บทที่ 66 เพื่อนของคนผิวดำ

"คาซิม แกบ้าไปแล้วเหรอวะ! ไอ้คาร์เตอร์มันให้ผลประโยชน์อะไรแกวะเนี่ย!"

"หุบปากไปเลย แดกเก้าอี้กูซะ!"

"ฟัค! บาร์ริส เรื่องนี้มันไปเกี่ยวอะไรกับแกวะ?!"

ภายในห้องเรียนเต็มไปด้วยความวุ่นวาย พวกเด็กหนุ่มผิวดำที่คาซิมเรียกมาไม่ได้ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษเหมือนพวกผิวขาวหรอกนะ พวกเขาไม่สนหรอกว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน จะมีเรื่องงั้นเหรอ? งั้นก็ซัดกันเลยสิ!

ตั้งแต่ที่คาซิมกระโดดถีบเกิร์น การตะลุมบอนก็เริ่มขึ้น อาจจะเป็นเพราะคิดว่าคาร์เตอร์เป็นแค่ไอ้ปอดแหก เกิร์นที่หลงตัวเองจึงไม่ได้เรียกคนมาเยอะนัก ในช่วงแรกของการตะลุมบอน พวกเขาจึงถูกพวกผิวดำที่มีคนเยอะกว่ารุมกระทืบจนหมดทางสู้

และเมื่อภาพการรุมอัดคนผิวขาวปรากฏขึ้น ในโรงเรียนเอลมอนด์ที่มีความขัดแย้งทางเชื้อชาติอยู่แล้ว ก็เกิดเป็นคลื่นลูกใหญ่ในทันที

ตายล่ะวา! พวกผิวดำบังอาจมารังแกพวกเราคนผิวขาวงั้นเหรอ?! พวกคนผิวขาวคนอื่นๆ ที่ตอนแรกไม่คิดจะยุ่งเกี่ยวด้วย ตอนนี้ชักจะทนไม่ไหวแล้ว:

จะหาเรื่องหรือไง! จะก่อกบฏเหรอ?! ไม่รู้หรือไงว่าใครคือชนชั้นสูงกันแน่?!

ดังนั้น การตะลุมบอนที่ตอนแรกจำกัดอยู่แค่ในห้องเรียน ก็ลุกลามบานปลายกลายเป็นการตะลุมบอนระหว่างคนผิวขาวและคนผิวดำอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ เมื่อมีคนผิวดำและคนผิวขาวแห่กันมาที่ 'สมรภูมิ' มากขึ้นเรื่อยๆ เพียงไม่กี่นาที ห้องเรียนที่คาร์เตอร์อยู่ก็พังพินาศจนแทบจะใช้งานไม่ได้อีกต่อไป

โต๊ะเก้าอี้ล้มระเนระนาดไปทั่ว กระดานดำบนโพเดียมเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนที่ดูน่ากลัว โคมไฟบนเพดานดวงหนึ่งก็ร่วงลงมา ไม่รู้ว่าโดนใครปาอะไรใส่จนพังไปแล้ว

สถานการณ์มันช่างคึกคักเสียจริง!

"หยุดเดี๋ยวนี้! แยกย้ายกันไป! แยกย้าย!"

"ถ้าไม่หยุด เราจะใช้มาตรการขั้นเด็ดขาดแล้วนะ!"

สถานการณ์อันวุ่นวายค่อยๆ สงบลงเมื่อตำรวจโรงเรียนและตำรวจจากสถานีตำรวจเมืองดักลาสเข้ามาสมทบ และเมื่อกลุ่มคนผิวขาวและคนผิวดำค่อยๆ แยกย้ายกันไป คาร์เตอร์ที่อยู่ใจกลางการปะทะก็ตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนทันที

"เฮ้ ลุงคาร์ลอส มาแล้วเหรอครับ? มาๆ สูบบุหรี่หน่อย!"

คาร์เตอร์คาบบุหรี่ไว้ในปาก นั่งพิงหน้าต่างดูละครฉากใหญ่ พอเห็นจ่าตำรวจที่เป็นหัวหน้าชุดจากสถานีตำรวจเมือง เขาก็หัวเราะร่า คนคุ้นเคยนี่นา!

"นายมาทำอะไรที่นี่เนี่ย?"

คาร์ลอสที่เห็นคาร์เตอร์ซึ่งเป็นแหล่งเงินทุนใหญ่ ก็ทั้งตกใจและขำไม่ออก นายก็เป็นถึงเถ้าแก่คนหนึ่งแล้ว มาร่วมวงชกต่อยกับพวกเด็กๆ แบบนี้ มันไม่เสียหน้าบ้างหรือไง?!

คาร์ลอสอยากจะด่า แต่ด้วยความเคารพต่ออำนาจเงิน เขาจึงเดินเข้าไปรับบุหรี่จากคาร์เตอร์ จุดสูบพร้อมกับเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจนัก

จะว่าไป เถ้าแก่น้อยคาร์เตอร์คนนี้ก็วางตัวดีทีเดียว! ไม่รู้ไปเรียนนิสัยแบบนี้มาจากไหน เจอใครก็แจกบุหรี่ให้ รู้จักเข้าหาคนมากกว่าพวกชาวบ้านที่เอาแต่โวยวายเยอะเลย!

ท่าทีของจ่าคาร์ลอสที่ถามแค่คาร์เตอร์ โดยไม่สนใจความเห็นของคนอื่นเลยนั้น คนในเหตุการณ์ก็ไม่ได้ตาบอด คาซิมและพรรคพวกต่างรู้สึกตื่นเต้น ส่วนฝั่งของเกิร์นกลับเต็มไปด้วยความแค้นเคือง...

ไอ้สารเลวคาร์เตอร์ ไปรู้จักมักจี่กับพวกตำรวจตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย แล้วคุณตำรวจครับ ลำเอียงแบบนี้มันถูกเหรอครับ?! โยนสิทธิ์ขาดในการตัดสินคดีไปให้คาร์เตอร์หน้าตาเฉย แบบนี้พวกเราจะรอดไปได้ยังไง?!

"อ๋อ ไม่มีอะไรมากหรอกครับ พอดีพวกนี้อยากจะหาเรื่องผม เพื่อนผม คาซิม กับคนอื่นๆ ก็เลยมาช่วย ก็แค่นั้นแหละ เรื่องมันเลยเถิดไปหน่อย ทำให้พวกคุณต้องลำบากเลย ฮ่าๆๆ"

หลังจากแจกบุหรี่ให้ตำรวจทุกคนแล้ว คาร์เตอร์ก็ทำทีเป็นพูดจาเรื่อยเปื่อยพลางชี้ไปทางกลุ่มของเกิร์น แต่ความใจเย็นของคาร์เตอร์ก็พังทลายลงในวินาทีถัดมา...

"คาร์เตอร์! ฉันให้นายกลับบ้านก่อนเวลา แต่นายดันมาก่อเรื่องซะงั้นเหรอ?!"

เมื่อสถานการณ์อยู่ภายใต้การควบคุมของตำรวจ คุณนายแมรีก็เดินกระฟัดกระเฟียดเข้ามาในห้องเรียนด้วยความโกรธจัด ดวงตาจ้องเขม็งราวกับมีไฟพ่นใส่คาร์เตอร์ เห็นได้ชัดว่าคุณนายแกไม่ได้หลงกลคำพูดของคาร์เตอร์เลยแม้แต่น้อย

อะไรที่เรียกว่าพวกนั้นหาเรื่อง แล้วคาซิมมาช่วย?! ก็แกไม่ใช่เหรอไอ้ตัวแสบที่เป็นคนยุยงให้สองฝ่ายยกพวกตีกันน่ะ?!

"เอาล่ะๆ คุณนายแมรี โปรดใจเย็นๆ ก่อนครับ เราจะพาทุกคนที่เกี่ยวข้องกลับไปที่สถานีตำรวจ สอบสวนเหตุการณ์ทั้งหมด แล้วจะทำการลงโทษอย่างเหมาะสมครับ"

คาร์เตอร์ที่ยืนอยู่ข้างคาร์ลอสตั้งแต่ตอนที่ได้ยินเสียงคุณนายแมรี ก็เอาแต่ขยิบตาหลิ่วตาให้เขาไม่หยุด คาร์ลอสกระตุกมุมปากพลางเข้าใจในสัญญาณของคาร์เตอร์ เขาสะบัดมือสั่งการให้นำตัวคาร์เตอร์ คาซิม บาร์ริส เกิร์น และหัวโจกคนอื่นๆ กลับไปที่สถานีตำรวจทั้งหมด

พอไปถึงสถานีตำรวจ ความแตกต่างในการปฏิบัติก็ปรากฏชัดเจนทันที คาซิม เกิร์น และคนอื่นๆ เดินตามตำรวจอีกนายเข้าไปในห้องขังชั่วคราว ในขณะที่คาร์เตอร์หันกลับมาเดินตามคาร์ลอสเข้าไปในห้องทำงานของตำรวจ ถึงขนาดที่คาร์ลอสยังยกเก้าอี้มาให้คาร์เตอร์นั่งด้วยซ้ำ...

"หนีได้แค่ตอนนี้แหละ แต่หนีตลอดไปไม่ได้หรอกนะ นายลองคิดดูดีๆ เถอะว่าพรุ่งนี้กลับไปโรงเรียนแล้วจะเอาอะไรไปอธิบายกับยายแก่นั่น"

"หนีได้เท่าที่หนีได้ก็แล้วกัน เอ๊ะ นั่นซิการ์บนโต๊ะใช่ไหม? ลุงสูบของแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย?"

คาร์เตอร์นั่งไขว่ห้าง พูดอย่างไม่ใส่ใจ ในห้องทำงานของตำรวจนี้ ก่อนหน้านี้ตอนที่มาหัดยิงปืน เขาก็เข้ามากับคาร์ลอสบ่อยๆ พวกตำรวจก็พอคุ้นหน้าคุ้นตากันบ้าง พอเห็นคาร์เตอร์อยู่ที่นี่ ก็ไม่มีตำรวจคนไหนแปลกใจเลยสักคน

"ยึดมาได้ตอนไปจับคนน่ะ ลองดูไหม?"

คาร์ลอสเปิดกล่องซิการ์แล้วโยนให้คาร์เตอร์มวนหนึ่ง เขาไม่คิดจะถามไถ่เรื่องราวเลยสักนิด คุยเล่นกันสักพัก ทำเป็นพิธีแล้ว คาร์เตอร์ก็สามารถออกไปได้แล้ว โดยปกติปัญหาภายในโรงเรียนในอเมริกาจะอยู่ในความดูแลของตำรวจโรงเรียน ตำรวจโรงเรียนในอเมริกาก็มีสถานะกึ่งๆ รปภ. ผสมกับป้อมตำรวจในโรงเรียน มีอำนาจบังคับใช้กฎหมายภายในเขตโรงเรียนอย่างเป็นอิสระ

ในเมืองใหญ่มักจะมีหน่วยงานตำรวจโรงเรียนแยกต่างหาก ไม่ได้ขึ้นตรงกับสถานีตำรวจเมือง แต่ในเมืองเล็กๆ ไม่ได้มีกฎเกณฑ์เคร่งครัดขนาดนั้น ตำรวจโรงเรียนของเอลมอนด์ก็คือคนที่สถานีตำรวจเมืองส่งไป เมื่อทางสถานีตำรวจเมืองปล่อยตัวคนแล้ว ตำรวจโรงเรียนย่อมไม่ซักไซ้ให้มากความ และเรื่องพรรค์นี้ จะว่าใหญ่ก็ใหญ่ จะว่าเล็กก็เล็ก ก็แค่วัยรุ่นตีกัน จะเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรนักหนา?

หลังจากทำเป็นตักเตือนไปสองสามประโยคพอเป็นพิธี คาร์ลอสก็ปล่อยตัวคาร์เตอร์พร้อมกับบรรดาลูกน้องของเขาออกมา แน่นอนว่าพวกเกิร์นไม่ได้โชคดีแบบนั้น ถึงจะบอกว่ากักขังไว้นานไม่ได้ แต่แค่ขังไว้คืนเดียว คาร์ลอสก็ยังมีอำนาจทำได้

เมื่อเดินออกมาจากสถานีตำรวจเพื่อสมทบกับคาร์เตอร์ คาซิมและเด็กหนุ่มผิวดำคนอื่นๆ ก็ดูตื่นเต้นกันสุดขีดเมื่อเห็นว่าพวกเกิร์นไม่ได้ออกมาพร้อมกัน

ผ่านมากี่ปีแล้ว เวลาไปมีเรื่องกับคนผิวขาว มีครั้งไหนบ้างที่อีกฝ่ายไม่ได้เป็นฝ่ายได้ออกไปก่อน แล้วพวกเขาก็ถูกปล่อยทีหลัง?! นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เดินนำหน้าคนผิวขาว ทำให้กลุ่มคนผิวดำที่เพิ่งได้ลิ้มรสความเน่าเฟะของชนชั้นอภิสิทธิ์ชนรู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษ

"ฮี่ฮี่ฮี่ คาร์เตอร์ เมื่อกี้ฉันทำได้ดีไหมล่ะ? ติดตามนายนี่มันสะใจจริงๆ! เมื่อกี้ฉันยังเห็นไอ้เกิร์นโวยวายอยู่ในห้องขัง ถามตำรวจว่าทำไมไม่ยอมปล่อยพวกมันอยู่เลย!"

"เดี๋ยวก็ชินเองแหละ ป่ะ ไปกินข้าวกันเถอะ มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง ถือเป็นการขอบคุณที่พวกนายมาช่วยฉันวันนี้นะ เอ้านี่ คาซิม ไปซื้อบุหรี่มาสักสองสามคอตตอน พรุ่งนี้เอาไปโรงเรียนนะ ใครที่มาช่วยวันนี้ แจกให้คนละซองไปเลย!"

ตามธรรมเนียมของ 'คนในสังคม' คาร์เตอร์หยิบธนบัตรหลายใบส่งให้คาซิมอย่างรู้มารยาท แต่เขาคาดไม่ถึงเลยว่าการกระทำที่ดูเป็นเรื่องปกติในสายตาของเขา จะทำให้คาซิมยืนอึ้งไปครึ่งค่อนวัน

เมื่อได้สติ คาซิมก็รีบยัดเงินกลับใส่มือคาร์เตอร์

"ไม่ๆๆ แบบนี้ไม่ได้! นายช่วยครอบครัวฉันไว้เยอะมาก พวกเราเป็นเพื่อนกัน เป็นพี่น้องกัน ฉันรับเงินนี่ไว้ไม่ได้หรอก!"

"ใช่ คาร์เตอร์ นายเคยช่วยคาซิม ช่วยพาคุณลุงดยุคออกมาจากสถานีตำรวจ แถมยังช่วยพวกคนผิวดำอย่างเราด้วย นายคือเพื่อนของคนผิวดำ พวกเราจะรับเงินจากเพื่อนไม่ได้หรอก!"

(จบบท)