บทที่ 62 ฉันเป็นคนดี

"ทำไมถึงถูกจับล่ะ? ไปเถอะ เดินไปคุยไป"

หลังจากโยนเสื้อคลุมทิ้งและปัดรอยเท้าเปื้อนฝุ่นบนกางเกงออก คาร์เตอร์ก็เป็นฝ่ายเดินนำไปที่ลานจอดรถก่อน

คาซิมหันไปมองเสื้อที่คาร์เตอร์โยนทิ้งบนพื้น แล้วหันกลับมามองคาร์เตอร์ที่กำลังเดินออกไป เขากัดฟันวิ่งตามคาร์เตอร์ไปอย่างเสียดาย

"เพราะขายสมุนไพรใบเขียว"

เมื่อเห็นคาร์เตอร์ขึ้นรถแต่ไม่มีทีท่าว่าจะสตาร์ตเครื่อง คาซิมก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารแล้วขึ้นไปนั่ง

"ขายสมุนไพรถูกจับไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลยนะ เกรงว่าจะจัดการยาก"

"ถ้าจัดการไม่ยาก ฉันจะมาขอร้องคนผิวขาวอย่างนายทำไมล่ะ?"

คำพูดนี้ไม่มีที่ติเลย!

คาร์เตอร์ถึงกับชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะสตาร์ตเครื่องยนต์

"พาฉันไปดูที่บ้านนายหน่อย แล้วก็ไปหาคนที่คุ้นเคยมาคุยกันว่าสถานการณ์เป็นยังไง รู้ไหมว่าถูกใครจับ? ถ้าเป็นตำรวจเมืองก็ยังพอคุยได้ แต่ถ้าถูกหน่วยปราบปรามยาเสพติดจับล่ะก็ ฉันก็คงไม่มีวิธีที่ดีนักเหมือนกัน"

"ไม่รู้สิ แต่ฉันรู้ว่าใครน่าจะรู้เรื่องนี้ดี"

คาร์เตอร์ขับรถไปยังย่านชุมชนคนผิวดำทางตะวันตกของเมืองตามคำบอกทางของคาซิม นี่เป็นครั้งแรกที่คาร์เตอร์เข้ามาในถิ่นของคนผิวดำ ระหว่างที่รถกำลังแล่นอยู่บนถนน ก็มีคนผิวดำจำนวนไม่น้อยยืนจ้องมองรถของเขาด้วยความระแวดระวังอยู่ริมทาง

บางทีอาจจะเป็นเพราะเห็นคาซิมนั่งอยู่เบาะข้างๆ พวกเขาเลยไม่ได้ทำอะไรรุนแรงนัก หลังจากขับผ่านเนินลูกระนาดสองจุดด้วยความเร็วต่ำ คาร์เตอร์ก็จอดรถที่หน้าบ้านของคาซิม จากนั้นก็เดินตามคาซิมเข้าไปในบ้าน

"คาซิม นี่คือ..."

เมื่อจู่ๆ ก็เห็นลูกชายพาเพื่อนร่วมชั้นผิวขาวกลับมาบ้าน แม่ของคาซิมก็ตกใจและทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย

"เขาชื่อคาร์เตอร์ คาร์เตอร์ แบล็ก เป็นเพื่อนร่วมชั้นของผม แล้วก็เป็นเจ้าของธนาคารในเมืองด้วย เรื่องของพ่อมีแต่เขาเท่านั้นที่ช่วยได้"

"โอ้ๆ งั้น... คุณแบล็ก เชิญนั่งก่อนเลยค่ะ! พวกนาย... คาซิม พวกนายไปโดนใครรังแกมาหรือเปล่า?"

ขณะที่ต้อนรับคาร์เตอร์ให้นั่งลงอย่างลนลาน จู่ๆ แม่ของคาซิมก็สังเกตเห็นคราบฝุ่นบนตัวของทั้งคู่ เสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยและฝุ่นพวกนี้ไม่ใช่แค่ปัดเบาๆ ก็จะลบเลือนร่องรอยไปได้

"ใครเป็นคนทำ? แล้วพวกบาร์ริสไม่ได้ช่วยนายเหรอ?!"

บาร์ริสคนนี้ก็เป็นคนผิวดำ ถือว่าเป็นแก๊งเล็กๆ ของพวกเขาในโรงเรียน เมื่อได้ยินแม่พูดจนเกือบจะเปิดโปงความจริงที่ว่าเขาสามารถเรียกคนมาช่วยได้แต่กลับไม่เรียก คาซิมก็แอบมองคาร์เตอร์ด้วยความกระอักกระอ่วนใจ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่ได้ตระหนักถึงปัญหานี้ เขาก็รีบเปลี่ยนเรื่องทันที

"แม่ เรื่องนี้เอาไว้ค่อยคุยกันทีหลังเถอะ ตอนนี้การช่วยพ่อออกมาคือเรื่องสำคัญที่สุด แม่ช่วยรับแขกแทนผมไปก่อน ผมจะไปตามลุงบาร์รี่กับลุงดิวเรดริกมา คาร์เตอร์จำเป็นต้องรู้ว่าพ่อถูกใครจับกันแน่ เรื่องนี้สำคัญมาก!"

"ใช่ๆๆ งั้นแกรีบไปเถอะ! พวกเขาน่าจะอยู่บ้านกันหมด เมื่อกี้แม่ยังเพิ่งเห็นพวกเขาอยู่เลย"

แม่ของคาซิมตอบรับรัวๆ ก่อนที่คาซิมจะออกจากบ้าน เขาก็หันมาทักทายคาร์เตอร์อีกครั้ง และกำชับน้องชายของตัวเองว่าอย่าสร้างปัญหาให้คาร์เตอร์ จากนั้นจึงรีบสาวเท้าเดินออกจากบ้านไป

คาร์เตอร์ที่นอกจากจะตอบรับตามมารยาทแล้วก็แทบไม่ได้พูดอะไรเลย ลอบสังเกตภาพตรงหน้าอย่างเงียบๆ ดูเหมือนว่าคาซิมคนนี้จะมีความคล้ายคลึงกับเขาอยู่บ้าง

ผู้เป็นแม่ไม่ค่อยเป็นที่พึ่งพาเท่าไหร่นัก เมื่อใดที่หัวหน้าครอบครัวเกิดเรื่อง ก็ต้องพึ่งพาเขาเป็นคนวิ่งเต้นจัดการ ในระหว่างที่คาร์เตอร์กำลังคิดอยู่นั้น เด็กชายผิวดำอายุประมาณเจ็ดแปดขวบคนหนึ่งก็วิ่งมาหาเขา แล้วถามด้วยสีหน้าจริงจังว่า

"คาร์เตอร์ พี่ชายบอกว่านายจะช่วยพวกเรา แต่นายเป็นคนผิวขาว ทำไมนายต้องช่วยคนผิวดำอย่างพวกเราด้วยล่ะ?"

"คาริม! อย่าเสียมารยาทกับแขกสิ กลับเข้าห้องไปเลยนะ!"

แม่ของคาซิมที่กำลังชงชาดำอยู่ในครัวได้ยินเข้าจึงดุเสียงดัง

"ไม่เป็นไรหรอกครับคุณผู้หญิง ผมไม่ถือสาครับ"

หลังจากตะโกนตอบกลับไปที่ห้องครัว คาร์เตอร์ก็หันกลับมามองเด็กชายตัวน้อยตรงหน้าที่มองเขาด้วยสายตาที่ไม่ไว้ใจเต็มเปี่ยม เขายื่นมือออกไปหมายจะลูบผมหยิกหยักศกตามธรรมชาติของเด็กน้อย แต่กลับถูกอีกฝ่ายเบี่ยงตัวหลบ

คาร์เตอร์ไม่ใส่ใจกับท่าทีนั้น

"คำถามนี้ เมื่อกี้ฉันก็เพิ่งถามพี่ชายนายไปเหมือนกัน ฉันถามเขาว่า ทำไมนายถึงช่วยฉัน? ทำไมถึงยอมโดนรุมกระทืบพร้อมกับฉัน? เขาตอบว่า เพราะฉันต้องการให้นายช่วยไงล่ะ"

"คำตอบเดียวกันนั่นแหละ ฉันจะบอกให้นะ ฉันเองก็ต้องการให้พวกนายช่วยเหมือนกัน"

"แต่พวกเราจะช่วยอะไรนายได้ล่ะ นายมีเงิน มี..."

ความสงสัยของเด็กน้อยยังไม่ทันคลี่คลาย คาซิมก็กลับมาพอดี

"แกกลับเข้าห้องไปก่อนไป คาริม คาร์เตอร์ ตามคนมาแล้ว นี่ดิวเรดริก ส่วนนี่บาร์รี่ อยู่แก๊งเดียวกับพ่อฉัน พวกเขาน่าจะรู้ว่าพ่อถูกใครจับไป"

ชายผิวดำร่างกำยำสองคนเดินตามคาซิมเข้ามาด้วย ทั้งสองจ้องมองคาร์เตอร์อยู่พักใหญ่โดยไม่พูดอะไร คาร์เตอร์ก็จ้องมองสำรวจพวกเขากลับเช่นกัน

ไม่มีรอยสักอะไรให้เห็น และไม่ได้มีรังสีอำมหิตอะไรแผ่ออกมา แต่เมื่อทั้งสองคนนี้นั่งลงบนโซฟาตรงหน้า คาร์เตอร์ก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่ทำให้รู้สึกเกร็ง ภายในดวงตาที่เรียบเฉยของพวกเขานั้น ซ่อนความดุร้ายเอาไว้อย่างมิดชิด

"มาๆ ชาดำเพิ่งชงเสร็จใหม่ๆ เลย ค่อยๆ ดื่มค่อยๆ คุยกันไปนะ เรื่องของดยุคน่ะฉันคงช่วยอะไรไม่ได้ ต้องฝากพวกคุณแล้วล่ะ ฉันขอตัวเข้าห้องก่อนนะ คุยกันตามสบาย ขาดเหลืออะไรก็ให้คาซิมมาเรียกฉันได้เลย"

"วางใจเถอะ เราจะพยายามให้เต็มที่ ดยุคเคยช่วยชีวิตผมไว้ ผมไม่ยอมนิ่งดูดายแน่"

"ใช่ครับ คุณผู้หญิงวางใจได้เลย!"

หลังจากแม่ของคาซิมลากตัวคาริมขึ้นไปชั้นบนแล้ว ในห้องรับแขกชั้นล่างก็เหลือเพียงคาร์เตอร์กับอีกสามคน ในตอนนั้นเองที่ชายผิวดำร่างใหญ่ทั้งสองเริ่มเปิดปากพูด

"คาร์เตอร์ แบล็ก ฉันรู้จักนาย! ไอ้ทุนนิยมน้อยแห่งธนาคารคนนั้น นายจะช่วยดยุค ต้องการให้พวกเราทำอะไรล่ะ?"

คนที่พูดดูเหมือนจะชื่อดิวเรดริก เขาไม่เชื่อคำพูดที่คาซิมบอกเขาระหว่างทางเลยสักนิด การที่ยอมโดนรุมกระทืบเป็นเพื่อนคาร์เตอร์แค่ครั้งเดียว จะแลกมาด้วยความช่วยเหลือของคาร์เตอร์ได้ เขาเชื่อว่าคาร์เตอร์ต้องหวังผลประโยชน์อะไรบางอย่างจากคาซิม หรือไม่ก็จากคนผิวดำอย่างพวกเขานี่แหละ

"แค่บอกมาก็พอว่าดยุคถูกหน่วยงานไหนจับตัวไป ขายสมุนไพรไม่ใช่เรื่องเล็กนะ จ่ายเงินประกันตัวแล้วก็ใช่ว่าจะจบเรื่อง พวกเรื่องกฎหมายพวกนายไม่เข้าใจหรอก ฉันเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน หลังจากพาดยุคกลับมาได้แล้ว ก็ให้เขาเก็บตัวเงียบๆ สักพัก แล้วฉันค่อยไปปรึกษาทนายให้ช่วยหาทางดูว่าจะเคลียร์เรื่องนี้ได้ไหม"

"ไม่ ฉันไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ ฉันกำลังถามว่า หลังจากพาดยุคออกมาได้แล้ว นายต้องการให้พวกเราทำอะไรต่างหาก?"

ดิวเรดริกจ้องคาร์เตอร์เขม็ง คาซิมเองก็มองมาที่เขาเช่นกัน คาร์เตอร์สบตากับคนทั้งสองแล้วยิ้มบางๆ ก่อนจะตอบอย่างไม่ยี่หระว่า

"ไม่ต้องการให้พวกนายทำอะไรหรอก ทำในสิ่งที่พวกนายถนัดต่อไปก็พอ แน่นอนว่าถ้าพวกนายช่วยฉันอัดคนสักหน่อย... อืม อาจจะเยอะไปหน่อย สักสิบหรือยี่สิบคนล่ะมั้ง... ถ้างั้นก็ยิ่งดีเลย!"

"คนผิวขาวงั้นเรอะ?"

ดิวเรดริกมองคาซิม แสร้งทำเป็นถาม แต่ความจริงแล้วเขาถามกลับด้วยความมั่นใจ

"พูดให้ถูกก็คือ พวกคนผิวขาวที่สิ้นไร้ไม้ตอกและกำลังจะหนีออกจากดักลาสน่ะ"

"นายต้องการให้พวกมันหายตัวไปงั้นเหรอ?"

เมื่อได้ยินคำพูดของคาร์เตอร์ ดิวเรดริกและบาร์รี่ก็สบตากันด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย แต่ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าเข้าใจอะไรบางอย่าง เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด ไอ้นายทุนน้อยก็คือนายทุนน้อยอยู่วันยังค่ำ พวกนายทุนพวกนี้ไม่มีใครเป็นคนดีสักคน ลงมือทีไรก็โหดเหี้ยมกันทั้งนั้น...

"ไม่ๆๆ แบบนั้นมันเกินไปหน่อย ฉันเป็นคนดีที่เคารพกฎหมายและจ่ายภาษีตรงเวลานะ... แค่หักแขนหักขาก็พอแล้วล่ะ ยังไงก็ต้องเหลือทางถอยไว้บ้าง วันหน้าจะได้มองหน้ากันติดไง"

"เมื่อไหร่ล่ะ?"

ดิวเรดริกไม่สนใจคำพูดสร้างภาพของคาร์เตอร์ แต่ถามกลับไปตรงๆ

"รอดยุคออกมาก่อน แล้วค่อยฟังคำสั่งฉัน!"