บทที่ 61 ใครๆ ก็รู้ว่านายรวย

เทพธิดาเดินสะบัดหน้าจากไปด้วยความโกรธ ท่าทางของเธอดูเหมือนหญิงสาวที่ถูกชายใจร้ายทอดทิ้งไม่มีผิด

ส่วนคาร์เตอร์ ชายใจร้ายของเรา หลังจากไล่เทพธิดาจอมเกาะกินไปได้ในตอนเที่ยง เขาก็พบว่าโลกของเขาเงียบสงบลงในทันตา ฝูงผึ้งและผีเสื้อที่รุมล้อมเมื่อตอนเช้าหายวับไปราวกับดอกไม้ที่บานเพียงชั่วข้ามคืน ตอนเช้าพวกหล่อนมากันอย่างคึกคักแค่ไหน ตอนบ่ายก็หายตัวไปเร็วเท่านั้น

คาร์เตอร์รู้สึกงุนงงเล็กน้อย เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็เลิกล้มความตั้งใจที่จะหาคำตอบ เงียบๆ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ถึงเวลาเรียนก็ต้องเรียน ในเมื่อชาตินี้เขามีโอกาสและมีทุนทรัพย์แล้ว จะไม่เติมความรู้ให้สมองเลยก็คงไม่ได้!

อย่างน้อยก็ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยไอวี่ลีกให้ได้สักแห่งล่ะน่า! ถึงจะไม่ได้เรียนรู้อะไรมาก แต่อย่างน้อยการสร้างเครือข่ายคอนเนคชันที่นั่นก็เทียบไม่ได้กับการใช้ชีวิตไปวันๆ ในดักลาสแบบนี้อยู่แล้ว...

คาร์เตอร์กลับเข้าห้องเรียนและตั้งใจเรียนอย่างสงบ แต่เขาก็ยังประเมินอิทธิพลของดาวโรงเรียนต่ำไป ไม่นานนัก เขาก็ได้ประจักษ์ถึงสิ่งนั้น

เพราะว่าเขาโดนดักรอไงล่ะ!

"นายคือคาร์เตอร์ แบล็กใช่ไหม?"

"ได้ยินมาว่านายดูถูกทีมฟุตบอลของพวกเรางั้นเหรอ?"

"แล้วก็ทีมบาสเกตบอลของพวกเราด้วย!"

ประมาณบ่ายสามโมง คาร์เตอร์เดินไปที่ลานจอดรถเพื่อขับรถกลับบ้านตามปกติ แต่พอเดินไปถึงใกล้ๆ เขาก็ถูกชายร่างใหญ่หลายคนลากตัวไปที่หลังอาคารข้างๆ โรงเรียน และที่นั่นก็ยังมีชายร่างใหญ่อีกกว่าสิบคนรอเขาอยู่

คาร์เตอร์ประเมินกำลังรบของทั้งสองฝ่ายอย่างเงียบๆ ก่อนจะตัดสินใจหุบปากอย่างชาญฉลาด

ตรงนี้อยู่นอกเขตโรงเรียนแล้ว ถึงจะอยู่ใกล้มาก แต่ก็ไม่ได้อยู่ในความดูแลของโรงเรียน ตำรวจโรงเรียนคงไม่เดินมาตรวจตราแถวนี้แน่ ส่วนจะร้องเรียกให้คนช่วย... ลืมไปได้เลย ตำแหน่งที่ตั้งของโรงเรียนเอลมอนด์ค่อนข้างเปลี่ยวอยู่แล้ว แทบไม่มีใครเดินผ่านไปมาแถวนี้หรอก หรือต่อให้มีคนผ่านมาจริงๆ...

พอเห็นพวกนักเลงร่างใหญ่เกือบยี่สิบคนยืนออเป็นกลุ่มแบบนี้ ก็คงจะแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นแล้วรีบหันหลังเดินหนีไปอย่างรวดเร็วแน่นอน

"เฮ้ย เป็นใบ้หรือไงวะ ทำไมไม่ปากเก่งแล้วล่ะ ตอนเที่ยงยังทำตัวกร่างอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?"

ชายร่างใหญ่คนหนึ่งเดินเข้ามาผลักไหล่คาร์เตอร์พร้อมกับสบถด่า

ความรู้สึกนี้มันเหมือนกับตอนที่โดนพวกเด็กเกเรในโรงเรียนหาเรื่องสมัยเรียนมัธยมต้นในชาติก่อนเป๊ะๆ เลย นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าหลังจากเกิดใหม่แล้ว จะต้องมาเจอกับสถานการณ์ที่คุ้นเคยนี้อีกครั้ง

เมื่อก่อนคาร์เตอร์ก็เคยใช้ชีวิตแบบวัยรุ่นเกเรมาบ้างปีสองปี ย่อมไม่รู้สึกหวาดกลัวกับสถานการณ์แบบนี้ ถ้าเป็นที่จีน คาร์เตอร์คงจะวิ่งไล่กระทืบหัวโจกแบบไม่คิดชีวิตแน่ๆร้อยเปอร์เซ็นต์!

ถึงตัวเองจะโดนอัด แต่ขอแค่ใจกล้าพอและกระทืบหัวโจกจนหมอบได้ ต่อให้ไม่ทำให้คนอื่นกลัว อย่างน้อยตัวเองก็ไม่ขาดทุนล่ะวะ!

แต่นี่มันที่อเมริกานะ ใครจะไปรู้ว่าพวกนี้จะพกอาวุธอะไรมาด้วยหรือเปล่า ถ้าเกิดมีไอ้บ้าคนไหนพกปืนหรือมีดมาเสียบเขาสักทีล่ะก็...

ไม่ต้องพูดถึงอนาคตของพวกมันหรอก ตัวเขาเองต่างหากที่จะซวยหนัก!

"ไอ้ขยะเอ๊ย!"

ในขณะที่คาร์เตอร์กำลังชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียอยู่ ก็มีคนทนไม่ไหวเตะเขาเข้าให้แล้ว...

และในตอนนั้นเอง คาร์เตอร์ก็เตรียมตัวรับแรงกระแทกเรียบร้อย เขายกมือขึ้นกุมศีรษะ ขดตัวอยู่บนพื้นเพื่อปกป้องจุดสำคัญ ปล่อยให้พวกมันทุบตีและด่าทอตามสบาย

"เก่งนักใช่ไหม ไอ้ลูกกะหรี่!"

"กระทืบมันให้ตายเลย ไอ้สารเลวเอ๊ย!"

หมัดและเท้ากระหน่ำลงมาใส่เขาอย่างกับห่าฝน ตอนนี้สภาพของคาร์เตอร์ดูน่าสมเพชมาก แต่แปลกที่ภายในใจของเขากลับสงบนิ่งอย่างประหลาด

เมื่อก่อนตอนที่เคยมีเรื่องชกต่อยแล้วแพ้ แม้คาร์เตอร์จะโดนอัด แต่เขาก็จะกัดฟันแค้นเคืองและคิดหาวิธีแก้แค้นเพื่อเอาคืนเสมอ แต่ตอนนี้ คาร์เตอร์พบว่าในใจเขาไม่มีความรู้สึกใดๆ ผุดขึ้นมาเลย...

ถามว่าเจ็บไหมที่โดนหมัดและเท้ากระหน่ำใส่แบบนี้? เจ็บสิ! แต่พวกมันสู้มือเปล่า พูดตามตรง ความเจ็บปวดมีจำกัด ความทุกข์ทรมานที่แท้จริงของการถูกกลั่นแกล้งในโรงเรียนมักจะไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย แต่เป็นการทำลายศักดิ์ศรีและเหยียบย่ำใบหน้าของอีกฝ่าย

การที่ต้องแสดงความอ่อนแอให้เพื่อนๆ และผู้หญิงที่แอบชอบเห็นนั้น เป็นสิ่งที่ทำร้ายจิตใจของเด็กผู้ชายได้มากที่สุด แต่บังเอิญว่าคาร์เตอร์ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลยสักนิดที่เอลมอนด์

แต่การถูกรุมซ้อมก็ทำให้คาร์เตอร์รู้สึกอับอายเหมือนกัน แต่อีกใจหนึ่ง เขาก็รู้สึกว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องสาบานว่าจะต้องมาแก้แค้นเอาคืนอะไรหรอก เพราะตอนนี้เขาสามารถแก้แค้นแบบถอนรากถอนโคนได้สบายๆ โดยไม่ต้องมานั่งสาบานอะไรให้เสียเวลา...

"เฮ้ เชพเพิร์ด! ไอ้เด็กที่ทำเธอเสียหน้าก็อยู่ตรงนี้แล้ว เธออยากจะเข้ามาเตะมันสักสองสามทีไหม?"

ในระหว่างที่คาร์เตอร์กำลังปกป้องร่างกายพลางคิดอย่างใจเย็น จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงนี้เข้า หึ ที่แท้เรื่องดูถูกทีมบาสเกตบอลอะไรนั่นก็แค่ข้ออ้าง ความจริงก็แค่อยากจะโชว์ความแมนต่อหน้าเทพธิดานั่นแหละ

แม้จะเปลี่ยนสถานที่ แต่เรื่องชกต่อยของพวกวัยรุ่นก็มักจะหนีไม่พ้นเรื่องผู้หญิง คาร์เตอร์ยิ้มเยาะและไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่วินาทีต่อมาก็มีอีกเสียงหนึ่งดังขึ้น

"ฟัคยู เกิร์น! แน่จริงก็มาอัดปู่แกนี่!"

จากนั้นก็ได้ยินเสียงชกต่อยดังสนั่น เวลาผ่านไปเพียงชั่วอึดใจ เสียงนั้นก็ค่อยๆ สงบลง

"คาซิม แกบ้าไปแล้วเหรอวะ คาร์เตอร์ไปเกี่ยวอะไรกับแกด้วย"

"จะเกี่ยวอะไรก็ช่างมันดิวะ กระทืบคนเดียวหรือสองคนก็เหมือนกันนั่นแหละ! อัดมันเลย!"

หมัดและเท้าที่กระหน่ำใส่คาร์เตอร์ลดลงไปมาก เขาลอบมองไปด้านข้าง ก็เห็นเด็กหนุ่มผิวดำคนหนึ่งนอนอยู่ข้างๆ เขา ในสภาพยกมือขึ้นกุมศีรษะและถูกรุมอัดอย่างน่าเวทนาไม่ต่างกัน

เฮ้ นี่มันเรื่องแปลกใหม่เลยนะ!

ในดักลาส คนผิวดำกับคนผิวขาวถูกแบ่งแยกออกจากกันอย่างชัดเจน คนผิวขาวมักจะไม่เข้าไปในย่านคนผิวดำ และคนผิวดำก็จะไม่เข้ามาในเขตของคนผิวขาวเช่นกัน ซึ่งในโรงเรียนก็สะท้อนให้เห็นถึงการแบ่งพรรคแบ่งพวกนี้อย่างชัดเจน

คนผิวขาวก็อยู่ส่วนคนผิวขาว คนผิวดำก็อยู่ส่วนคนผิวดำ ขนาดสังคมคนผิวขาวคาร์เตอร์ยังไม่ค่อยจะรู้เรื่องเลย ยิ่งเป็นคนผิวดำในดักลาสเขาไม่เคยสัมผัสด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้นเรื่องนี้มันแปลกมาก...

ทำไมเพื่อนนักเรียนผิวดำที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ถึงได้ออกโรงปกป้องเขาล่ะ?

ด้วยความสงสัย คาร์เตอร์จึงรอให้การรุมกระทืบครั้งนี้จบลงอย่างเงียบๆ บางทีพวกนั้นอาจจะรู้สึกว่าการรุมอัดคาร์เตอร์ที่เอาแต่เงียบเหมือนคนใบ้มันน่าเบื่อเกินไป ตั้งแต่ที่เด็กหนุ่มผิวดำที่ชื่อคาซิมปรากฏตัว หมัดและเท้าส่วนใหญ่ก็ไปตกอยู่ที่หมอนั่นแทน

ประมาณสิบนาทีผ่านไป การรุมกระทืบก็จบลง คาร์เตอร์ลุกขึ้นยืน ขยับตัวยืดเส้นยืดสาย ถอดเสื้อแจ็กเกตที่เต็มไปด้วยรอยเท้าและรอยน้ำลายออก ก่อนจะโยนทิ้งไปข้างๆ

เสื้อตัวนี้คาร์เตอร์ไม่คิดจะเก็บไว้แล้ว

"เฮ้ นายชื่อคาซิมใช่ไหม ทำไมถึงช่วยฉันล่ะ"

"เพราะฉันต้องการให้นายช่วยไง!"

เด็กหนุ่มผิวดำลุกขึ้นยืนด้วยความใจเย็น เขามองคาร์เตอร์ด้วยสายตาที่สงบนิ่ง ไม่ได้สนใจว่าตัวเองเพิ่งจะถูกรุมกระทืบมาเลยสักนิด เขาพูดออกมาตรงๆ อย่างไม่อ้อมค้อม

"ฉันจะช่วยอะไรนายได้ เงินงั้นเหรอ?"

คาร์เตอร์ยิ้ม เขาพอจะเข้าใจแผนการในใจของคาซิมคนนี้แล้ว

แกล้งทำเป็นมาช่วย แต่ไม่ได้ช่วยจริง กลับยอมถูกรุมกระทืบไปพร้อมกับเขา ดึงความสนใจจากเป้าหมายหลักไปที่ตัวเอง เพื่อให้คาร์เตอร์รู้สึกสงสารและเห็นใจ แล้วค่อยเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ ซึ่งด้วยสถานการณ์ที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมา คนหนุ่มสาวทั่วไปก็คงใจอ่อนได้ง่ายๆ

พูดง่ายๆ ก็คือ กลยุทธ์เจ็บตัวเพื่อเรียกร้องความเห็นใจนั่นเอง!

แต่ถึงจะรู้ คาร์เตอร์ก็ไม่ได้แฉออกมา อย่างน้อยในใจเขาก็รู้สึกซาบซึ้งใจอยู่บ้าง

"ใช่ พ่อฉันถูกตำรวจจับ ต้องใช้เงินประกันตัวออกมาก่อน ฉันไม่มีเงิน เพื่อนฉันก็ไม่มีเงิน แต่นายมี! ตอนนี้ในเอลมอนด์ใครๆ ก็รู้ว่านายรวย ฉันเลยอยากจะขอยืมเงินนายหน่อย! ฉันสัญญาว่าจะใช้คืนแน่นอน!"

จบบท