บทที่ 68 วิธีที่ดีกว่า

"เสียใจด้วยนะ คำถามนี้ฉันให้คำตอบนายไม่ได้หรอก"

หลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมดจนจบ กู๊ดแมนส่ายหัวและผลักการตัดสินใจกลับไปที่คาร์เตอร์

"ฉันบอกนายได้แค่ว่า บันทึกการค้างชำระภาษีของบ้านเขาไม่มีให้เห็น แต่ใบแจ้งหนี้ภาษีของรัฐยอดล่าสุดจำนวน 8.7 ดอลลาร์ออกมาแล้ว ถ้าเธอต้องการ นายก็สามารถทำให้พวกเขารับใบแจ้งหนี้ใบนี้ไม่ได้เลย"

ทำให้รับใบแจ้งหนี้ไม่ได้งั้นเหรอ?!

คาร์เตอร์เข้าใจความหมายของกู๊ดแมนทันที

กรมสรรพากรแห่งรัฐส่งใบแจ้งหนี้ออกมา จากนั้นก็ทำให้ใบแจ้งหนี้ใบนี้หายไปสักพัก เมื่อครบ 21 วัน ก็สามารถเริ่มกระบวนการบังคับคดีทางภาษีได้ทันที จะมาอ้างว่าไม่ได้รับน่ะเหรอ!

สำหรับหน่วยงานภาษีของอเมริกา ช่วงเวลานับถอยหลังจะเริ่มขึ้นทันทีตั้งแต่วินาทีที่พวกเขาออกใบแจ้งหนี้ ถ้าคุณไม่ได้รับ นั่นก็เป็นปัญหาของคุณเอง! ภาษีของอเมริกาเอาแต่ใจแบบนี้แหละ

คาร์เตอร์ซึ่งเพิ่งได้รับรู้จากกู๊ดแมนว่าหน่วยงานภาษีของอเมริกานั้นมีอำนาจล้นฟ้าเพียงใด จึงเข้าใจนัยสำคัญของกู๊ดแมนได้ในทันที เขากำลังถามว่าตัวเองยังจะลงมือทำอยู่หรือเปล่า

แล้ว... จะลงมือทำไหม? คาร์เตอร์จ้องโต๊ะตรงหน้าอย่างเหม่อลอย ในใจก็ถามตัวเองเช่นกัน

ด้านหนึ่งคือความเห็นใจที่มีต่อแม่ของเกิร์น อีกด้านหนึ่งคือความโกรธแค้นที่มีต่อเกิร์น ขาของคาร์เตอร์สั่นไม่หยุด หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ คาร์เตอร์ก็เอ่ยขึ้นว่า

"เมืองดักลาสมีอสังหาริมทรัพย์ว่างอยู่บ้างไหม?"

"ไม่มีหรอก นายก็รู้นี่ มันเป็นแค่เมืองเล็กๆ ไม่ค่อยมีโอกาสในการทำงาน คนนอกไม่ค่อยจะมาปักหลักอยู่ที่นี่หรอก"

ข้อมูลอสังหาริมทรัพย์ ธนาคารย่อมต้องรวบรวมไว้อยู่แล้ว กู๊ดแมนตอบกลับในทันทีโดยไม่ต้องคิด

"ช่วยแจ้งดิวเรดริกให้ที หักมือซ้ายทิ้งข้างเดียวก็พอ ส่วนผมต้องเตรียมเงินเท่าไหร่?"

"ไม่ต้องใช้สักแดงเดียว เว้นแต่นายจะอยากได้บ้านของพวกเกิร์น"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น กู๊ดแมนก็ยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป เขาหยุดชะงักแล้วหันกลับมาพูดว่า

"ฉันดีใจที่ได้เห็นนายในมุมนี้ คาร์เตอร์ พ่อค้าที่ใจดีเกินไปก็ไม่รอด แต่พ่อค้าที่เหี้ยมเกรียมเกินไปก็ไม่รอดเหมือนกัน นายเลือกได้ดีแล้ว มันเหมาะสมที่สุด"

"ขอบคุณที่ชมครับ"

คาร์เตอร์ยิ้มขื่นๆ มองส่งกู๊ดแมนที่เดินจากไปเพื่อไปจัดการเรื่องที่เขาตัดสินใจ คาร์เตอร์ในตอนนี้รู้สึกถึงความย้อนแย้งในใจ

นี่เรียกว่าความใจดีงั้นเหรอ? ไม่ใช่อย่างแน่นอน และจะเรียกว่าความโหดเหี้ยมก็คงยังไม่ใช่เสียทีเดียว... คาร์เตอร์ยอมรับว่าในวินาทีสุดท้าย เขาก็ยังใจอ่อนอยู่ดี เขาจงใจเหลือมือขวาให้เกิร์น เพื่อให้เขายังมีความสามารถในการทำงานพื้นฐานง่ายๆ ได้บ้าง

คาร์เตอร์ก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองทำลงไปมันเหมาะสมหรือไม่ แต่ก็นั่นแหละ ช่างมันเถอะ!

ช่วงบ่าย คาร์เตอร์กลับไปเรียนที่โรงเรียนต่อ ในวันเวลาที่เหลืออยู่ แม้ว่าวันที่สองเกิร์นจะกลับมาที่โรงเรียน แต่ทุกอย่างก็ยังคงเงียบสงบ

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคาร์เตอร์ที่มีคาซิมและแก๊งเด็กผิวดำคอยหนุนหลังในโรงเรียน และมีสถานีตำรวจเมืองคอยหนุนหลังอยู่นอกโรงเรียน ต่อให้เกิร์นจะมีความคิดชั่วร้ายแค่ไหน ก็ยากจะหาจังหวะลงมือได้ ส่วนคุณนายแมรีนอกจากจะผิดหวังในตัวคาร์เตอร์อย่างที่สุดแล้ว ก็ไม่สามารถทำอะไรเขาได้มากนัก

ต่อให้ไล่คาร์เตอร์ออกไป ก็ไม่สามารถแก้ปัญหาได้ ในเมื่อเขามีเงิน เขาจะไปเรียนที่ไหนไม่ได้ล่ะ? การไล่ออกไม่สามารถคุกคามคาร์เตอร์ได้เลย แถมคุณนายแมรียังกลัวว่าถ้าเธอไล่คาร์เตอร์ออกไป จะยิ่งทำให้คาร์เตอร์โกรธแค้นและหันไปแก้แค้นครอบครัวของเกิร์นอย่างรุนแรงขึ้นกว่าเดิมเสียอีก

และเพื่อรอให้ครบกำหนดระยะเวลาผ่อนผัน 21 วัน คาร์เตอร์จึงไม่มีความคิดที่จะก่อเรื่องอะไรอีกในช่วงนี้ สถานการณ์จึงกลับมาสงบนิ่งอย่างประหลาด ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตัวเองไป

เวลาผ่านไปยี่สิบกว่าวันอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ลิโคริสและคุณนายแมรีต่างสงสัยว่าคาร์เตอร์ยอมล้มเลิกการแก้แค้นแล้วจริงหรือ จู่ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาในโรงเรียนด้วยท่าทางหมดอาลัยตายอยาก

หญิงสาวเดินสะลึมสะลือโซเซเข้าไปในห้องครูใหญ่ ไม่นานนักเกิร์นก็ตามเข้าไป หลังจากนั้นไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ข่าวว่าเกิร์นลาออกจากโรงเรียนและกำลังจะย้ายครอบครัวออกจากดักลาสก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งโรงเรียน

"คาร์เตอร์ นี่ฝีมือเธอใช่ไหม?"

บนระเบียงชั้นสี่ของตึกเรียน คาร์เตอร์ยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองดูแผ่นหลังของเกิร์นและแม่ที่กำลังจากไปอย่างเงียบๆ เขาไม่มีอารมณ์จะสนใจเสียงอุทานของคาซิมข้างๆ เลยแม้แต่น้อย

คาร์เตอร์ยืนมองแผ่นหลังที่จากไปอย่างหมดอาลัยจนกระทั่งลับสายตา ถึงได้ละสายตากลับมา พูดตามตรง ในใจของคาร์เตอร์ไม่มีความรู้สึกสะใจเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน เมื่อมองดูแผ่นหลังที่ห่อเหี่ยวลงของแม่เกิร์นในชั่วพริบตา คาร์เตอร์กลับรู้สึกเหมือนมีก้อนหินก้อนใหญ่มาอุดอยู่ในอกจนหายใจไม่ออก

"ไปเถอะ กำลังจะเข้าเรียนแล้ว"

วันต่อมา ในช่วงบ่าย ข่าวลือที่เริ่มจากห้องน้ำห้องหนึ่งระบุว่า หลังจากครอบครัวของเกิร์นออกจากดักลาสไป กลางทางก็เจอกับโจร ระหว่างที่ปกป้องครอบครัว มือของเกิร์นก็ถูกโจรหักทิ้งข้างหนึ่ง จากนั้นข่าวก็เปลี่ยนไปเป็นว่า 'เกิร์นถูกหักมือ'

"คุณนายแมรีครับ..."

"ทำเป็นไม่ได้ยินไปเถอะ คาร์เตอร์ ไม่ใช่คาร์เตอร์คนเดิมอีกแล้ว เขากล้าทำแบบนี้ ย่อมไม่มีทางปล่อยให้พวกเราจับได้ว่ามีหลักฐานเด็ดขาด อีกอย่าง พวกเราไม่ใช่ตำรวจ ไม่มีอำนาจในการบังคับใช้กฎหมาย ตราบใดที่เขามารังแกคนในโรงเรียนก็พอแล้ว อีกสองปี เขาก็ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วล่ะ"

ขณะพลิกดูแฟ้มประวัติของคาร์เตอร์ รวมถึงบันทึกผลการเรียนและการบ้านในช่วงนี้ คุณนายแมรีถอนหายใจ ถอดแว่นสายตาที่พาดบนสันจมูกออก แล้วนวดขมับด้วยความเจ็บปวด

ตอนแรกที่ได้ยินข่าวนี้ คุณนายแมรีโกรธจัด อยากจะไล่ไอ้ก้อนขยะอย่างคาร์เตอร์ออกไปจากเอลมอนด์ใจจะขาด แต่หลังจากนั้น คุณนายแมรีก็ล้มเลิกความคิดนั้น

ในตอนนี้ไล่ออกไปแล้ว จะมีความหมายอะไร?

"ได้ครับ คุณนายแมรี งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"

"เดี๋ยวก่อน ช่วยตามคาร์เตอร์ให้มาหาฉันที"

ครู่ต่อมา คาร์เตอร์เคาะประตูห้องพักครูใหญ่

"คุณนาย เรียกผมมามีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?"

"ใช่ เรื่องเมื่อวันนั้น ฉันรู้เรื่องหมดแล้ว ฉันต้องขอโทษสำหรับคำพูดในวันนั้น ส่วนวันนี้ฉันก็อยากจะถามเธอคำถามเดิมเหมือนวันนั้นว่า เธอพอใจหรือยัง?"

คาร์เตอร์ชะงักไปเล็กน้อย รู้สึกแปลกใจที่เห็นคุณนายแมรีไม่ได้ถามเรื่องครอบครัวของเกิร์น แต่แบบนี้ก็ดีแล้ว คาร์เตอร์คลี่ยิ้มกว้างแล้วตอบว่า:

"พอใจแล้วครับ!"

"ดี งั้นกลับไปเรียนไป ตั้งใจเรียนให้ดี ผลการเรียนของเธอถ้ายังรักษาไว้ได้แบบนี้ สอบเข้าไอวี่ลีกได้ไม่มีปัญหาแน่นอน เวทีของเธอไม่ได้อยู่ที่ดักลาส เธอเข้าใจความหมายของฉันใช่ไหม?"

"ผมเข้าใจครับ คุณนาย งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ!"

ใช่แล้ว! เวทีของเขาไม่ได้อยู่ที่ดักลาส และหลังจากได้ใช้เวลาสงบสติอารมณ์มาหลายวัน คาร์เตอร์ก็เข้าใจว่าความคิดแรกเริ่มของตัวเองมันน่าสมเพชขนาดไหน

หากเขาจัดการกับทุกคนในทีมกีฬาโรงเรียนเหมือนที่จัดการกับเกิร์น ต่อให้จะเป็นฝีมือของดิวเรดริก เขาก็จะต้องซวยหนักอย่างแน่นอน การไม่มีหลักฐานคือเรื่องหนึ่ง แต่ใครๆ ก็รู้ว่านี่เป็นฝีมือที่เขาสั่งการ

เฉพาะครอบครัวของเกิร์นเท่านั้นที่ยังถือว่าอยู่ในกฎเกณฑ์ หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ยังอยู่ในขอบเขตที่ทุกคนยอมรับได้ เพราะอีกฝ่ายเป็นคนเริ่มหาเรื่องก่อน แต่ถ้าเขายังขยายผลไปเรื่อยๆ สิบกว่าคน ก็หมายถึงยี่สิบกว่าครอบครัว!

เมืองดักลาสทั้งเมืองจะมีกี่ครัวเรือนกันเชียว? หมื่นครัวเรือนอาจจะไม่ถึงด้วยซ้ำ!

ถ้าเขาทำแบบนั้นจริงๆ คืนนั้นนายกเทศมนตรีคงต้องมาดักรอหน้าบ้านเขาแน่ๆ และตัวเขารวมถึงธนาคารแบล็กของเขาก็จะต้องกลายเป็นศัตรูของคนทั้งเมืองดักลาสอย่างแน่นอน

ดังนั้น ต่อให้ไม่พอใจ เขาก็ต้องพอใจ! และต้องเป็นความพอใจอย่างที่สุดด้วย!

คาร์เตอร์เข้าใจหลักการนี้ และเขาเชื่อว่าคุณนายแมรีก็เข้าใจเช่นกัน การที่เรียกเขามาวันนี้ ก็ไม่ใช่อะไรอื่น นอกจากต้องการให้เขายืนยันด้วยปากตัวเอง เพื่อความสบายใจเท่านั้น

คาร์เตอร์เต็มใจที่จะมอบความสบายใจให้กับคุณนายแมรี เธอมีจุดยืนของเธอ และก็มีปัญหาหนักใจของเธอเช่นกัน

คาร์เตอร์เข้าใจคุณครูคนนี้ดี