ตอนที่ 92 พาตัวไป

เอี๊ยด...

ทันทีที่สวีอาซานก้าวเข้าไป ประตูใหญ่ด้านหลังก็ปิดลงเองโดยอัตโนมัติ

เขามองดูห้องตรงหน้า ให้ความรู้สึกราวกับหลุดมาอยู่อีกโลกหนึ่ง

ภายในห้องนี้ตกแต่งสไตล์โบราณอันวิจิตร บนผนังแขวนภาพอักษรพู่กันและภาพวาด ควันจากกระถางกำยานบนโต๊ะหนังสือลอยวนขึ้นช้าๆ

ไม่รู้ว่าเป็นกลิ่นหอมของอะไร แต่ดมแล้วชวนให้รู้สึกผ่อนคลายยิ่งนัก

ช่างตรงกันข้ามกับลานบ้านอันซอมซ่อและเงียบเหงาด้านนอกอย่างสิ้นเชิง

ด้านหลังโต๊ะหนังสือมีคนผู้หนึ่งนั่งอยู่ เขาสวมหน้ากากผีสีแดงและชุดคลุมยาวสีดำ สองมือประสานกันไว้ด้านหน้า

"ยินดีต้อนรับสู่บ้านของข้า เจ้าเรียกข้าว่าหลงจู๊ผีก็พอ"

ฟังจากน้ำเสียงแล้วน่าจะเป็นผู้ชาย

สวีอาซานเอ่ยถาม "ข้าได้ยินมาว่าที่นี่ทำให้ไปโลกมนุษย์ได้หรือ"

"ย่อมแน่นอน!"

หลงจู๊ผีผู้นั้นดูเหมือนจะเคยต้อนรับภูตผีแบบเขามาแล้วมากมาย

"เจ้าอยากไปเมื่อไหร่ล่ะ แล้วจะไปนานแค่ไหน"

สวีอาซานขมวดคิ้ว "ท่านไม่ถามหน่อยหรือว่าข้าจะไปโลกมนุษย์ทำไม"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลงจู๊ผีก็หัวเราะเบาๆ "ถามหรือไม่ถาม มันต่างกันตรงไหนเล่า"

"การจะไปโลกมนุษย์ก็มีอยู่ไม่กี่เรื่องหรอก แก้แค้น? ตอบแทนบุญคุณ? เงินทอง? สตรี?"

"ใครบ้างจะไม่มีความยึดติดล่ะจริงไหม"

สวีอาซานไม่อาจโต้แย้งได้ เขาเงียบไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า

"หากข้าอยากไปอยู่โลกมนุษย์สักระยะหนึ่ง จะต้องจ่ายค่าตอบแทนอะไรบ้าง"

หลงจู๊ผีสะบัดมือเบาๆ กระดาษสีขาวแผ่นหนึ่งก็ลอยขึ้นมาจากโต๊ะหนังสือ แล้วมาลอยคว้างอยู่ตรงหน้าสวีอาซาน

"เพียงแค่เซ็นสัญญาฉบับนี้"

ข้อตกลงในสัญญานี้มีไม่มากนัก สวีอาซานกวาดสายตามองคร่าวๆ

ใจความหลักระบุว่า หากต้องการไปอยู่โลกมนุษย์ครึ่งปี จะต้องทำงานให้หลงจู๊ผีเป็นเวลาสามปี

หากต้องการไปอยู่หนึ่งปี ก็ต้องทำงานให้สิบปี

ในระหว่างที่ทำงาน ห้ามทรยศ และห้ามคิดคดทรยศเด็ดขาด

การลงลายมือชื่อที่ด้านล่างของสัญญา ถือเป็นการยอมรับและยินยอมที่จะปฏิบัติตามข้อตกลงข้างต้น

ไปโลกมนุษย์ครึ่งปี ทำงานแค่สามปีงั้นหรือ

สวีอาซานขมวดคิ้ว

นี่ไม่ใช่ว่าไม่คุ้มค่า ตรงกันข้าม มันคุ้มค่าเกินไปต่างหาก

เขาไม่มีทั้งกุศล และไม่ได้มีพลังแข็งแกร่งอะไร

มีเพียงรายได้เล็กๆ น้อยๆ จากการเขียนหนังสือเท่านั้น

หากจะไปตามช่องทางปกติของยมโลก อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเริ่มที่หลักหลายสิบปี แถมยังไม่แน่ว่าจะทำสำเร็จหรือไม่

คุ้มค่าขนาดนี้ ยิ่งทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ว่า งานที่ต้องทำนั้นคืองานอะไรกันแน่

"วางใจเถอะ ขอบเขตของงานอยู่ในความสามารถของเจ้าแน่นอน"

หลงจู๊ผีคล้ายจะเดาความคิดของเขาออก จึงเอ่ยขึ้นมาเอง

"เป็นอย่างไร จะไปโลกมนุษย์หรือไม่"

สวีอาซานไม่ได้ตอบตกลงในทันที เพราะความง่ายดายเกินไปกลับทำให้เขารู้สึกว่ามันไม่ค่อยน่าไว้ใจ

การไปโลกมนุษย์จากที่นี่ เดิมทีก็ไม่ใช่เส้นทางที่ถูกต้องตามกฎอยู่แล้ว

หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นกลางคัน หรือถูกจับได้ระหว่างที่ทำงานล่ะก็...

สวีอาซานไม่แน่ใจว่าจะต้องเสี่ยงถึงเพียงนี้หรือไม่

"ขอข้ากลับไปคิดดูก่อน"

"ตามสบาย"

หลงจู๊ผียื่นมือข้างหนึ่งออกมาเป็นท่าผายมือส่งแขก

สิ้นเสียง ประตูห้องก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดแล้วเปิดออกเองโดยอัตโนมัติ

สวีอาซานมองห้องนี้เป็นครั้งสุดท้าย พลางครุ่นคิดและก้าวเท้าเดินออกไปนอกประตู

เพิ่งเดินไปได้เพียงสองก้าว จู่ๆ เขาก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หลังคอ

ทันใดนั้นก็มีบางอย่างครอบลงมาจากบนหัว

ภาพตรงหน้าดับวูบกลายเป็นความมืดมิด

ในความสะลึมสะลือ สวีอาซานรู้สึกว่ามือของตนถูกดึงไปประทับลงบนอะไรบางอย่าง

เสียงอันเย็นเยียบของหลงจู๊ผีดังขึ้น "คิดจริงๆ หรือว่าห้องของข้าจะเข้าออกได้ง่ายๆ ตามใจชอบน่ะ หึ..."

"พาตัวไป!"

จากนั้น สวีอาซานก็รู้สึกว่าตนเองถูกลากไปที่ไหนสักแห่ง

สติสัมปชัญญะค่อยๆ จมดิ่งสู่ความมืดมิด

ผีพวกนี้ ถึงขั้นกล้าทำการค้าแบบบังคับข่มขู่ใต้จมูกพญายมเชียวหรือ...

เอี๊ยด...

ประตูใหญ่ปิดลงอีกครั้ง

นอกห้อง

ยังคงเป็นลานบ้านอันซอมซ่อรกร้างแห่งนั้น ชายชราคนเดิมยังคงเฝ้าอยู่ตรงหน้าประตูอย่างเงียบเชียบ

ทุกอย่างราบเรียบสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น

(โม่กู: ฉันรู้ว่าตอนนี้สั้นกุดไร้เรี่ยวแรง ได้โปรดอย่าเพิ่งด่ากันเลยน้า~ ตอนต่อไปจะเขียนอะไรขอเวลาโม่กูคิดอีกสักหน่อย [ร้องไห้])