านักเขียนที่สร้างสรรค์เรื่องราวเหล่านี้ขึ้นมาเป็นอย่างมาก

เมื่อเห็นว่าสวีอาซานกำลังอยู่ในช่วงเวลาพัก จึงไม่พูดพร่ำทำเพลง ส่งสำเนาที่หยางซือหมิงเขียนให้ทันที

ในปรโลกมีภูตผีที่ชอบอ่านนิยายอยู่ไม่น้อย ทุกครั้งที่เหล่านักเขียนเขียนเสร็จ พวกเขาก็จะรีบทำสำเนาเก็บสำรองไว้ในทันที

เพื่อรอเวลาแจกจ่ายให้แก่เหล่านักอ่านภายนอกพร้อมกัน

ด้วยเหตุนี้ ส่วนที่หยางซือหมิงเขียน พวกเขาจึงเก็บสำเนาไว้เช่นกัน

สวีอาซานรับต้นฉบับมา เขาไม่ได้เดินไปไหนไกล เพียงนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าประตูแล้วเริ่มอ่าน

ก่อนหน้านี้ได้ยินพวกชายฉกรรจ์ส่งเสียงฮือฮาชื่นชมไม่ขาดปาก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นผลงานของหยางซือหมิง

ทว่าพอยิ่งอ่านไป แววตาของสวีอาซานก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป