บทที่ 57 กู้ยืมด้วยแรงงาน

"ผมเองครับ คุณแบล็ก มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ"

เด็กหนุ่มรูปร่างผอมสูงและมีใบหน้าซูบซีดชูมือขึ้นตอบรับ พร้อมกับเอ่ยถามด้วยท่าทีประหม่าเล็กน้อย

"นายจดบันทึกได้ดีมากและละเอียดมาก ฉันจะเพิ่มโบนัสให้นายอีก 20 ดอลลาร์ นอกจากนี้ก็ขอบใจพวกนายทุกคนที่ทำงานหนักมาตลอดหลายวันนี้ ฉันสังเกตเห็นว่าพวกนายเหมือนจะยังไม่มีรถส่วนตัวกันใช่ไหม ดูสิ เห็นตรงนี้ไหม ทั้งหมดนี้เป็นรถยึดที่ธนาคารได้มา ถ้าพวกนายต้องการ ฉันสามารถตัดสินใจขายให้พวกนายในราคาถูกได้ ถือซะว่าเป็นสวัสดิการที่พวกนายมาทำงานให้ฉันก็แล้วกัน"

หลังจากพยักหน้าให้เด็กหนุ่มพร้อมรอยยิ้มเพื่อแสดงความชื่นชมแล้ว คาร์เตอร์ก็ชี้มือไปยังรถยนต์ที่จอดอยู่ในลานหลังธนาคาร จำนวนรถมีไม่มากนัก แต่ก็เพียงพอสำหรับเด็กทั้งห้าคนนี้อย่างเหลือเฟือ

"จริงเหรอครับ คุณแบล็ก รถพวกนี้สามารถขายให้เราในราคาถูกได้เหรอครับ แล้วจะลดให้ได้เท่าไหร่กันแน่ครับ"

ไม่มีเด็กผู้ชายคนไหนสามารถปฏิเสธเสน่ห์ของรถยนต์ได้ แม้แต่เด็กผู้หญิงเอง พอได้ยินคำพูดของคาร์เตอร์ก็ยังดูสนใจไม่น้อย พวกเธอกะพริบตากลมโตสดใส รอฟังคำพูดต่อไปของคาร์เตอร์

"อย่างน้อยก็ลดให้ 50 ดอลลาร์แหละ ส่วนรายละเอียดก็ต้องดูว่าพวกนายเลือกรถคันไหน"

รถทั้งหมดล้วนเป็นรถมือสอง คาร์เตอร์ไม่อยากเสียเวลาไปกับเรื่องหยุมหยิมพวกนี้ จึงพูดออกไปอย่างใจป้ำ ข้อเสนอที่ลดให้ถึง 50 ดอลลาร์ สำหรับรถยนต์ที่ราคาเฉลี่ยไม่ถึง 1,000 ดอลลาร์ ถือว่าเป็นส่วนลดที่มากพอสมควรแล้ว เมื่อเด็กๆ ได้ยินเช่นนั้น ก็แทบจะอยากตกลงซื้อทันที แต่พอนึกถึงเงินในกระเป๋าของตัวเอง แต่ละคนก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าขมขื่นออกมา

"คุณแบล็ก ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะครับ แต่ตอนนี้พวกเราไม่มีเงินพอ พวกเราสามารถขอสินเชื่อ..."

"แต่ตอนนี้พวกนายยังไม่มีงานทำนี่นา ถ้ากู้เงินไปแล้วจะเอาอะไรมาจ่ายคืนล่ะ"

คาร์เตอร์ส่ายหัว ตัวเขาเองกำลังจะลดขนาดการปล่อยสินเชื่อลงอยู่แล้ว ที่ยอมขายรถราคาถูกก็เพื่อดึงเงินทุนกลับมา ในเวลานี้ ต่อให้การปล่อยกู้ให้เด็กนักเรียนเหล่านี้จะทำให้ขายรถได้ราคาสูงขึ้น แต่มันก็ขัดแย้งกับเป้าหมายของเขาอย่างสิ้นเชิงนี่นา!

แต่ดูเหมือนว่า จะไม่ใช่ว่าปล่อยกู้ไม่ได้เสียทีเดียวนะ!

เมื่อเห็นเด็กๆ ทำคอตกเตรียมตัวจะเดินจากไป คาร์เตอร์ก็รีบเอ่ยรั้งไว้

"เดี๋ยวก่อน บางทีอาจจะมีวิธีหนึ่งนะ พวกนายทำงานให้ฉันต่อไปอีกสักพัก แล้วค่อยเอาเงินเดือนมาหักลบกับเงินกู้ ดีไหมล่ะ ในอนาคตฉันน่าจะไปสร้างเขตการค้าริมทางหลวงทางตอนใต้ของเมืองดักลาส ตอนที่ต้องวางสายไฟและท่อประปาไปที่นั่น จำเป็นต้องใช้คนงานจำนวนมาก ถ้าพวกนายยินดีจะออกแรง ฉันสามารถให้พวกนายขับรถกลับไปก่อนได้เลย ถึงเวลานั้นพวกนายก็มาทำงานให้ฉัน แล้วเอาเงินเดือนมาหักลบกับค่ารถโดยตรง ไม่รู้ว่าพวกนายคิดเห็นยังไงกันบ้าง"

"แล้วพวกเราล่ะคะ มีงานที่เหมาะกับพวกเราไหม"

การไปเป็นคนงานก่อสร้างในไซต์งาน หากเป็นเวลาปกติพวกเด็กผู้ชายอาจจะไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่ในตอนนี้ หนึ่งคือพวกเขายังไม่มีงานทำ สองคือมีรถยนต์มาล่อตาล่อใจอยู่ตรงหน้า แถมยังเป็นงานระยะสั้นอีกต่างหาก พวกเด็กผู้ชายจึงพากันพยักหน้าตอบตกลง แต่เด็กผู้หญิงสองคนกลับไม่พอใจนัก

ทำไมเรื่องดีๆ ถึงตกเป็นของพวกผู้ชายหมดล่ะ หลายวันนี้พวกเธอก็ออกแรงทำงานเหมือนกันไม่ใช่เหรอ ในเมื่อมันเป็นสวัสดิการ พวกเธอก็สมควรจะได้รับส่วนแบ่งด้วยสิ!

"พวกเธอน่ะ..."

คาร์เตอร์มองเด็กผู้หญิงสองคนด้วยความรู้สึกลำบากใจ จะว่าการจัดหางานให้พวกเธอไม่ยากก็ใช่ เพราะหลังจากร้านอาหารเปิดให้บริการก็ต้องมีพนักงานอยู่แล้ว แต่ถ้าจะรับเข้ามาตอนนี้ มันจะเร็วเกินไปหน่อยไหม

ระยะทางจากการลากสายไฟและท่อประปาจากตัวเมืองดักลาสไปจนถึงช่วงกลางของทางหลวงหมายเลข 23 อย่างน้อยก็มีระยะทางประมาณ 20 กิโลเมตร ระยะเวลาการก่อสร้างในอเมริกาอย่างเร็วก็ต้องใช้เวลา 1 เดือน หากรับสมัครคนตอนนี้ ตัวเขาเองก็ต้องควักเนื้อจ่ายค่าจ้างพนักงานเปล่าๆ ไปถึง 1 เดือนเลยนะ

แต่พอลองมองเด็กผู้หญิงสองคนนี้ บางทีอาจจะเป็นอย่างที่เขาว่า คนประเภทเดียวกันมักจะอยู่ด้วยกัน แอนนาที่สืบทอดหน้าตาอันโดดเด่นของตระกูลแบล็กมาก็ถือว่าเป็นสาวสวยคนหนึ่ง เพื่อนของเธอก็หน้าตาดีไม่แพ้กัน เด็กสาวที่ดูสดใสและสวยงามแบบนี้ ก็น่าจะพอดึงดูดลูกค้าได้บ้างแหละน่า

"งานในร้านอาหาร พวกเธออยากทำไหม เงินเดือน 600 ถ้าสนใจก็สามารถเซ็นสัญญากับฉันไว้ก่อนได้เลย ก่อนที่ร้านอาหารจะเปิดให้บริการ พวกเธอก็ช่วยวิ่งเต้นทำธุระนู่นนี่ให้ฉันไปก่อน เงินเดือนก็จ่ายให้ตามปกติ"

"ร้านอาหาร เป็นพนักงานเสิร์ฟเหรอคะ ทำระยะยาวเลยหรือเปล่า"

ดวงตาของเด็กสาวทั้งสองเปล่งประกายยิ่งกว่าเดิม ตอนแรกแค่อยากจะหางานพาร์ทไทม์ทำ แต่กลับกลายเป็นงานประจำเสียอย่างนั้น เรื่องดีๆ แบบนี้จะไปหาจากที่ไหนได้อีก!

ต้องเข้าใจก่อนว่าดักลาสเป็นเพียงเมืองเล็กๆ ตำแหน่งงานจึงมีจำกัดมาก ประกอบกับตอนนี้เศรษฐกิจไม่ค่อยดี งานหลายแห่งก็ไม่เปิดรับพนักงานแล้ว ต่อให้เป็นแค่พนักงานเสิร์ฟก็ถือว่าดีมากแล้ว แถมเงินเดือนก็ไม่ใช่น้อยๆ เลย หากเทียบกับพนักงานเสิร์ฟทั่วไป ถือว่าค่อนข้างสูงด้วยซ้ำ

"คุณแบล็กครับ"

อย่างที่คำกล่าวที่ว่า ไม่กลัวจนแต่กลัวได้ไม่เท่ากัน ทันทีที่คาร์เตอร์พยักหน้าตอบรับ พวกเด็กผู้ชายก็เริ่มมีปัญหากันขึ้นมาอีกแล้ว เมื่อเทียบกับผู้หญิง งานของพวกเขาหายากกว่ามาก ขนาดคาร์เตอร์ยังรู้เลยว่าเด็กสาวหน้าตาดีสามารถดึงดูดลูกค้าได้ แล้วพ่อค้าคนอื่นๆ จะไม่รู้ได้อย่างไร ต่อให้ดึงดูดลูกค้าไม่ได้ การได้มองเด็กสาวสวยๆ ทุกวันก็ทำให้เจริญหูเจริญตาอยู่ดี

ทว่าในจังหวะที่เด็กผู้ชายสองคนยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากพูดอะไร พวกเขาก็ถูกเด็กหนุ่มคนที่จดบันทึกข้อมูลได้อย่างสวยงามคนนั้นห้ามไว้เสียก่อน ซึ่งภาพเหตุการณ์นี้ ก็ถูกคาร์เตอร์ลอบสังเกตเห็นอย่างเงียบๆ

การกู้ยืมด้วยแรงงาน พูดให้ถึงที่สุดแล้วมันก็คือการกู้เงินนั่นแหละ หลังจากหักส่วนลดที่เขาสัญญาไว้ แล้วบวกดอกเบี้ยเข้าไป คาร์เตอร์ลองคำนวณดูแล้ว รถห้าคัน ตามทฤษฎีแล้วเขาสามารถขายได้ในราคาห้าพันหกร้อยกว่าดอลลาร์ ถือว่าได้กำไรมานิดหน่อย

แม้จะดูเหมือนไม่มีเงินสดไหลเข้ากระเป๋า แต่ก็ช่วยประหยัดเงินค่าจ้างที่ต้องจ่ายออกไปในอนาคตได้ มันก็เท่ากับเป็นผลกำไรเหมือนกันนั่นแหละ รถที่เหลืออีกสี่คัน คาร์เตอร์ก็ตั้งใจจะใช้วิธีเดียวกันนี้ขายให้กับเด็กนักเรียนเหล่านี้ ให้พวกเขามาทำงานใช้หนี้ค่ารถให้เขา

"เอาล่ะ เซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้ว คริส นายอยู่ก่อนนะ ฉันมีเรื่องจะถามนายหน่อย"

หลังจากเก็บสัญญาเงินกู้ที่เด็กๆ เซ็นเรียบร้อยแล้ว และเรียกพนักงานคนหนึ่งมาพาพวกเขาไปรับกุญแจรถ คาร์เตอร์ก็รั้งตัวเด็กหนุ่มที่มีผลงานโดดเด่นคนนั้นไว้

"เมื่อกี้ตอนที่เห็นฉันให้งานประจำกับเกลนด้าและเบ็ตตี้ ในใจนายรู้สึกไม่พอใจอะไรไหม หรือว่ามีความสงสัยและรู้สึกไม่ยุติธรรมอะไรหรือเปล่า"

"เอ่อ มันก็ต้องมีบ้างแหละครับ แต่ผมก็คิดว่างานพนักงานเสิร์ฟร้านอาหารมันเหมาะกับผู้หญิงมากกว่าจริงๆ"

คริสถูกถามจนรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย หลังจากยอมรับตามตรงว่าเขารู้สึกไม่พอใจอยู่นิดหน่อย เขาก็ถามต่อว่า

"คุณแบล็ก มีเรื่องอะไรจะให้ผมทำอีกเหรอครับ"

"อืม ฉันเห็นท่าทีของนายตอนที่ห้ามแมคเคนซีกับเรย์มอนด์เมื่อกี้นี้แล้ว ดูออกเลยนะว่าก่อนหน้านี้นายคงมีอิทธิพลในโรงเรียนพอตัวเลยใช่ไหม พอนายเอ่ยปาก พวกเขาก็หุบปากกันหมดเลย"

คาร์เตอร์หัวเราะเบาๆ โดยไม่ได้ถือสากับอารมณ์เล็กๆ น้อยๆ ของคริส ในทางกลับกัน เขากลับรู้สึกชื่นชมในความตรงไปตรงมาของหมอนี่ด้วยซ้ำ ไม่พอใจก็คือไม่พอใจ มีอะไรก็พูดออกมาตรงๆ คนแบบนี้ใช้งานแล้วสบายใจดี

"ฉันอยากจะใช้อิทธิพลหรือความน่าเชื่อถือของนายหน่อย เห็นรถสี่คันที่เหลือตรงนั้นไหม ราคาคันละ 1,000 ดอลลาร์ ถ้ากู้ยืมก็ 1,100 ดอลลาร์ ฉันเหมาให้นายทั้งหมด นายจะเอาไปขายเท่าไหร่ฉันไม่สน ไม่ต้องเอาเงินมาให้ฉันก่อน นายเอาไปขายให้เพื่อนๆ ได้เลย จะใช้วิธีกู้ยืมด้วยแรงงานเหมือนพวกนายก็ได้ แต่ฉันต้องการแค่ผู้ชายนะ เข้าใจไหม"

"อ้อ ใช่แล้ว มีอีกหนึ่งเงื่อนไข ต้องขายให้หมดภายในสามวัน! มั่นใจที่จะรับภารกิจนี้ไหม"

"มีครับ! คุณแบล็ก คุณบอกว่าไม่สนว่าผมจะขายเท่าไหร่ ถ้างั้นส่วนต่างตรงกลางล่ะครับ..."

รถสี่คันถือว่าไม่เยอะ แถมราคาก็ยังดีอีกด้วย คริสแทบจะไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธเลย และดูเหมือนเขาจะตระหนักได้ว่า คาร์เตอร์จงใจทดสอบเขาอยู่

ถึงจะไม่รู้ว่าทำไม แต่ถ้าเขาผ่านการทดสอบได้ มันก็ต้องมีผลดีตามมาอยู่แล้ว ส่วนต่างของราคารถตรงนี้ ไม่ใช่ผลประโยชน์ที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดหรอกหรือ?

"ส่วนต่างราคาฉันจะไม่บอกพวกเขา นายแค่มาบอกยอดเงินให้ฉันรู้ล่วงหน้า ในสัญญาฉันจะกรอกยอดเงินตามที่นายบอกฉัน ส่วนต่างฉันจะจ่ายคืนให้นายทีหลังแบบลับๆ เอง!"