ตอนที่ 97 มาตามหาฉันให้เจอสิ

ในภาพบนหน้าจอไลฟ์สด ร่างของชายชรายังคงฟุบอยู่บนโต๊ะ

ทว่าดวงวิญญาณของเขากลับค่อย ๆ ลอยแยกออกจากร่าง มายืนนิ่งอยู่กลางอากาศ

ชุยเหอมองดูมือที่โปร่งแสงครึ่งหนึ่งของตนเอง แล้วมองกลับไปยังร่างของตัวเองที่ยังคงฟุบอยู่ภายในห้องหลังเล็ก

บนใบหน้ามีความสับสนงุนงงอยู่บ้าง ทว่าส่วนใหญ่กลับเป็นการปล่อยวางและโล่งใจ

ทันใดนั้น ประตูก็ถูกเปิดออก

นายตำรวจหนุ่มวิ่งพรวดเข้ามา แล้วยืนชะงักนิ่งอยู่ตรงนั้น

ราวกับไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องราวถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้

เด็กดี ไม่ต้องเสียใจหรอก

ชุยเหอมีรอยยิ้มอ่อนโยนประดับอยู่บนใบหน้า

คนเราย่อมต้องตายในสักวัน

ในตอนที่มีชีวิตอยู่ เขาก็ได้ทำในสิ่งที่ตนอยากทำไปหมดแล้ว

แม้จะยังคงหลงเหลือความเสียดายอยู่บ้าง แต่ชีวิตคนเรามันก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือ

เขามองไปยังมุมห้องเป็นครั้งสุดท้าย ตรงนั้นมีขวดเปล่ากับเศษกระดาษลังที่ยังไม่มีเวลาเอาไปขาย จึงถอนหายใจออกมาเบา ๆ

เรื่องที่เหลือ ก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคนที่ยังมีชีวิตอยู่ต่อไปเถอะ

"ออกเดินทางเถอะครับ" เจียงหลินมองออกถึงความปล่อยวางของเขา จึงโบกมือเปิดช่องทางปรโลก

ชุยเหอพยักหน้าโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เงาร่างทั้งสองเดินตามกันเข้าไปทีละคน ก่อนจะค่อย ๆ เลือนหายไปในช่องทางปรโลก

ในที่สุด ช่องทางปรโลกก็พลันมลายหายไปเช่นกัน

[คุณตา เดินทางสู่สุคตินะครับ]

[ขอให้ใต้ปรโลกไม่มีความทุกข์ระทมอีกต่อไปนะคะ]

บรรดาผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างพากันดึงกระดาษทิชชู่ออกมาซับน้ำตา

[ห้องไลฟ์นี้ยังคงดิ่งตับพังเหมือนเดิมเลย]

[เปลืองน้ำตาชะมัด]

มีคนนึกย้อนไปถึงสีหน้าปล่อยวางของชายชราเมื่อครู่ แล้วเกิดความสงสัยขึ้นมา

[ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าคุณตารู้อาการร่างกายตัวเองอยู่แล้ว ถึงได้ยืนกรานไม่ยอมไปโรงพยาบาลนะ?]

[คงไม่ใช่หรอกมั้ง ถ้ารู้ตัวแล้ว จะไม่ยิ่งต้องรีบไปโรงพยาบาลเหรอ?]

[พวกนายยังจำคำพูดที่คุณตาเคยพูดได้ไหม?]

[คุณตาบอกว่า ขาข้างหนึ่งของตนก้าวลงโลงไปแล้ว เด็กพวกนั้นต่างหากที่จำเป็นต้องใช้เงิน]

[เขาบอกว่า ร่างกายของตัวเอง เขาย่อมรู้ดีที่สุด]

[เขาบอกว่า ทุกบ้านต่างก็มีปัญหาที่พูดยาก ถ้าไม่จนตรอกจริง ๆ ใครบ้างจะไม่อยากเป็นคนที่ใคร ๆ ก็ชื่นชม?]

[ฉันเดาว่า คุณตาคงไม่อยากให้ทุกคนไปก่นด่าเจ้าหนุ่มที่ใส่เสื้อฮู้ดคนนั้น...]

[คงไม่มั้ง...]

เหล่าผู้ชมไม่อยากจะเชื่อ แต่เมื่อลองคิดทบทวนคำพูดของชายชราอย่างละเอียดดูแล้ว

มันกลับดูเหมือนว่าจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ

ตอนที่เผชิญหน้ากับเจ้าหนุ่มที่มาชิงทรัพย์ ชายชรายังคงหัวเราะร่าและพูดเล่นอย่างอารมณ์ดี

หลังจากนั้นก็ยังยืนกรานว่าจะไม่ไปโรงพยาบาล

พอนึกเชื่อมโยงไปถึงสีหน้าของชายชราตอนที่รู้ว่าตัวเองตายไปแล้วเมื่อครู่...

เหล่าผู้ชมก็พากันนิ่งอึ้งไป

เดิมทีคิดว่าชายชราเพียงแค่นิสัยดีและใจดีเกินไปเท่านั้น นึกไม่ถึงว่าเขาจะมองทุกอย่างได้ทะลุปรุโปร่งกว่าใครทั้งหมด

เขามองออกถึงความจนใจของคนที่เดินผ่านไปมา

และมองออกถึงความกังวลใจของคนที่กำลังลังเล

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมองออกว่าเจ้าหนุ่มที่มาชิงทรัพย์นั้นไร้สิ้นหนทางจริง ๆ

เหมือนกับที่ก่อนหน้านี้บริจาคเงินจนหมด แต่ตัวเองกลับต้องทนแทะหมั่นโถว

เขาคิดว่าตัวเองนั้นขาข้างหนึ่งก้าวลงหลุมไปแล้ว ทว่าเด็กพวกนี้ยังมีเส้นทางชีวิตที่ต้องเดินต่อไปอีกยาวไกล

อารมณ์ชั่ววูบใครก็ย่อมมีกันได้

แต่เขาไม่อยากให้ชีวิตครึ่งหลังของเจ้าหนุ่มคนนั้นต้องได้รับผลกระทบที่ลบล้างไม่ได้เพราะตนเอง

คุณตาไม่ได้เลอะเลือนเลยสักนิด

เขาแค่... มองทุกอย่างทะลุปรุโปร่งเกินไปต่างหาก

บางทีในสายตาของเขาแล้ว คนวัยกลางคน คนหนุ่มสาว ตลอดจนเด็ก ๆ เหล่านี้...

ต่างก็เป็นเพียงเด็กน้อยกันทั้งนั้น

ยามที่คนเรายืนอยู่ในจุดที่สูงขึ้น มองไปได้ไกลขึ้น สิ่งที่คิดและสิ่งที่กระทำลงไป

ก็มักจะทำให้ผู้คนมากมายเกิดความแคลงใจสงสัย

เพราะพวกเขาไม่เข้าใจ

[นั่นสิ ถ้าเป็นไปได้ ใครบ้างจะไม่อยากเป็นคนที่ทุกคนชื่นชอบล่ะ?]

[ความจริงตอนเป็นวัยรุ่นฉันก็เคยทำผิดพลาด แต่ตอนนั้นฉันไม่เคยได้เจอคนที่อบอุ่นขนาดนี้มาก่อนเลย]

ใช่แล้ว... อบอุ่น

หลังจากที่วิเคราะห์การกระทำและเข้าใจความคิดของคุณตาแล้ว

เหล่าผู้ชมก็สัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจระลอกแล้วระลอกเล่า

บางทีการกระทำของคุณตาในสายตาคนนอกอาจจะดูโง่เขลาไปบ้าง แต่สำหรับผู้ที่เกี่ยวข้องแล้ว มันย่อมอบอุ่นหัวใจอย่างที่สุดแน่นอน

[ฉันเคยอยากเป็นคนดี แต่ไม่มีใครให้โอกาสฉันเลย]

ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีข้อความคอมเมนต์หนึ่งปรากฏขึ้นมาในห้องไลฟ์

ตอนแรกทุกคนยังไม่ทันสังเกตเห็น แต่ไม่นานนัก ผู้ชมคนอื่น ๆ ต่างก็หยุดพิมพ์ข้อความกันไปหมด

[ฉันเคยปล้น เคยฆ่าคน และตอนนี้ฉันก็ยังช่วยคนพวกนั้นทำเรื่องชั่วช้าอยู่]

[พวกเขาทำร้ายคนไปเยอะมาก ๆ ฉันเองก็ทำร้ายคนไปมากเหมือนกัน]

[มาจับฉันสิ ฉันรอพวกแกอยู่ที่นี่]

[ถ้าพวกแกยังมีโอกาสที่จะเป็นคนดี ก็อย่าหันหลังกลับไปสู่นรกอีกเลย]

หลังจากพิมพ์ประโยคนี้จบ ผู้ชมที่ใช้ชื่อว่า 'ห้วงเหว' ก็เงียบหายไป

ทว่า ผู้ชมคนอื่น ๆ ในห้องไลฟ์กลับตกตะลึงกันไปหมด

[เชี่ยอะไรเนี่ย?! เกิดอะไรขึ้น!]

[คนร้ายแฉตัวเองเหรอ? หรือแค่เรียกร้องความสนใจกันแน่??]

[กองกำกับการตำรวจ: นรกไร้ฝั่งให้หันหลังกลับ แต่หากคุณยอมกลับใจ พวกเราพร้อมอยู่ตรงนี้เสมอ]

[กองกำกับการตำรวจ: พวกเราจะตามหาคุณให้เจอ]

เมื่อเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบนหน้าจอมือถือ ผู้ชมต่างก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

แต่ละคนต่างยืดตัวนั่งหลังตรง ตาเบิกกว้าง ของกินเล่นในมือหมดความน่าสนใจไปในทันที

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

แค่ดูไลฟ์สดเฉย ๆ กลายเป็นโหมดนักสืบไปได้ยังไง?

คนคนนั้นเป็นคนเลวจริง ๆ น่ะเหรอ?

แล้วทำไมเขาถึงเปิดเผยตัวเองออกมาล่ะ?

ถ้าเขาทำร้ายคนจริง ๆ ตอนนี้เขาแอบกบดานอยู่ที่ไหน?

เขาจะทิ้งเบาะแสอะไรไว้บ้างไหม?

เหล่าสายไอทีพอดูไปดูมาก็เริ่มรู้สึกคันไม้คันมือ

มือที่วางอยู่บนคีย์บอร์ดเริ่มอยู่ไม่สุข

จะเปิดศึกตามล่าตัวข้ามโลกอินเทอร์เน็ตกันสักตั้งดีไหมนะ?

ไม่ว่าจะสืบหาข้อมูลบรรพบุรุษ หรือช่วยยายเมิ่งตามหาคน

ในห้องไลฟ์นี้ไม่เคยขาดแคลนยอดฝีมือสายไอทีเลยสักครั้ง

เมืองเซียนสุ่ย

ตำบลหยางเจี่ยว

ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เจริญรุ่งเรืองแต่อย่างใด

ร้านรวงสองข้างทางดูราวกับเปิดมานานหลายสิบปี ผนังปูนหลุดร่อน ทรุดโทรมและเก่าคร่ำครึ

ผู้คนบนท้องถนนนึกอยากจะทิ้งเปลือกเมล็ดแตงโมหรือซองไอศกรีมลงพื้นก็ทิ้งตามใจชอบ

หากวันไหนอารมณ์ดีหน่อย ก็อาจจะยอมเดินเพิ่มอีกสองก้าวไปทิ้งลงถังขยะ

ในร้านตัดผม ช่างตัดผมกำลังคุยสัพเพเหระกับลูกค้าพลางขยับมือทำงานง่วน

เสียงกระทบกันของไพ่นกกระจอกในบ่อนไม่เคยเงียบหายไปเลย

ริมถนน

ชายคนหนึ่งนั่งยอง ๆ อยู่บนขั้นบันได มือข้างหนึ่งคีบบุหรี่ หรี่ตามองหน้าจอมือถือ

ชั่วครู่ต่อมา เขาใช้มือลูบหน้าทีหนึ่งแล้วลุกขึ้นยืน

เขาดับบุหรี่พลางก้าวเดินไปอีกทางหนึ่ง

ตอนที่เดินผ่านหน้าร้านที่ปิดร้างอยู่ เขาหย่อนมือถือวางทิ้งไว้ตรงนั้น แล้วก้าวเดินต่อไปข้างหน้า

แถวนี้คนบางตา ทุกคนต่างง่วนอยู่กับธุระของตนเอง จึงไม่มีใครสังเกตเห็นการกระทำของเขา

การออกมาข้างนอกครั้งนี้ก็แค่เพื่อซื้อของ และดูลาดเลาสถานการณ์ไปพลาง ๆ

ข้อความที่เขาส่งไปในห้องไลฟ์สดนั้นก็แค่อารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น

เขาเองก็พอจะได้ยินเรื่องเกี่ยวกับห้องไลฟ์กิจวัตรเยียวยาสไตล์ปรโลกมาบ้าง

หากนรกมีจริง

เขาก็จะเฝ้ารอคอยให้วันนั้นมาถึงอย่างเงียบ ๆ

เหมือนอย่างที่ชายชราคนนั้นพูดไว้

ถ้าเลือกได้ ใครบ้างไม่อยากเป็นคนดี?

แต่เห็นได้ชัดว่า โลกใบนี้คนชั่วมักจะมีอยู่เกลื่อนกลาดไปหมด

ในยามที่เขาต้องการความเมตตา ในยามที่เขายังอยากเป็นคนดี ไม่เคยมีใครให้โอกาสเขาเลยสักคน

และไม่เคยมีใครทำดีกับเขาเลย

ในเมื่อเขาไม่อาจต่อต้านความมืดมิดได้ เช่นนั้นก็ก้าวเดินเข้าสู่ห้วงเหวไปเสีย

หากว่า...

หากในวัยเยาว์เขาเคยได้พบเจอคนอย่างชายชราผู้นั้นบ้าง ทุกสิ่งทุกอย่างจะเปลี่ยนไปหรือไม่?

คนพวกนั้นจะหาเขาเจอไหมนะ?

นรกขุมนั้นจะมาถึงก่อนเวลาหรือเปล่า?

ชายหนุ่มยังคงเดินตรงไปเรื่อย ๆ ก่อนจะเลี้ยวตรงหัวมุมถนน แล้วเดินกลืนหายเข้าไปในตรอกอันมืดมิด