ตอนที่ 93 ผมสมัครสมาชิก VIP แล้ว ช่วยไม่ให้หน้าผมไปโผล่ในห้องไลฟ์ได้ไหม

(เห็ดขอพูดถึงเนื้อหาช่วงสองสามตอนนี้สักหน่อยนะครับ คุณนักอ่านบางท่านอาจจะลืมไปแล้วว่าฉีเหยาเหยา หยางซือหมิง และสวีอาซานคือใคร

ฉีเหยาเหยา: เด็กสาวที่เล่นไพ่อยู่ในตึกร้าง ต่อมากลายเป็นผีเจ้าหน้าที่ฝึกหัดในยมโลก มีวิญญาณแมวชื่อโย่วโย่ว

หยางซือหมิง: นักเขียนนิยายที่รับตัวมาตอนไปรับวิญญาณคราวก่อน ซึ่งบอกว่าจะให้เวลาเขาเขียนนิยายในปรโลกเจ็ดวัน ตอนนี้เพิ่งรับตัวเขากลับมาที่ถนนสู่ลำน้ำมรณะ

สวีอาซาน: นักเขียนคนหนึ่งในซูโม่ไจ ร่างกายเป็นผี เคยพูดคุยกับหยางซือหมิงมาก่อน

แล้วก็ขอชี้แจงว่า สองสามตอนนี้ไม่ได้เขียนมั่วซั่วนะครับ แต่กำลังตามเก็บปมเก่าและวางปมใหม่เอาไว้ ตัวละครหรือเหตุการณ์ที่ปรากฏในเนื้อเรื่องบางฉาก ตอนนี้อาจจะยังไม่มีบทบาท แต่ในเนื้อเรื่องหลังจากนี้ไม่แน่ว่าอาจจะโผล่มาเมื่อไหร่ก็ได้

อืม หลัก ๆ ก็ประมาณนี้ครับ ขอบคุณคุณนักอ่านทุกท่านที่เข้าใจและอดทนรอ ช่วงนี้กำลังจัดระเบียบทิศทางเนื้อเรื่องอยู่ รักทุกคนนะคร้าบ~)

เนื้อเรื่องหลัก

ช่วงนี้ บรรยากาศในห้องไลฟ์สดของเจียงหลินดูแปลกตาไปเล็กน้อย

แต่ถ้าจะให้ระบุว่าแปลกตรงไหน เขาก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน

ดูไปได้สักพักถึงนึกขึ้นได้ว่า โลกมนุษย์ดูเหมือนจะเวียนมาถึงช่วงเปิดเทอมอีกครั้งแล้ว

ปิดเทอมหน้าร้อนใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว

[คุณครู: นักเรียนทุกคนใกล้จะเปิดเทอมแล้วนะ เตรียมตัว เตรียมเครื่องเขียน และเตรียมการบ้านของพวกเธอให้พร้อมด้วยล่ะ]

[เชี่ย จะเปิดเทอมแล้วเหรอวะ?! ทำไมเร็วจัง!]

[เมนต์บนอย่าเพิ่งลน ฉันก็ดองการบ้านไว้เป็นกองยังไม่ได้ทำเหมือนกัน!]

[ก่อนปิดเทอม ฉันวาง plan ไว้ดิบดี สุดท้ายทำเสร็จแค่ p เพราะว่าฉัน lan (ขี้เกียจ) (หัวหมา)]

ยิ่งใกล้ถึงช่วงเปิดเทอม บรรดาผู้ชมที่เป็นนักเรียนต่างก็เริ่มแตกตื่นกันถ้วนหน้า

พูดตามตรง จะโทษพวกเขาก็ไม่ได้ ก็ช่วงปิดเทอมหน้าร้อนมันชิลเกินไปจริง ๆ!

ทั้งไปเที่ยว ทั้งเผือกเรื่องชาวบ้าน ทั้งว่ายน้ำ...

ถ้าครูไม่เตือนขึ้นมาสักคำ ป่านนี้คงคิดว่าตัวเองทำการบ้านเสร็จไปแล้วในฝันแน่ ๆ

ทว่าพอเปิดสมุดการบ้านปิดเทอมดู

เชี่ย! นี่มันสภาพเดิมเหมือนก่อนปิดเทอมเป๊ะ ไม่ได้กระดิกเลยสักนิด!

การต้องอัดการบ้านตลอดสองเดือนมาปั่นให้เสร็จในไม่กี่วันสุดท้าย...

แค่คิดถึงตรงนี้ พวกเด็กนักเรียนก็ลนลานจนจับปากกาไม่ถูกแล้ว

ถึงขั้นเริ่มฝันร้าย บ้างก็ฝันว่าเปิดเทอมแล้วแต่ดันไม่ได้เอาการบ้านไป

บ้างก็ฝันว่าสอบเปิดเทอมแล้วทำข้อสอบไม่ทันสักที

พอสะดุ้งตื่นจากฝันก็แทบจะร้องไห้ออกมา

[ฮือ ๆๆ สตรีมเมอร์ สตรีมเมอร์ครับ ช่วยไปเกี่ยววิญญาณครูผมไปสักสองวันได้ไหม? พอผมปั่นการบ้านเสร็จค่อยคืนครูมา หรือจะไม่คืนเลยก็ได้ ผมยกเงินแต๊ะเอียให้หมดเลย]

[เมนต์บน กะจะขำให้ฉันตายแล้วฮุบหนี้ฮัวเป้ยของฉันไปแทนเหรอ?]

[ยอดเยี่ยมมาก!]

[ครูเองนะจ๊ะ รบกวนนักเรียนคนเก่งข้างบนช่วยแจ้งชื่อ โรงเรียน ชั้น และห้องด้วยนะ (ยิ้ม) (ยิ้มอย่างอ่อนโยน)]

[5555555555 โคตรปั่น!]

เจียงหลินมองดูกระสุนคอมเมนต์ในห้องไลฟ์ พลางส่ายหน้าอย่างขบขัน

ตอนที่เขาไปรับวิญญาณก่อนหน้านี้ ก็เคยเห็นภาพเด็ก ๆ กำลังเร่งปั่นการบ้านอยู่เหมือนกัน

ผู้ปกครองที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ต่างก็ร้อนใจตามไปด้วย แทบอยากจะกดปุ่มคลิกเดียวเสร็จแทนลูกเสียเดี๋ยวนั้น

ความรู้สึกแบบนั้น คล้ายกับตอนที่พวกผีเจ้าหน้าที่ใกล้ถึงกำหนดส่งภารกิจ แต่ภารกิจยังทำไม่เสร็จอยู่บ้างเหมือนกัน

เมื่อสังเกตเห็นข้อมูลใหม่ปรากฏขึ้นบนสมุดงานเล่มเล็ก เจียงหลินก็ลุกขึ้นยืน แล้วเปิดช่องทางปรโลก

"ไปกันเถอะ ไปรับวิญญาณรายต่อไป"

[สตรีมเมอร์เริ่มงานอีกแล้ว]

[ฉันขอเปิดสมุดการบ้านก่อนแล้วกัน...]

[คนที่กำลังปาร์ตี้อยู่อย่างฉันอดก้มมองมือถือไม่ได้เลย หวังว่าในไลฟ์คงไม่มีหน้าฉันโผล่มาหรอกนะ]

บรรดาผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างจับกลุ่มคุยกันสัพเพเหระ

ตอนนี้ที่พวกเขาดูไลฟ์สด นอกจากจะเพื่อเปิดหูเปิดตาและเพราะความอยากรู้อยากเห็นแล้ว

ยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง นั่นคือกลัวว่าจะเผือกเรื่องคนอื่นอยู่ดี ๆ แล้วดันเข้าตัวเอง

ถ้าเป็นแบบนั้นคงไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลย

[ผมสมัครสมาชิก VIP แล้ว ช่วยไม่ให้หน้าผมไปโผล่ในห้องไลฟ์ได้ไหม?]

[ไม่เป็นไร ถึงตอนนั้นเดี๋ยวฉันช่วยรีทัชลบหน้าพวกนายออกให้เอง]

โลกมนุษย์

ในภาพไลฟ์สด ปรากฏภาพเบื้องหน้าของอาคารแห่งหนึ่ง

ด้านบนของตัวอาคารมีสัญลักษณ์รูปหัวใจดวงใหญ่ประดับอยู่

ภายในห้องโถงที่โล่งกว้าง มีเสียงบทสนทนาดังแว่วมาอย่างชัดเจน

"คุณตาคะ เงินนี้คุณตาเก็บไว้ใช้เองเถอะค่ะ จะได้มีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นหน่อย"

"ความเป็นอยู่ของตาดีมากแล้ว แม่หนูไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"

ขณะพูด ชายชราก็คลี่ห่อผ้าในมือออก หยิบเงินสดที่พับไว้อย่างเรียบร้อยด้านในออกมา

ประคองหยิบออกมาอย่างระมัดระวัง แล้ววางลงตรงหน้าเด็กสาวคนนั้น

"เด็กพวกนั้นต่างหากที่จำเป็นต้องใช้เงิน ตาแก่กระดูกผุอย่างตานี่ขาข้างหนึ่งก็ก้าวลงหลุมไปแล้ว"

เด็กสาวกวาดสายตามองการแต่งกายของชายชรา ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนที่มีเงินทองมากมายเลยสักนิด

เธอยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่ก็ถูกเพื่อนร่วมงานข้าง ๆ สะกิดดึงไว้เสียก่อน

เพื่อนร่วมงานคนนั้นจัดการเรื่องเอกสารให้ชายชราไปพลาง ยิ้มแย้มพลางเอ่ยขึ้นว่า

"คุณตาครับ เด็กคนที่ผมเคยเล่าให้ฟังคราวก่อน ตอนนี้กลับไปเรียนหนังสือต่อได้แล้วนะครับ"

ดวงตาฝ้าฟางของชายชราเป็นประกายขึ้นมาทันที เขายกยิ้มมุมปาก เผยให้เห็นฟันที่เรียงตัวไม่เป็นระเบียบ

"ได้เรียนต่อก็ดีแล้ว! เรียนรู้อะไรให้มาก ๆ น่ะดีแล้ว!"

"เด็กคนนั้นเขียนจดหมายขอบคุณมาด้วย ให้ผมอ่านให้ฟังไหมครับ"

"ดี ๆ ๆ! เธออ่านเลย"

ชายชราพยักหน้า ไม่รีบร้อนจะไปไหนอีก แล้วนั่งลงบนม้านั่งข้าง ๆ

เพื่อนร่วมงานคนนั้นกระแอมเบา ๆ แล้วหยิบซองจดหมายทำมือออกมาจากลิ้นชัก

มันเป็นซองสีฟ้า แถมยังมีกระดาษตัดแปะรูปหัวใจสีแดงดวงเล็ก ๆ ติดอยู่ด้วย

"กราบเรียนคุณลุง คุณป้า คุณตา คุณยาย พี่ชายและพี่สาวทุกท่านที่เคารพรัก! สวัสดีครับ/ค่ะ!"

"บ้านของหนูอยู่บนเขา การเดินทางไม่สะดวก พืชผลทางการเกษตรก็มีไม่กี่ชนิด..."

"จะซื้อของก็ต้องเดินไปร้านชำตั้งชั่วโมงกว่า จะไปโรงเรียนก็ต้องเข้าไปในตำบล ต้องเดินตั้งสองสามชั่วโมง ที่บ้านมีพี่น้องสามคน ความเป็นอยู่ค่อนข้างลำบาก..."

"ขอบคุณสำหรับเงินบริจาคของทุกท่านที่ทำให้หนูมีโอกาสได้เรียนหนังสืออีกครั้ง"

"หนูจะตั้งใจเรียนให้ดี จะพยายามพาครอบครัวก้าวออกจากหุบเขาแห่งนี้ให้ได้ และจะพยายามเติบโตเป็นคนที่มีประโยชน์ต่อสังคม..."

"สุดท้ายนี้ อีกไม่นานข้าวโพดที่บ้านก็จะสุกพร้อมเก็บเกี่ยวแล้ว หากมีโอกาส หนูก็อยากจะส่งให้ทุกท่านได้ลองชิมดูบ้างครับ/ค่ะ"

"ผมอ่านจบแล้วครับคุณตา"

เมื่ออ่านจดหมายจบลง ทั่วทั้งห้องโถงก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง

ชายชราพยักหน้ารับ พลางเอ่ยชมออกมาคำหนึ่ง "เด็กดีจริง ๆ"

เขากล่าวขอบคุณเจ้าหน้าที่อีกครั้ง จากนั้นจึงลุกขึ้นเดินมุ่งหน้าไปทางประตู

ในชั่วพริบตาที่หันหลังกลับ เขาก็แอบปาดหางตาเบา ๆ

หลังจากส่งสายตามองส่งชายชราเดินจากไปแล้ว

เมื่อเห็นความสงสัยของเด็กสาว เพื่อนร่วมงานคนนั้นจึงอธิบายว่า

"เธอเพิ่งมาใหม่อาจจะยังไม่รู้ คุณตาท่านนี้มาที่นี่เป็นประจำทุกช่วงเวลาหนึ่งตั้งแต่เมื่อไม่กี่ปีก่อนแล้ว"

"ตอนแรกพวกเราก็พากันเกลี้ยกล่อมแล้ว แต่ก็ไม่ได้ผล"

พูดพลางเขาก็ถอนหายใจออกมา แล้วก้มมองเงินสดในมือ

"สิ่งเดียวที่พวกเราทำได้ ก็คือไม่ทำให้ความตั้งใจจริงของคุณตาสูญเปล่า"

แม้ว่าเขาจะมีหน้าที่การงานมั่นคง แต่ที่บ้านก็ยังมีภรรยาและลูกให้ต้องดูแล เงินที่บริจาคในแต่ละปีจึงอาจไม่มากเท่าของคุณตาด้วยซ้ำ

"เฮ้อ..."

"ฉันเห็นว่าเสื้อผ้าที่คุณตาใส่ก็ไม่ได้ดูดีอะไรเลยนี่คะ"

เด็กสาวขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางถาม "หรือว่าจริง ๆ แล้วทางบ้านของคุณตาจะค่อนข้างมีฐานะเหรอคะ"

"ตรงกันข้ามเลยล่ะ"

เพื่อนร่วมงานคนนั้นส่ายหน้า

หลังจากที่ชายชรามาที่นี่หลายครั้ง พวกเขาก็เคยติดตามสืบดูเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน

จากคำบอกเล่าของป้าคณะกรรมการชุมชน ภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากของชายชราเสียชีวิตไปนานแล้ว

ลูกชายลูกสาวก็จากไปด้วยอุบัติเหตุ

ได้ยินว่าตอนที่เกิดอุบัติเหตุ ลูกสะใภ้ของเขาก็กำลังตั้งครรภ์อยู่ด้วย...

ทั้งลูกชาย ลูกสะใภ้ และหลาน ทั้งสามชีวิตต้องดับสูญไปเช่นนี้

ครอบครัวที่เดิมทีไม่ได้มีฐานะร่ำรวยอยู่แล้ว จึงยิ่งตกอยู่ในความยากลำบากมากขึ้นไปอีก

"ถ้าอย่างนั้นก็เหลือแค่คุณตาคนเดียวแล้วน่ะสิคะ"

แววตาของเด็กสาวฉายแววเวทนา "ตอนนี้คุณตาก็คงหางานทำไม่ได้แล้ว ทำไมถึงยังทำแบบนี้อีกล่ะคะ"

"ไม่รู้สิ"

เพื่อนร่วมงานคนนั้นส่ายหน้า "คาดว่าคงเอาความหวังที่มีต่อหลานไปฝากไว้กับเด็กพวกนั้นล่ะมั้ง"

"เธออย่าไปแสดงสีหน้าแบบนี้ต่อหน้าคุณตาเชียวนะ คนแก่เขายังมีทิฐิและหยิ่งในศักดิ์ศรีอยู่มาก"

"ค่ะ"

เด็กสาวพยักหน้ารับ แล้วก้มมองเงินก้อนนั้นที่อยู่ข้างกายอีกครั้ง

มันไม่ได้มากมายอะไร

ทว่ากลับรู้สึกหนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก

"ฉันเคยได้ยินพ่อแม่บอกว่า บ้านฉันเองก็ย้ายมาจากชนบทเหมือนกัน"

"ไปโรงเรียนต้องเดินสองสามชั่วโมงเลยเหรอ เรื่องจริงปะเนี่ย ร้านชำอยู่ไกลขนาดนั้นแล้วชีวิตประจำวันจะทำยังไงกันล่ะ"

"พื้นที่ห่างไกลความเจริญเป็นแบบนี้จริง ๆ คนในบ้านก็เยอะ การเดินทางก็ไม่สะดวก"

"ฉันอายุสามสิบสอง ตอนเรียนหนังสือเมื่อก่อน ฟ้ายังไม่สว่างก็ต้องตื่นแล้ว ห่อข้าวกลางวันใส่ปิ่นโตเก็บความร้อนหิ้วไปโรงเรียนเอง"

ในห้องไลฟ์สด บรรดาผู้ชมที่เติบโตมาในเมืองตั้งแต่เด็กต่างรู้สึกสงสัยและไม่ค่อยเข้าใจนัก

บางคนเคยได้ยินผู้เฒ่าผู้แก่ในบ้านเล่าให้ฟังอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เคยสัมผัสกับตัวเอง

ส่วนพวกคนวัยกลางคนที่เริ่มมีอายุขึ้นมาหน่อย ต่างก็รู้สึกสะท้อนใจและรำลึกความหลัง

ทุกวันนี้ชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนค่อย ๆ ดีขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งการคมนาคมและการสื่อสารก็สะดวกสบายขึ้น

สิ่งอำนวยความสะดวกและระบบของโรงเรียนส่วนใหญ่พัฒนาสมบูรณ์ขึ้น สภาพแวดล้อมในการเรียนก็ดีกว่าแต่ก่อนมาก

แทบจะไม่ค่อยได้เห็นภาพการหิ้วปิ่นโตเก็บความร้อน ถือไฟฉายเดินฝ่าความมืดและความหนาวเหน็บในฤดูหนาวเพื่อไปโรงเรียนอีกแล้ว

พูดตามตรง ฉันค่อนข้างอยากรู้มากกว่าว่าคุณปู่ท่านนี้เอาเงินจากไหนมาบริจาค?