บทที่ 59 สิทธิ์แฟรนไชส์ระดับภูมิภาค

"สิทธิ์แฟรนไชส์ระดับภูมิภาค? นี่มันหลักเกณฑ์อะไรกัน ต้องจ่ายอะไรบ้าง ลองว่ามาสิ?"

สิทธิ์แฟรนไชส์ระดับภูมิภาคอะไรนั่น คาร์เตอร์ฟังผ่านๆ ก็พอ เขาไม่ได้สนใจอะไรมันนัก แต่ในเมื่ออีกฝ่ายพูดถึงแล้ว การรู้ไว้บ้างก็ไม่มีเสียหายอะไร

"ได้ค่ะ คุณแบล็ก หลังจากได้รับสิทธิ์แฟรนไชส์ระดับภูมิภาคแล้ว คุณจะเป็นผู้ใช้งานแบรนด์เคเอฟซีแต่เพียงผู้เดียวในรัฐจอร์เจีย ก่อนสิ้นสุดระยะเวลาอนุญาต การบริหารจัดการร้านแฟรนไชส์ทั้งหมดในพื้นที่นี้ รวมถึงสิทธิ์การใช้แบรนด์ จะต้องผ่านการอนุมัติจากคุณ ค่าธรรมเนียมแฟรนไชส์ที่เกี่ยวข้อง รวมถึงค่าใช้จ่ายอื่นๆ ที่รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียงค่าคำแนะนำทางเทคนิค ค่าช่วยบริหารจัดการ และอื่นๆ จะต้องชำระให้กับคุณ คุณเพียงแค่ต้องแจ้งรายละเอียดมาทางบริษัทของเรา แล้วกำหนดค่าธรรมเนียมไม่ให้เกินขอบเขตที่บริษัทเรากำหนดไว้ก็พอค่ะ"

"ในทางกลับกัน คุณก็จำเป็นต้องสร้างศูนย์กระจายวัตถุดิบขึ้นภายในรัฐจอร์เจียภายในสามปี และพัฒนาสาขาของเคเอฟซีให้ได้อย่างน้อยห้าแห่งภายในห้าปี นอกจากนี้ ศูนย์กระจายวัตถุดิบยังสามารถใช้วิธีการเช่าสถานที่ได้ สำหรับผู้ยื่นขอสิทธิ์รายแรก คุณจ่ายเพียงหนึ่งแสนดอลลาร์ก็จะได้สิทธิ์แฟรนไชส์ระดับภูมิภาคไปครองนานถึงสิบปี นี่เป็นข้อเสนอที่คุ้มค่ามากค่ะ คุณคะ ดิฉันขอแนะนำอย่างยิ่งให้คุณ..."

ให้ตายสิ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเคเอฟซีถึงขยายสาขาได้รวดเร็วนัก!

พอฟังถึงตรงนี้ คาร์เตอร์ก็เข้าใจช่องทางทำกำไรทันที การซื้อแฟรนไชส์เคเอฟซีในตอนนี้ก็คล้ายกับในอนาคต คือต้องเสียค่าธรรมเนียมแรกเข้าครั้งเดียว หรือที่เรียกว่าค่าธรรมเนียมแฟรนไชส์ ตามข้อมูลที่เปิดเผยออกมา เงินก้อนนี้อยู่ที่ประมาณหนึ่งหมื่นสามพันดอลลาร์ สำหรับสิทธิ์การใช้งานนานสิบปี

แต่ถ้าได้สิทธิ์แฟรนไชส์ระดับภูมิภาค ต่อไปหากมีใครในรัฐจอร์เจียอยากจะเปิดเคเอฟซี เงินก้อนนี้ก็จะเข้ากระเป๋าเขาโดยตรง และหลังจากตกลงแฟรนไชส์เสร็จ ก็ต้องมีการดูแลเรื่องวิธีการทำอาหาร การบริหารร้าน ซึ่งก็ต้องมีคนไปคอยให้คำแนะนำ

ถึงตอนนั้นคาร์เตอร์ก็สามารถส่งพนักงานร้านที่ผ่านการฝึกฝนจนเชี่ยวชาญไปคอยให้คำแนะนำและเก็บค่าธรรมเนียมเพิ่มได้ ช่องทางทำกำไรถือว่าน่าสนใจมาก แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ต้องรับความเสี่ยงเองทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องศูนย์กระจายวัตถุดิบหรือการขยายสาขา

ถ้าบริหารไม่ดีก็ไม่ต้องพูดถึง เจ๊งไม่เป็นท่าแน่นอน แต่ถ้าทำได้ดี แม้จะดูเหมือนทางบริษัทหลักจะเสียเปรียบเพราะโดนคนกลางอย่างคาร์เตอร์กอบโกยกำไรไป แต่ตราบใดที่พวกเขายังถือสิทธิ์ความเป็นเจ้าของแบรนด์อยู่ พวกเขาก็ไม่กลัวหรอก เพราะหลังจากสิบปีที่ทุ่มเททำผลงานจนประสบความสำเร็จ พอถึงตอนนั้นแค่พวกเขาเรียกเพิ่มค่าธรรมเนียมใบอนุญาต คุณจะทำยังไง?

ถ้าไม่จ่าย คุณก็เหนื่อยเปล่าฟรีตลอดสิบปี พวกเขาอาจจะจ่ายเงินเพิ่มอีกนิดเพื่อยึดศูนย์กระจายวัตถุดิบกลับไป หรือแค่ลงมาทำเองก็สามารถกอบโกยผลประโยชน์จากตลาดที่เขาทำจนสุกงอมและมีระบบโลจิสติกส์ที่สมบูรณ์แล้วไปได้ทันที

"ไม่เอาดีกว่า ผมขอแค่เปิดสาขาอิสระสักแห่งก็พอ อีกอย่างผมต้องการคนระดับผู้จัดการมาช่วยแนะนำสักสองสามเดือน พอจะได้ไหมครับ?"

"ได้ค่ะ แต่เนื่องจากรัฐจอร์เจียเรายังไม่มีระบบการจัดส่งวัตถุดิบรองรับ ดังนั้นหลังจากคุณจัดซื้อวัตถุดิบแล้ว ต้นทุนในการขนส่งอาจจะสูงขึ้นพอสมควร คุณจะไม่พิจารณาอีกสักหน่อยจริงๆ เหรอคะ?"

น้ำเสียงของพนักงานลูกค้าสัมพันธ์ดูเสียดายเล็กน้อย แต่ก็ยังพยายามโน้มน้าวต่อ ในสายตาของเธอ การที่คาร์เตอร์รับสิทธิ์แฟรนไชส์ระดับภูมิภาคในตอนนี้เป็นโอกาสที่เหมาะสมจริงๆ และยังเป็นประโยชน์ต่อทั้งสองฝ่ายด้วย

"ไม่พิจารณาแล้วครับ หรือจะพูดให้ถูกคือ คุณต้องให้ผมได้บริหารร้านสักแห่งก่อน ให้เห็นว่าเคเอฟซีเป็นที่นิยมในจอร์เจียจริงๆ ผมถึงจะกล้าทุ่มสุดตัวไงครับ จะให้ผมตัดสินใจเพราะแค่รู้สึกว่าอร่อยคนเดียวไม่ได้หรอก จริงไหมล่ะ?"

คาร์เตอร์ยิ้มและส่ายหน้า เคเอฟซีในอเมริกาถูกวางตำแหน่งเป็นร้านฟาสต์ฟู้ดราคาประหยัดมาโดยตลอด เน้นกำไรน้อยแต่ขายปริมาณมาก อัตรากำไรขั้นต้นไม่ได้สูงนัก สำหรับคนที่เล่นการเงิน หรือคนที่เคยลิ้มรสกำไรจากตลาดหุ้นอย่างคาร์เตอร์แล้ว ธุรกิจนี้ถือว่าไม่ดึงดูดใจเลยจริงๆ

หากไม่ใช่เพราะลูกหนี้มีปัญหาและเขาต้องการเอาทุนคืนจนต้องยอมดิ้นรนเปิดร้านเคเอฟซีเพื่อดึงลูกค้า คาร์เตอร์ก็ไม่มีความสนใจจะบริหารร้านเคเอฟซีเลยแม้แต่นิดเดียว การมองเห็นอนาคตของมัน ไม่ได้หมายความว่าต้องไปเป็นแฟรนไชส์ซีสักหน่อย! ซื้อหุ้นบริษัทไม่ดีกว่าหรือไง?

"อืม คุณพูดถูกค่ะ เป็นความใจร้อนของฉันเอง งั้นช่วยฝากเบอร์โทรศัพท์ไว้ด้วยนะคะ เราจะรีบส่งรายละเอียดแฟรนไชส์และเอกสารสัญญาไปให้โดยเร็วที่สุดค่ะ!"

"ได้ครับ เบอร์คือ..."

ไม่นานนัก เครื่องแฟกซ์ในห้องทำงานก็ส่งเสียงดังขึ้น จากนั้นเอกสารทีละแผ่นก็ถูกพิมพ์ออกมา คาร์เตอร์อ่านทีละแผ่นแล้วตรวจสอบกับข้อมูลที่จูเลียนรวบรวมมา เมื่อยืนยันว่าไม่มีปัญหาอะไร ก็เซ็นชื่อ ส่งแฟกซ์สัญญาฉบับลงนามกลับไป พร้อมโอนเงินค่าแฟรนไชส์และค่าอุปกรณ์ไปยังบัญชีที่กำหนด

สองวันต่อมา บริษัทก็ได้รับสัญญาและเงินเรียบร้อยแล้ว จึงโทรกลับมาแจ้งคาร์เตอร์ว่า พวกเขาจะรีบดึงตัวผู้จัดการสาขาที่มีความเหมาะสมคนหนึ่งมาช่วยดูแลการสร้างร้าน และให้ผู้จัดการคนนั้นนำสัญญาฉบับจริงมาให้ในวันที่เดินทางมาถึง เป็นอันว่าเรื่องนี้จบลงเพียงเท่านี้

สิ่งที่เหลือก็แค่รอให้งานก่อสร้างเสร็จ วางระบบท่อน้ำและสายไฟ สร้างตัวอาคาร ตกแต่งภายใน และนำอุปกรณ์เข้ามาติดตั้ง ร้านอาหารก็เปิดให้บริการได้ แต่การจัดการทั้งหมดนี้อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาถึงสองเดือน

ในตอนนี้เงินเกือบหนึ่งแสนดอลลาร์ได้จ่ายออกไปเรียบร้อยแล้ว ค่าเดินท่อเจ็ดหมื่นกว่า ค่าแฟรนไชส์และอุปกรณ์อีกสองหมื่นกว่า ถึงเวลาสร้างร้าน ตกแต่งภายใน รวมถึงการจัดซื้อวัตถุดิบและค่าจ้างพนักงานอีก...

"เอาเถอะ ครั้งนี้ไม่มีเงินจริงๆ แล้วล่ะ"

เงินที่กู้มาและเงินของตระกูลแบล็กที่มีอยู่เดิมใช้ไปเกือบหมดแล้ว และเวลาก็มาถึงช่วงเปิดเทอมพอดี คาร์เตอร์ที่ไม่มีเงินติดตัวทำได้เพียงสะพายกระเป๋าหนังสืออย่างว่าง่ายแล้วมุ่งหน้าสู่โรงเรียน

คาร์เตอร์จอดรถมัสแตงที่ลานจอดรถเหมือนเช่นเคย แล้วสะพายกระเป๋าเดินขึ้นตึกเรียน เดือนกันยายนมาถึงอีกครั้ง เป็นช่วงเวลาที่นักเรียนรุ่นใหม่ๆ เดินทางเข้ามาในรั้วโรงเรียน ทำให้มีใบหน้าแปลกตาเพิ่มขึ้นมามากมาย

แต่พอเดินไปได้สักพัก คาร์เตอร์ก็รู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ ดูเหมือนว่าไม่ว่าจะเป็นนักเรียนรุ่นพี่หรือรุ่นน้อง ต่างก็พากันซุบซิบและชี้ชวนกันมองมาที่เขา พร้อมกับวิพากษ์วิจารณ์อะไรบางอย่างด้วยเสียงที่แผ่วเบา

แม้จะไม่มีใครเข้ามาวุ่นวายกับเขา แต่การที่ถูกมองราวกับเป็นสัตว์แปลกในสวนสัตว์แบบนี้ก็ทำเอาคาร์เตอร์รู้สึกกระอักกระอ่วนใจไม่น้อย

"ประสาทหรือไง!"

คาร์เตอร์พึมพำเบาๆ ก่อนจะรีบเดินเข้าห้องเรียน โรงเรียนมัธยมในอเมริกามีจุดที่ต่างจากมัธยมในจีนตรงที่เริ่มมีการเปลี่ยนห้องเรียนตามวิชาที่สอน

ห้องเรียนไม่ได้เป็นห้องประจำของแต่ละชั้นปี แต่เป็นการเปลี่ยนห้องตามวิชาที่เรียน ดังนั้นต่อให้เดินเข้าห้องเรียนไปแล้ว คาร์เตอร์ก็ยังสัมผัสได้ถึงสายตาแปลกๆ ที่จับจ้องมาที่ตัวเขา

"คาร์เตอร์ ได้ยินมาว่าปิดเทอมนายไปเที่ยวรอบอเมริกาด้วยตัวเองมาด้วยเหรอ นายเคยไปนิวยอร์กไหม? ฉันขอนั่งตรงนี้ได้หรือเปล่า?"

ในขณะที่คาร์เตอร์รู้สึกเหมือนนั่งอยู่บนกองหนาม เด็กสาวคนหนึ่งก็เดินเข้ามานั่งข้างๆ เขา

"เธอ..."

"ไฮ ฉันชื่อออลก้า ออลก้า โฮเดอร์ เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นห้องเดียวกัน นายคงไม่รู้สินะ"

เด็กสาวกะพริบตาและแนะนำตัวอย่างมั่นใจ เธออ่านใจคาร์เตอร์ออกว่าเขาอยากจะพูดอะไร

"เอ่อ... ไม่เลย ไม่เลย... นิวยอร์กเคยไปมาแล้ว..."

คาร์เตอร์รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย การรู้จักกันมาหนึ่งปีแต่ไม่รู้ชื่อเพื่อนร่วมชั้น สำหรับคาร์เตอร์ที่มีความคิดแบบคนจีนถือเป็นเรื่องที่เสียมารยาทมาก แต่เขาหารู้ไม่ว่าในอเมริกาเรื่องนี้เป็นเรื่องปกติ

หากว่าปิดเทอมนี้เขาไม่ได้สร้างเรื่องขับรถเที่ยวรอบอเมริกาจนเป็นที่ฮือฮาไปทั่วเมืองล่ะก็ ออลก้าคนนี้ก็คงไม่รู้จักเขาเช่นกัน มากที่สุดก็แค่คุ้นหน้าคุ้นตา

"ไฮ คาร์เตอร์! แล้วนายเคยไปลอสแอนเจลิสไหม? เจอพวกดาราบ้างหรือเปล่า? อ้อ จริงสิ ฉันชื่อเอเลน่า อยู่ห้องหนึ่งนะ"

จบบท