บทที่ 55 เล็งไปที่ผืนดิน

"ผมอยากให้พวกคุณใช้ที่ดินมาเป็นสิ่งชำระหนี้แทน แต่ผมต้องการแค่ที่ดินที่อยู่ติดกับริมถนนเท่านั้น ตราบใดที่มีรถบรรทุกสัญจรผ่านไปมามากพอ บางทีเราอาจจะอาศัยทางหลวงนี้ทำเงินก้อนโตได้"

คาร์เตอร์ลูบคางตัวเองเบาๆ พลางนึกถึงธุรกิจริมทางหลวงหรือไฮเวย์ในชาติก่อนแล้วพูดว่า "อู่ซ่อมรถ สถานีปะยาง เติมน้ำ ปั๊มน้ำมัน ร้านสะดวกซื้อ ร้านอาหาร ลานจอดรถ อะไรพวกนี้น่าจะทำได้หมด ถ้ามีความต้องการมากพอ ผมเอาที่ดินพวกนี้มาปล่อยเช่าช่วงต่อให้กับคนที่อยากมาทำธุรกิจตรงนี้ ก็น่าจะเป็นทางเลือกที่ดี"

"มันไม่ได้ทำกันง่ายๆ หรอกนะไอ้หนู ความคิดนายน่ะดี แต่การจะดึงดูดให้คนมาทำธุรกิจริมทาง นายต้องทำให้พวกเขาเห็นก่อนว่ามันมีกำไรจริงไหม? หมายความว่านายต้องมาเปิดร้านที่นี่เองก่อน และต้องทำให้ออกมาดีด้วย"

เอ็กซ์อนแค่นเสียงหึใส่ความคิดนี้ ต่างจากคาร์เตอร์ที่ตื่นเต้นตาเป็นประกาย

"อีกอย่างจากแจ็กสันวิลล์ไปแอตแลตามีระยะทางแค่สามร้อยสี่สิบหกไมล์ ขับรถแค่ห้าชั่วโมงก็ถึงแล้ว ระหว่างทางแทบไม่ต้องหยุดพักเลย ต่อให้ต้องพัก ก็ไปพักที่เมคอนได้ จะแวะพักที่ดักลาสซึ่งเป็นเมืองเล็กๆ ทำไม ยิ่งไปกว่านั้น แถวนี้ยังเป็นแค่ทางผ่านที่รกร้างเท่านั้น"

เมื่อเทียบกับเมืองที่โด่งดังที่สุดสองแห่งในรัฐฟลอริดาในอนาคตอย่างออร์แลนโดและไมอามี แจ็กสันวิลล์แห่งนี้ดูจะเก็บตัวเงียบเชียบเหลือเกิน การพัฒนาในอนาคตของเมืองนี้อาจเทียบไม่ได้กับออร์แลนโด แต่ในเวลานี้ เมืองนี้ถือเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในรัฐฟลอริดา

แจ็กสันวิลล์ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของรัฐฟลอริดา แทบจะติดกับรัฐจอร์เจีย ไม่ได้อยู่ห่างจากแอตแลนตาซึ่งเป็นศูนย์กลางทางตะวันออกเฉียงใต้ของอเมริกาเท่าใดนัก และที่แย่ไปกว่านั้น ดักลาสตั้งอยู่ทางใต้ของแอตแลนตา นั่นหมายความว่าดักลาสยิ่งอยู่ใกล้แจ็กสันวิลล์เข้าไปอีก ใกล้จนกระทั่งรถหลายคันแทบไม่จำเป็นต้องแวะพักที่นี่เลยด้วยซ้ำ!

คาร์เตอร์ไม่แปลกใจที่เอ็กซ์อนมองความคิดของเขาในแง่ลบ แต่เขารู้ดีว่าในอนาคตเวลาที่คนพูดถึงฟลอริดา ก็มักจะพูดถึงแต่ออร์แลนโดและไมอามี แจ็กสันวิลล์อาจจะไม่ไกลจากแอตแลนตา แต่สำหรับเมืองใหม่สองแห่งนี้ แห่งหนึ่งอยู่ตรงกลางรัฐฟลอริดา อีกแห่งอยู่ทางใต้ รถจากสองเมืองนี้ถ้าจะไปแอตแลนตาน่ะ ถือว่าไกลเอาเรื่องเลยทีเดียว!

แต่เรื่องนี้ ในตอนนี้ยังไม่จำเป็นต้องพูด

"ถ้ามอง ณ ปัจจุบันก็เป็นอย่างที่ว่าครับ แต่ผมรู้สึกว่าศักยภาพของแจ็กสันวิลล์มีจำกัด ไม่เห็นเหรอว่าสวนสนุกดิสนีย์แลนด์ยังสร้างที่ออร์แลนโด ในอนาคตผมมองเห็นอนาคตของการพัฒนาในพื้นที่ตอนกลางและใต้ของรัฐฟลอริดามากกว่า ไม่ว่าจะเป็นศูนย์อวกาศ การท่องเที่ยว หรือหาดทรายสวยๆ สิ่งเหล่านี้ไม่ได้อยู่ในภาคเหนือของรัฐฟลอริดา ถึงเวลานั้นไม่ว่าจะเป็นการขนส่งสินค้าหรือผู้โดยสาร ตราบใดที่วิ่งบนถนนทางหลวง ก็จะต้องผ่านเส้นทางนี้แน่นอน หากมีสิ่งที่ดึงดูดให้ผู้คนแวะพักได้ ผมก็คิดว่ายังมีช่องว่างให้ทำกำไรอยู่พอสมควร"

คาร์เตอร์ยิ้มพลางแบมือ เตรียมจะกลับไปหาข้อมูลเพิ่ม แค่ในความคิดตอนนี้ คาร์เตอร์ก็รู้สึกว่ามันเป็นไปได้! แม้แต่ร้านค้าแห่งแรกที่จะดึงดูดให้ผู้คนแวะพัก เขาก็คิดไว้แล้ว...

เคเอฟซี!

ของอย่างเคเอฟซีแม้จะดูธรรมดา แต่ต้องยอมรับว่ามันได้รับความนิยม! ยิ่งไปกว่านั้น ร้านเคเอฟซีสาขาแรกเริ่มก็เกิดจากการที่ผู้พันแซนเดอร์สเจ้าของปั๊มน้ำมันปรุงของว่างให้คนขับรถที่มาแวะเติมน้ำมันจนกลายเป็นที่นิยม ซึ่งเหมาะกับธุรกิจริมทางโดยธรรมชาติ

ที่มหัศจรรย์ยิ่งกว่าคือ ตอนนี้เคเอฟซีมีสาขาแฟรนไชส์ทั่วอเมริกาเยอะมากแล้ว แต่ดันเป็นทางฝั่งรัฐจอร์เจียนี้ที่คาร์เตอร์ยังไม่เคยเห็น แต่จากการที่ได้ทานเคเอฟซีไปเมื่อก่อนหน้านี้ เมลิสก็ให้ผลตอบรับที่ดีทีเดียว เธอคิดว่าไก่ทอดนั่นมีรสชาติอร่อยมาก

เมื่อเป็นเช่นนี้ แนวทางก็ชัดเจนขึ้นมาก เริ่มต้นจากเคเอฟซี ลงทุนเปิดแฟรนไชส์เคเอฟซีริมทางหลวงสักแห่ง พอเริ่มดึงดูดรถสัญจรให้แวะพักได้มากพอแล้ว ก็ค่อยปล่อยเช่าที่ดินโดยรอบ ให้พ่อค้าคนอื่นๆ มาเปิดอู่ซ่อมรถหรือธุรกิจที่เกี่ยวข้องอื่นๆ แบบนี้เขาก็สามารถเก็บค่าเช่าเพื่อนำมาอุดรอยรั่วจากการปล่อยกู้ได้แล้ว

ความเสี่ยงคือ หากเคเอฟซีแห่งนี้ดึงดูดผู้คนให้แวะพักไม่ได้ ทุกอย่างที่วางแผนไว้ก็จบเห่ แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้ แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ? ในเมื่อพวกเขาไม่มีเงินจ่ายคืน แถมเครื่องจักรการเกษตรก็ขายไม่ได้ราคา ถ้าทำแบบนี้ บางทีในอนาคตระหว่างที่เรียกเก็บเงินค่าเช่าได้แล้ว ก็อาจจะเพิ่มแหล่งรายได้ให้กับธนาคารได้อีกทาง แต่ถ้าไม่ทำ ก็คือไม่ได้เงินเลยแม้แต่นิดเดียว

เครื่องจักรการเกษตรอาจจะพอขายได้บ้างเพื่อหยุดการขาดทุนชั่วคราว แต่คาร์เตอร์คิดว่าคงขายได้ไม่กี่เครื่องหรอก หรือถึงขายได้ก็ไม่ควรขายทั้งหมด หากขายไปเสียหมด พอปีหน้าการเพาะปลูกในฟาร์มที่เมืองดักลาสเกิดปัญหาขึ้นมา ตัวเขาและธนาคารของเขาก็จะกลายเป็นศัตรูกับชาวเมืองดักลาสทันที

ดังนั้น คาร์เตอร์จึงทำได้เพียงคำนวณตัวเลขอยู่ในใจเงียบๆ ตอนนี้ในธนาคารแบล็ก มีเงินที่เป็นของตระกูลแบล็กอยู่ประมาณสองแสนดอลลาร์ การเปิดร้านเคเอฟซีนั้นถือว่าเพียงพอเหลือเฟือ

หากขาดทุนจนหมดเกลี้ยง เงินทุนในธนาคารอาจจะเหลือเพียงประมาณหนึ่งล้านหกแสนดอลลาร์ ในขณะที่ยอดเงินฝากที่ต้องจ่ายคืนให้กับลูกค้าอยู่ที่สองล้านแปดแสนดอลลาร์ ซึ่งมีช่องว่างขาดดุลอยู่ประมาณหนึ่งล้านสองแสนดอลลาร์ อีกห้าปีข้างหน้า เขายังมีหนี้เงินกู้อีกประมาณสิบล้านดอลลาร์ที่ต้องจ่ายคืน ในกองทุน เขาลงทุนไปทั้งหมดเจ็ดล้านห้าแสนดอลลาร์ ถ้าบันทึกทางประวัติศาสตร์ไม่ผิดพลาด เงินที่ลงทุนในกองทุนทั้งสองแห่งนี้เติบโตด้วยผลตอบแทนเฉลี่ยสามสิบเปอร์เซ็นต์ต่อปี นั่นหมายความว่าถ้าเอาเงินไว้ในกองทุนห้าปี อีกห้าปีข้างหน้าเขาจะได้รับ...

ยี่สิบเจ็ดล้านแปดแสนสี่หมื่นดอลลาร์?!

ไม่ลองคำนวณก็ไม่รู้ พอคำนวณแล้วน่าตกใจชะมัด คาร์เตอร์รู้สึกได้ทันทีว่าตัวเองยังไปต่อได้ ตั้งแต่ทะลุมิติมาจนถึงตอนนี้ เหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ที่ควรจะเกิดขึ้นส่วนใหญ่ก็เกิดขึ้นไปหมดแล้ว หากผลกำไรของกองทุนทั้งสองแห่งนี้ไม่เกิดความคลาดเคลื่อนทางประวัติศาสตร์ อีกห้าปีข้างหน้าเขาก็จะได้รับเงินคืนกว่าสองสิบล้านดอลลาร์ ซึ่งเพียงพอที่จะใช้คืนหนี้และถมรอยรั่วในธนาคารได้อย่างเหลือเฟือ

แม้บัญชีจะคำนวณแบบนี้ไม่ได้เป๊ะๆ เพราะอาจมีเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้นได้ แต่ตราบใดที่ผลกำไรของกองทุนพัฒนาไปอย่างเป็นปกติเหมือนในประวัติศาสตร์ ปีที่สามก็น่าจะได้รับเงินคืนมากกว่าสิบสองล้านดอลลาร์แล้ว คาร์เตอร์ขมวดคิ้วคิดดู อีกสามปีข้างหน้าก็คือปีหนึ่งพันเก้าร้อยแปดสิบสอง ซึ่งเป็นช่วงที่เศรษฐกิจอเมริกาเข้าสู่ภาวะตกต่ำที่สุดในยุคแปดศูนย์ ผู้ฝากเงินจำนวนมากน่าจะแห่กันมาถอนเงินไปใช้จ่ายในช่วงเวลานั้น

ถ้าพูดแบบนี้ งานนี้ทำได้! มากที่สุดก็แค่ขาดทุนค่าร้านค้าไป ส่วนกรรมสิทธิ์ที่ดินก็ยังคงเป็นของเขาอยู่ดี และกรรมสิทธิ์ที่ดินในอเมริกาส่วนใหญ่ก็เป็นแบบถาวร ต่อให้ปล่อยรกร้างในระยะสั้น แต่อนาคตก็ยังพอจะทำเงินได้บ้าง

เมื่อคิดได้ดังนี้ ในใจของคาร์เตอร์ก็ตัดสินใจไปได้แปดส่วนแล้ว ส่วนที่เหลืออีกสองส่วนต้องไปสำรวจเพิ่มเติม ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ก็น่าจะดำเนินตามวิธีนี้ คาร์เตอร์จึงเอ่ยปากขึ้นทันทีว่า

"เอาอย่างนี้แล้วกันครับ ไอเดียนี้ผมเพิ่งนึกออกกะทันหัน เดี๋ยวผมขอตัวไปสำรวจก่อน สัปดาห์หน้า ผมจะจัดประชุมเพื่อสรุปงาน ผม คุณ และลูกหนี้รายอื่น มาลองปรึกษาหารือกันให้ชัดเจนว่าสรุปแล้วจะใช้หนี้กันอย่างไร ตามความคิดของผม มีความเป็นไปได้สูงที่จะใช้ที่ดินมาเป็นสิ่งชำระหนี้ และต้องเป็นที่ดินที่อยู่ติดกับริมถนน คุณลองไปคิดดูก่อนว่ามีปัญหาอะไรไหม?"

"ไม่มีปัญหาครับ ที่ดินปกติก็ไม่ค่อยมีค่าอยู่แล้ว ที่ดินริมถนนถึงแม้จะฟังดูดีอย่างที่คุณตั้งใจไว้ แต่ผมคิดว่าคงทำไม่ได้ตามที่คุณคาดหวังหรอก ถ้าไม่ทำเชิงพาณิชย์ ที่ดินริมถนนกลับไม่ใช่ที่ดินที่ดีนัก ฝุ่นละอองที่รถสัญจรผ่านไปมาพัดขึ้นมา ไหนจะขยะที่คนขับรถโยนทิ้งไว้อีก มันส่งผลกระทบต่อการเพาะปลูกของพวกเรามากครับ"

ค่อนข้างเกินความคาดหมายของคาร์เตอร์ เมื่อได้ยินว่าจะใช้ที่ดินมาเป็นสิ่งชำระหนี้ เอ็กซ์อนไม่เพียงแต่จะไม่พอใจ แต่กลับยืนยันด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นราวกับพอใจกับข้อเสนอนี้เสียด้วยซ้ำ

"อย่างที่คุณเห็นนั่นแหละครับ พวกชาวนาอย่างเราไม่มีของอะไรที่มีค่าเลย ถ้าหากสามารถใช้ที่ดินมาเป็นสิ่งชำระหนี้ได้ นั่นสำหรับพวกเราแล้วมันถือว่าเบาแรงขึ้นเยอะเลย พวกเราไม่มีอะไรมากไปกว่าที่ดินหรอกครับ! แถมถ้าคุณเอาที่ดินไป ปีๆ หนึ่งพวกเรายังประหยัดภาษีไปได้อีกก้อนหนึ่งด้วย ไม่มีใครปฏิเสธหรอกครับ"

เวรเอ๊ย! คาร์เตอร์ตบหน้าผากตัวเอง เกือบจะลืมเรื่องภาษีไปเสียสนิท

ภาษีที่ดินรวมถึงภาษีทรัพย์สินในอเมริกาไม่ได้จ่ายครั้งเดียวจบ แต่ต้องจ่ายเป็นรายปี แม้สัดส่วนจะไม่เยอะ แต่ถ้าหากคุณถือครองที่ดินไว้มาก แล้วปล่อยทิ้งไว้โดยไม่ใช้ประโยชน์ ยอดรวมที่ต้องจ่ายก็นับว่าไม่น้อยเลย กล่าวคือ ที่ดินแปลงนี้ ห้ามปล่อยทิ้งร้างเด็ดขาด!

เมื่อนึกถึงภาษีที่ชวนปวดหัวนี้ คาร์เตอร์ก็นั่งไม่ติดที่แล้ว ต้องรีบลงมือทำอะไรสักอย่าง...

"เอาล่ะ งั้นตกลงตามคำพูดนี้นะครับ สัปดาห์หน้าเก้าโมงเช้า ผมจะรอพบพวกคุณที่ธนาคารแบล็ก"

"ผมจะไปให้ตรงเวลาครับ!"

จบบท