ตอนที่ 91 ทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อสิ่งที่รัก

สวีอาซานอ่านจนวางไม่ลง

แม้เขาจะเคยพูดคุยกับหยางซือหมิง แต่ก็ไม่เคยคุยลงลึกถึงผลงานของกันและกัน

นี่ไม่ได้หมายความว่าสำนวนของหยางซือหมิงจะยอดเยี่ยมระดับนั้น หากแต่เรื่องราวนี้สำหรับเขา และสำหรับปรโลกแล้ว มันแปลกใหม่มากพอ

นักเขียนในซูโม่ไจแห่งนี้ คนที่อยู่น้อยที่สุดก็เขียนหนังสือในปรโลกมาหลายสิบปีแล้ว

เรื่องที่เคยเขียน อย่างน้อย ๆ ก็มีหลักสิบล้านคำ

ในปรโลกแห่งนี้ ก็นับว่าพอมีชื่อเสียงอยู่บ้าง

พวกเขาก็เคยเขียนแนวมหาศึกเทพมารทำนองนี้มาเหมือนกัน ทว่าพล็อตเรื่องที่หยางซือหมิงเขียน...

บางส่วนแม้จะดูซ้ำซาก แต่พอได้อ่านแล้วกลับให้ความรู้สึกสดใหม่ชวนสะดุดตา

มหาศึกสามพิภพ เทพีพลีชีพสังเวยสวรรค์ ตัวเอกพกพาสูตรโกงออกท่องไปตามโลกต่าง ๆ

พลางตามหาร่องรอยของเทพี พลางคลี่คลายเหตุการณ์ต่าง ๆ ไปพร้อมกัน

อาจเป็นเพราะในเรื่องไม่เพียงมีฉากอันยิ่งใหญ่อลังการและเร้าใจ แต่ยังสอดแทรกมุกตลกขบขันไว้มากมาย

หรืออาจเป็นเพราะการตั้งค่าฉากและเงื่อนไขบางอย่างในเรื่องนั้นแปลกใหม่และสนุกสนาน

ยกตัวอย่างเช่น

ในโลกบำเพ็ญเซียน มีการรณรงค์ให้ใช้วิชาอาคมมาสร้างถนน ทำไร่ไถนา และทำอาหาร

กฎเกณฑ์ที่วางไว้คือ ทำเช่นนี้นอกจากจะช่วยยกระดับตบะบำเพ็ญแล้ว ยังช่วยยกระดับคุณภาพชีวิตของผู้คนในโลกนั้นได้อีกด้วย

หรืออย่างในโลกเวทมนตร์และอัศวิน ก็สร้างหอส่งสัญญาณเวทมนตร์ ดัดแปลงหินเวทให้สามารถส่งและรับข้อความได้

ทำให้ผู้คนในโลกนั้นสามารถพูดคุยสื่อสารกันได้ทุกที่ทุกเวลา

สะดวก รวดเร็ว และแพร่หลายกว่าพวกนกพิราบเวทมนตร์หรือจดหมายเวทมนตร์อะไรเทือกนั้นแต่ก่อนมาก

ผู้คนในโลกนั้นถามตัวเอกว่า ควรจะตั้งชื่อสิ่งนี้ว่าอะไรดี

ตัวเอกคิดอยู่ครู่หนึ่ง ชื่อก็เป็นแค่คำเรียกขาน งั้นเรียกว่าโทรศัพท์เวทมนตร์ก็แล้วกัน

นอกจากสิ่งเหล่านี้ เพื่อตามหาร่องรอยของเทพี ตัวเอกยังเดินทางไปยังอีกหลากหลายโลก

ยุคบรรพกาลที่มีสัตว์ยักษ์ดุร้ายมากมาย

มนุษย์ที่นี่สามารถทำพิธีเซ่นไหว้หลากหลายรูปแบบเพื่อขอพรจากทวยเทพ นำพลังนั้นมาต่อกรกับสัตว์ยักษ์

และยังมีอีกโลกหนึ่ง

ผู้คนในโลกนั้นตั้งแต่ลืมตาดูโลกก็สามารถเลือกเผ่าพันธุ์ของตนเองได้

จะเป็นทวยเทพ เป็นมนุษย์ เป็นเอลฟ์ผู้ครอบครองพลังธาตุ หรือจะเป็นอสูรที่มีร่างกายกำยำแข็งแกร่ง...

ในแต่ละเรื่องราวยังมีคำศัพท์อีกมากมายที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน

อย่างพวก yyds, xswl หรือโรคมั่นหน้าเข้าสังคมขั้นเทพ...

แม้จะยังไม่ได้อ่านเรื่องราวก่อนหน้าศึกสามพิภพ แต่เพียงเท่านี้ก็เพียงพอที่จะทำให้สวีอาซานตกตะลึงแล้ว

ทั้งที่หากมองแยกกันทีละอย่าง ล้วนเป็นโลกที่คุ้นเคยกันดี

เวทมนตร์ ยุคดึกดำบรรพ์ บำเพ็ญเซียน...

ทว่าเมื่อสอดแทรกเงื่อนไขเหล่านี้เข้าไป กลับทำให้อ่านแล้วติดงอมแงมจนถอนตัวไม่ขึ้น

"หมดเวลาแล้ว"

หลังจากสวีอาซานอ่านไปได้ไม่นาน ชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นก็เข้ามาเตือนว่าถึงเวลาที่เขาต้องเขียนแล้ว

สวีอาซานยกมือขึ้น ทำสัญญาณมือห้ามไว้

จากนั้นก็เอ่ยขึ้นประโยคหนึ่ง "ให้ข้าดูต่ออีกหน่อย หลังจากนี้ข้าจะออกไปจากที่นี่"

เขากล่าวอย่างหนักแน่น ราวกับได้ตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว

ชายฉกรรจ์ต่างชะงักไป "แล้วนิยายล่ะ"

"ข้าเตรียมจะจบเรื่องภายในสองวันนี้แล้ว"

เหล่าชายฉกรรจ์พากันเงียบงัน

การมีอยู่ของทีมทวงนิยาย ประการแรกคือช่วยนักอ่านทวงต้นฉบับ ประการที่สองคือช่วยให้นักเขียนลงงานได้อย่างสม่ำเสมอ

หากนักเขียนตัดสินใจจบเรื่อง พวกเขาก็ทำได้เพียงเคารพการตัดสินใจนั้น

แน่นอนว่า

ต่อให้ตัดสินใจจบเรื่อง พวกเขาก็ต้องคอยควบคุมดูแล จะไม่ยอมให้เกิดกรณีตัดจบแบบเละเทะเป็นอันขาด

"ท่านตัดสินใจหรือยังว่าจะเขียนอะไรต่อ"

"ไม่"

สวีอาซานส่ายหน้า เขาเงยหน้าขึ้นจากกองต้นฉบับแล้วมองไปยังท้องฟ้า

"ข้าตัดสินใจจะไปดูที่โลกมนุษย์สักหน่อย"

ท้องฟ้าของปรโลกมืดครึ้มอึมครึมอยู่ตลอดเวลา

บางครั้ง เขาก็หวนคิดถึงแสงแดดของโลกมนุษย์ ความรู้สึกอันอบอุ่นยามที่มันทาบทาลงบนผิวกาย

ทว่าการจะได้อาบแสงตะวัน สำหรับเขาแล้วคงเป็นไปไม่ได้อีกต่อไป

ผลงานของหยางซือหมิงทำให้สวีอาซานนึกถึงผีตนหนึ่งที่เพิ่งมาถึงปรโลกเมื่อไม่กี่ปีก่อน

นักเขียนผู้นั้นมาเขียนหนังสือในปรโลกได้ไม่ถึงปี ผลงานก็ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า

เรื่องนั้นสวีอาซานก็เคยอ่าน เป็นเรื่องแนวอวดเบ่งตบหน้าสั่งสอนในเมืองยุคปัจจุบัน

แม้เขาจะมองออกตั้งแต่แวบแรกว่าเป็นสูตรสำเร็จเดิม ๆ ทว่าต้องยอมรับว่ามันชวนให้อยากอ่านรวดเดียวจนจบจริง ๆ

ตอนนั้นเขาไม่ได้ใส่ใจ คิดว่าเป็นเพียงกรณีพิเศษเท่านั้น

เพราะอย่างไรเสีย สิ่งที่เรียกว่าเรื่องเล่านั้น ย่อมขึ้นอยู่กับรอยหยักในสมองและความคิดของแต่ละคนเป็นสำคัญ

หากใครเกิดปิ๊งไอเดียแปลกใหม่ หรือเขียนจนเกิดกระแสนิยมใหม่ขึ้นมา ก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา

แต่ดูจากตอนนี้แล้ว...

สวีอาซานมองต้นฉบับปึกหนาในมือ

ความเปลี่ยนแปลงของโลกมนุษย์ เร็วกว่าที่ข้าคิดไว้มากนัก

หากเรื่องราวอันยอดเยี่ยมเหล่านี้มาจากปลายปากกาของคนเพียงคนเดียว ก็ยังพอพูดได้ว่าเป็นกรณีพิเศษ

แต่ดูจากตอนนี้แล้ว เรื่องเล่าของโลกมนุษย์ได้ก้าวเข้าสู่กระแสนิยมระลอกใหม่ไปแล้ว

พวกตนบางที...

อาจจะล้าหลังไปแล้วจริง ๆ

หากอยากเขียนเรื่องราวที่ยอดเยี่ยมออกมา ก็จำเป็นต้องไปสัมผัสกับสิ่งใหม่ ๆ ให้มากขึ้น

สำหรับการเขียนเรื่องเล่าแล้ว สวีอาซานมีความมุ่งมั่นในแบบของตนเอง

หากไม่ใช่เพราะรักจากใจจริง ก็คงไม่ปักหลักเขียนเรื่องราวอยู่ในปรโลกแห่งนี้มานานนับร้อยปี

การจากที่นี่ไป คือสิ่งที่เขาเพิ่งตัดสินใจเมื่อครู่นี้เอง

แม้ว่าทุกปีในเทศกาลสารทจีนที่ประตูนรกเปิดกว้างจะสามารถไปโลกมนุษย์ได้

ทว่าก็มีเวลาเพียงวันเดียว หากต้องการทำความเข้าใจความเปลี่ยนแปลงในปัจจุบันของโลกมนุษย์อย่างลึกซึ้ง วันสองวันย่อมไม่เพียงพออย่างแน่นอน

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่าชายฉกรรจ์ก็ไม่พูดอะไรอีก หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในซูโม่ไจ

ในตอนนี้หากคิดจะไปโลกมนุษย์ มีอยู่สองวิธี

หนึ่งคือไปเกิดใหม่ สองคือไปหางานในยมโลกที่มีตำแหน่งหน้าที่สามารถเข้าออกโลกมนุษย์ได้

หากไปเกิดใหม่ ก็จะลืมเลือนทุกสิ่งทุกอย่างในตอนนี้ไปจนหมดสิ้น

นอกจากนั้นแล้ว ก็มีเพียงต้องไปหางานทำในยมโลกเท่านั้น

ทว่า งานที่สามารถเข้าออกโลกมนุษย์ได้จะไปหาง่ายดายปานนั้นได้อย่างไร

งานใดก็ตามที่ข้องเกี่ยวกับโลกมนุษย์ ล้วนต้องผ่านการทดสอบและตรวจสอบอย่างเข้มงวดในทุก ๆ ด้าน

การไปของสวีอาซานในครั้งนี้ ไม่รู้เลยว่าจะได้กลับมาเมื่อใด

หรือจะได้กลับมาหรือไม่ ก็ยังเป็นเรื่องที่ตอบไม่ได้เช่นกัน

หน้าประตูซูโม่ไจ

สวีอาซานยังคงก้มหน้าอ่านต้นฉบับในมือต่อไปอย่างหลงใหลเพลิดเพลิน

ดวงวิญญาณทุกดวงล้วนแตกต่างกัน สิ่งที่รักและชื่นชอบย่อมไม่เหมือนกัน

วิญญาณบางดวงใช้ทั้งชีวิตเพื่อเสพสุข

ทว่าวิญญาณบางดวงกลับใช้ทั้งชีวิตเพื่อสิ่งที่ตนรัก

สองวันต่อมา

สวีอาซานก็ส่งมอบเรื่องราวฉบับสมบูรณ์ให้แก่พวกชายฉกรรจ์ ก่อนจะเก็บข้าวของแล้วเดินออกจากซูโม่ไจไป

ในยามที่เขาจากไป เพื่อนร่วมอาชีพคนอื่น ๆ เมื่อทราบถึงความตั้งใจของเขา ต่างก็รู้สึกประหลาดใจระคนอิจฉา

ที่อิจฉาคือ เขาไม่ต้องถูกตามทวงนิยายอีกต่อไปแล้ว

ส่วนที่ประหลาดใจคือ ไม่นึกเลยว่าเขาจะตัดสินใจเช่นนี้ ซึ่งพวกตนไม่มีความกล้าหาญถึงเพียงนั้น

ยามนั้นที่สวีอาซานอิจฉาหยางซือหมิง ก็เพราะอีกฝ่ายสามารถเลือกได้อย่างง่ายดายว่าจะอยู่ต่อหรือจะไปเกิดใหม่

แต่สำหรับพวกตนแล้ว ไม่ว่าจะเลือกทางไหน ล้วนยากลำบากกว่ากันมากนัก

เป็นไปได้ว่าอาจต้องทุ่มเททั้งเวลาและเรี่ยวแรงไปมหาศาล แต่ผลลัพธ์กลับไม่เป็นไปตามที่พวกตนหวังไว้

"รักษาตัวด้วย!"

"สู้ ๆ นะ!"

"หวังว่าเจ้าจะนำเรื่องราวที่ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าเดิมกลับมานะ"

เหล่าชายฉกรรจ์และเหล่านักเขียนแห่งซูโม่ไจต่างทอดสายตามองส่งสวีอาซานจากไป พร้อมกับกล่าวอวยพรจากใจจริง

การลาจากครั้งนี้ ไม่รู้ว่าจะเนิ่นนานกี่ปีผ่านพ้น

หลังจากสวีอาซานออกจากซูโม่ไจได้ไม่นาน ก็มีผีตนหนึ่งที่ได้ยินข่าวคราวตามมาหาเขา

ผีตนนั้นบอกว่ามีลู่ทางที่ช่วยให้เขาไปโลกมนุษย์ได้ พร้อมทั้งทิ้งที่อยู่ไว้ให้

ในปรโลกตลอดหลายปีที่ผ่านมา มีผีที่อยากไปโลกมนุษย์อยู่ไม่น้อย

ย่อมมีผีไม่น้อยแอบศึกษาวิจัยเรื่องนี้กันอย่างลับ ๆ

ก่อนหน้านี้สวีอาซานก็เคยได้ยินข่าวคราวทำนองนี้มาบ้าง เพียงแต่ไม่รู้ว่าท้ายที่สุดแล้วผีเหล่านั้นทำสำเร็จหรือไม่

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาจึงตามที่อยู่นั้นไปจนกระทั่งมาถึงมุมหนึ่งของย่านที่พักอาศัย

บ้านหลังนี้ไม่มีคำกลอนคู่ติดอยู่ และไม่มีโคมไฟแขวนไว้

รูปลักษณ์ภายนอกโดยรวมดูไม่ต่างจากบ้านเรือนโดยรอบเลยแม้แต่น้อย

เขาทำตามที่ผีตนนั้นบอก เคาะประตูสองครั้งแล้วหยุด เคาะอีกสองครั้งแล้วหยุด

หลังจากทำซ้ำเช่นนี้ครบสามครั้ง เขาก็ชักมือกลับ แล้วยืนรอคนข้างในมาเปิดประตู

ครู่ต่อมา ชายชราสวมเสื้อคลุมยาวสีเทาก็มาเปิดประตู ดูคล้ายกับเป็นพ่อบ้านของที่นี่

"เชิญข้างใน"

ชายชราผู้นั้นไม่ได้เอ่ยถามสิ่งใด เมื่อสวีอาซานก้าวเข้ามาข้างในแล้ว ก็ปิดประตูและเดินนำทางเข้าไปด้านใน

สวีอาซานกวาดสายตามองสำรวจรอบด้านอย่างนิ่งสงบ

เมื่อเดินผ่านประตูใหญ่เข้ามา เป็นทางเดินปูด้วยหินกรวดสายหนึ่ง

ลานว่างรอบ ๆ ถูกจัดเก็บไว้อย่างสะอาดสะอ้าน บริเวณติดกำแพงปลูกต้นไม้ที่ดูเหมือนยืนต้นตายไว้ต้นหนึ่ง ใบร่วงหมดจนโกร๋น

มองเผิน ๆ แล้ว ไม่มีสิ่งใดผิดแผกเป็นพิเศษ

ไม่นานนัก

ชายชราผู้นั้นก็นำสวีอาซานมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องห้องหนึ่ง แล้วไม่เดินต่ออีก

สวีอาซานเหลือบมองชายชราด้านข้าง ก่อนจะหันไปมองประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิทตรงหน้า

ขณะที่กำลังจะยกมือขึ้นเคาะประตู ด้านในก็มีเสียงหนึ่งดังแว่วออกมา

"เข้ามาสิ"