ตอนที่ 98 ลูกชายของเขาตอนนี้เก่งกาจแล้ว

ขณะที่เหล่าเพื่อนร่วมห้องไลฟ์กำลังถกเถียงและคาดเดากันอย่างดุเดือด ทางฝั่งตำรวจก็เริ่มเปิดการสืบสวนทันที

สัญชาตญาณบอกพวกเขาว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

และในเวลาเดียวกัน ผู้ชมไม่น้อยที่เฝ้าหน้าจอไลฟ์สดอยู่ก็เริ่มลงมือเคลื่อนไหวเช่นกัน

โดยเฉพาะพวกที่มีเงินเต็มกระเป๋า

หลินรั่วอี แฟนสาวแห่งชาติ ลุกขึ้นนั่งบนเตียง เตรียมวางแผนจัดสรรคลังเงินส่วนตัวของตนเอง

จริง ๆ แล้วที่บ้านของเธอทำการกุศลมาโดยตลอด ตัวเธอเองก็เคยทำในนามของบริษัทเช่นกัน

แต่ในวินาทีนี้ เธอกลับรู้สึกขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า หรือตนเองยังทำน้อยเกินไปกันแน่นะ?

เอาจริง ๆ เธอค่อนข้างนับถือคุณตาท่านนี้มาก

ทั้งที่รู้ตัวว่าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานเหมือนกัน แต่เธอยอมรับตามตรงว่าคงทำอย่างชายชราไม่ได้

หรืออาจเป็นเพราะเธอยังผ่านประสบการณ์มาน้อยเกินไป?

หรืออาจมีเหตุผลอื่นอีก...

หลินรั่วอีทบทวนกับตัวเอง

ไม่ว่าจะอย่างไร เธอตัดสินใจว่านับจากนี้ไปจะให้ความสำคัญกับเด็กยากไร้ที่ไม่มีโอกาสได้ไปโรงเรียนเหล่านั้น

แม้ว่าเธอจะมีชีวิตสั้นเพราะสภาพร่างกาย แต่อย่างน้อยก็ยังมีเงินที่ทำให้เธอได้ทำในสิ่งที่อยากทำ

ทว่าเด็ก ๆ เหล่านั้นกลับต้องการเพียงโอกาสที่จะได้มองเห็นโลกกว้าง

อีกด้านหนึ่ง ภายในคฤหาสน์สไตล์ยุโรป

เจียงเสี่ยนนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ตรงหน้ามีโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งและเหรียญทองแดงสองสามเหรียญวางอยู่

เขาใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง พลางพึมพำกับตัวเองว่า

"มิน่าล่ะ ทำไมช่วงนี้เปลือกตาถึงกระตุกไม่หยุด ที่แท้ก็รอเรื่องนี้นี่เอง"

"เด็กยากไร้ในพื้นที่ห่างไกลงั้นเหรอ..."

"สั่งให้คนซื้อหนังสือกับเสื้อผ้าส่งไปให้ดีกว่าไหมนะ?"

"แบบนั้นน่าจะเป็นประโยชน์และใช้ได้จริงมากกว่า"

คิดได้ดังนั้น เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความไปหาผู้ช่วยของพ่อ

ผู้ช่วยที่อยู่อีกฟากได้รับข้อความก็รีบเปิดอ่านทันที เพราะนึกว่ามีเรื่องสำคัญอะไร

ตอนแรกที่พ่อซึ่งเป็นซีอีโอของเจียงเสี่ยนรู้ว่าเขาไปนั่งดูดวงให้คนอื่นตามท้องถนน ก็เกือบคิดว่าผู้ช่วยกำลังล้อเล่น

แต่พอยืนยันว่าเป็นเรื่องจริง เขาก็แทบจะเป็นลมด้วยความโมโห

รู้สึกว่าไอ้ลูกชายคนนี้ไม่เอาถ่าน วัน ๆ เอาแต่ทำเรื่องไร้สาระ

ถึงขั้นคิดจะไปลากตัวกลับมาจากริมถนนด้วยตัวเอง

จนกระทั่งเจียงเสี่ยนจนปัญญา เลยตรวจดวงชะตาให้พ่อตรงนั้น และทำนายออกมาว่าการตัดสินใจของบริษัทช่วงนี้มีปัญหา

วันรุ่งขึ้น สิ่งที่เจียงเสี่ยนพูดไว้ก็กลายเป็นจริง

เมื่อมองดูลูกชายของตัวเอง พ่อของเจียงเสี่ยนก็เริ่มสงสัยในชีวิตขึ้นมา

หมอดูนี่มีของจริงด้วยเหรอ?

ลูกชายตัวเองดูดวงเป็นจริง ๆ หรือเนี่ย?

ตอนที่พ่อของเจียงเสี่ยนไปหาลูกชายเป็นครั้งที่สอง เขาก็บังเอิญพบกับผู้ทรงอิทธิพลระดับบิ๊กในวงการคนหนึ่ง

ตอนนั้น ผู้ทรงอิทธิพลคนดังกล่าวกำลังยืนอยู่ริมถนน พลางพูดคุยกับคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พับตัวเล็กด้วยท่าทีนอบน้อมสุด ๆ

พ่อของเจียงเสี่ยนเอียงคอชะเง้อดู ว้าว! คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พับตัวเล็กนั่น ไม่ใช่ลูกชายของเขาหรอกเรอะ!

พ่อของเจียงเสี่ยนไม่เข้าใจเรื่องศาสตร์ดูดวง แต่เขาเข้าใจแล้วว่า ตอนนี้ลูกชายของเขาเก่งกาจขึ้นมาแล้ว!

โคตรเทพเลย!

กลายเป็นคนมีหน้ามีตาแล้ว!

พ่อของเจียงเสี่ยนหัวเราะหึ ๆ เดินเข้าไปหาลูกชายเพื่อรอไปกินข้าวด้วยกันในอีกสักพัก

นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ผู้ช่วยก็ได้รับคำสั่งมาว่า

ต่อไปไม่ว่าเจียงเสี่ยนจะพูดอะไรหรือทำอะไร ให้รีบตอบกลับเป็นอันดับแรกทันที เรื่องค่าใช้จ่ายต่าง ๆ สามารถเบิกจ่ายไปก่อนแล้วค่อยมารายงานทีหลังได้

ตอนนี้ลูกชายเขาดูดวงแทบไม่คิดเงิน ไม่เป็นไร ขอแค่คนเป็นพ่อมีเงินก็พอแล้ว!

ดังนั้น หลังจากได้รับข้อความที่เจียงเสี่ยนส่งมา ผู้ช่วยจึงรีบติดต่อเส้นสายของตนเองในคืนนั้นทันที

เพื่อรวบรวมหนังสือ เสื้อผ้า และของใช้ในชีวิตประจำวันสำหรับเด็ก ๆ ในแถบภูเขาห่างไกล

แม้ตอนนี้จะเป็นช่วงดึกดื่นค่ำมืดแล้ว แต่ก็ไม่มีความหงุดหงิดหรือรำคาญใจแม้แต่น้อย

ล้อเล่นน่า! ท่านผู้นี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่คุณชายของเจ้านายตนเองเท่านั้น แต่ยังเป็นถึงปรมาจารย์ด้านศาสตร์ลี้ลับเชียวนะ!

ผู้ทรงอิทธิพลในวงการตั้งเท่าไรที่อยากจะเข้าหาก็ยังไม่มีโอกาสได้สัมผัสตัวเลยด้วยซ้ำ!

ภายในห้องสมุดขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง

เยี่ยโย่วสือที่กำลังจัดระเบียบเอกสารข้อมูลอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีสายเรียกเข้า

ปลายสายทางนั้น ถังเทียนเจ๋อเอ่ยอย่างตื่นเต้น "เยี่ยจื่อ เยี่ยจื่อ นายดูห้องไลฟ์หรือยัง คนร้ายสารภาพความผิดตัวเองกลางไลฟ์สดเลยนะเว้ย!"

เยี่ยโย่วสือเปิดเอกสารตรงหน้าไปหนึ่งหน้า "อืม"

"วันนี้ฉันดูไลฟ์สดแล้วถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองใจดำขนาดนี้ นายว่าพวกเราควรไปทำการกุศลบ้างดีไหม?"

นับตั้งแต่คราวก่อนที่ไปเต้นบนหลุมศพแล้วโดนผีล้อมเต็มห้อง ถังเทียนเจ๋อก็เพลา ๆ มือลงไปมาก

แถมยังคิดว่าตนเองกลับตัวกลับใจเป็นคนดีแล้ว

ตอนนี้พอเห็นเรื่องของชายชราเข้า จึงกระตือรือร้นอยากทำความดีเพื่อสะสมแต้มบุญให้ตัวเองอย่างยิ่ง

เมื่อได้ยินดังนั้น มือของเยี่ยโย่วสือก็ชะงักไปเล็กน้อย พลางเดาความรู้สึกนึกคิดของถังเทียนเจ๋อออกได้คร่าว ๆ

"ถ้านายอยากทำ จะลองไปอุปถัมภ์แบบตัวต่อตัวดูก็ได้นะ แบบนั้นอาจจะได้ผลกับนายมากกว่า"

สามารถมองเห็นความเปลี่ยนแปลงและการเติบโตของคนที่นายช่วยเหลือได้ด้วยตาตัวเอง

สำหรับหมอนี่แล้ว วิธีนี้น่าจะช่วยกระตุ้นความกระตือรือร้นได้ดีกว่า

"มีอุปถัมภ์แบบตัวต่อตัวด้วยเหรอ?!"

ถังเทียนเจ๋อประหลาดใจและเริ่มตื่นเต้นขึ้นมา "แนวฟูมฟักเลี้ยงดูเหรอ? ฉันว่าฉันลองดูได้นะ!"

เยี่ยโย่วสือ "ได้ พรุ่งนี้ฉันจะช่วยนายดูรายชื่อคนแล้วกัน"

"อ๊ากกกก!"

เสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดรวดร้าวดังออกมาจากในห้องนอน

เหลือเวลาอีกแค่วันเดียวก่อนเปิดเทอม จางจื่อหางรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเป็นบ้า

เขานั่งอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ บนโต๊ะมีกองการบ้านที่ยังทำไม่เสร็จสุมอยู่พะเนินเทินทึก

สมุดกิจกรรมปิดเทอมฤดูร้อน ข้อสอบ แบบฝึกหัดการอ่านจับใจความ คัดลายมือ...

จะตายแล้ว จะตายแล้ว!

มือข้างหนึ่งของเขาคีบปากกาไว้สองด้ามพลางปั่นคัดลงสมุดอย่างบ้าคลั่ง

แม้ว่าหลังจากได้ดูห้องไลฟ์สดกิจวัตรเยียวยาสไตล์ปรโลกแล้วจะเกิดดวงตาเห็นธรรมและตัดสินใจว่าจะตั้งใจเรียน

ตั้งใจทำการบ้านก็เถอะ

แต่ว่า!

มันทำไม่ทันจริง ๆ นะโว้ย!

ทำไมปิดเทอมฤดูร้อนถึงได้มีการบ้านเยอะขนาดนี้เนี่ย!

แล้วทำไมจะต้องสั่งการบ้านตามเกณฑ์คะแนนมากน้อยด้วยล่ะ!

ไหนว่าทุกคนเท่าเทียมกันไงเล่า!

นอกประตู พ่อแม่ของจางจื่อหางยืนกระวนกระวายใจทำอะไรไม่ถูก

แทบอยากจะพุ่งเข้าไปช่วยเขียนให้รู้แล้วรู้รอด

อะไรที่ควรพูดก็พูดไปหมดแล้ว บอกให้รีบทำแต่เนิ่น ๆ ก็ดันชอบผลัดวันประกันพรุ่ง!

พวกเขาหยุดอยู่แค่หน้าประตูห้องนอน เพราะกลัวว่าถ้าเข้าไปตอนนี้คงอดไม่ได้ที่จะลงไม้ลงมือทุบสั่งสอน

ถึงตอนนั้นนอกจากจางจื่อหางจะทำการบ้านไม่เสร็จแล้ว ยังต้องแบกร่างสะบักสะบอมไปโรงเรียนอีก

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาจับจ้องราวกับเสือจ้องตะครุบเหยื่อจากข้างหลัง จางจื่อหางก็แทบอยากจะร้องไห้

แต่ก็กลัวว่าถ้าร้องไห้น้ำตาจะบังตาจนมองช่องบรรทัดการบ้านไม่ชัด แล้วจะยิ่งทำให้เขียนได้น้อยลงไปอีกหลายตัว

พอดึกเข้าหน่อย เพราะวันรุ่งขึ้นยังต้องไปทำงาน พ่อแม่ของจางจื่อหางจึงจำต้องไปนอนพักผ่อน

เมื่อไร้ซึ่งสายตากดดันอันดุดันจากด้านหลัง จางจื่อหางก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที

ทว่าการบ้านกองพะเนินตรงหน้าก็ยังคงสร้างความกดดันให้เขามหาศาลอยู่ดี

รู้งี้ไม่มัวแต่เล่นนานขนาดนั้นก็ดี...

ก่อนปิดเทอมเขายังอุตส่าห์วางแผนจัดสรรเวลาทำการบ้านพวกนี้ไว้อย่างดิบดี

แต่สุดท้ายก็คว้าน้ำเหลว ไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่าง

พอถึงช่วงตีสองตีสาม จางจื่อหางก็เริ่มสัปหงก

แม้ว่าเขาจะรักสนุกติดเล่น แต่ก็น้อยครั้งมากที่จะต้องมาอดหลับอดนอนแบบนี้

หัวของเขาผงกหงึก ๆ เปลือกตาก็เริ่มต่อสู้กันอย่างหนัก

เขามองการบ้านที่สุมสูงเป็นภูเขาตรงหน้า แล้วลองหยิกต้นขาตัวเองไปสองที

ตึก

ทว่าสุดท้ายเปลือกตาก็ปิดสนิทลงจนได้

"ไอ้เด็กเวร ยังไม่รีบปั่นการบ้านอีก จะนอนอะไรตอนนี้!"

วินาทีถัดมา จางจื่อหางก็สะดุ้งตื่นลืมตาโพลงพลางหันซ้ายแลขวาตามสัญชาตญาณ

เขาลูบหน้าตัวเอง เมื่อกี้ในฝันเหมือนจะโดนตบหน้าเข้าฉาดใหญ่

การบ้าน การบ้าน การบ้าน...

เขาก้มมองปากกาในมือที่ยังไม่ได้วางลง แล้วรีบก้มหน้าก้มตาปั่นการบ้านต่อทันที

ติ๊กต่อก ติ๊กต่อก

ย่างเข้าช่วงตีสามตีสี่ ความง่วงงุนก็จู่โจมเข้ามาอีกระลอก

เพียะ!

เพียะ! เพียะ!

จางจื่อหางที่สะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกรอบเบิกตากว้างอย่างมึนงง

มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย?

ตัวเขาในความฝันกำลังเร่งตัวเองให้รีบปั่นการบ้านงั้นเหรอ?

ทำไมพอเผลอหลับไปทีไร ไม่โดนด่าจนตื่น ก็โดนตบจนตื่นตลอดเลยล่ะ?

ทันใดนั้น เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จนตัวแข็งทื่อแล้วนั่งหลังตรงขึ้นมาทันที

หัวไม่มึนงงอีกต่อไป เปลือกตาไม่ต่อสู้กันอีกแล้ว

สติดีดกลับมาตื่นเต็มตาสุดขีด!

เชี่ยเอ๊ย คงไม่ใช่ว่าสตรีมเมอร์ลงมือหรอกนะ?!

ก่อนหน้านี้เขาก็เคยขอร้องในห้องไลฟ์ให้สตรีมเมอร์ช่วยพาวิญญาณครูไปทีเหมือนกัน...

ดังนั้น สตรีมเมอร์เลยส่งตัวอะไรบางอย่างมาคุมเขาทำการบ้านงั้นเหรอ?

หรือว่าความคิดพวกนั้นของเขาจะไปสะดุดตาผีตนไหนในเงามืดเข้าแล้ว?

แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน มันก็น่าขนลุกจนหนังหัวชาไปหมด

จางจื่อหางกวาดสายตามองไปรอบห้องแล้วสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่ง

จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาเขียนการบ้านต่อไปอย่างหวาดผวา

เขาผิดไปแล้ว o(╥﹏╥)o

เขาไม่ควรพูดจาเพ้อเจ้อเลย

ต่อไปนี้เขาจะตั้งใจทำการบ้านอย่างดี จะไม่เล่นตุกติกคิดอะไรแผลง ๆ อีกแล้ว...