บทที่ 65 รอไปก่อน

"นายกะเกณฑ์ให้ดีเอาเองก็แล้วกัน!"

กู๊ดแมนยักไหล่ ไม่ได้คัดค้านคำพูดของคาร์เตอร์

เขาเองก็เคยเป็นวัยรุ่นมาก่อน ย่อมเข้าใจดีว่าในวัยของคาร์เตอร์ตอนนี้ การจะเข้าใจกฎเกณฑ์อย่างที่เขาบอกนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เขาแค่เตือนและทำหน้าที่ของตัวเองก็พอแล้ว

เรื่องหลายเรื่อง การสั่งสอนด้วยคำพูดสู้การทำให้ดูเป็นแบบอย่างไม่ได้หรอก มีแต่ต้องลองสัมผัสด้วยตัวเอง ถึงจะเข้าใจอะไรบางอย่างในใจได้จริงๆ ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่คาร์เตอร์จะได้เจอในวัยของเขา ถึงแม้จะไม่ได้ใสสะอาดนัก แต่เมื่อเทียบกับด้านมืดของสังคมที่แท้จริงแล้ว มันก็ยังสว่างกว่ามาก

ในฐานะว่าที่ผู้กุมบังเหียนธนาคารแบล็กในอนาคต คาร์เตอร์ย่อมไม่สามารถปล่อยตัวให้ตกต่ำและจมอยู่กับความโสมมได้ แต่ธนาคารก็ไม่ใช่อาชีพที่สูงส่งหรือผดุงความยุติธรรมอะไร การได้สัมผัสกับคนหลากหลายประเภท น่าจะเป็นประโยชน์ต่อพัฒนาการของคาร์เตอร์อยู่บ้าง

"ผมจะระวังตัวครับ ถ้างั้นเรื่องนี้ก็รบกวนลุงด้วยนะ ลำบากหน่อย! ผมขอไปจัดการการบ้านก่อนนะ เดี๋ยวลุงกลับกันก่อนเลย ผมปิดประตูให้เอง!"

"ได้ งั้นนายทำไปเถอะ"

แผนการใช้บริษัทหมาในพวกนี้จัดการเรื่องภาษี คงไม่ใช่เรื่องที่จะทำปุบปับได้ทันทีเหมือนการดักตีหัวคนแน่ๆ ก่อนที่จะได้รับข่าวคราวจากทุกฝ่าย หรือก็คือช่วงที่รอจังหวะลงมือ คาร์เตอร์ก็ยังต้องไปโรงเรียนตามปกติ

แต่พอไปโรงเรียนในวันที่สอง คาร์เตอร์ก็พบว่าตัวเองดังขึ้นมาอีกแล้ว...

"ไอ้ขี้ขลาด!"

"เก่งแต่ปาก!"

"ไอ้กระจอก ไอ้ปอดแหก!"

เสียงวิพากษ์วิจารณ์และสายตาเหยียดหยามตลอดทางทำเอาคาร์เตอร์หงุดหงิดไม่น้อย แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ จะให้ไปตะโกนใส่หน้าพวกนั้นว่า 'พวกโง่ อีกไม่กี่วันคอยดูว่าฉันจะทำยังไง' หรือไง?!

แบบนั้นมันไม่เท่ากับเป็นการเตือนศัตรูให้รู้ตัวก่อนหรอกเหรอ? การใช้วาจาข่มขู่เพื่อเตือนศัตรูให้ระวังตัว ไอ้บ้าที่เส้นเลือดในสมองตีบมาตลอดยี่สิบปียังไม่ทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้เลย!

ในเมื่อพูดไม่ได้ ก็ทำได้แค่อดทนฟังเสียงนินทาพวกนี้ไปก่อน หลังจากเดินเข้าตึกเรียน ก่อนจะขึ้นบันได ปกติเดือนนึงจะเจอหน้ากันสักครั้งยังยาก แต่คราวนี้กลับบังเอิญมาเจอกับลิโคริสตรงบันไดพอดี

กฎของเมอร์ฟีที่ว่า สิ่งไหนที่คุณไม่อยากให้เกิด มันก็ยิ่งมีโอกาสเกิดขึ้นในชีวิตคุณนั้นเป็นเรื่องจริงเสมอ เพิ่งจะขายหน้ามาหมาดๆ ก็ดันมาเจอเธอซะได้...

คาร์เตอร์ฝืนทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ว่าภาพความน่าสมเพชของตัวเองเมื่อวานนี้ตกอยู่ในสายตาของเทพธิดาคนนี้เต็มๆ เขามองเธอแวบหนึ่ง พยายามฝืนยิ้มทักทายให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด แล้วเดินขึ้นบันไดต่อไป ส่วนลิโคริสนั้นมองตามหลังคาร์เตอร์ด้วยสายตาที่ซับซ้อน จู่ๆ เธอก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา เธอรู้สึกว่าเรื่องนี้มันจะจบลงไม่ง่ายอย่างแน่นอน...

เด็กผู้หญิงมักจะโตเป็นผู้ใหญ่เร็วกว่าเด็กผู้ชายเสมอ โดยเฉพาะในประเทศแถบยุโรปและอเมริกา อายุการแต่งงานของเด็กผู้หญิงหลายคนแทบจะเกินขีดจำกัดจินตนาการของคนทั่วไป ที่รู้จักกันดีก็คือรัสเซีย อายุที่สามารถแต่งงานได้อย่างถูกต้องตามกฎหมายคือ 14 ปี ความจริงแล้วยังมีประเทศที่ต่ำกว่านั้นอีก เช่น ซาอุดีอาระเบีย 9 ขวบ หมายความว่าเด็กผู้หญิงที่เรียนอยู่ชั้นประถมในซาอุดีอาระเบียก็สามารถแต่งงานเป็นภรรยาได้แล้ว ถ้าเป็นที่จีนล่ะก็ มีโทษจำคุกตั้งแต่สามปีขึ้นไปจนถึงประหารชีวิตเลยทีเดียว...

กลับมาที่อเมริกา กฎหมายท้องถิ่นส่วนใหญ่กำหนดอายุขั้นต่ำในการแต่งงานไว้ที่ 18 ปี แต่ก็มีข้อยกเว้นเสมอ อย่างรัฐนิวเจอร์ซีย์อนุญาตให้เด็กผู้ชายอายุ 14 ปีแต่งงานกับเด็กผู้หญิงอายุ 12 ปีได้ ส่วนในรัฐอื่นๆ หากอายุต่ำกว่า 18 ปี ก็ไม่ใช่ว่าจะแต่งงานไม่ได้เลย เพียงแค่ต้องได้รับความยินยอมจากพ่อแม่ทั้งสองฝ่าย หรือได้รับการอนุมัติจากศาลล่วงหน้า ก็สามารถละเว้นข้อจำกัดอายุขั้นต่ำในการแต่งงานตามกฎหมายได้

ภายใต้สภาพแวดล้อมเช่นนี้ ลิโคริสย่อมไม่เหมือนพวกผู้ชายบ้าพลังที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไร เมื่อรู้ว่าลูกสาวใกล้จะถึงวัยออกเรือน เวลาคุยเล่นกันในครอบครัว แม่ของลิโคริสก็มักจะเล่าเรื่องราวต่างๆ ในสังคมให้เธอฟังอย่างมีจุดประสงค์ เพื่อให้ลูกสาวสามารถปรับตัวเข้ากับชีวิตในสังคมได้อย่างราบรื่นมากขึ้นหลังจากเรียนจบ เพื่อรับบทบาทพนักงาน พลเมือง และแม้แต่ภรรยาที่ดี

จากการสั่งสอนและเป็นแบบอย่างของครอบครัว แม้ในตอนนี้ลิโคริสจะไม่ได้เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าพวกนายทุนมีอำนาจแฝงอยู่ในประเทศนี้มากแค่ไหนเช่นเดียวกับคาร์เตอร์ แต่เธอก็เข้าใจสิ่งหนึ่ง ทุนนิยมต่างหากที่เป็นชนชั้นปกครองของประเทศนี้

การที่พรรคพวกของเกิร์นรุมอัดคาร์เตอร์แล้วจะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นตามมาเลยงั้นเหรอ? มันผิดปกติเกินไปแล้ว ขนาดครอบครัวทั่วไป พอรู้ว่าลูกถูกเพื่อนรุมรังแกที่โรงเรียน พ่อแม่ก็ต้องโวยวายเอาเรื่องกันทั้งนั้นไม่ใช่หรือ?

พอนึกถึงรอยยิ้มที่ดูเฉยชาของคาร์เตอร์เมื่อครู่นี้ บวกกับแววตาที่เย็นชาซึ่งขัดกับรอยยิ้มอย่างสิ้นเชิง...

ผิดปกติ! ผิดปกติมาก!

เด็กหนุ่มอายุ 16 ย่าง 17 ปกติแล้ว การถูกรังแกต่อหน้าผู้หญิงที่ตัวเองแอบชอบ มันเป็นเรื่องที่น่าขายหน้าและทำร้ายศักดิ์ศรีมากนะ พอได้เจอเทพธิดาอีกครั้ง จะแสดงออกอย่างใจเย็นและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ยังไง?!

ต่อให้หน้าหนาแค่ไหนก็คงไม่หน้าหนาขนาดนี้หรอกมั้ง?! เว้นเสียแต่ว่า เขาจะไม่ใส่ใจกับเรื่องนี้จริงๆ หรือไม่ก็... ไม่เห็นพวกนั้นอยู่ในสายตาเลย!

ลิโคริสถูกยกยอมาหลายปี เธอมีความมั่นใจในรูปร่างหน้าตาของตัวเองอย่างเต็มเปี่ยม ในโรงเรียนเอลมอนด์ เด็กผู้ชายส่วนใหญ่ที่เป็นแค่พวกจืดจางแบบคาร์เตอร์เมื่อก่อน พอเดินสวนกับเธอ ต่อให้ไม่ถึงกับตื่นตระหนกจนเสียอาการ ส่วนใหญ่ก็ต้องหน้าแดงหูแดง ทำตัวไม่ถูกกันทั้งนั้น

กลัวว่าจะพูดอะไรขายหน้าต่อหน้าเธอ หรือทำให้เธอไม่พอใจจนตัวเองต้องอับอาย คนปกติยังเป็นแบบนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคาร์เตอร์ที่เพิ่งจะทำเรื่องขายหน้าต่อหน้าเธอหมาดๆ เลย เขามีสิทธิ์อะไรมาทำตัวสงบนิ่งแบบนี้?

เขาต้องมีแผนสำรองแน่ๆ! เขาต้องกำลังวางแผนอะไรอยู่แน่ๆ!

"เกิร์น ช่วงนี้พวกนายอย่าเพิ่งมาโรงเรียนเลย! รีบกลับไปหลบที่บ้านก่อนเถอะ!"

เมื่อมั่นใจว่าคาร์เตอร์มีโอกาสสูงที่จะกำลังวางแผนแก้แค้น ลิโคริสก็รีบวิ่งไปที่สนามบาสเกตบอล เมื่อเห็นว่าพวกเกิร์นไม่เพียงแต่จะไม่รู้ตัว แต่ยังหัวเราะร่าเริงเล่นบาสเกตบอลกันอย่างสนุกสนาน ลิโคริสก็ตะโกนใส่เกิร์นด้วยความรำคาญใจ

พร้อมกันนั้น เธอก็แอบด่าในใจว่า: ไอ้พวกงั่งเอ๊ย!

"ห๊ะ? เธอพูดว่าอะไรนะ ให้ฉันกลับบ้านเหรอ?"

เกิร์นโยนลูกบาสในมือทิ้งไปด้านข้างอย่างงุนงง ถึงจะไม่เข้าใจว่าเทพธิดากำลังพูดเรื่องบ้าอะไร แต่มันก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการที่เขาจะสวมบทบาทลูกหมาผู้ภักดี รีบวิ่งไปฟังคำสอนของเทพธิดา

"ใช่ รีบเลย! กลับไปหลบหน้าเขาก่อน อย่าให้เขาเห็นนาย บ้านเขาทำธนาคารนะ แถมตอนนี้เขาก็เป็นคนดูแลธนาคารเองด้วย อยู่ที่นี่เขาเอาเงินฟาดหัวนายตายได้เลยนะ!"

"โธ่เอ๊ย ฉันก็นึกว่าเรื่องอะไร! ก็แค่หมอนั่นน่ะเหรอ? ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวตอนบ่ายฉันค่อยไปคุยกับมันอีกรอบก็จบแล้ว!"

เกิร์นโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะทำหน้าประหลาดใจราวกับเพิ่งนึกอะไรออก แล้วพูดด้วยความดีใจว่า

"เชพเพิร์ด นี่เธอกำลังเป็นห่วงฉันอยู่ใช่ไหม? ฮี่ฮี่ฮี่ ขอบใจนะ แต่เธอไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก..."

ลิโคริส เชพเพิร์ด: เหนื่อยแล้ว ทำลายมันทิ้งไปให้หมดเถอะ!

ขี้เกียจจะทนฟังไอ้คนโง่ที่มีแต่กล้ามเนื้อในสมองยกยอตัวเองต่อไป ลิโคริสหันหลังเดินหนีไปทันที...

คาร์เตอร์ที่ยอมทนเสียงนินทาเพื่อไม่ให้แผนการถูกเปิดเผย ไม่รู้เลยว่า ข้อมูลที่เขาพยายามปกปิดสุดท้ายก็ไปเข้าหูเกิร์นจนได้ เขามาโรงเรียนเพื่อเรียนหนังสือ ไม่ใช่มาเป็นสายลับ จะได้มีเวลาไปสอดแนมและแอบฟังเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในโรงเรียนได้ยังไง?

และเขาก็คงนึกไม่ถึงว่า เกิร์นที่หลงใหลในความห่วงใยของเทพธิดา จะคิดหาเรื่องเขาอีกครั้ง

"คาร์เตอร์! ออกมา เรามาคุยกันหน่อย!"

"รอเดี๋ยวก่อนค่อยไปเถอะ"

"รอ? ทำไมต้องรอ รออะไร..."

"รอปู่แกไง! ซัดมันเลย! แค่ไอ้พวกนี้แหละ กระทืบมันให้ตาย!"