บทที่ 60 การสนับสนุนของโรงเรียน

"อะแฮ่ม เข้าเรียนได้แล้ว! นักเรียนเงียบๆ หน่อย คนที่คุยกันอยู่ตรงนั้นน่ะ คาร์เตอร์ใช่ไหม? ได้ยินมาว่าเธอ..."

ตอนนี้คาร์เตอร์ถ้ารู้ตัวว่าตัวเองกลายเป็นตำนานบทใหม่ของโรงเรียนเอลมอนด์ไปแล้ว เขาคงอยากจะเอาหัวโขกเต้าหู้ตายไปซะจริงๆ!

ปล่อยให้เพื่อนร่วมชั้นรุมล้อมยังไม่พอ แม้แต่ครูหลายคนก็ยังรู้เรื่องของเขา โดยเฉพาะครูวิชาภูมิศาสตร์ที่ชวนเขาคุยเรื่องทริปท่องเที่ยวกลางห้องเรียน ให้เขาเล่าประสบการณ์เห็นจริงเกี่ยวกับหุบเขาน้ำแข็งในมอนแทนา หรือแกรนด์แคนยอนในโคโลราโดให้เพื่อนๆ ฟัง

คาร์เตอร์จอมจืดจางหายไปแล้ว ตอนนี้คาร์เตอร์จะนั่งลงที่ไหนก็จะมีสาวๆ เข้ามาหา จะออกไปไหนก็จะมีพวกหนุ่มๆ มองเขาด้วยความอิจฉาริษยา

ประสบการณ์แบบนี้ ถ้าหากเปลี่ยนเป็นเจ้าของร่างเดิมอย่างคาร์เตอร์คนก่อนคงจะตื่นเต้นจนตัวลอยไปแล้ว แต่สำหรับคาร์เตอร์คนปัจจุบัน มันกลับเป็นเรื่องยุ่งยากเล็กน้อย...

"คาร์เตอร์ นายจะไปกินข้าวหรือเปล่า นี่โยเกิร์ตที่ฉันซื้อมาให้..."

"ขอบใจ แต่ฉันไม่ดื่มนม!"

คาร์เตอร์ปฏิเสธสาวน้อยคนที่สี่ที่เข้ามาเอาใจด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะเดินเข้าโรงอาหารด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองเล็กน้อย การที่มีสาวๆ เข้ามาหาเองมันก็อดรู้สึกดีใจลึกๆ ไม่ได้หรอก ถ้าใครบอกว่าไม่รู้สึกอะไรเลยนั่นก็โกหกทั้งเพ

ที่คาร์เตอร์หงุดหงิดก็คือ พวกเธอก็เข้ามาเอาใจนะ แต่เขากลับไม่ถูกตาต้องใจเลยสักคน สัดส่วนของสาวสวยในกลุ่มคนนั้นมันน้อยนัก พอคนน้อยก็เลยหายาก เมืองดักลาสเล็กแค่นี้ จำนวนคนก็น้อยนิด โอกาสเจอสาวสวยพอๆ กับถูกหวยเลย ยิ่งผ่านการเสพสื่อวิดีโอสั้นที่มีสาวสวยเกลื่อนตาในอนาคตมาแล้ว มาตรฐานความงามของคาร์เตอร์ก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้นไปอีก

เมื่อหมดความสนใจแล้ว พวกที่เข้ามาตอมเหมือนแมลงพวกนี้ก็เริ่มน่ารำคาญขึ้นมา...

"เอ๊ะ? นี่นับว่าเป็นความลำบากใจของหนุ่มหล่อหรือเปล่า?"

คาร์เตอร์เดินถือถาดอาหารไปนั่งที่ริมหน้าต่างในโรงอาหารแล้วยิ้มเยาะเย้ยตัวเองเบาๆ ชีวิตที่ผ่านมาไม่เคยได้รับสิทธิ์พิเศษแบบนี้ พอได้รับจริงๆ ก็ดันไม่พอใจอีก คาร์เตอร์กำลังนั่งทานมื้อเที่ยงอย่างช้าๆ ขณะนั้นเองในโรงอาหารก็เกิดเสียงอื้ออึงเบาๆ ดังขึ้น และเสียงนั้นดูเหมือนจะค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้เขามากขึ้นเรื่อยๆ

คาร์เตอร์เงยหน้ามองด้วยความสงสัย ก็เห็นสาวผมบลอนด์ผิวขาวสวยขายาวกำลังเดินตรงมาหาเขาช้าๆ

"สวัสดีคาร์เตอร์ ฉันขอนั่งตรงนี้ได้ไหม? ฉันคงไม่ต้องแนะนำตัวหรอกนะ?"

"ไม่ต้องอยู่แล้ว เชิญนั่งสิ!"

เมื่อเทียบกับสาวๆ คนก่อนหน้านี้ คนที่อยู่ตรงหน้าคาร์เตอร์คนนี้เรียกได้ว่าเป็นสาวสวยตัวจริง ลิโคริส เชพเพิร์ด ผู้ซึ่งดูเหมือนจะมีเชื้อสายสแกนดิเนเวีย เป็นดาวโรงเรียนที่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นเอกฉันท์ของโรงเรียนเอลมอนด์ ผิวพรรณขาวผ่องไร้ที่ติ ดวงตาลึกคมรับกับดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้น ราวกับเจ้าหญิงเอลฟ์ในนิทานที่หลุดออกมาสู่โลกมนุษย์

เธอไม่จำเป็นต้องแนะนำตัวจริงๆ ในความทรงจำของคาร์เตอร์ เจ้าของร่างเดิมเคยฝันเฟื่องถึงเทพธิดาสแกนดิเนเวียคนนี้อยู่บ่อยครั้ง แต่สิ่งที่ทำให้คาร์เตอร์ไม่เข้าใจคือ ในเมื่อเขาก็เป็นแค่เขาในตอนนี้ การจะดึงดูดสาวสวยระดับนี้ให้เข้ามาหาเองนั้น คิดยังไงก็ดูไม่สมจริง

เพราะในโรงเรียนที่เต็มไปด้วยฮอร์โมนพลุ่งพล่าน สถานะของเทพธิดาคือสิ่งที่มั่นคงที่สุด กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ในตอนนี้ระดับของคาร์เตอร์ในโรงเรียนยังเทียบไม่ได้กับสาวสวยที่อยู่ตรงหน้าเลย

"ได้ยินมาว่าปิดเทอมนายไปเที่ยวรอบอเมริกามา ไปมาทั่วทั้งฝั่งตะวันออกและตะวันตกเลยเหรอ?"

"ถูกต้อง มีธุระอะไรหรือเปล่า?"

คาร์เตอร์ไม่รู้สึกอะไรกับประโยคเปิดตัวที่ได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วนในวันนี้เลยแม้แต่น้อย เขามองว่ามันน่าเบื่อด้วยซ้ำ เพื่อเป็นการให้เกียรติคนสวย คาร์เตอร์จึงพูดเสริมขึ้นเล็กน้อย "เธอคงไม่ได้มาถามเรื่องสภาพความเป็นอยู่หรือการทำงานในนิวยอร์กหรือลอสแอนเจลิสหรอกนะ?"

"ไม่ใช่หรอก ถึงอีกปีเดียวฉันจะจบการศึกษา แต่เรื่องพวกนั้นก็เป็นเรื่องที่ค่อยคิดหลังจากจบไปแล้ว ที่ฉันมาหานาย ก็เพื่อจะมาขอสปอนเซอร์! การแข่งขันฟุตบอลและบาสเกตบอลประจำปีที่กำลังจะเริ่มขึ้น นายยินดีจะสนับสนุนทีมของโรงเรียนเราสักหน่อยไหม?"

ลิโคริสพันนิ้วเล่นกับปอยผมสีทอง ดูซุกซนและมีเสน่ห์ไปในตัว เธอพูดราวกับกำลังบอกใบ้หรือบอกเป็นนัยว่า

"ถ้าสนับสนุนทีมโรงเรียน ในฐานะที่นายเป็นคนในโรงเรียนเหมือนกัน นายก็จะได้เข้าใกล้สาวๆ เชียร์ลีดเดอร์พวกเราได้ง่ายขึ้นนะ"

"เสียใจด้วยนะ ผมไม่มีความคิดที่จะสนับสนุนหรอก"

เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด โชคชะตาความรักอะไรนั่น เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ล้วนเป็นเคราะห์กรรมทั้งสิ้น!

คาร์เตอร์ที่รู้สึกว่าตัวเองจนจนบ้าคลั่งไปแล้ว พอได้ยินว่าแม่สาวเทพธิดานี่คิดจะมาเล็งเงินในกระเป๋าของเขา ก็รีบปฏิเสธทันที ตอนนี้ถ้าใครมาหวังเงินของเขา ต่อให้เป็นเทพธิดา หรือนางฟ้านางสวรรค์มาจากไหน ก็ไม่ให้ทั้งนั้น!

"ห๊ะ? นายปฏิเสธงั้นเหรอ? เสียใจด้วยนะ ฉันนึกไม่ออกเลยว่านายมีเหตุผลอะไรที่จะปฏิเสธ"

คำปฏิเสธที่ชัดเจนของคาร์เตอร์ทำให้ลิโคริสดูตกตะลึงเล็กน้อย เธออ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ แต่คาร์เตอร์ก็ไม่ได้ชื่นชมภาพเทพธิดาตกตะลึงนั้นนานนัก เพราะเธอก็พูดต่อว่า

"โรงเรียนเราสนามแข่งมีจำกัด ไม่มีทีมเบสบอล นายแค่สนับสนุนทีมฟุตบอลกับทีมบาสเกตบอลก็พอ ใช้เงินไม่เท่าไหร่หรอก แล้วบนเสื้อทีมก็จะติดโฆษณาของนายด้วย นายยังสามารถ..."

"ยังสามารถอะไร? ยังสามารถออกเดตกับเธอได้หรือเปล่า? ถ้าทำไม่ได้ ก็ไม่ต้องพูดต่อแล้ว"

คาร์เตอร์ขัดจังหวะลิโคริสทันที เขารู้สึกว่าสาวน้อยคนนี้คงถูกตามใจจนเคยตัวแล้วหรือไง ถึงได้ไม่เข้าใจคำปฏิเสธที่ชัดเจนขนาดนี้

"เธอรู้ใช่ไหมว่าครอบครัวผมทำอะไร? ในเมืองดักลาส ธนาคารแบล็กอย่างพวกเราจำเป็นต้องโฆษณาด้วยเหรอ? แล้วถ้าออกนอกดักลาสไปน่ะ เสียใจด้วยนะ ยังไม่พูดถึงว่าธนาคารยังไม่มีแผนขยายสาขาออกไปข้างนอกหรอก แค่ลำพังทีมกีฬาของโรงเรียนเราเนี่ย จะออกไปแข่งที่ไหนได้บ้าง?"

ระบบลีกกีฬาของโรงเรียนมัธยมในอเมริกานั้นดีมากจริงๆ และในความเป็นจริงก็มีโรงเรียนมัธยมเล็กๆ หลายแห่งที่ทำทีมกีฬาได้ยอดเยี่ยม คือพวกที่คะแนนสอบมาตรฐานไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่อันดับลีกกีฬาสูงมาก แต่น่าเสียดายที่โรงเรียนเอลมอนด์ไม่ใช่โรงเรียนแบบนั้น

โรงเรียนนี้ทำให้คาร์เตอร์รู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปเรียนมัธยมในจีน เพราะภายใต้การนำของคุณนายแมรี ตอนนี้ที่โรงเรียนเอลมอนด์ต่างพากันให้ความสำคัญกับคะแนนสอบเป็นหลัก โดยมีเป้าหมายหลักคือการสอบเข้ามหาวิทยาลัย กิจกรรมอื่นๆ แค่ทำผ่านๆ ไปก็พอ กีฬาน่ะจะบอกว่าไม่มีก็ไม่ได้... แต่ลองดูสิว่าแม้แต่สนามเบสบอลก็ยังไม่มี ก็คงจะพอนึกสภาพออกแล้วว่ามันเป็นยังไง

เบสบอลเป็นกีฬาที่ได้รับความนิยมเป็นอันดับสองในอเมริกาเลยนะ สูงกว่าบาสเกตบอลเสียอีก! โรงเรียนที่มีทีมกีฬาแบบนี้มาให้เขาสนับสนุน ถ้าไม่เรียกว่ามองเขาเป็นเหยื่อให้หลอกจะเรียกว่าอะไร?

"อย่าโทษว่าผมพูดจาแรงเลยนะ พวกคนในทีมกีฬาน่ะ ออกไปแข่งนอกดักลาสได้ก็บุญแล้ว ดังนั้นเรื่องสนับสนุนอย่าพูดถึงเลย ผมมองไม่เห็นผลประโยชน์อะไรทั้งนั้น"

"นาย!! นายทำแบบนี้ได้ยังไง คาร์เตอร์ นายก็เป็นส่วนหนึ่งของเอลมอนด์เหมือนกันนะ นายทนเห็นเพื่อนร่วมชั้นของตัวเองสวมรองเท้าที่พื้นเกือบจะสึกทะลุวิ่งแข่งในสนามได้ลงคอเชียวเหรอ?"

โฮ่? พอนโน้มน้าวด้วยผลประโยชน์ไม่สำเร็จ ก็เปลี่ยนมาใช้การกดดันทางศีลธรรมงั้นหรือ?

แต่เรื่องกดดันทางศีลธรรมเนี่ย ใครจะไปยอมกันล่ะ:

"แล้วเธอลืมไปหรือไงว่า ในเอลมอนด์เนี่ย ยังมีเพื่อนร่วมชั้นอีกตั้งหลายคนที่ไม่มีแม้แต่รองเท้าดีๆ สวมใส่ด้วยซ้ำ แล้วจะพูดถึงรองเท้ากีฬาที่สึกจนพื้นเกือบทะลุไปทำไม? การที่พวกเขาสามารถสวมรองเท้ากีฬาลงวิ่งบนสนามโดยไม่รู้สึกเสียดายพื้นรองเท้าได้นั่นน่ะ พวกเขาใช้ชีวิตมีความสุขดีแล้ว!"