บทที่ 64 กฎเกณฑ์

"เดี๋ยวก่อนๆ ผมมีคำถามนึงนะ การทำแบบนี้มันถูกกฎหมายด้วยเหรอ พวกเขาไม่ไปยื่นภาษีเองหรือไง"

คาร์เตอร์ค่อนข้างสับสน การกล้ายึดใบแจ้งหนี้เร่งรัดภาษีของกรมสรรพากรเอาไว้เนี่ยนะ ใจคอจะกล้าเกินไปหน่อยไหม

ถ้าพูดถึงหน่วยงานที่ทรงอิทธิพลที่สุด หรือหน่วยงานที่ใช้อำนาจเด็ดขาดที่สุดในอเมริกา กรมสรรพากรต้องเป็นหนึ่งในนั้นแน่นอน ใครจะกล้ายึดใบแจ้งหนี้ของพวกเขา แถมต่อให้ยึดไปแล้ว แต่ถ้าชาวบ้านเขาไปยื่นภาษีตรงเวลาล่ะ ฉันไม่ต้องรอให้แกมาทวง ฉันไปจ่ายเอง แกจะทำอะไรฉันได้

"ไร้เดียงสาจริงๆ นายเคยอ่านประมวลกฎหมายภาษีของรัฐบาลกลางไหม ภาษีระดับประเทศ ภาษีรัฐ ภาษีท้องถิ่น ประเภทภาษีมันเยอะแยะหยุมหยิมยิ่งกว่าขนวัว คนธรรมดาทั่วไปจะมีเงินจ้างนักบัญชีหรือที่ปรึกษาทางการเงินมาช่วยคำนวณภาษีและยื่นภาษีให้หรือไง"

"ใครๆ เขาก็รอให้ใบแจ้งหนี้มาถึงก่อนแล้วค่อยไปจ่ายกันทั้งนั้นแหละ อีกอย่าง การที่พวกเขายึดใบแจ้งหนี้พวกนี้เอาไว้มันทำได้ และถูกกฎหมายด้วย เพราะว่านั่นคือการที่กรมสรรพากรขายสิทธิยึดหน่วงทางภาษีให้พวกเขาไปแล้ว ทำไมพวกเขาจะยึดเอาไว้ไม่ได้ล่ะ"

กู๊ดแมนแค่นเสียงเย็นชาอย่างดูแคลนการกระทำแบบนี้อย่างเห็นได้ชัด แต่เขาก็ไม่ได้เป็นคนหัวโบราณคร่ำครึ เรื่องแบบนี้เขาเปลี่ยนแปลงมันไม่ได้ ในเมื่อตอนนี้สามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้ ก็ใช้มันสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน สามารถใช้วิธีที่ถูกกฎหมายทำให้ศัตรูบ้านแตกสาแหรกขาดได้ แล้วจะไปใช้วิธีสกปรกชั้นต่ำพวกนั้นทำไม

"หลังจากได้รับใบแจ้งเตือนและคำทวงถามให้ชำระเงิน จะมีระยะเวลาผ่อนผันยี่สิบเอ็ดวัน เรื่องนี้นายรู้ใช่ไหม ก็คือภายในยี่สิบเอ็ดวัน ถ้าจ่ายทั้งภาษี ดอกเบี้ย และค่าปรับครบก็จบเรื่อง แต่หลังผ่านไปยี่สิบเอ็ดวัน กรมสรรพากรก็สามารถเริ่มกระบวนการบังคับคดีได้ทันที"

"พวกบริษัทการเงิน ไม่สิ ต้องเรียกว่าบริษัทรับเหมาทวงภาษีถึงจะถูก วิธีการของพวกเขาก็คือ ถ้าเป็นภาษียอดน้อยๆ ฉันจะดองไว้ก่อน รอจนดอกเบี้ยและค่าปรับพอกพูนจนกะว่าแกไม่มีปัญญาจ่ายแน่ๆ แล้วค่อยแจ้งกรมสรรพากรให้เริ่มกระบวนการบังคับคดี จากนั้นก็กว้านซื้อบ้านของแกมาในราคาต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แล้วเอาไปขายต่อในราคาสูงเพื่อทำกำไรส่วนต่าง"

"บริษัทที่ทำธุรกิจสายนี้ในอเมริกามีไม่น้อยเลยนะ ไม่แน่ว่าครอบครัวของไอ้เกิร์นคนนี้อาจจะถูกพวกมันเล็งเป้าไว้แล้วก็ได้ใครจะไปรู้"

"นี่มันปล้นกันซึ่งหน้าเลยไม่ใช่หรือไง"

คาร์เตอร์ตกตะลึง ดูเหมือนเขาจะรู้แล้วว่าความรู้สึกคุ้นหูคุ้นตาเหมือนเคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อนมันคืออะไร

พวกขุนนางมองโกลในราชวงศ์หยวนที่ถูกใส่ร้ายมานานหลายปีหากมาเห็นคงต้องยกนิ้วให้ในความเชี่ยวชาญ พร้อมกับหลั่งน้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

หลายคนพอพูดถึงราชวงศ์หยวนก็มักจะพูดถึงระบบเหมาเก็บภาษี แต่ความจริงแล้วระบบเหมาเก็บภาษีที่แท้จริงต้องอยู่ในสมัยราชวงศ์ซ่งที่เรียกว่าการประมูลเหมาเก็บภาษีการค้าต่างหาก ส่วนในสมัยราชวงศ์หยวนกลับมีคำสั่งห้ามอย่างชัดเจน พวกขุนนางราชวงศ์หยวนนั้นถูกใส่ร้าย แต่ถ้าเอามาว่าอเมริกาล่ะก็ ไม่มีคำว่าใส่ร้ายเลยสักนิด

"นี่คือการปล้นสะดม เป็นการปล้นสะดมกันอย่างโจ่งแจ้ง แต่ว่าพวกเขากลับทำอย่างถูกกฎหมาย สอดคล้องกับข้อกำหนดในประมวลกฎหมายภาษีของรัฐบาลกลาง รอเดี๋ยวนะ ฉันจะไปหามาให้ดู"

ไม่นานนัก กู๊ดแมนก็อุ้มหนังสือเล่มหนาเตอะสองเล่มกลับมา เขาเปิดหน้าที่ต้องการในเล่มแรก ชี้ไปที่คำอธิบายทางกฎหมายข้อหนึ่งแล้วพูดว่า

"เห็นไหมเนี่ย อะไรที่เรียกว่าสามารถใช้ทุกวิถีทางเพื่อยึดทรัพย์สิน และในขณะเดียวกันก็ได้รับอำนาจในการขายและจัดการทรัพย์สินนั้นด้วย"

"นายดูตรงนี้อีก ศาลฎีกาของรัฐบาลกลางมีคำอธิบายทางกฎหมายเกี่ยวกับขั้นตอนการบังคับคดีทางภาษีไว้ว่า นี่คือขั้นตอนนอกกระบวนการยุติธรรมแบบรวบรัดที่ได้รับอำนาจตามกฎหมาย สังเกตตรงนี้ให้ดีนะ ได้รับอำนาจตามกฎหมายให้เป็นวิธีการช่วยเหลือตัวเองรูปแบบหนึ่ง สามารถช่วยให้กรมสรรพากรกลางและกรมสรรพากรของรัฐต่างๆ ได้รับเงินภาษีที่ค้างชำระอย่างรวดเร็วและสะดวกสบายยิ่งขึ้น"

เมื่ออ่านมาถึงตรงนี้ คาร์เตอร์ก็ถึงกับพูดไม่ออกอย่างสิ้นเชิง คำว่าวิธีการช่วยเหลือตัวเองนี่มันถูกนำมาใช้ได้อย่างถึงแก่นจริงๆ

จะไม่ให้เป็นการช่วยเหลือตัวเองได้ยังไง เล่นไม่แจ้งให้เจ้าตัวทราบเลยสักนิด หรือถ้าจะแจ้งก็เป็นการแจ้งแบบเร่งรัดเอาชีวิต มีเงินจ่ายไหม ไม่มีเหรอ ดีเลย อ้อ ไม่สิ ขอแสดงความเสียใจที่ต้องแจ้งให้ทราบว่า บ้านของคุณไม่ใช่ของคุณอีกต่อไปแล้ว และรถของคุณก็อาจจะไม่ใช่ของคุณอีกต่อไปด้วย

พวกเราจะเอาไปเอง พวกเราจะเอาไปประมูลเอง รับรองว่าจะไม่รบกวนให้เจ้าของต้องมาปวดหัว คาร์เตอร์ลองทบทวนกระบวนการนี้อย่างละเอียด จู่ๆ เขาก็พบสมการหนึ่งขึ้นมา อำนาจตามกฎหมายเท่ากับได้รับพระราชทานสิทธิ์จากองค์จักรพรรดิ ส่วนกระบวนการบังคับคดีก็เท่ากับประหารก่อนแล้วค่อยรายงาน

เขาถึงพูดกันว่ามีแต่ตั้งชื่อผิด ไม่มีตั้งฉายาผิด องค์กรลับสุดเหี้ยมแห่งอเมริกา ไออาร์เอสคู่ควรกับตำแหน่งนี้อย่างไร้ข้อกังขา ตำรวจสรรพากรสำหรับคนธรรมดาทั่วไปแล้ว ก็ไม่ได้ดีไปกว่าพวกสมุนรับใช้ขององค์กรลับเลยสักนิด ชื่อเสียงอันโหดเหี้ยมของไออาร์เอส ไม่ใช่แค่เพราะจัดการกับอัล คาโปนได้คนเดียวแล้วจะได้มาหรอกนะ จริงไหม

ในอนาคต มีรายงานข่าวที่เกี่ยวข้องไม่น้อยเลย ตัวอย่างเช่นในปีสองศูนย์หนึ่งสี่ที่รัฐเพนซิลเวเนีย เคยมีคนค้างชำระภาษีเพียงหกจุดสามดอลลาร์ ทำให้บ้านถูกกรมสรรพากรแห่งรัฐนำไปประมูลขายทอดตลาดโดยที่เจ้าของบ้านไม่รู้เรื่องเลยด้วยซ้ำ

นอกจากกรณีนี้แล้ว ในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ซึ่งเป็นเมืองหลวงของอเมริกา ก็เคยเกิดเหตุการณ์ที่มีใบแจ้งหนี้ค้างชำระภาษีของคนชราถูกบริษัทการเงินที่เรียกตัวเองว่าหรูหราพวกนี้ดองเอาไว้ รอจนดอกเบี้ยพอกพูนไปถึงจุดสูงสุดที่เขาไม่มีปัญญาจะจ่ายได้ แล้วค่อยส่งใบแจ้งเตือน พร้อมกับบังคับขายบ้านของเขามาแล้วเช่นกัน

ที่น่ากลัวไปกว่านั้นคือ ตามรายงานการสืบสวนของหนังสือพิมพ์วอชิงตันโพสต์ ระหว่างปีศูนย์ห้าถึงปีหนึ่งสาม เฉพาะในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ซึ่งมีบ้านเพียงสามแสนหลังแห่งนี้ ก็มีสิทธิยึดหน่วงทางภาษีของบ้านกว่าหนึ่งหมื่นสามพันหลังถูกกรมสรรพากรขายให้กับบริษัทการเงินพวกนี้ อัตราส่วนพุ่งสูงจนน่าตกใจถึงสามสิบต่อหนึ่ง

"งั้นก็เอาตามนี้เลย นายรู้จักพวกคนของบริษัทการเงินอะไรพวกนี้ไหม"

เมื่อรู้ว่ากระบวนการนี้ถูกต้องตามกฎหมาย คาร์เตอร์ก็ไม่กังวลอีกต่อไป เมื่อเทียบกับวิธีที่เขาไม่แน่ใจว่าจะทำให้พ่อแม่ของพวกนั้นตกงานได้หรือเปล่า วิธีนี้ดูเหมือนจะตรงไปตรงมากว่า หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เขาแทบไม่ต้องลงมือเองเลย อย่างมากก็แค่ช่วยผลักดันนิดหน่อย ถ้าสำเร็จก็ดีที่สุด แต่ถ้าไม่สำเร็จ เขาก็ไม่สูญเสียอะไรอยู่ดี

ทันใดนั้น คาร์เตอร์ก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ

"เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งพูดเรื่องของพวกมัน ภาษีฝั่งเราเนี่ย ได้หานักบัญชีมาคำนวณหรือยัง ภาษีอสังหาริมทรัพย์ ภาษีกำไรส่วนทุนอะไรพวกนี้... เดี๋ยวนะ ภาษีมรดก! ตั้งแต่ฉันรับช่วงต่อธนาคารแบล็กมา เหมือนจะยังไม่ได้จ่ายภาษีมรดกเลยนี่ ถึงตอนนั้นพวกมันจะเอาไม้นี้มาใช้กับเราหรือเปล่า"

"วางใจเถอะ เรื่องภาษีของเราจัดการได้ดีมาตลอด แบล็กคนพ่อเคยย้ำเรื่องนี้มาตลอด พวกเราให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก ส่วนปัญหาเรื่องภาษีมรดก นายต้องขอบคุณกฎระเบียบใหม่เมื่อสองปีก่อนนะ วงเงินยกเว้นภาษีสำหรับการสืบทอดมรดกข้ามรุ่นเพิ่มขึ้นเป็นเจ็ดแสนห้าหมื่นดอลลาร์ เงินในธนาคารที่เป็นของครอบครัวนาย รวมกับมูลค่าสิ่งปลูกสร้าง ที่ดิน แล้วก็พวกยานพาหนะของธนาคารรวมกันแล้ว มูลค่าสุทธิยังไม่เกินยอดนี้เลย เพราะงั้นภาษีมรดกนายก็เลยไม่ต้องจ่ายไง"

กู๊ดแมนยิ้มและช่วยให้คาร์เตอร์คลายความกังวลลง

"ตอนที่นายยังนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย พวกเราก็จัดการคำนวณทรัพย์สินเหล่านี้เรียบร้อยแล้ว แล้วก็เชิญคนของกรมสรรพากรแห่งรัฐมาช่วยดูแลและรับรองความถูกต้องด้วย การยื่นขอเสียภาษีมรดกและหนังสือรับรองมรดกก็ส่งให้กรมสรรพากรกลางไปพร้อมกันเลย เพราะงั้นนายไม่ต้องกังวลว่าจะถูกหมายหัวหรอก"

"อีกอย่าง พวกบริษัทการเงินที่หิวโหยเหมือนหมาในพวกนี้ มักจะใช้วิธีนี้จัดการกับคนธรรมดาเท่านั้น เป้าหมายหลักมักจะเป็นคนแก่ที่อยู่ตัวคนเดียว ส่วนคนวัยกลางคนที่มีความสามารถในการทำงาน พวกเขาก็ไม่ค่อยไปยุ่งด้วยหรอก เพราะคนพวกนี้มีงานทำ สามารถกู้เงินได้ มีรายได้มั่นคง ภาษีทั่วๆ ไปพวกเขาก็จ่ายไหวอยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกเราเลย ขืนมาตั้งเป้าเล่นงานพวกเรา ก็เท่ากับทำผิดกฎเกณฑ์ คงอยู่รอดในวงการนี้ไม่ได้หรอก"

"เพราะงั้น ฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าวิธีนี้จะใช้ได้ผลในตอนนี้ไหม แต่ฉันสามารถไปสืบดูได้ ฉันมีเพื่อนร่วมชั้นคนนึง ตอนนี้ทำงานอยู่ในบริษัทประเภทนี้ที่แอตแลนตา อาจจะมีหรือไม่มีบันทึกค้างชำระภาษีของครอบครัวเกิร์นก็ได้"

"ฉันแค่ไม่อยากให้นายไปคลุกคลีกับพวกนั้น นายเข้าใจความหมายของฉันใช่ไหม พวกนักเลงข้างถนนน่ะ ดีแต่ทำเรื่องเสียเปล่า ดูไม่มีระดับ แถมเวลาทำอะไรก็มักจะไม่ทำตามกฎเกณฑ์ ไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีในการเป็นหุ้นส่วนหรอก ต่อให้วิธีนี้จะยังใช้ไม่ได้ผลในตอนนี้ พวกเราก็ยังมีวิธีอื่นที่จัดการภายใต้กฎเกณฑ์ได้เสมอ อเมริกาเป็นประเทศแห่งทุนนิยม และทุนนิยมก็ให้ความสำคัญกับกฎเกณฑ์มากที่สุด จะทำอะไรก็ควรทำให้อยู่ในกรอบของกฎเกณฑ์นี้ อย่าข้ามเส้นจะดีกว่า"

"ผมเข้าใจครับ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ ลุงกู๊ดแมน"

เมื่อสัมผัสได้ถึงความห่วงใยจากใจจริงของกู๊ดแมน คาร์เตอร์ก็พยักหน้าให้คำมั่นอย่างจริงจัง เขาไม่ใช่คนที่ไม่รู้ผิดชอบชั่วดี คำพูดของกู๊ดแมนอาจจะดูอ้อมค้อมไปบ้าง แต่เขาก็พอจะเข้าใจความหมายคร่าวๆ แล้ว ความหมายก็คือ พยายามอย่าไปยุ่งเกี่ยวกับพวกนอกกฎหมายให้มากนัก และอย่าเอาแต่คิดจะใช้วิธีการทำลายล้างทางกายภาพไปโจมตีศัตรู เพราะการทำแบบนั้นมันเสี่ยงที่จะละเมิดข้อห้าม และทำให้คนในระดับเดียวกันรู้สึกต่อต้าน

"ผมจะรักษาระยะห่างจากพวกเขาแน่นอนครับ เพียงแต่ในโรงเรียนน่ะ ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว ผมอยากจะเรียนหนังสืออย่างสงบสุข ถ้าไม่มีคนคอยรับใช้คอยคุ้มกันคงไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องไม่ให้เรื่องแบบวันนี้เกิดขึ้นซ้ำสองอีก จริงไหมครับ"

"แถมพวกเขาก็ยังมีข้อดีอยู่นะ งานสกปรกบางอย่างที่พวกเราไม่สะดวกจะออกหน้าเอง ก็สามารถโยนให้พวกเขาไปทำได้ อย่างเช่น... ไอ้สารเลวอเล็กซ์นั่นไง!"

"ถ้าไม่มีเงินจะใช้หนี้จริงๆ เราก็ยังพอเข้าใจได้ แต่นี่ทั้งที่มีเงิน แต่ก็ยังกล้าเบี้ยวหนี้อีก! การจัดการกับพวกจอมเบี้ยวหนี้แบบนี้ ถ้ามัวแต่รักษาความกฎเกณฑ์มากเกินไป ปัญหาก็คงแก้ไขได้ยาก บางครั้งการไม่ทำตามกฎเกณฑ์ ก็ถือเป็นกฎเกณฑ์อย่างหนึ่งเหมือนกัน!"