บทที่ 345 มีเรื่องขอร้อง

หลินจื้อหย่วนพักอยู่ที่ปูลาตีเว่ยเค่อเป็นเวลาสองวัน ในช่วงเวลานี้เซี่ยงปัวขับรถพาเขาตระเวนไปทั่วเมืองต่างๆ รอบปูลาตีเว่ยเค่อ

เนื่องจากการกว้านซื้อครั้งใหญ่ของบริษัทเครื่องจักรหงเยี่ย ราคาเครื่องจักรมือสองในเมืองต่างๆ รอบปูลาตีเว่ยเค่อตอนนี้จึงปรับตัวสูงขึ้นถึงร้อยละยี่สิบ ด้วยเหตุนี้เซี่ยงปัวจึงมีสีหน้าอมทุกข์ เพราะกำไรสุทธิลดลงไปไม่น้อย

หลินจื้อหย่วนปลอบใจเขาไปสองสามประโยค แต่ก็ไม่ได้ผลอะไรมากนัก หลินจื้อหย่วนรู้ดีอยู่แก่ใจว่า ธุรกิจซื้อขายเครื่องจักรมือสองนี้ถึงอย่างไรก็มีวันสิ้นสุด เพราะต่อให้เครื่องจักรมือสองของทางฝั่งเหมาสยงจะมีมากมายแค่ไหน ก็ย่อมมีวันที่ถูกซื้อไปจนหมดอยู่ดี

โอกาสครั้งใหญ่ที่สุดของพวกเขายังคงเป็นวันแห่งการล้มละลายของเหมาสยงในปีหน้า เมื่อถึงเวลานั้น เหมาสยงที่กำลังหิวโหยและหนาวเหน็บจะรื้อถอนทุกสิ่งทุกอย่างออกมาขายอย่างบ้าคลั่ง อะไรที่เป็นเครื่องจักรมือสอง ขอเพียงแค่ขายออกไปได้ ล้วนถือเป็นเครื่องจักรมือสองทั้งสิ้น

เพียงแต่คำพูดเหล่านี้ ในตอนนี้เขายังไม่สามารถบอกกับเซี่ยงปัวได้