ตอนที่ 95 บนพื้นมันเย็นสบาย

"แม่ครับ ผมอยากกินอันนี้ จะกินอันนี้แหละ~"

"อันนั้นไม่มีประโยชน์ ต้องกินข้าวก่อนสิ"

"เพื่อน ออกมากินหม้อไฟกัน ไปปะล่ะ?"

"ตรงนั้นคิวยาวเหยียดเลย เปลี่ยนร้านเถอะ"

บนท้องถนน เมื่อถึงเวลาอาหาร ผู้คนที่สัญจรไปมาก็เริ่มหนาตาขึ้น

ทั้งเมืองพลอยคึกคักมีชีวิตชีวาขึ้นตามไปด้วย

กลิ่นหม้อไฟ กลิ่นบะหมี่ และกลิ่นหอมของกับข้าวผัดต่างพากันโชยฟุ้งออกมาแข่งกัน

ผสมผสานอบอวลอยู่ในอากาศ ชวนให้น้ำลายสอและปลุกพยาธิในท้องของผู้คน

จนส่งเสียงร้องจ๊อก ๆ ออกมา

เคร้ง!

คนที่ดื่มน้ำหมดแล้วโยนขวดลงถังขยะอย่างไม่ใส่ใจ

วินาทีถัดมา คีมคีบถ่านอันหนึ่งก็ยื่นเข้าไปในถังขยะ

คีบขวดเปล่าออกมา แล้วใส่ลงในกระสอบป่านข้างกาย

ชุยเหอกวาดสายตามองหาถังขยะแถวนั้นไปพลาง คอยสังเกตไปพลางว่ามีใครทิ้งขวดเปล่าหรือเศษกระดาษลังบ้างหรือไม่

กระสอบป่านในมือใกล้จะเต็มแล้ว พอกลับไปเอาของไปเก็บ เดี๋ยวค่อยออกมาใหม่อีกรอบ

เขาหยุดยืนทรงตัว ยืดเส้นยืดสายแผ่นหลัง แล้วทุบเอวเบา ๆ สองสามที

ขณะที่กำลังจะก้าวเดินต่อไป จู่ ๆ ด้านหน้าก็มีเสียงตะโกนลั่นขึ้นมา

"วิ่งราว!"

"ช่วยจับขโมยที!"

วินาทีต่อมา ร่างหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากหัวมุมถนน วิ่งถลาเข้ามาดุจสายลม

คนรอบข้างต่างพากันหลบหลีกจ้าละหวั่น

ชุยเหอเงยหน้าขึ้น ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็สัมผัสได้เพียงแรงลมปะทะวูบใหญ่ตรงหน้า

ตามมาด้วยความรู้สึกโลกหมุนคว้างตาลาย

เขาเซถอยหลังหลายก้าวเสียหลัก แผ่นหลังกระแทกเข้ากับต้นไม้ริมถนนอย่างจัง

ข้อเท้าพลิกจนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

ขวดเปล่าในกระสอบป่านเทกระจาดเกลื่อนกลาดไปเกินครึ่งตามแรงล้ม

เขานอนแผ่อยู่บนพื้น สมองดับวูบไปชั่วขณะ

รู้สึกเพียงว่าทุกสิ่งรอบตัวพร่าเลือนราวกับมีม่านบาง ๆ กั้นไว้ เสียงในหัวอื้ออึงวิ้ง ๆ ไปหมด

ประหนึ่งโทรทัศน์รุ่นเก่าที่สัญญาณขาดหาย หน้าจอส่งเสียงซ่าพร้อมภาพคลื่นซ่าสีขาวเต็มจอ

เขารู้สึกตระหนกอยู่บ้าง ทั้งยังเคว้งคว้างทำอะไรไม่ถูก

ทว่ากลับไม่ได้ร้อนรน

ความรู้สึกเช่นนี้ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน

เหมือนกับช่วงเวลาในอดีตตอนที่เขาได้รับข่าวร้ายว่าลูกชายและลูกสะใภ้ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตทั้งคู่

ตอนนั้นเขาก็เลื่อนลอยเช่นนี้ ราวกับวิญญาณหลุดลอยออกจากร่างก้าวเข้าสู่อีกโลกหนึ่ง

หลายปีหลังจากนั้น เขาแทบไม่รู้เลยว่าตัวเองประคับประคองชีวิตผ่านมาได้อย่างไร

แล้วอะไรกันที่ทำให้เขากลับมามีชีวิตชีวาได้อีกครั้ง?

ชุยเหอมองดูแสงเงาที่สลับทับซ้อนอย่างพร่ามัวตรงหน้า ความคิดประหนึ่งเกิดอาการดีเลย์ เชื่องช้าลงเรื่อย ๆ

บนท้องถนน ผู้คนยังคงเดินขวักไขว่

มีเพียงรอบกายของชายชราเท่านั้นที่เว้นว่างเป็นวงกว้าง

"เฮ้ย ดูนั่นสิ มีคนล้มลงไปน่ะ"

"อย่าไปมองเลย รีบไปเถอะ เข้าไปช่วยพยุงเดี๋ยวซวย ไม่คุ้มหรอก"

คู่รักคู่หนึ่งเดินผ่านไปอย่างเร่งรีบ

"เชี่ยเอ๊ย! กูแค่จะออกมากินข้าวยังต้องมาเจอนักตบทรัพย์แกล้งล้มอีก"

ชายคนหนึ่งที่เดินมาคายหมากฝรั่งขมวดคิ้ว สีหน้าบอกบุญไม่รับพลางเดินเลี่ยงอ้อมไป

"เกือบมองไม่เห็นแล้วเดินเหยียบไปแล้ว เกือบไปแล้วไหมล่ะ"

"คนแก่นี่เป็นอะไรหรือเปล่าก็ไม่รู้ ไม่เห็นส่งเสียงร้องเลย"

"ช่วยโทรเรียกรถพยาบาลหน่อยสิ ให้มืออาชีพเขามาจัดการเถอะ"

"จริง สุ่มสี่สุ่มห้าไปพยุงมั่วซั่วอาจทำให้เจ็บหนักกว่าเดิมก็ได้"

มีคนเดินถนนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เดินคุยโทรศัพท์ไปพลางและเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

"คุณตาคนนั้นจะเป็นอะไรไหมนะ? หรือฉันจะเข้าไปดูดี เธอช่วยถ่ายคลิปไว้เป็นหลักฐานให้หน่อยสิ?"

"แกจะไปจริง ๆ เหรอเนี่ย"

บนท้องถนนยังคงคึกคัก

บางคนหยุดยืนดู ล้อมวงอยู่ห่าง ๆ

บางคนชำเลืองมองแวบหนึ่งแล้วก็ละสายตา ก้มหน้าก้มตาเล่นมือถือพลางเดินผ่านไปอย่างเร่งรีบ

[เชี่ยเอ๊ย! ไอ้โจรวิ่งราวมันไม่มีตารึไงวะ!]

[ใครอยู่แถวนั้น ช่วยเขาหน่อยได้ไหม?]

วินาทีที่ชายชราถูกชนล้มลง หัวใจของเหล่าผู้ชมในห้องไลฟ์สดก็ลอยหวีดขึ้นมาตาม ๆ กัน

เมื่อเห็นชายชรานอนหมดสตินิ่งอยู่ข้างต้นไม้อย่างโดดเดี่ยว

เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนฝุ่นดินบนพื้น ขวดเปล่าเกลื่อนกลาดกระจัดกระจาย

จิตใจของพวกเขาก็พลอยรู้สึกเจ็บปวดบีบคั้นขึ้นมา

ชีวิตมันไม่ง่าย ต่างคนต่างต้องดิ้นรน

เหตุผลข้อนี้พวกเขาย่อมเข้าใจดี

ทว่าในใจกลับอดรู้สึกเศร้าสลดอย่างบอกไม่ถูกไม่ได้

[ถ้าเป็นฉัน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะกล้าเข้าไปพยุงไหม...]

[เขาไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรเลยนะ ช่วยเขาหน่อยไม่ได้เหรอ?]

[ดูท่าน่าจะเจ็บมากเลย o(╥﹏╥)o]

[อยากร้องไห้เลย คราวก่อนแม่ฉันก็เป็นลมบนถนนแบบนี้เหมือนกัน...]

ผู้ชมจำนวนมากรู้สึกแสบจมูกจนน้ำตาซึม

พวกเขาไม่รู้เลยว่า หากเป็นตนเองที่ต้องนอนอยู่ตรงนั้น จะรู้สึกอย่างไร

ตื่นตระหนก สิ้นหนทาง?

ร้อนใจ หรือจนปัญญา?

เพียงแค่คิดตาม พวกเขาก็แทบจะทนรับไม่ไหวแล้ว

เพราะว่า ทุกคนต่างก็ต้องแก่ตัวลงในสักวัน

ถ้าในอนาคตฉันแก่ตัวไป สมรรถภาพร่างกายเสื่อมถอยลง จะเป็นแบบนี้เหมือนกันไหมนะ?

พอแก่ตัวลงแล้วก็มีเรื่องจนปัญญามากมายจริง ๆ เรื่องที่เคยทำได้แต่ก่อน พอถึงตอนนี้หลาย ๆ อย่างกลับต้องพึ่งพาคนอื่นเท่านั้น

อันที่จริง ไม่ไกลจากชายชรานัก มีตำรวจสายตรวจคอยติดตามดูอยู่ตลอด

เพียงแต่พวกเขาไม่กล้าผลีผลามทำอะไร

ในเสี้ยววินาทีที่คนวิ่งราวกระโจนพรวดออกมา ตำรวจสายตรวจทั้งสองนายก็ถูกดึงดูดความสนใจไปในทันที

หนึ่งในนั้นรีบวิ่งไล่กวดตามไปทันใด

ส่วนตำรวจอีกนายที่เหลืออยู่ พอหันกลับมามองอีกที ชั่วขณะนั้นกลับมองไม่เห็นชายชราเสียแล้ว

เหลียวมองไปทั่วอยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้สังเกตเห็นฝูงชนที่หยุดยืนและค่อย ๆ ล้อมวงอยู่ตรงนั้น

ควรเข้าไปดีไหม?

จะส่งผลกระทบต่อชะตาชีวิตของชายชราหรือเปล่า?

กว่าเขาจะได้สติ ร่างกายก็พุ่งตรงไปยังทิศทางนั้นแล้ว

ในวินาทีนี้ จู่ ๆ เขาก็ตระหนักได้

ชะตากรรมอะไรกัน

ในเมื่อเขาเห็นแล้ว ก็จะปล่อยปละละเลยไม่ได้

และไม่ยอมให้ตัวเองเห็นคนจะตายแล้วไม่ช่วยเด็ดขาด!

ถึงแม้สุดท้ายแล้วจะไม่อาจฝืนความตายได้ แต่อย่างน้อยก่อนหน้านั้น เขาก็ต้องพยายามลองดูให้สุดความสามารถ

ไม่ใช่ยืนมองชีวิตหนึ่งดับสูญไปต่อหน้าต่อตา!

การมีอยู่ของมนุษย์ ตัวมันเองก็คือตัวแปรอยู่แล้ว!

ขณะที่เขากำลังรุดหน้าไป ร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งก็หยุดลงข้างกายชายชรา

"คุณตาสบายดีไหมครับ"

เด็กชายตัวน้อยผมทรงกะลาครอบสวมกางเกงเอี๊ยมนั่งยอง ๆ ลง

ดูดนิ้วพลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อว่า

"ต้องการให้ช่วยไหมครับ ให้ผมช่วยพยุงคุณตาลุกขึ้นมาไหม"

"บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าเดินเพ่นพ่านน่ะ!?"

แม่ของเด็กชายตามมาเจอ เมื่อเห็นภาพตรงหน้า สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

"นี่มันเรื่องของผู้ใหญ่ เด็กเล็กอย่างลูกจะเข้าไปยุ่งทำไม"

พูดพลางก็จะดึงตัวเด็กชายให้ลุกขึ้น

"แต่ว่าคุณแม่ครับ พวกคุณเคยบอกว่าต้องช่วยเหลือผู้อื่น ต้องเคารพคนแก่และเอ็นดูเด็กนี่นา"

เด็กชายผมทรงกะลาครอบเอียงคอด้วยความสงสัย "คุณแม่เป็นผู้ใหญ่ ถ้าอย่างนั้นคุณแม่ช่วยคุณตาได้ไหมครับ"

"แม่โทรเรียกรถพยาบาลให้เขาก่อนดีไหมจ๊ะ"

"ครับ!"

เด็กชายผมทรงกะลาครอบพยักหน้าอย่างว่าง่าย จากนั้นก็นั่งยอง ๆ ลงไปอีก "คุณตา เป็นยังไงบ้างครับ"

ชุยเหอค่อย ๆ ปรับลมหายใจ ตอนนี้เริ่มมองเห็นภาพชัดเจนแล้ว เสียงวิ้ง ๆ ในหัวก็เบาลงไปมาก

เมื่อได้ยินคำพูดของเด็กชาย เขาก็ยิ้มออกมาแล้วอ้าปากพูด

"คุณตาพูดว่าอะไรนะครับ"

เด็กชายผมทรงกะลาครอบเอาหูแนบเข้าไปใกล้ ถึงได้ยินชัดเจน

"ตาแค่เหนื่อย นอนพักตรงนี้สักหน่อยก็ไม่เป็นไรแล้วล่ะนะ~"

ชุยเหอค่อย ๆ ยกมือขึ้นโบกไปมา "ฟังที่คุณแม่บอกเถอะ ตาพักพอแล้วเดี๋ยวก็ลุกขึ้นเอง"

เด็กชายผมทรงกะลาครอบได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วอย่างจริงจัง "คุณแม่กับคุณครูบอกว่า นอนบนพื้นมันสกปรกมากครับ"

"แต่คุณแม่กับคุณครูก็บอกเหมือนกันว่า ห้ามขัดคำสั่งผู้ใหญ่"

เด็กชายจึงหันไปมองแม่ "คุณแม่ครับ คุณตาบอกว่าแค่เหนื่อยเลยนอนพักสักหน่อย พวกเราเลี้ยงน้ำคุณตาสักหน่อยดีไหมครับ"

พูดจบยังทำท่าโบกมือเล็ก ๆ พัดลมให้ "อากาศร้อนมากเลย!"

"จ้ะ เดี๋ยวแม่ไปซื้อให้นะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของลูกชาย หญิงผู้เป็นแม่ที่เพิ่งวางสายโทรศัพท์ก็มองไปยังชายชราข้าง ๆ ในใจพลันรู้สึกละอายขึ้นมา

หากเธออยู่ตัวคนเดียว ก็คงจะเข้าไปช่วยโดยไม่ลังเลเลย

เธอขยับเข้าไปใกล้แล้วพูดอย่างละอายใจว่า "คุณตาคะ ให้ฉันช่วยพยุงคุณตาลุกขึ้นไหมคะ"

คนรอบข้างเยอะขนาดนี้ คงไม่เป็นไรหรอก

ด้านข้างก็มีคนเริ่มเดินเข้ามาถามว่าต้องการความช่วยเหลือไหม พลางถ่ายคลิปวิดีโอไว้เป็นหลักฐานไปด้วย

ชุยเหอยิ้มพลางกล่าวว่า "แม่หนู พวกเธออย่าเข้ามาเลย"

"พื้นมันเย็นสบายดี ขอนอนสักหน่อยก็พอแล้ว"

เขาโบกมือ ปฏิเสธการเข้ามาพยุงของพวกเขา

จากนั้นก็ค่อย ๆ ใช้มือเกาะต้นไม้ข้างกายไว้ เส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนหลังมือ

ออกแรงอยู่หลายครั้ง จนค่อย ๆ พิงเข้ากับต้นไม้ได้ในที่สุด

"เห็นไหม ไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหมล่ะ"

"กระดูกแก่ ๆ ร่างนี้ของฉัน ฉันรู้ตัวดี"