ตอนที่ 96 ราตรีสวัสดิ์

[อ๊ายยย เจ้าหนูหัวกะลาครอบคือนางฟ้าตัวน้อยชัด ๆ!]

[บางครั้งเด็ก ๆ ก็กล้าหาญและเที่ยงธรรมกว่าผู้ใหญ่ส่วนใหญ่เสียอีก!]

[ผู้ใหญ่สอนให้เด็กซื่อสัตย์และเที่ยงธรรม แต่พอตัวเองผ่านโลกมามากเข้า กลับทำใจเชื่อใจใครไม่ได้เสียเอง]

[ขอบใจนะหนูน้อย ฮือ ๆ ๆ สิ่งที่หนูช่วยไม่ใช่แค่คุณตาคนหนึ่ง แต่คือจิตใจของ

เหล่าผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างพากันสูดน้ำมูกฟุดฟิด

แม้บนโลกนี้จะมีเด็กดื้อเด็กซนอยู่มาก แต่ก็มีเทวดาตัวน้อยอยู่มากเช่นกัน

การมีอยู่ของเทวดาตัวน้อยเหล่านี้ ทำให้พวกเขารู้สึกว่า

[ลูกมนุษย์นี่มันโคตรน่ารักเลยโว้ย! คุ้มค่าแก่การมีลูกสักคนจริง ๆ!]

ในทำนองเดียวกัน

บนโลกใบนี้มีคนชั่ว แต่ก็ยังมีคนจิตใจดีอยู่อีกมากมาย

และคนจิตใจดีเหล่านั้น ก็คือหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้พวกเขายังคงเก็บความปรารถนาดีไว้ในใจจนถึงทุกวันนี้

หากทุกคนต่างหมดความเชื่อใจในตัวผู้อื่น สิ่งที่ถูกส่งต่อออกไปก็คงมีแต่พลังงานด้านลบแบบเดียวกัน

ปลูกฝังสิ่งใดให้แก่เด็ก เด็กก็จะซึมซับสิ่งนั้น พวกเขาเป็นเพียงเด็กน้อยที่ไร้เดียงสา

และยังเป็นที่พึ่งแห่งความหวังของใครต่อใครอีกนับไม่ถ้วน

[ฉันว่าคุณตาน่าจะดูออก เลยไม่อยากสร้างความลำบากให้พวกเขามากกว่า]

[คุณตาดูเหมือนเลอะเลือน แต่ความจริงกลับมองได้ทะลุปรุโปร่งที่สุด ท่านรู้ว่าคนพวกนั้นกลัวอะไร และกำลังลังเลอะไรอยู่]

[หวังว่าเทวดาตัวน้อยจะช่วยปลอบประโลมจิตใจของคุณตาได้บ้างนะ]

ในภาพไลฟ์สด

เด็กชายตัวน้อยผมทรงกะลาครอบมองดูคุณตาที่กำลังพิงต้นไม้อยู่ แล้วก้มมองขวดเปล่าที่เกลื่อนกระจายเต็มพื้น จากนั้นจึงเริ่มลงมือช่วยเก็บ

"หนึ่งขวด สองขวด สามขวด..."

ในเวลาเดียวกัน นายตำรวจที่อยู่เฝ้าตรงนั้นก็เดินฝ่าฝูงชนบนท้องถนนเข้ามาหาชายชรา

เขาเอ่ยถามพลางหอบหายใจ "คุณตาครับ เป็นอะไรไหมครับ"

ไม่ใช่เพราะวิ่งจนเหนื่อย แต่เป็นเพราะร้อนใจต่างหาก

บนถนนมีผู้คนพลุกพล่านเกินไป เขาจึงกลัวว่าจะวิ่งไปชนคนอื่นเข้า ความเร็วจึงช้าลงไปโดยปริยาย

ชุยเหอตบหน้าท้องตัวเองเบา ๆ "ฉันสบายดี พ่อหนุ่มไม่ต้องร้อนใจไป"

นายตำรวจเดินสำรวจรอบตัวชายชรา เมื่อไม่พบบาดแผลใด ๆ จึงค่อยโล่งอก

"เดี๋ยวพวกเราไปตรวจดูที่โรงพยาบาลกันหน่อยนะครับคุณตา"

"จะไปโรงพยาบาลทำไม ไม่ไปหรอก ไม่ไป ร่างกายของฉันน่ะ ฉันรู้ดีที่สุด"

ไม่นานนัก นายตำรวจที่วิ่งไล่ตามไปก็คุมตัวคนที่ก่อเหตุวิ่งราวกลับมา

นั่นคือเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่สวมเสื้อมีฮู้ดคลุมศีรษะ

คิ้วของเขาเข้มหนา หางตาชี้ขึ้น ใบหน้าคมกริบราวกับถูกเหลา ให้ความรู้สึกว่าไม่ใช่คนที่จะไปตอแยด้วยได้ง่าย ๆ

นายตำรวจจับตัวเขาไว้แน่น "ยังไม่รีบขอโทษคุณตาอีก!"

ชายสวมฮู้ดไม่แม้แต่จะปรายตามองชายชรา เขาก้มหน้ามองพื้น เม้มปากแน่นสนิทไม่ยอมพูดจา

กลับเป็นชุยเหอที่พินิจมองเขาอย่างละเอียด ก่อนจะพยักหน้า "ฉันก็นึกว่าลมที่ไหนพัดมาแรงขนาดนี้ ที่แท้ก็เป็นพ่อหนุ่มร่างกายแข็งแรงคนนี้นี่เอง"

"ไม่เป็นไรหรอก ไม่เป็นไร ใครตอนหนุ่ม ๆ บ้างจะไม่เคยเลือดร้อน เป็นเพราะฉันยืนไม่มั่นคงเองด้วยแหละ"

ชุยเหอหัวเราะร่า "ถ้าฉันหนุ่มกว่านี้สักยี่สิบปี ก็คงเดินตัวปลิวเหยียบพายุได้เหมือนกัน ฮะ ๆ ๆ"

"ไปกับผมได้แล้ว"

ในเมื่อคนแก่พูดถึงขนาดนี้แล้ว นายตำรวจจึงไม่ได้ว่าอะไรต่อ

เขาคุมตัวเด็กหนุ่มเตรียมจะเดินจากไป

ชายสวมฮู้ดชะงักไปเล็กน้อย เขาเหลือบมองชายชรา อ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

เขากำหมัดแน่น แล้วเดินตามนายตำรวจไป

เมื่อเห็นว่าชายชราไม่เป็นอะไรจริง ๆ ผู้คนที่มุงดูอยู่แถวนั้นจึงค่อย ๆ สลายตัวไป

เหลือเพียงสองแม่ลูกกับนายตำรวจอีกนายหนึ่งเท่านั้น

"สิบขวด สิบเอ็ดขวด..."

เด็กชายผมทรงกะลาครอบผู้สวมกางเกงเอี๊ยมช่วยเก็บขวดไปพลางฝึกนับเลขไปพลาง

หลังจากเก็บขวดใส่กระสอบป่านจนหมด เขาก็ลากกระสอบไปวางไว้ข้างต้นไม้ใหญ่

จากนั้นก็จูงมือคุณแม่ไปซื้อเครื่องดื่มกลับมาหนึ่งแก้ว แล้วยื่นให้คุณตาอย่างตั้งอกตั้งใจ

"คุณตาพักผ่อนให้สบายนะครับ ผมกับคุณแม่จะไปกินข้าวแล้วน้า~"

"ได้เลย ๆ ขอบใจมากนะเจ้าหนู"

ชุยเหอมองเด็กน้อยพลางยิ้มตาหยีแล้วพยักหน้า

หลังจากได้รับข่าวว่าพวกลูกชายประสบอุบัติเหตุ อะไรกันที่ทำให้เขากลับมามีชีวิตชีวาได้อีกครั้ง

และอะไรกัน ที่ทำให้เขาลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลงตัวเองอย่างในทุกวันนี้

อาจเป็นเพราะดวงตาอันใสซื่อบริสุทธิ์ของเด็ก ๆ เหล่านี้กระมัง

หรืออาจเป็นใบหน้าเล็ก ๆ ที่เปี่ยมไปด้วยความกระหายใคร่รู้เหล่านั้น

หรือบางที อาจเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความอยากรู้อยากเห็นต่อโลกใบนี้ของเด็ก ๆ ที่สั่นคลอนหัวใจเขา

พวกเขา... ยังไม่ทันได้มองดูโลกใบนี้ให้ดีเลย

หากหลานชายของเขายังมีชีวิตอยู่ ตอนนี้ก็คงถึงวัยเข้าโรงเรียนแล้วสินะ...

ผ่านไปไม่นาน รถพยาบาลฉุกเฉินก็มาถึง

ชุยเหอโบกมือปฏิเสธที่จะไปโรงพยาบาล และยังคงยืนยันคำเดิม

ร่างกายของตัวเองเป็นอย่างไร เขาย่อมรู้ดีที่สุด

นายตำรวจหนุ่มไม่มีทางเลือกอื่น จึงได้แต่เสนอตัวไปส่งชายชรากลับบ้าน

ชุยเหอยิ้มออกมา เมื่อเห็นความตั้งใจแน่วแน่ของนายตำรวจจึงไม่ได้ปฏิเสธอีก

นายตำรวจคนนี้ดูอายุเพียงยี่สิบสามสิบปี ใบหน้ายังดูอ่อนเยาว์และมีตอเคราเขียวครึ้มอยู่รอบริมฝีปาก

เขาถือกระสอบป่านของชายชราไว้มือหนึ่ง อีกมือหนึ่งคอยประคองผู้เฒ่าเอาไว้

ทั้งสองค่อย ๆ เดินมุ่งหน้าไปยังบ้านของชุยเหอ

ค่อย ๆ เดินห่างออกจากถนนที่คึกคักจอแจ

แสงไฟรอบข้างเริ่มสลัวลงเรื่อย ๆ อาคารบ้านเรือนก็เริ่มปรากฏรอยปูนกะเทาะและสีลอกร่อนให้เห็นอย่างชัดเจน

"คุณตาครับ ทำไมคุณตาถึงอารมณ์ดีจังเลยครับ" นายตำรวจหนุ่มอดถามขึ้นมาไม่ได้

แม้ชายชราจะดูดื้อรั้นอยู่บ้าง แต่ความรู้สึกที่เขามอบให้นั้นกลับอบอุ่นและดีมากจริง ๆ

ไม่ว่าจะตอนถูกชน หรือตอนที่ต้องเผชิญกับสีหน้าลังเลของผู้คนรอบข้าง เขาก็ยังดูสงบนิ่งและใจเย็นเสมอ

"ไม่ดีหรอก ไม่ดีหรอก จริง ๆ ฉันก็โกรธนะ ร้อนใจเหมือนกัน..."

ชุยเหอยิ้มเจื่อนพลางพูดต่อ "แต่พอฉันมองพวกเธอที่เป็นเด็ก ๆ แล้ว กลับเห็นว่าพวกเธอร้อนใจและสับสนยิ่งกว่าฉันเสียอีก"

"คนที่เดินผ่านไปมาตามข้างทาง มีทั้งคนที่อารมณ์ไม่ดีจนต้องรีบเดินผ่านไป"

"และมีทั้งคนที่กังวลอะไรบางอย่างจนลังเลไม่กล้าก้าวเข้ามา"

"ทุกคนต่างมีภูเขาลูกใหญ่แบกไว้บนหลัง ต่างก็มีเหตุผลของตัวเองทั้งนั้น"

"แม้แต่พ่อหนุ่มที่ใส่เสื้อมีฮู้ดเมื่อกี้ ทั้งที่จวนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ แต่ก็ยังทำท่าทางดื้อรั้นอยู่เลย"

"ทุกบ้านต่างมีปัญหาที่พูดยาก ถ้าไม่จนตรอกจริง ๆ ใครบ้างจะไม่อยากเป็นคนดีที่ทุกคนชื่นชมล่ะ"

นายตำรวจหนุ่มมองทางใต้เท้าสลับกับหันไปมองชายชรา

มิน่าล่ะถึงมีคำกล่าวว่า มีคนแก่อยู่ในบ้านเหมือนมีสมบัติล้ำค่า

คนชราที่ผ่านกาลเวลามาเนิ่นนานเหล่านี้ ทั้งประสบการณ์และโลกทัศน์ของพวกเขา ล้วนกว้างขวางและลึกซึ้งกว่าคนส่วนใหญ่มากนัก

"คุณตา ปลงตกและเข้าใจโลกจริง ๆ เลยนะครับ"

ได้ยินดังนั้น ชุยเหอกลับส่ายหน้า

หากไม่ใช่เพราะตัวคนเดียว เขาก็คงไม่อาจทำใจให้เป็นเช่นนี้ได้เหมือนกัน

ถ้าหากลูก ๆ ของเขายังมีชีวิตอยู่ เขาก็คงมีความกังวลอยู่เช่นกัน

เผลอ ๆ อาจจะทำในสิ่งที่ตัวเองเคยสาบานว่าจะไม่มีวันทำ เพียงเพราะเรื่องบางเรื่องก็ได้

"คนเราน่ะ ไม่ได้เรียบง่ายขนาดนั้น แล้วก็ไม่ได้ซับซ้อนขนาดนั้นหรอกนะ" ชุยเหอถอนหายใจ

นายตำรวจหนุ่มขบคิดตาม รู้สึกเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ยังไม่เข้าใจถ่องแท้

บ้านของชายชราตั้งอยู่ในตรอกเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง

แสงไฟตามทางค่อนข้างสลัว ชุยเหอจึงหยิบไฟฉายออกมาจากกระเป๋าแล้วส่องลงบนพื้น

ทั้งสองเดินผ่านถนนปูแผ่นหิน เลี้ยวลดคดเคี้ยวไปมา จนกระทั่งเข้ามาในลานบ้านหลังเล็กแห่งหนึ่ง

ในลานบ้านมีแปลงดินเล็ก ๆ และมีต้นกล้าผักปลูกอยู่ประปราย

นายตำรวจหนุ่มมองดูบ้านตรงหน้าที่ดูเหมือนจะมีลมพัดลอดผ่านเข้ามาได้พลางเม้มปากแน่น

พอชายชราเปิดประตูเข้าไป เขาก็วางกระสอบป่านลงบนพื้น จากนั้นจึงประคองชายชราไปนั่งลงบนเตียง

บ้านหลังนี้ซอมซ่อมาก มีเพียงเครื่องเรือนที่เรียบง่ายที่สุด พื้นบ้านก็มีเศษดินเกาะเป็นก้อนอยู่ไม่น้อย

ตรงมุมหนึ่งของบ้านมีขวดเปล่าและกล่องกระดาษแข็งวางกองไว้เต็มไปหมด

เขายกกระสอบป่านหน้าประตูไปเก็บไว้ตรงนั้น แล้วหยิบไม้กวาดมากวาดพื้นให้เรียบร้อย

ยังตั้งใจจะถามชายชราอีกว่า อยากให้เขาต้มอะไรให้กินสักหน่อยไหม

ยามเห็นชายชรา เขามักจะนึกถึงผู้เฒ่าผู้แก่ที่บ้านของตัวเองเสมอ

เพราะไม่มีเวลากลับไปดูแลอยู่เคียงข้าง เขาจึงอยากจะทำดีต่อคนชราที่อยู่รอบตัวให้มากขึ้น

ทว่าพอนายตำรวจหนุ่มหันกลับมา เขากลับพบว่าชายชรานอนฟุบอยู่บนโต๊ะข้างเตียง และหลับสนิทไปอย่างเงียบเชียบ

ก็นั่นสินะ ช่วงบ่ายเหน็ดเหนื่อยมานานขนาดนั้น ด้วยเรี่ยวแรงของคนแก่วัยนี้ก็คงจะเหนื่อยล้าเต็มทีแล้ว

เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง เตรียมจะบอกให้เพื่อนซื้อกับข้าวติดไม้ติดมือมาด้วย พอเขาทำเสร็จค่อยปลุกชายชราขึ้นมากิน

ทำทีเดียวเยอะ ๆ หน่อย ส่วนที่เหลือหลังจากนี้จะได้เอาไปอุ่นกินได้สะดวก

เขาเดินย่องออกไปนอกประตูอย่างแผ่วเบา แล้วต่อสายโทรศัพท์หาเพื่อนด้วยเสียงกระซิบ

"ฮัลโหล เฮยจื่อ ตอนนี้ฉันอยู่ที่บ้านคุณตานะ พวกนายตอนจะมาช่วยซื้อเนื้อกับผักติดมาหน่อย..."

"แล้วก็หิ้วข้าวสารมาสักถุงกับน้ำมันสักแกลลอนด้วยนะ เดี๋ยวฉันจ่ายเอง"

เมื่อครู่เขาเห็นในครัวว่างเปล่า ทั้งน้ำมันและข้าวสารแทบจะเกลี้ยงหมดแล้ว

ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะมีเสียงดังขึ้นอย่างช้า ๆ

น้ำเสียงนั้นแหบพร่าเล็กน้อย "ชิงจื่อ... คุณตาเขาเพิ่งไปแล้วนะ"

ชิงจื่อ คือชื่อเรียกเล่น ๆ ของนายตำรวจหนุ่ม

ได้ยินดังนั้น ชิงจื่อที่ยืนอยู่หน้าประตูก็ชะงักงัน รีบวิ่งพรวดกลับเข้าไปในห้อง พลางยืนมองชายชราที่นอนฟุบอยู่ตรงนั้นด้วยความตกตะลึง

ชายชรายังคงนอนฟุบอยู่อย่างเงียบสงบ ราวกับเพียงแค่หลับไปเท่านั้น