บทที่ 56 การเตรียมตัวก่อนเริ่มแผนการ

"กู๊ดแมน ภาษีที่ดินแถวนี้ปกติอยู่ที่เท่าไหร่ แล้วก็เรื่องปริมาณรถยนต์บนทางหลวงหมายเลข 23 ทางธนาคารมีบันทึกไว้บ้างไหม"

คาร์เตอร์ที่รีบร้อนกลับมาถึงธนาคารก็พุ่งเข้าไปหากู๊ดแมนเป็นคนแรก ส่วนฝ่ายหลังถึงกับหน้าดำคร่ำเครียดขึ้นมาทันที

"ภาษีที่ดิน นายหมายถึงภาษีอสังหาริมทรัพย์ใช่ไหม แถวนี้ปกติจะอยู่ที่ประมาณ 0.8 เปอร์เซ็นต์ ส่วนเรื่องปริมาณรถยนต์ พวกเราไม่ใช่กรมการขนส่งเสียหน่อย จะไปมีบันทึกของพวกนั้นได้ยังไง นี่นายคิดแผนการบ้าบออะไรออกอีกแล้วใช่ไหม"

"ต่ำขนาดนี้เลยเหรอ!"

คาร์เตอร์โพล่งออกมา เขาคิดว่าถ้าเอาที่ดินมาแล้วจะต้องเสียภาษีรายปีบานตะไทเสียอีก แต่พอได้ยินอัตราภาษีนี้ มันเทียบเท่ากับว่าที่ดินมูลค่า 100 ดอลลาร์ เสียภาษีต่อปีแค่ 80 เซนต์เท่านั้น ต้องใช้เวลาเป็นร้อยปีกว่าภาษีจะเท่ากับทุน!

"ไม่ต่ำแล้วนะเว้ย รัฐลุยเซียนาต่างหากที่ต่ำ อัตราภาษีของพวกเขาไม่ถึง 0.2 เปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ ว่าแต่นายจู่ๆ มาถามเรื่องนี้ทำไมกัน"

"ฉันเพิ่งไปพบเอ็กซ์อนมา คุยกับเขาแล้ว ฉันตั้งใจจะให้เขาใช้ที่ดินมาเป็นสิ่งชำระหนี้แทน ไม่ใช่แค่เขานะ ใครก็ตามที่มีที่ดินใกล้กับทางหลวงหมายเลข 23 แล้วไม่มีเงินจ่ายหนี้ สามารถใช้ที่ดินมาจ่ายแทนได้หมด ฉันเตรียมจะเอาที่ดินพวกนี้ไปทำธุรกิจสักหน่อย"

จากนั้นคาร์เตอร์ก็เล่าความคิดของตัวเองรวมถึงเนื้อหาที่คุยกับสามีภรรยาตระกูลเอ็กซ์อนให้กู๊ดแมนฟัง ซึ่งกู๊ดแมนไม่ได้คัดค้านในทันทีเหมือนเอ็กซ์อน เขาเคยไปฟลอริดามาก่อน จึงรู้ว่ามุมมองของคาร์เตอร์นั้นใช้ได้เลยทีเดียว ในใจเขาก็เริ่มคล้อยตามไปด้วย

"ถ้างั้นนายก็ต้องไปสำรวจจำนวนลูกค้าที่มีศักยภาพดูก่อน เรื่องนี้นายสามารถจ้างพนักงานพาร์ทไทม์สักสองสามคนไปช่วยเก็บข้อมูลปริมาณรถยนต์ได้ ถ้าอยากได้ข้อมูลปฐมภูมิแบบนี้ ก็อย่าไปหวังพึ่งเอกสารข้อมูลของเมืองเราเลย ไอ้ของพวกนั้นไม่รู้ว่าบันทึกไว้ตั้งแต่ชาติไหน เอามาใช้ประโยชน์ไม่ได้หรอก"

"แล้วก็ร้านไก่ทอดที่นายพูดถึง รสชาติของมันจะถูกปากคนขับรถที่ผ่านไปมาหรือเปล่า นั่นก็ต้องเอามาพิจารณาด้วย ถ้าทำสำเร็จขึ้นมาจริงๆ นี่ก็ถือเป็นธุรกิจที่ยอดเยี่ยมมาก และรูปแบบนี้ยังสามารถนำไปคัดลอกใช้กับทางหลวงสายอื่นๆ ในอนาคตได้อีกด้วย"

"ใช่ งั้นฉันจะไปหาคนมาทำเรื่องนี้เดี๋ยวนี้เลย นายช่วยไปรวบรวมข้อมูลของบริษัทรับเหมาก่อสร้างให้หน่อยนะ ถ้าจะเปิดร้านค้าริมถนน ก็ต้องเดินสายไฟและท่อประปาเข้าไป นี่มันโปรเจกต์ใหญ่เลยล่ะ ต้องเปรียบเทียบราคาให้ดีๆ"

เมื่อเทียบกับการเปิดร้านในเมือง ต้นทุนก้อนใหญ่ของการเปิดร้านริมทางหลวงมาจากโครงสร้างพื้นฐานอย่างแน่นอน ก็แหม ถ้าไม่มีน้ำไม่มีไฟ มันจะเปิดร้านได้ยังไงล่ะ งบประมาณในใจที่คาร์เตอร์ตั้งไว้คือ 1 แสน 4 หมื่นดอลลาร์ ถ้าไม่พอ เกรงว่าร้านนี้คงเปิดไม่ได้แล้ว

"ตกลง ฉันจัดการเอง นายไปเถอะ"

หลังจากคุยกันสั้นๆ คาร์เตอร์ก็ออกจากธนาคารไปอย่างรีบร้อนเช่นเคย แต่พอพ้นประตูธนาคาร คาร์เตอร์ก็ชะงักไปชั่วขณะ

ตามหลักแล้ว การหาคนทำงานพาร์ทไทม์ในอเมริกานั้นหาง่ายมาก โดยเฉพาะงานแบบที่ให้ไปนั่งเฝ้าริมถนนเพื่อจดบันทึกปริมาณรถยนต์ที่ขับผ่านแล้วได้เงินเนี่ย ยิ่งตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอม เด็กที่อยู่บ้านว่างๆ น่าเบื่อมีให้จับมาใช้งานเพียบ แต่ติดตรงที่คาร์เตอร์แทบไม่เคยคบหาสมาคมกับเพื่อนร่วมชั้นเลย แล้วทีนี้จะไปหาใคร จะไปหาที่ไหน ก็กลายเป็นปัญหาขึ้นมา

แต่ปัญหานี้ก็ไม่ใหญ่โตอะไร หลังจากยืนอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง คาร์เตอร์ก็นึกวิธีแก้ปัญหาออก

"แอนนา ตอนนี้พี่ว่างไหม ผมมีเรื่องอยากจะคุยด้วยหน่อย"

เมื่อมาถึงซูเปอร์มาร์เก็ตใจกลางเมือง คาร์เตอร์ก็เดินตรงดิ่งไปหาพี่สาวที่กำลังทำงานอยู่ ตัวเขาเองไม่รู้จักวัยรุ่นวัยเดียวกันเลย แต่แอนนาน่าจะรู้จักบ้าง และจะได้ถือโอกาสคุยเรื่องร้านเคเอฟซีไปด้วย

ร้านอาหารของตัวเองถ้าไปเปิดตรงนั้น ก็ดูเหมือนจะไม่มีคนงานที่เหมาะสมไปดูแล ถ้าพี่สาวกับคนที่ชื่อโจอี้อะไรนั่นยินดีจะไปทำ คาร์เตอร์ก็ยินดีจะมอบน้ำใจให้ หากบริหารจัดการได้ดี ร้านนี้ก็ยกให้พวกเขาไปเลย ถือเสียว่าตัวเองได้ทำประโยชน์ให้กับครอบครัวของแบล็กคนน้องบ้าง

คาร์เตอร์คิดมาอย่างดี แต่แอนนากลับไม่ไว้หน้าเขาเลย เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วปฏิเสธตรงๆ

"มีเรื่องอะไรก็พูดมาตรงนี้แหละ ไม่เห็นหรือไงว่าพี่กำลังทำงานอยู่ เพิ่งจะเข้างานก็ละทิ้งหน้าที่วิ่งออกไปข้างนอก ภาพลักษณ์มันดูแย่มากนะ"

"ก็ได้ แค่จะถามว่าพี่พอจะมีเพื่อนหรือเพื่อนร่วมชั้นที่ตอนนี้อยู่บ้านไม่ได้ทำงานบ้างไหม ผมมีงานพาร์ทไทม์ด่วนที่ต้องใช้คนไปทำน่ะ"

"เรื่องแค่นี้เองเหรอ งั้นเดี๋ยวพี่เขียนที่อยู่ให้ นายไปหาพวกเขาเองแล้วกัน ถ้าไม่มีเรื่องอื่นแล้วก็อย่าเพิ่งมากวนพี่เลย"

หลังจากถูกแอนนาไล่ออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตอย่างจ๋อยๆ คาร์เตอร์ก็ทำตามที่อยู่บนกระดาษโน้ต และรวบรวมวัยรุ่นชายหญิงได้ครบห้าคนอย่างรวดเร็ว ผู้หญิงรับผิดชอบการจดบันทึกตอนกลางวัน ส่วนผู้ชายก็ต้องเหนื่อยหน่อย รับผิดชอบการจดบันทึกปริมาณรถในตอนกลางคืน แน่นอนว่าค่าตอบแทนของผู้ชายก็จะสูงกว่าผู้หญิงถึง 1.5 เท่า

ค่าตอบแทนที่สูงย่อมนำมาซึ่งความกระตือรือร้นในการทำงาน แม้แต่ครอบครัวของพวกเขาก็ยังให้การสนับสนุนเป็นอย่างดี เมื่อเด็กๆ ไม่มีรถ ผู้ใหญ่ก็รีบให้ยืมรถไปใช้ทันที โดยเฉพาะเด็กผู้ชายที่ต้องเฝ้ายามตอนกลางคืน ในที่รกร้างว่างเปล่าแบบนั้น ถ้าไม่ได้นั่งอยู่ในรถ พวกเขาจะทำอย่างไรได้ล่ะ

และเมื่อเห็นเด็กผู้ชายต้องยืมรถจากที่บ้าน คาร์เตอร์ก็กลอกตาไปมา นึกถึงไอเดียที่สะดวกต่อการเรียกเก็บเงินคืนขึ้นมาได้อีกอย่าง อย่างที่เคยบอกไปว่า เด็กอเมริกันอายุ 16 ปี ก็สามารถสอบใบขับขี่ได้แล้ว อายุ 14 ปี หรืออาจจะน้อยกว่านั้นก็สามารถทำงานพาร์ทไทม์หาเงินค่าขนมได้แล้ว ประกอบกับรถยนต์ในอเมริกามักจะมีราคาไม่แพง ในอนาคตรถมือสองทั่วไปมักจะใช้เงินแค่ไม่กี่พันดอลลาร์ก็ซื้อได้แล้ว แถมยังสามารถผ่อนชำระได้อีก

ดังนั้นรถยนต์จึงเป็นสิ่งที่เด็กผู้ชายชาวอเมริกันแทบจะทุกคนมีไว้ครอบครอง ความยากในการซื้อรถก็ไม่ได้ยากไปกว่าวัยรุ่นในประเทศจีนซื้อรถมอเตอร์ไซค์เลย แต่บังเอิญว่าในโรงเรียนแอลมอนด์ที่อยู่ภายใต้การบริหารของคุณนายแมรี แทบจะไม่มีใครมีเวลาไปทำงานพาร์ทไทม์เลย นั่นส่งผลให้เด็กหลายคนในโรงเรียนนี้ แม้กระทั่งตอนที่เรียนจบแล้ว ก็ยังไม่มีรถยนต์เป็นของตัวเองสักคัน

พวกเขาไม่มีรถ แต่เขามีไง! รถที่ยึดมาจากพวกที่เอามาจำนองจอดอยู่ที่ลานหลังธนาคารก็มีอยู่จำนวนหนึ่ง สิ่งของค้ำประกันสำหรับสินเชื่อรายย่อยส่วนใหญ่ก็คือรถยนต์ เครื่องจักรการเกษตรอะไรพวกนี้ ส่วนสินเชื่อรายใหญ่ถึงจะเป็นอสังหาริมทรัพย์ ดูเหมือนว่ารถยึดพวกนี้ จะมีช่องทางระบายออกแล้วล่ะ!

แต่ก็อย่างที่บอกนั่นแหละ โรมไม่ได้สร้างเสร็จในวันเดียว อีกอย่างธุรกิจเล็กๆ แค่นี้คาร์เตอร์ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก แค่เห็นว่ามันสะดวกดีก็เท่านั้น หลังจากจัดการงานของพวกเด็กหนุ่มเด็กสาวเสร็จ คาร์เตอร์ก็ใช้เวลาไม่กี่วันถัดมา รอคอยรายงานข่าวสารจากทุกฝ่ายไปพร้อมๆ กับการออกไปตระเวนเยี่ยมเยียนลูกหนี้อย่างต่อเนื่อง

เมื่อจำนวนคนที่ไปเยี่ยมเยียนมีเยอะขึ้น ก็ย่อมเจอคนร้อยพ่อพันแม่ พวกที่ตั้งใจจะเบี้ยวหนี้ก็เจอมาแล้วครอบครัวหนึ่ง ส่วนพวกที่ไม่มีวิธีหาเงินมาใช้หนี้จริงๆ จนต้องยอมให้ยึดทรัพย์สินที่จำนองไว้ ก็มีอยู่หลายครอบครัว

เวลาผ่านไปสี่วันอย่างรวดเร็ว วันนี้คาร์เตอร์กำลังยืนนับทรัพย์สินที่ยึดมาได้อยู่ในลานหลังธนาคาร

รถยึดมาได้ทั้งหมดเก้าคัน ส่วนใหญ่เป็นรถยี่ห้อดอดจ์หรือฟอร์ด ซึ่งถือว่าเป็นรถราคาถูกในอเมริกา ถ้าขายไปทั้งหมด ปกติแล้วได้เงินไม่ถึงหนึ่งหมื่นดอลลาร์ด้วยซ้ำ แล้วก็ยังมีเครื่องจักรและอุปกรณ์ต่างๆ ตั้งแต่แท่นตัดไม้ที่ยึดมาจากโรงเลื่อย เครื่องซีลพลาสติกที่ยึดมาจากโรงงานบรรจุเครื่องดื่ม และอื่นๆ อีกสารพัด คาร์เตอร์เองก็ไม่แน่ใจว่าของพวกนี้มีมูลค่าเท่าไหร่กันแน่ ไว้ค่อยฝากกู๊ดแมนเอาของพวกนี้ไปขายทอดตลาดก็แล้วกัน ขอแค่เก็บพวกรถยนต์ไว้ก็พอ นอกจากนี้ก็ยังมีอสังหาริมทรัพย์อีกสองแห่ง

ในขณะที่คาร์เตอร์กำลังครุ่นคิดว่าจะจัดการของจุกจิกพวกนี้เพื่อแปลงเป็นเงินได้อย่างไร วัยรุ่นพาร์ทไทม์ทั้งห้าคนก็มารายงานตัวพร้อมกัน

"คุณแบล็กครับ งานของพวกเราเสร็จแล้ว คุณลองดูสิครับว่าผ่านเกณฑ์ไหม"

"ได้ เดี๋ยวฉันดูให้ พวกนายลำบากกันแล้ว"

คาร์เตอร์รับตารางบันทึกจากมือเด็กหนุ่มที่เป็นหัวหน้ามาดูคร่าวๆ ตารางนั้นเรียบง่ายมาก แบ่งเวลาเป็นช่วงละสองชั่วโมง แต่ละช่วงแบ่งออกเป็นสองหมวดคือรถใหญ่กับรถเล็ก มีรถขับผ่านหนึ่งคันก็ขีดบันทึกไว้หนึ่งครั้ง สุดท้ายก็แค่รวมยอดทั้งหมด

ตารางแผ่นแรกๆ ล้วนเป็นปกติ ปริมาณรถยนต์ก็ค่อนข้างตรงตามที่คาร์เตอร์คาดการณ์ไว้ จนกระทั่งเขาเห็นตารางแผ่นที่สาม สีหน้าของเขาก็แสดงความประหลาดใจออกมาเล็กน้อย

ตารางแผ่นนี้บันทึกสถานการณ์ของรถยนต์ที่ขับผ่านในช่วงเวลากลางคืน นอกเหนือจากการแบ่งหมวดหมู่เป็นรถใหญ่และรถเล็กตามที่คาร์เตอร์กำหนดแล้ว คนคนนี้ยังจงใจเพิ่มบันทึกเกี่ยวกับประเภทของสิ่งของที่รถคันนั้นขนส่งมาด้วย อย่างเช่นมีรถขนวัสดุก่อสร้างกี่คัน รถขนส่งไปรษณีย์กี่คัน เป็นต้น

"ตารางแผ่นนี้ใครเป็นคนทำ"