บทที่ 67 ลุงว่าผมควรทำยังไงดี

"ให้ไปก็รับไว้เถอะ! นายก็รู้ว่าฉันไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินแค่นี้ ต่อไปที่โรงเรียน ถ้ามีใครมาหาเรื่องฉัน ฉันก็ต้องพึ่งพวกนายให้ช่วยอยู่ดีไม่ใช่หรือไง จ้างพนักงานยังต้องจ่ายเงินเดือนเลย นับประสาอะไรกับเรื่องนี้ ฉันจะปล่อยให้พวกพี่น้องเหนื่อยเปล่าไม่ได้หรอกนะ"

แม้ว่าคาซิมและคนอื่นๆ จะยืนกรานปฏิเสธไม่รับผลประโยชน์จากคาร์เตอร์ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่คาร์เตอร์ก็ยังคงยัดเงินใส่มือคาซิมไปจนได้ อย่างที่เขาบอกนั่นแหละ คาร์เตอร์ไม่ได้ขัดสนเงินเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้

บุหรี่ระดับกลางสักซอง ก็พอให้เด็กหนุ่มพวกนี้มีความสุขไปได้อีกนาน ตัวเขาเองก็ไม่ได้สูญเสียอะไร แถมยังได้ซื้อใจคนอย่างเต็มที่ แล้วทำไมถึงจะไม่ทำล่ะ?

บางคนอาจจะคิดว่าเรื่องมารยาททางสังคมหรือการเข้าสังคมอะไรพวกนี้มันดูยืดเยื้อน่ารำคาญ หรือถึงขั้นมองว่าเป็นเศษซากความล้าหลัง แต่สำหรับคาร์เตอร์แล้ว ของพวกนี้มันใช้ได้ผลดีเยี่ยมจริงๆ!

มารยาททางสังคมคืออะไร? มันก็คือการทำให้ทุกคนรู้สึกพอใจมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อที่ครั้งหน้าคนอื่นจะเต็มใจช่วยเหลือและอยากเข้ามาสานสัมพันธ์ด้วยมากขึ้นยังไงล่ะ

แจกบุหรี่ไปสองสามคอตตอน พอวันรุ่งขึ้นเมื่อคาร์เตอร์มาถึงโรงเรียน สถานการณ์ก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง

เพื่อนนักเรียนผิวดำที่พบเจอกลางทาง ไม่ว่าเมื่อวานจะมาช่วยเขาหรือไม่ ต่างก็ทักทายคาร์เตอร์อย่างสุภาพและกระตือรือร้น คาร์เตอร์ก็ส่งยิ้มและพูดคุยกับพวกเขาทีละคนสองคน ก่อนจะเดินขึ้นตึกกลับเข้าห้องเรียน

ท่าทางดูราวกับเป็นลูกพี่ใหญ่ของพวกคนผิวดำในโรงเรียนเอลมอนด์ไม่มีผิด!

อย่างที่เขาว่ากันว่ามีได้อย่างก็ต้องมีเสีย เมื่อได้รับการสนับสนุนจากเพื่อนนักเรียนผิวดำ คาร์เตอร์ก็กลายเป็นที่รังเกียจของพวกคนผิวขาว แม้จะไม่มีการมุ่งร้ายอย่างเปิดเผย แต่เพื่อนคนผิวขาวที่เข้ามาทักทายเขาอย่างกระตือรือร้นในวันแรก พอมาวันที่สองหลังจากเหตุการณ์ชกต่อยก็ลดลงไปมาก แต่ก็ยังมีประปรายอยู่บ้าง ทว่าพอถึงวันที่สาม กลับหายจ้อยไปจนหมดเกลี้ยง

แต่คาร์เตอร์ก็ไม่สนใจ ขอแค่พวกนั้นไม่กล้ามาแหยมกับเขาก็พอ ตั้งใจเรียนไปเงียบๆ สองปี เขาก็จะได้ออกไปจากที่นี่แล้ว การไม่ชอบตั้งรกรากในนิวยอร์ก ก็ไม่ได้หมายความว่าคาร์เตอร์ชอบหมกตัวอยู่ในดักลาสเสียหน่อย

ก็แค่คนแปลกหน้าที่เดินผ่านมาในชีวิต ใครจะเอายังไงก็ช่าง...

"เฮ้ คาร์เตอร์ เมื่อกี้ฉันไปดูที่โรงยิมมา พวกเกิร์นยังไม่กลับมาเลย!"

"วางใจเถอะ วันนี้นายจะไม่ได้เห็นหัวหมอนั่นในโรงเรียนแน่นอน ฉันบอกกับทางสถานีตำรวจไว้แล้ว ให้ขังมันไว้ให้ครบ 24 ชั่วโมงเต็ม"

คาร์เตอร์ตอบคาซิมที่มารออยู่ในห้องเรียนอย่างไม่ใส่ใจนัก พร้อมกับวางกระเป๋านักเรียนลง แล้วเตรียมหยิบหนังสือเรียนออกมาอ่านล่วงหน้า

ตั้งแต่ตัดสินใจว่าจะตั้งใจเรียนเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยชื่อดังในอเมริกา คาร์เตอร์ก็พบว่าความจริงแล้วการศึกษาระดับมัธยมปลายในอเมริกาไม่ได้เรียนสบายอย่างที่เขาคิดไว้เลย โดยเฉพาะสำหรับนักเรียนที่ตั้งเป้าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย แถมยังเป็นมหาวิทยาลัยระดับไอวี่ลีกอย่างเขา

นอกจากวิชาเรียนตามปกติแล้ว เขายังต้องเตรียมตัวเรียนหลักสูตร AP หรือก็คือหลักสูตรเตรียมความพร้อมระดับมหาวิทยาลัย และยังต้องทำคะแนน SAT ให้สูงพอ ถึงจะมีโอกาสเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยชั้นนำได้

ตัวเขาเองก็ยุ่งจะตายอยู่แล้ว จะเอาเวลาที่ไหนไปสนใจเรื่องของพวกเกิร์น จะขังก็ขังไปเถอะ ด้วยจำนวนเงินที่เขาจ่ายให้คาร์ลอสตอนไปหัดยิงปืน การขอให้ขังเกิร์นไว้สักวันนึง มันไม่ใช่เรื่องเหนือบ่ากว่าแรงอะไรเลย~

"ฮี่ฮี่ฮี่ ลูกพี่นี่แน่จริงๆ... คุณนายแมรีมาแล้ว ฉันขอเผ่นก่อนนะ..."

คาซิมที่ยังอยากจะคุยเรื่องของเกิร์นต่อ หางตาเหลือบไปเห็นคุณนายแมรีเดินหน้าดำคร่ำเครียดเข้ามาในห้องเรียน ก็รีบชิ่งหนีไปตามสัญชาตญาณ ช่วยลูกพี่ตีรันฟันแทงน่ะพอได้ แต่ให้เผชิญหน้ากับคุณนายแมรีนี่... ขอผ่านดีกว่า คนคนนี้เขาไม่กล้าหือด้วยหรอก...

"คาร์เตอร์ ตามฉันมาที่ห้องพักครู!"

คุณนายแมรีไม่ได้อยู่นานในห้องเรียน ไม่ได้เดินเข้าไปข้างในด้วยซ้ำ เธอยืนอยู่ตรงประตู ทิ้งท้ายไว้ประโยคเดียวแล้วรีบเดินออกไปจากตึกเรียนทันที

"อธิบายมาสิ สรุปแล้วมันเกิดอะไรขึ้น? เกิร์นยังไม่กลับมาจนถึงป่านนี้ เป็นฝีมือเธอใช่ไหม?"

ครู่ต่อมา ภายในห้องพักครูใหญ่ เมื่อเผชิญหน้ากับคุณนายแมรี คาร์เตอร์ที่รู้ดีว่าปิดบังไปก็เปล่าประโยชน์ จึงไม่ได้คิดจะปิดบังและตอบไปตามตรงว่า

"ใช่ครับ ผมคุยกับทางสถานีตำรวจไว้ ให้ขังพวกนั้นให้ครบ 24 ชั่วโมง ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด พรุ่งนี้เกิร์นก็คงมาโผล่ที่โรงเรียนแล้วล่ะครับ!"

"เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่ คาร์เตอร์! ที่นี่คือโรงเรียน! อย่าเอาอิทธิพลมืดหรือความเน่าเฟะจากข้างนอกเข้ามาที่นี่!"

คุณนายแมรีตบโต๊ะด้วยความโกรธจัด

"เมื่อคืนแม่ของเกิร์นมาที่โรงเรียน พอไม่เห็นลูกกลับบ้าน เธอก็ร้องไห้ด้วยความร้อนใจ! ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพวกเธอมีความบาดหมางอะไรกัน แต่ฉันหวังว่าเวลาเธอจะทำอะไร ช่วยนึกถึงใจคนอื่นบ้าง เธอจินตนาการออกไหมว่า คนเป็นแม่ที่ไม่เห็นลูกกลับบ้าน ในใจจะร้อนรนแค่ไหน? จะหวาดกลัวแค่ไหน?"

"คุณนายแมรีครับ คุณเองก็พูดว่า คุณไม่รู้ว่าระหว่างพวกเรามีความบาดหมางอะไรกัน แล้วคุณเอาความมั่นใจจากไหนมาพูดจาแบบนี้กับผมล่ะครับ?"

ภูมิหลังครอบครัวของเกิร์นไม่ใช่ความลับสำหรับคาร์เตอร์ แม้จะยังไม่รู้ว่ามีประวัติค้างชำระภาษีหรือไม่ แต่สภาพครอบครัวนั้นเขาสืบมาหมดแล้ว

พ่อเป็นพวกขี้เมา แม่ทำงานที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเดียวกับแอนนา พูดตรงๆ คือฐานะทางบ้านไม่ค่อยดีนัก ซึ่งอันที่จริงก็เป็นเรื่องที่รู้ๆ กันอยู่ เพราะถ้าครอบครัวเกิร์นมีฐานะดี ทีมกีฬาโรงเรียนคงไม่ต้องมาขอสปอนเซอร์จากเขาหรอก

พอได้ยินว่าแม่ของเกิร์นร้อนใจเพราะลูกไม่กลับบ้าน คาร์เตอร์ก็นึกถึงแม่ของตัวเอง แน่นอนว่าเป็นแม่ในอดีต ตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่เขาถูกพวกนักเลงดักตีจนกลับบ้านไม่ตรงเวลา แม่ของเขาในตอนนั้นก็ร้อนรนจนแทบจะเป็นบ้าเช่นกัน...

คาร์เตอร์ขมวดคิ้ว เขายอมรับว่าตัวเองรู้สึกเห็นใจแม่ของเกิร์นขึ้นมาบ้าง แต่สิ่งที่ตามมาก็คือความโกรธที่พุ่งสูงขึ้นไปอีกระดับ

ดูเหมือนครูทุกคนจะชอบมองแค่เปลือกนอก โดยแทบจะไม่เคยสนใจเลยว่าต้นสายปลายเหตุของเรื่องเหล่านี้มันเกิดจากอะไร

"ผมเองก็อยากรู้เหมือนกัน ผมอยู่ของผมดีๆ ไม่ได้ทำอะไรเลย ทำไมเกิร์นถึงต้องมาหาเรื่องผมด้วย? เพียงเพราะผมวิจารณ์ว่าทีมกีฬาโรงเรียนเล่นได้ห่วยงั้นเหรอ? สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นกับแม่ของเกิร์น ผมรู้สึกเห็นใจนะครับ แต่ผมไม่คิดว่าสิ่งที่ผมทำลงไปมันผิด"

"คุณอาจจะคิดว่าผมใช้อิทธิพลและเส้นสายทางสังคมจากภายนอกมารังแกเขา แต่คุณอย่าลืมนะครับว่า พวกเขาเป็นฝ่ายมาหาเรื่องผมก่อน ปัญหาพวกนี้พวกเขาแกว่งเท้าหาเสี้ยนเอง! ผมมีเส้นสายข้างนอก ผมถึงทำแบบนี้ได้ แล้วคนที่ไม่มีเส้นสายล่ะครับ? จะต้องยอมถูกพวกมันรังแกฟรีๆ อย่างนั้นเหรอ? หรือคุณจะบอกผมว่า ในเอลมอนด์ไม่มีการกลั่นแกล้งกันในโรงเรียนเลยแม้แต่ครั้งเดียว? คุณกล้าพูดไหมล่ะครับ?"

"แค่ขังพวกมัน 24 ชั่วโมง ถือว่าปรานีมากแล้ว!"

"คาร์เตอร์! เธอจะบอกว่ายังไม่พอใจอีกใช่ไหม? เธอคิดจะทำอะไรอีก?"

คุณนายแมรีเริ่มรู้สึกแปลกใจกับความโกรธที่ดูไร้สาเหตุของคาร์เตอร์ แต่ทันใดนั้นเธอก็ฟังความหมายแฝงในคำพูดของเขาออก ดูเหมือนว่าเขายังคิดจะแก้แค้นต่อไปอีกงั้นหรือ?

"แน่นอนว่าผมยังไม่พอใจ ผมไม่เคยไปรังแกใคร แต่ก็ไม่อยากให้ใครหน้าไหนมารังแกผมง่ายๆ เหมือนกัน แม่ของเกิร์นสั่งสอนลูกไม่ดี ถ้างั้นผมจะทำหน้าที่นี้แทนเอง! ประจวบเหมาะเลยที่ตอนนี้ผมมีอำนาจพอที่จะทำได้!"

คาร์เตอร์ที่ถูกกระตุ้นความทรงจำอันเลวร้ายในอดีต ยืนกรานไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว

"ไสหัวไป! ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!"

"ได้ครับ!"

คาร์เตอร์ปิดประตูห้องพักครูลงเบาๆ พร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างขมขื่น เขาไม่รีบร้อนกลับเข้าห้องเรียน แต่ยืนจุดบุหรี่สูบอยู่ใต้ตึกพักครู ปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความคิดถึงเรื่องราวในอนาคตอย่างเงียบๆ...

ในครอบครัวของเกิร์น แม่ของเขาคือคนที่บริสุทธิ์ที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย เธอทำงานหนักสายตัวแทบขาดเพื่อเลี้ยงดูครอบครัว ความหวังทั้งหมดของเธอฝากไว้ที่ลูกชายคนนี้ หากเกิร์นถูกพวกดิวเรดริกซ้อมจนแขนขาหัก...

สำหรับคนเป็นแม่แล้ว มันจะไม่โหดร้ายเกินไปหน่อยหรือ?

แต่จะให้ปล่อยมันไปง่ายๆ แบบนี้? คาร์เตอร์ก็ทำใจไม่ได้ ในเมื่อตัวเขาเองต่างหากที่เป็นเหยื่อถูกกระทำ!

ด้วยความรู้สึกสับสนว้าวุ่น คาร์เตอร์จึงโดดเรียนคาบต่อไป เขาขับรถออกจากโรงเรียน ขับไปตามทางหลวงหมายเลข 23 อย่างไร้จุดหมายอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเลี้ยวกลับไปที่ธนาคาร...

"กู๊ดแมน ลุงว่าผมควรทำยังไงดี?"