บทที่ 402 คาราโอเกะ

เนื้อหัวหมูที่วางแผ่อยู่บนกระดาษสีเหลืองดูมันเยิ้มน่ากิน ไก่ย่างมีสีแดงเข้มเหมือนพุทราจีน แค่สูดดมดูก็ได้กลิ่นหอมหวนชวนน้ำลายสอ

พี่เถี่ยพูดโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ ฉีกน่องไก่ชิ้นโตออกมา แล้วคะยั้นคะยอวางลงในกล่องข้าวของอู่เสี่ยวเถียน "น้องเสี่ยวเถียน กินสิ ไม่ต้องเกรงใจ"

อู่เสี่ยวเถียนรู้สึกราวกับกำลังฝันไป ช่วงสองสามวันนี้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จู่ๆ พี่เถี่ยก็ทำดีกับเขาขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ต้องรู้ไว้ก่อนว่าในยามปกติ เขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองชายร่างยักษ์หน้าตาโหดเหี้ยมคนนี้ตรงๆ เลยด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่เขาเลย คนงานคนไหนในโรงงานตะกรันแร่ ต่างก็ไม่กล้าไปล่วงเกินอันธพาลขาใหญ่ในตำนานคนนี้ทั้งนั้น

อู่เสี่ยวเถียนประคองกล่องข้าว นั่งตัวลีบอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวอยู่ข้างโต๊ะ มองดูพี่เถี่ย เอ้อร์ไหลจื่อ และเหลาโหย่วเถียวทั้งสามคนนั่งดื่มเหล้ากินเนื้อ พูดคุยสัพเพเหระไร้สาระกันไปเรื่อย