ตอนที่ 94 อบอวลด้วยกลิ่นหวาน ช่างหอมกรุ่น

พูดตรง ๆ นะ ฉันชักสงสัยแล้วสิว่าคุณตาคนนี้เอาเงินที่ไหนมาบริจาคกัน?

อายุขนาดนี้แล้ว หางานทำยากจริง ๆ นั่นแหละ

เงินบำนาญอะไรทำนองนั้นหรือเปล่า?

ในภาพไลฟ์สด ชายชราคนนั้นเดินออกมาจากอาคารที่มีสัญลักษณ์รูปหัวใจ

ผมของเขาขาวโพลนไปมากกว่าครึ่ง รูปร่างค่อมลงเล็กน้อย สวมเสื้อยืดแขนสั้นกับกางเกงขายาวที่ซักซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนซีด บนกางเกงยังมีรอยปะเล็ก ๆ อยู่อีกสองจุด

ชายชราแซ่ชุย มีชื่อพยางค์เดียวว่า "เหอ" ซึ่งสื่อความหมายถึงความปรองดองในครอบครัวนำพาความรุ่งเรืองสู่ทุกสิ่ง

เห็นเพียงเขาเดินตรงไปยังแปลงดอกไม้ข้าง ๆ หยิบกระสอบป่านและคีมคีบถ่านที่วางซ่อนไว้ล่วงหน้าออกมา ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังถนนอันพลุกพล่าน

บนท้องถนน ผู้คนสัญจรไปมาขวักไขว่

มีทั้งคนทำงานที่ก้าวเดินอย่างเร่งรีบ และเด็ก ๆ ที่หัวเราะหยอกล้อวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน

นอกจากนี้ยังมีกลุ่มเด็กหนุ่มสาวที่โรงเรียนยังไม่เปิดเทอม กำลังยืนดื่มเครื่องดื่มและพูดคุยกันอยู่

ขวดเปล่าถูกโยนทิ้งลงในถังขยะเป็นระยะ ๆ

เด็กหนุ่มคนหนึ่งพยายามชู้ตขวดน้ำดื่มลงถังขยะราวกับกำลังชู้ตลูกบาสเกตบอล

ยกมือ เขย่งปลายเท้า แล้วขว้าง—

เคร้ง เคร้ง!

ขวดน้ำแร่กระทบเข้ากับขอบถังขยะพอดี ก่อนจะกระดอนตกลงบนพื้น

เด็กหนุ่มเบะปาก ขณะที่เพื่อน ๆ ข้างกายพากันหัวเราะร่า

"ไปกันเถอะ ๆ"

ขณะที่เด็กหนุ่มกำลังลังเลว่าจะก้มลงไปเก็บดีไหม ก็เห็นชายชราคนหนึ่งเดินเข้ามาพอดี

"ขวดนี้ พวกเธอจะเอาอีกไหมจ๊ะ?"

เด็กหนุ่มมองดูกระสอบป่านข้างตัวชายชรา "ไม่เอาแล้วครับ ปู่เอาไปเถอะ"

พูดจบ กลุ่มหนุ่มสาวก็คุยหัวเราะกันอย่างครึกครื้นแล้วพากันเดินจากไป

ชุยเหอเก็บขวดใส่กระสอบข้างกาย จากนั้นหยิบคีมคีบขึ้นมาคุ้ยหาในถังขยะอีกเล็กน้อย

เขาคอยระวังไม่ให้ขยะข้างในถังหกเรี่ยราดออกมา

แม้การแต่งกายจะดูซอมซ่อ แต่เขาก็ดูแลเนื้อตัวให้สะอาดสะอ้านอยู่เสมอ

จึงไม่ต้องกังวลว่าจะไปเปรอะเปื้อนคนเดินถนน

ทว่าในยามที่คุ้ยหาขยะ ย่อมมีกลิ่นติดตัวมาบ้างอย่างเลี่ยงไม่ได้ เขาจึงรักษาระยะห่างจากคนเดินถนนโดยไม่ให้ใครต้องเอ่ยปาก

และไม่ไปทำตัวให้เป็นที่รังเกียจของใคร

เพียงไม่นาน กระสอบของเขาก็มีขวดอยู่เกือบครึ่งถุงแล้ว

ขณะเดินผ่านหน้าหมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่ง เด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งก็เดินออกมา

ในอ้อมแขนอุ้มกองหนังสือไว้ตั้งหนึ่ง พลางเหลียวซ้ายแลขวาไปมา

ทันใดนั้น สายตาของเด็กน้อยก็เหลือบไปเห็นชายชราที่ถือกระสอบป่าน ดวงตาพลันเป็นประกาย

เขาเดินตรงเข้ามาหาชายชรา วางกองหนังสือลงบนพื้น แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแจ่มใสว่า

"คุณปู่ครับ เอาพวกนี้ไปขายเถอะครับ ทั้งหมดนี้ไม่ได้ใช้แล้ว"

พูดจบก็เหลียวมองซ้ายขวาอีกรอบ

โดยไม่รอให้ชายชราได้ตอบอะไร เขาก็รีบวิ่งกลับเข้าไปในหมู่บ้านทันที

ชุยเหอมองตามแผ่นหลังของเด็กที่วิ่งจากไป แล้วก้มมองกองหนังสือบนพื้นพลางยิ้มออกมา

ยามที่เขาเก็บขยะตามท้องถนนก่อนหน้านี้ ก็มักจะมีเด็ก ๆ นำขวดเครื่องดื่มมายื่นให้อยู่บ่อยครั้ง

เด็กพวกนี้น่ารักกันจริง ๆ

เขาย่อตัวลง ขณะที่กำลังจะเก็บกองกระดาษพวกนี้ใส่ลงในกระสอบ มือก็พลันชะงักไป

เขาขยับเข้าไปเพ่งมองกองหนังสือนั้นอย่างละเอียด ดูแล้วยังค่อนข้างใหม่ทีเดียว

พอลองเปิดดูผ่าน ๆ ก็พบสมุด "การบ้านปิดเทอมฤดูร้อน" เล่มหนึ่ง

เขาชะงักไปเล็กน้อยแล้วก้มดู

ชั้นประถมศึกษาปีที่สี่ ภาคเรียนที่สอง

ข้างในเพิ่งทำไปได้เพียงบางส่วน ยังมีที่ว่างเว้นไว้อีกตั้งเยอะ

นี่เอาการบ้านปนเข้ามาด้วยได้ยังไงกันเนี่ย ถึงเวลาหาไม่เจอจะทำยังไงล่ะนี่?

ชุยเหอเริ่มร้อนใจ เงยหน้ามองหาไปรอบ ๆ แต่เด็กคนนั้นก็ลับสายตาไปแล้ว

เขาไม่รู้ว่าในนี้ยังมีการบ้านเล่มอื่นของเด็กคนนั้นอยู่อีกหรือไม่

ชั่วขณะนั้น เขาจึงไม่กล้ายัดกองหนังสือตั้งนั้นลงกระสอบป่าน

ถ้ายังต้องใช้อยู่ จะถือว่าเป็นเศษกระดาษไม่ได้เด็ดขาด นั่นเป็นของที่ใช้เรียนเชียวนะ

เมื่อคิดได้ดังนั้น ชุยเหอจึงออกแรงอุ้มกองหนังสือตั้งนั้นขึ้นมา แล้วเดินตรงไปยังป้อมยาม

รปภ. ประจำป้อมยามเห็นชายชราคนนี้มาแต่ไกล พอเห็นเขาเดินเข้ามาใกล้ ก็มองเข้าไปในห้องด้านหลังตามสัญชาตญาณว่ามีเศษกระดาษลังที่ไม่ใช้แล้วบ้างหรือไม่

กระดาษลังน่ะไม่เห็น ทว่ากลับเห็นขวดน้ำที่ยังดื่มเหลืออยู่ครึ่งขวด

เขายกขึ้นดื่มอึก ๆ สองอึกใหญ่ จากนั้นก็ยื่นขวดเปล่าออกไปให้

"คุณตาครับ ผมมีแค่อันนี้ เอาไปเถอะครับ"

ชุยเหอยิ้มพลางวางกองหนังสือในมือลงบนขอบหน้าต่าง "ไม่ต้องรีบหรอก ฉันไม่ได้มาขอของเก่าจากเธอหรอกจ้ะ"

เขาตบกองหนังสือตรงหน้าเบา ๆ "พอดีมีหนูน้อยคนหนึ่งเผลอเอาการบ้านปนเข้ามาด้วย อีกเดี๋ยวอาจจะกลับมาตามหา เธอช่วยรับฝากไว้ตรงนี้ก่อนได้ไหม?"

"ใกล้จะเปิดเทอมแล้วด้วย ถ้าหาไม่เจอคงร้อนใจแย่"

"อ้าวเหรอครับ? อ๋อ ๆ ได้ครับ"

ยามตอบรับไปตามสัญชาตญาณ แต่พอตั้งสติได้ สีหน้ากลับดูพิลึกไปเล็กน้อย

ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังยกกองหนังสือเข้าไปไว้ในห้องโดยไม่ได้พูดอะไร

[คนจริงไม่พูดอ้อมค้อม ขอขำแทนลุงยามก่อนเลยนะ ฮ่าๆๆๆๆๆ]

[เด็กประถม: อุตส่าห์แอบทิ้งการบ้านไปได้แท้ ๆ o(╥﹏╥)o]

[ไอ้หนูนี่ยังอ่อนหัดไป ตอนนั้นฉันโยนให้หมาที่บ้านแทะเลยเหอะ]

ในห้องไลฟ์สด เมื่อได้เห็นสีหน้าของลุงยาม ผู้ชมหลายคนก็เผยรอยยิ้มอย่างมีเลศนัยออกมา

รู้สึกอินตามเลยทีเดียว

นักเรียนบางคนที่การบ้านยังปั่นไม่เสร็จพากันเงยหน้าขึ้น มองซ้ายมองขวา พลางครุ่นคิดว่ามีความเป็นไปได้แบบไหนบ้าง

บ้านไหนมีสัตว์เลี้ยง ก็หันไปมองสัตว์เลี้ยงของตัวเอง

คนที่ไม่มีสัตว์เลี้ยง ก็เริ่มสังเกตดูว่าวันนี้ลมแรงพอจะพัดการบ้านปลิวหายไปได้ไหม

ทว่าหลังจากผ่านปฏิกิริยาแรกไป พอเริ่มใจเย็นลง

สมองของผู้ชมบางส่วนก็เริ่มคิดทบทวน และเริ่มเงียบงันลง

บางคนนั่งรถ เล่นมือถือ พลางโวยวายว่าไม่อยากไปโรงเรียน

แต่ก็มีบางคนที่ต้องบุกป่าฝ่าดง เดินทางฝ่าความมืดเพื่อไปเรียนหนังสือ และจุดตะเกียงน้ำมันก๊าดทำการบ้าน...

ชั่วขณะนั้น พวกเขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงรูปถ่ายใบหนึ่งที่เคยปรากฏบนอินเทอร์เน็ต

เด็กหญิงในรูปถ่าย มีดวงตากลมโตที่เปล่งประกายและใสกระจ่างคู่หนึ่ง

ในแววตานั้น เปี่ยมล้นไปด้วยความกระหายในความรู้

ผู้ชมบางคนก้มมองโทรศัพท์กับคอมพิวเตอร์ตรงหน้า แล้วมองชานมไข่มุกแก้วละสิบหยวนข้างโต๊ะหนังสือ

พลางชักมือที่เตรียมจะทำลายการบ้านกลับมา

พวกเขาอาจไม่เคยผ่านวันเวลาที่ยากลำบากเช่นนั้น แต่...

มันคงจะลำบากมากเลยใช่ไหม?

[ฉันขอตัวไปทำการบ้านก่อนล่ะนะ~]

[ฉันเพิ่งแย่งการบ้านกลับมาจากปากหมาได้ พอดีแม่เดินมาเห็นเข้าพอดี...]

[ว่าแต่ เสื้อผ้าที่ไม่ค่อยได้ใส่ จะเอาไปบริจาคได้ที่ไหนบ้างเหรอ?]

[ในหมู่บ้านฉันมีตู้รับบริจาคเสื้อผ้าอยู่นะ แต่ยังไม่เคยลองเอาไปหยอดเลย คราวหน้าจะลองไปดู]

เจียงหลินเดินตามชายชราไปพลาง ปรายตามองกระสุนคอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดไปพลาง

จึงรู้ว่าพวกเขากำลังหัวเราะเรื่องอะไร และกำลังรู้สึกสะท้อนใจเรื่องอะไร

กระสุนคอมเมนต์สามารถสะท้อนให้เห็นถึงความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์และความคิดของพวกเขาได้อย่างชัดเจน

หากมองในแง่หนึ่ง ผู้ชมกลุ่มนี้ก็อ่านง่ายอยู่เหมือนกัน

บนท้องถนน

หลังจากฝากกองหนังสือไว้กับยามแล้ว ชุยเหอก็ถือกระสอบเดินหน้าต่อไป

ลัดเลาะไปตามถนนสายหลักและตรอกซอกซอย

พอเห็นขยะบนพื้น ก็ใช้คีมเหล็กคีบทิ้งลงถังขยะไปพร้อมกัน

บางครั้งก็เจอคนอารมณ์ไม่ดีหรือพวกอารมณ์ร้าย เขาก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

ใคร ๆ ก็มีช่วงเวลาที่ไม่สบอารมณ์กันทั้งนั้น ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องไปเอาชนะคะคานกันชั่วครั้งชั่วคราว

อีกอย่าง กระดูกแก่ ๆ อย่างเขาก็ไม่มีแรงจะไปสู้รบปรบมือกับใครแล้วด้วย

พอเดินจนเหนื่อย เขาก็หาที่นั่งพักผ่อน

พอหิว ก็หยิบหมั่นโถวกับน้ำออกจากย่ามสะพายใบใหญ่ที่เย็บขึ้นเอง แล้วค่อย ๆ ละเลียดกิน

หมั่นโถวที่ชุ่มน้ำลายแฝงรสหวานอ่อน ๆ ส่งกลิ่นหอมชวนกิน

เพราะกินรองท้องไว้ล่วงหน้าแล้ว พอถึงเวลาอาหาร

ยามที่กลิ่นหอมฟุ้งลอยออกมาจากร้านอาหารต่าง ๆ จึงไม่รู้สึกทรมานใจอีก

และเมื่อถึงเวลานั้น ผู้คนก็จะเริ่มพลุกพล่าน ขวดเปล่าก็จะเพิ่มมากขึ้นเช่นกัน

ชุยเหอมองดูกระสอบข้างกายที่ใกล้จะเต็ม พลางเม้มปากยิ้มจนรอยย่นตรงหางตาผุดขึ้นเป็นริ้ว

วันนี้ดูท่าจะได้ของเยอะไม่เลว เดี๋ยวสายกว่านี้ค่อยหยิบกระสอบออกมาเพิ่มอีกใบ