บทที่ 58 สิทธิ์แฟรนไชส์ระดับภูมิภาคของเคเอฟซี

"สืบเรื่องบริษัทรับเหมาก่อสร้างมาเรียบร้อยแล้ว ค่าเดินท่อระยะทางยี่สิบกิโลเมตร ค่าเช่าเครื่องจักรอย่างเช่นรถแม็คโคร แล้วก็ค่าแรงคนงานรวมกันแล้ว บริษัทที่เสนอราคาต่ำที่สุดยังต้องใช้เงินถึงแปดหมื่นดอลลาร์"

เวลาผ่านไปอีกสองวันอย่างรวดเร็ว จนใกล้จะเปิดเทอมแล้ว โชคดีที่วันนี้ข่าวคราวจากทุกฝ่ายส่งมาจนครบ การโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินก็เสร็จสิ้นไปเมื่อวานนี้ ตอนนี้ถนนทางหลวงหมายเลข 23 ในเขตเมืองดักลาสทั้งหมด นอกเหนือจากส่วนที่ตัดผ่านตัวเมืองแล้ว พื้นที่ส่วนใหญ่ล้วนตกมาอยู่ในมือของคาร์เตอร์

"เรื่องคนงานพวกเราสามารถหาแรงงานชายฉกรรจ์มาได้เองเจ็ดคน น่าจะช่วยประหยัดไปได้ส่วนหนึ่งใช่ไหม"

"น่าจะได้นะ ฉันไปดูที่บริษัทนั้นมาแล้ว ขนาดไม่ใหญ่มาก สำหรับงานนี้ต่อให้ต้องกำไรน้อยลงหน่อย พวกเขาก็คงไม่อยากเสียมันไปหรอก แต่ความสามารถของบริษัทเล็กๆ แบบนี้ ฉันค่อนข้างเป็นห่วงเรื่องคุณภาพงานก่อสร้างอยู่เหมือนกัน เพราะยังไงพวกเราก็ตั้งใจจะไปเปิดร้านริมทางหลวง ถึงตอนนั้นถ้าเกิดปัญหาขึ้นมา การบำรุงรักษาหรือซ่อมแซมคงจะยุ่งยากน่าดู"

"ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรหรอก ถ้าต้องใช้รถแม็คโครก็แปลว่าต้องเดินท่อใต้ดิน เลือกใช้วัสดุให้ดีหน่อย ฝังไว้ใต้ดิน ก็ไม่น่าจะมีปัญหาใหญ่โตอะไร"

คาร์เตอร์ขมวดคิ้วใช้ความคิด เขารู้สึกว่าตอนนี้การประหยัดเงินเป็นเรื่องสำคัญที่สุด

การลงทุนครั้งนี้เรียกได้ว่าไปแตะต้องเงินเก็บก้นหีบของตระกูลแบล็กแล้ว ถึงแม้ธนาคารแบล็กจะตกทอดมาถึงเขา แต่ก็อย่าลืมว่าในยุโรปและอเมริกาไม่ได้นิยมระบบลูกชายคนโตสืบทอดมรดก ตามทฤษฎีแล้ว ผู้หญิงอย่างเจนนี่ แอนนา และเมลิส ล้วนมีสิทธิ์ในมรดกทั้งสิ้น

การที่เขาสามารถสืบทอดทรัพย์สินของตระกูลแบล็กมาได้อย่างครบถ้วนสมบูรณ์ ก็เป็นเพราะพวกเธอกลัวที่จะต้องรับผิดชอบ เลยโยนภาระนี้มาให้เขาเท่านั้นเอง ในขณะที่สืบทอดธนาคารแบล็ก เขาก็ต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในครอบครัวไปด้วย

ตอนนี้แอนนาออกไปทำงานแล้ว สถานการณ์จึงดีขึ้นมาหน่อย แต่เจนนี่กับเมลิสสองคนนี้ไม่ได้ทำงานทำการอะไรเลย แถมยังเคยชินกับการใช้ชีวิตสุขสบาย ในแต่ละเดือนมีค่าใช้จ่ายพื้นฐานขั้นต่ำก็ประมาณห้าร้อยดอลลาร์แล้ว นี่ยังไม่รวมค่าใช้จ่ายจิปาถะอย่างการซื้อเสื้อผ้า เครื่องสำอาง และอื่นๆ อีกนะ

เงินที่กู้ยืมมา หลังจากโอนหนี้มาเป็นชื่อตัวเอง เขาก็โยนเข้ากองทุนไปหมดแล้ว ตอนนี้จึงพึ่งพาไม่ได้เลย ส่วนทางฝั่งธนาคารแบล็ก หลังจากเตรียมการลดขนาดการปล่อยสินเชื่อลง ความสามารถในการทำกำไรก็น่าเป็นห่วงเช่นกัน

ดังนั้นในตอนนี้ เงินที่ประหยัดได้ก็ต้องประหยัด อย่างน้อยก็ต้องเผื่อเงินไว้เป็นค่าใช้จ่ายสำหรับพนักงานในช่วงแรกที่เปิดร้านอาหาร ซึ่งก็คือช่วงที่ยังขาดทุนอยู่ รวมถึงค่าใช้จ่ายในครอบครัวด้วยไม่ใช่หรือ การซื้อแฟรนไชส์เคเอฟซียังต้องจ่ายค่าแฟรนไชส์ ค่าจัดซื้ออุปกรณ์ และอื่นๆ อีกตั้งมากมาย...

"ที่นายพูดก็ถูก งั้นฉันจะไปอีกรอบ ไปหาพวกเขาเพื่อเซ็นสัญญาเลยก็แล้วกัน"

กู๊ดแมนที่รู้สถานการณ์ของคาร์เตอร์ดีพยักหน้าและไม่ได้คัดค้านอะไร หลังจากได้รับการยืนยันจากปากของคาร์เตอร์แล้ว เขาก็หันหลังเดินออกจากห้องทำงานไป ส่วนคาร์เตอร์ก็หยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมา

"เฮ้ คาร์เตอร์ นายยุ่งเสร็จแล้วเหรอ ร้านไก่ทอดเคนตักกี้ที่นายพูดถึงน่ะ ฉันหาเจอแล้วนะ ตอนนี้พวกเขาเป็นแบรนด์ภายใต้การบริหารของบริษัทชื่อคอนไทโกลบอลแคเทอริ่งในเครือเป๊ปซี่กรุ๊ป ทำไมจู่ๆ ถึงรีบร้อนอยากรู้ข้อมูลของพวกเขาขนาดนี้ล่ะ"

"เฮ้อ ก็เพราะสภาพแวดล้อมในตอนนี้น่ะสิ ก่อนหน้านี้พ่อฉันปล่อยกู้ไปเยอะมาก ตอนนี้เงินหลายก้อนก็ทวงคืนไม่ได้ ฉันเลยทำได้แค่ยึดที่ดินกลับมา หวังว่าจะพัฒนาพื้นที่พวกนี้ให้มีมูลค่าเชิงพาณิชย์เพื่อดึงเงินทุนกลับมาได้บ้าง บอกตามตรงนะจูเลียน ถ้าครั้งนี้ล้มเหลว ฉันเจอปัญหาใหญ่แน่ ตอนนี้ยอดเงินฝากกับเงินกู้ของธนาคารยังมีช่องว่างขาดดุลอยู่อีกตั้งล้านกว่าดอลลาร์"

คาร์เตอร์ยิ้มขื่นพลางบ่นถึงสถานการณ์ปัจจุบันของตัวเองให้จูเลียนฟัง สถานการณ์แบบนี้คล้ายกับเมื่อก่อนมาก ความกดดันของตัวเอง เมื่ออยู่ต่อหน้ากู๊ดแมนหรือคริส เขาไม่สามารถแสดงออกมาให้เห็นได้เลย

มีเพียงจูเลียนที่อยู่ไกลถึงนิวยอร์กเท่านั้น ที่เขาสามารถระบายความกังวลและความไม่สบายใจให้ฟังได้โดยไม่เกิดผลกระทบอะไรมากนัก มันจะไม่ส่งผลต่อกำลังใจของคนฝั่งเขา

"อีกแค่เดือนสองเดือนก็จะถึงวันขอบคุณพระเจ้าแล้ว ต่อด้วยวันคริสต์มาส ถึงตอนนั้นความต้องการถอนเงินจะต้องเพิ่มขึ้นมากแน่ๆ ถ้าผ่านช่วงเวลานี้ไปได้ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร แต่พอถึงปีหน้า..."

"ฮ่าๆๆ ฉันเข้าใจ แต่ว่านายไม่ต้องกังวลไปหรอก ช่วงนี้สถานการณ์ของกองทุนควอนตัมดีมาก ไม่สิ ไม่ใช่แค่ดีมาก แต่ดีเยี่ยมไปเลยล่ะ ไม่รู้ว่าโรเจอร์สหรือโซรอสได้โทรหานายบ้างไหม ตอนนี้พวกเขาเพิ่งจะปิดกองทุนไปได้ไม่ถึงเดือน กำไรก็พุ่งเกิน 8 เปอร์เซ็นต์ไปแล้ว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ปีนี้มีหวังทะลุผลตอบแทน 30 เปอร์เซ็นต์แน่ พอถึงปีหน้า ถ้าธนาคารมีปัญหาจริงๆ ก็ยังสามารถถอนเงินออกมาใช้แก้ขัดได้นี่นา"

หลังจากจูเลียนแจ้งข่าวดีจบ เขาก็เอ่ยเตือนอีกว่า

"แต่เรื่องนี้นายก็ต้องให้ความสำคัญด้วยนะ คาร์เตอร์ การเอาเงินจำนวนมากไปลงทุนในกองทุน โดยไม่เหลือเงินสดสำรองไว้ในมือเลย วันหลังจะทำแบบนี้ไม่ได้แล้วนะ!"

"ฉันรู้แล้ว ใครจะไปคิดล่ะว่าอัตราหนี้เสียจะพุ่งปรี๊ดขึ้นมาขนาดนี้ เฮ้อ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ขอบใจนะที่เตือน จูเลียน นายมีช่องทางติดต่อบริษัทคอนไทนั่นไหม ฉันต้องติดต่อไปคุยเรื่องแฟรนไชส์หน่อย... ชื่อนี้ฟังดูเหมือนพวกขายประกันเลย นายแน่ใจนะว่าหาไม่ผิด"

คาร์เตอร์หมดเรี่ยวแรงจะบ่นกับชื่อนี้ ในโลกอนาคตเหมือนจะมีบริษัทประกันชีวิตชื่อไท่คังอยู่ด้วยนี่นา แต่ที่น่าเศร้ากว่าก็คือสภาพแวดล้อมโดยรวมที่เลวร้าย ดูผิวเผิน ความน่าอึดอัดของเขาในตอนนี้เกิดจากการโยนเงินก้อนใหญ่ลงไปในกองทุนปิดจนทำให้ไม่มีเงินสดหมุนเวียนในมือ

แต่อย่าลืมนะว่าเงินก้อนนั้นเป็นเงินที่กู้ยืมมาตั้งแต่แรก ถ้าไม่เอาไปลงทุนในกองทุนเพื่อทำกำไร พอถึงกำหนดชำระหนี้ก็จบเห่อยู่ดี แล้วถ้าไม่กู้ยืมล่ะ ถ้าไม่กู้เงิน เกรงว่าตอนนี้คงต้านทานไม่ไหวแล้ว หนี้เสียแต่ละก้อนที่รวมกัน ยอดรวมมันไม่ใช่ตัวเลขน้อยๆ เลย ถ้าไม่มีช่องทางทำกำไรเพิ่มเติม จะยื้อมาจนถึงวันนี้ได้หรือเปล่าก็พูดยาก ต่อให้ยื้อได้ คุณภาพชีวิตก็ต้องตกต่ำลงอย่างหนักแน่นอน

"ถ้าผู้ก่อตั้งของพวกเขาคือผู้พันแซนเดอร์ส ฉันก็คิดว่าคงไม่ผิดหรอก เดี๋ยวนะ ฉันขอหาเบอร์โทรศัพท์แป๊บ... นายจดไว้นะ..."

ยศผู้พันของฮาร์แลนด์ แซนเดอร์สนั้นเป็นยศผู้พันจริงๆ ของกองกำลังพิทักษ์มาตุภูมิรัฐเคนทักกีเชียวนะ สมาชิกกองกำลังพิทักษ์มาตุภูมิส่วนใหญ่ก็เป็นเหมือนการทำงานนอกเวลา คล้ายๆ กับกองหนุนในประเทศนั่นแหละ ดังนั้นตำแหน่งผู้พันของแซนเดอร์สจึงคล้ายกับผู้พันกองหนุน แต่ในความเป็นจริงก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไร เป็นได้แค่ยศกิตติมศักดิ์ คล้ายกับท่านเซอร์ของอังกฤษ... ขอแค่คาร์เตอร์อยากทำ ตอนนี้เขาก็สามารถหายศร้อยโทหรือร้อยตรีมาประดับบารมีให้ตัวเองได้เหมือนกัน... แต่ว่าตอนนี้เคเอฟซีไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเขาแล้ว กรรมสิทธิ์ของแบรนด์ถูกเปลี่ยนมือหลายครั้งจนไปอยู่ภายใต้เครือเป๊ปซี่แล้ว

หลังจากหยิบกระดาษกับปากกามาจดเบอร์โทรศัพท์ที่จูเลียนบอก ทั้งสองก็คุยกันเรื่องข้อมูลของบริษัทคอนไทอีกสักพัก จากนั้นคาร์เตอร์ก็กดโทรศัพท์ติดต่อไปทันทีโดยไม่หยุดพัก

"ฮัลโหล สวัสดีครับ ใช่บริษัทจัดการร้านอาหารคอนไทไหมครับ ผมอยากจะเปิดร้านแฟรนไชส์ไก่ทอดเคนตักกี้ในรัฐจอร์เจีย ไม่ทราบว่าต้องมีเงื่อนไขอะไรบ้างครับ"

คาร์เตอร์พูดจุดประสงค์ออกไปตรงๆ พลางเปิดดูข้อมูลที่จดไว้บนโต๊ะ

"เอ๊ะ ซื้อแฟรนไชส์ไก่ทอดเคนตักกี้เหรอคะ ไม่ทราบว่าคุณผู้ชายชื่ออะไรคะ แล้วตอนนี้คุณมีร้านอาหารเป็นของตัวเองแล้วหรือยังคะ"

"ผมชื่อคาร์เตอร์ แบล็กครับ ถูกต้องครับ ผมอยากซื้อแฟรนไชส์ร้านไก่ทอดเคนตักกี้ ตอนนี้ผมมีร้านอาหารที่ยังไม่ได้เปิดให้บริการ หรือพูดให้ถูกก็คือ เป็นร้านอาหารที่กำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้างครับ"

เคเอฟซีในยุคนี้ต่างจากอนาคต ร้านแฟรนไชส์ส่วนใหญ่มักจะเป็นร้านอาหารที่มีความพร้อมอยู่แล้ว การซื้อแฟรนไชส์เคเอฟซีก็เพียงเพื่อให้ได้มาซึ่งสิทธิ์แฟรนไชส์ รวมถึงสูตรการทำไก่ทอดและการจัดหาวัตถุดิบเท่านั้น

แตกต่างจากในอนาคตที่ทางเคเอฟซีจะเป็นผู้ออกหน้าจัดการเรื่องการเลือกทำเลและการตกแต่งร้านทั้งหมด พูดง่ายๆ ก็คือ สไตล์การตกแต่งร้านเคเอฟซีกำแพงแดงกระเบื้องน้ำตาลที่เห็นได้ทั่วไปในยุคหลัง ยังไม่มีปรากฏในยุคนี้นั่นเอง

"โอเคค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ แต่ในรัฐจอร์เจีย ตอนนี้เรายังไม่มีผู้รับสิทธิ์แฟรนไชส์เลยนะคะ คุณแน่ใจนะคะว่าจะซื้อแฟรนไชส์ สะดวกบอกไหมคะว่าตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน สามารถเดินทางมาคุยเรื่องนี้ด้วยตัวเองที่นิวยอร์กได้ไหมคะ เพราะนอกจากการซื้อแฟรนไชส์แล้ว เรายังมีช่องทางให้ยื่นขอสิทธิ์แฟรนไชส์ระดับภูมิภาคอีกด้วยค่ะ"

พนักงานลูกค้าสัมพันธ์สาวของบริษัทคอนไทพูดด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นสุดๆ

"ถ้าคุณมีความเชื่อมั่นในไก่ทอดเคนตักกี้ของเรา ฉันก็รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่จะขอเชิญคุณมาเยี่ยมชมบริษัทและโรงงานแปรรูปวัตถุดิบของเรา เพื่อให้คุณมีความเข้าใจอย่างชัดเจนยิ่งขึ้นเกี่ยวกับการลงทุนในอนาคตของคุณ และขอแนะนำอย่างจริงใจให้คุณยื่นขอสิทธิ์แฟรนไชส์ระดับภูมิภาคสำหรับรัฐจอร์เจียโดยตรงเลยค่ะ ตอนนี้ยังไม่มีใครแข่งขันแย่งชิงสิทธิ์นี้กับคุณนะคะ นี่ถือเป็นโอกาสที่หาได้ยากมากๆ เลยค่ะ!"