บทที่ 69 คาร์เตอร์พูดถูกแล้ว

เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง คาร์เตอร์ก็เริ่มยุ่งขึ้นมาอีก พอมาระดับชั้นมัธยมปลายปีสอง ตารางเรียนก็แน่นขึ้น ยิ่งพอผู้รับเหมาเริ่มเข้าหน้างาน การก่อสร้างย่านการค้าบนถนนทางหลวงก็เริ่มต้นขึ้น นอกจากจะสลับไปมาระหว่างโรงเรียนกับธนาคารแล้ว คาร์เตอร์ยังต้องแวะไปดูที่ไซต์งานเป็นระยะด้วย

เดือนตุลาคมในภาคใต้ของอเมริกา แม้แดดจะยังร้อนแรงอยู่บ้าง แต่อุณหภูมิก็ลดลงไปไม่น้อย โดยเฉพาะรัฐจอร์เจียที่อยู่ติดทะเล ทำให้อากาศที่นี่กำลังสบาย วันนี้คาร์เตอร์ก็ยังคงขับรถมุ่งหน้าไปยังไซต์งานท่ามกลางสายลมเย็นของฤดูใบไม้ร่วงเหมือนเช่นเคย

"คุณพาเทล ตอนนี้เริ่มสร้างร้านค้าได้หรือยังครับ?"

"ได้แล้วครับ คุณแบล็ก ดูนี่สิครับ พวกเราเตรียมงานไว้หมดแล้ว พอทำฐานรากให้แน่นแล้ว ก็ขึ้นโครงอาคารได้เลย... จะว่าไป ทำเป็นสองชั้นเลยดีไหมครับ? สร้างแค่ชั้นเดียวมันจะดูเปลืองที่ดินเกินไปหรือเปล่า ถ้าทำสองชั้น ชั้นบนยังเอาไว้พักอาศัยได้ด้วย ตอนกลางคืนถ้าไม่อยากกลับเข้าเมือง พนักงานก็พักที่นี่ได้เลย"

หัวหน้าทีมก่อสร้างพาเทลเห็นผู้ว่าจ้างมาถึง ก็รีบออกมาต้อนรับทันที เขารีบนำเสนอผลงานที่กำลังทำอย่างกระตือรือร้น ราวกับจะบอกว่าตอนคุณไม่อยู่ พวกเราไม่เคยอู้งานเลยนะ

"ไม่ล่ะครับ ชั้นเดียวก็พอ ที่นี่ห่างจากตัวเมืองไม่เท่าไหร่ ถ้าคนเยอะขึ้นจริงๆ เดี๋ยวค่อยซื้อรถบัสสักคันมาเป็นรถรับส่งก็จบปัญหาแล้ว ไม่จำเป็นต้องเสียพื้นที่ทำที่พักหรอก"

เพิ่มพื้นที่อีกชั้นก็แปลว่าเสียเงินเพิ่ม คาร์เตอร์ไม่สนใจคำหว่านล้อมของพาเทลเลย เขาแค่สวมหมวกนิรภัยเดินตรวจงานรอบหนึ่ง แล้วแอบคุยกับพนักงานเคเอฟซีในอนาคตสองคนนั้นเล็กน้อยก่อนจะรีบจากไป

สำหรับคาร์เตอร์ที่ไม่ได้เรียนจบวิศวะมา การมาดูงานที่ไซต์ก่อสร้างมีความหมายในเชิงสัญลักษณ์มากกว่าประโยชน์ใช้สอย ขอแค่ให้พวกคนงานรู้ว่าเขาเป็นผู้ว่าจ้างที่ใส่ใจและจะแวะมาสุ่มตรวจบ่อยๆ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

"เจนนี่ ผมกลับมาแล้ว! แอนนากับโจอี้มาหรือยังครับ?"

กลับถึงบ้าน คาร์เตอร์ก็ถอดรองเท้าพลางตะโกนถาม พอวางระบบน้ำและไฟขั้นพื้นฐานเรียบร้อยแล้ว คาร์เตอร์คิดว่าการก่อสร้างร้านค้าชั้นเดียวคงใช้เวลาไม่นาน ถึงเวลาที่ต้องพูดคุยกับแอนนาอย่างจริงจังแล้ว

"พวกเขาคงเลิกงานอีกสักพัก นายไปล้างหน้าล้างตาเถอะ เดี๋ยวเมลิสก็น่าจะกลับมาแล้ว กินข้าวกัน"

การใช้เงินที่บ้านมาเปิดร้านค้า คาร์เตอร์ย่อมไม่ปิดบังเจนนี่ เมื่อรู้ว่าคืนนี้คาร์เตอร์มีเรื่องสำคัญจะคุยกับลูกสาวคนโตและว่าที่ลูกเขย เจนนี่จึงเตรียมอาหารเย็นไว้ล่วงหน้าอย่างกระตือรือร้น

"ได้ครับ งั้นผมขึ้นไปข้างบนก่อนนะ"

ไม่นานนัก หลังจากคาร์เตอร์ล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นแล้วเดินลงมา ทุกคนในครอบครัวรวมถึงโจอี้ก็มานั่งพร้อมหน้ากันที่โต๊ะอาหารแล้ว

"รีบนั่งลงสิ สปาเกตตีซอสเนื้อ กินตอนร้อนๆ นะ! มีอะไรค่อยว่ากันหลังกินเสร็จ"

"เอ่อ... ครับ!"

คาร์เตอร์มองดูจานสปาเกตตีซอสเนื้อที่เจนนี่วางไว้ตรงหน้า มุมปากกระตุกเล็กน้อยจนต้องกลืนคำพูดที่จะพูดออกมาลงไป แต่พอกินไปได้สักพัก คาร์เตอร์ก็สังเกตเห็นว่าโจอี้ที่นั่งฝั่งตรงข้ามดูประหม่าแปลกๆ เขากินแค่คำเล็กๆ น้อยๆ ก้นก็เหมือนจะแทบไม่ติดเก้าอี้ ร่างกายโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย และคอยแอบเหล่ตามองแอนนาเป็นระยะ

"โจอี้ อาหารไม่ถูกปากเหรอ?"

"อ่า ไม่ครับ ไม่เลย คุณนายแบล็กทำอร่อยมากครับ"

เมื่อเจอคาร์เตอร์ถามเข้าแบบนี้ โจอี้ก็วางมีดกับส้อมลงทันที พร้อมกับโบกไม้โบกมือปฏิเสธด้วยท่าทีลนลาน

"อย่าตื่นเต้นขนาดนั้นสิ โจอี้! น้องชายฉันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เขาพูดกันหรอกนะ!"

ห๊ะ?

คราวนี้คาร์เตอร์งงแทน... เขาขยิบตาอย่างสงสัยมองไปทางพี่สาวคนโตพลางถามว่าหมายความว่ายังไง ข้างนอกเขาพูดเรื่องเขาว่ายังไงบ้าง ทำไมเขาไม่เห็นรู้เรื่องเลย?

"จริงสิ คาร์เตอร์ ที่นายเรียกพวกเรามาครั้งนี้ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?"

แอนนาดูเหมือนจะไม่สังเกตเห็นสายตาของคาร์เตอร์ หรืออาจจะเห็นแต่ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดต่อหน้าเจนนี่ เธอจึงเปลี่ยนเรื่องถามถึงจุดประสงค์ของคาร์เตอร์ทันที ตั้งแต่เริ่มทำงาน แอนนาที่มีเงินในกระเป๋าถึงจะยังไม่ได้ย้ายไปอยู่กับโจอี้ แต่ก็แทบจะไม่ค่อยได้เห็นหน้าค่าตาบนโต๊ะอาหารแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะคาร์เตอร์ให้เมลิสไปบอกให้เธอมาคืนนี้ คืนนี้ก็คงไม่ได้เจอหน้าแอนนาแน่นอน

"ช่วงนี้เรื่องที่บ้านจะเปิดร้านอาหารที่ทางหลวงหมายเลข 23 พี่คงได้ยินมาบ้างแล้วใช่ไหม? ผมอยากให้พี่กับโจอี้ไปทำงานที่นั่น เงินเดือนก็เท่าที่ซูเปอร์มาร์เก็ตไปก่อน ผู้จัดการร้านที่จะมาช่วยช่วงเปิดร้านจะทำแค่สามเดือน พอพวกพี่เริ่มชินแล้ว ก็ค่อยเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้จัดการ เงินเดือนก็ต้องสูงกว่าซูเปอร์มาร์เก็ตแน่นอน"

ไม่ใช่ว่าคาร์เตอร์ไม่อยากยกกิจการให้พี่สาว แต่เขาคิดว่าการมอบให้ไปเลยตั้งแต่ต้นไม่ใช่เรื่องดี ควรให้พวกเธอเริ่มจากพื้นฐาน มีแรงกดดันบ้างถึงจะดีกว่า จะได้ใส่ใจร้านและเรียนรู้งานจริงๆ พอผู้จัดการคนนั้นออกไป ถ้าพวกเธอมีความสามารถพอ ตำแหน่งผู้จัดการก็เป็นของพวกเธอแน่นอน

"ไปร้านอาหารเหรอ? แต่งานที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเราเพิ่งจะเริ่มคุ้นเคยเองนะ คาร์เตอร์ นี่มันกะทันหันเกินไปแล้ว! ทำไมไม่บอกพวกเราตั้งแต่เนิ่นๆ ล่ะ?"

"ผมก็อยากจะบอกพี่ตั้งนานแล้ว แต่ผมเคยเจอหน้าพี่ที่ไหนล่ะครับ?"

คาร์เตอร์อดไม่ได้ที่จะกลอกตาใส่ ก่อนเปิดร้านเขาก็อยากจะบอกแล้ว แต่สุดท้ายก็เป็นเธอเองไม่ใช่เหรอที่ไล่เขาออกมา? อีกอย่าง ช่วงเดือนที่วางระบบน้ำและไฟนั่นน่ะ เงินของครอบครัวแบล็กจ่ายออกไปตั้งเท่าไหร่ เจนนี่ก็รู้เห็นมาตลอด ถ้าเขาไม่พูดตอนซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ต ตอนกลางคืนแม่ลูกคุยกันก็ต้องพูดถึงอยู่ดี!

"เอาล่ะๆ นานๆ ทีจะได้เจอกัน เจอหน้ากันก็มาเถียงกันทำไม แอนนา ข้อเสนอของคาร์เตอร์ พี่กับโจอี้ลองปรึกษากันดูเถอะแม่ยังอยากให้พวกพี่ไปทำงานที่ร้านนะ ทำงานให้คนอื่นจะมีอะไรดีเท่าทำกันเองในครอบครัวล่ะ? พอผู้จัดการคนนั้นออกไป ตำแหน่งนี้ก็เป็นของพวกพี่อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง!"

เจนนี่ที่พยายามรักษาความปรองดองในครอบครัว พอกลอกตาเห็นคาร์เตอร์กลอกตาก็รีบตบไปที่คาร์เตอร์เบาๆ แม้จะเป็นตบเบาๆ และคาร์เตอร์ก็รู้ว่าแม่ไม่ได้มีเจตนาร้าย แต่... แม่ครับ! แม่จะพูดออกมาโต้งๆ แบบนี้ได้ยังไงเล่า?!

"โธ่แม่! พูดอะไรเนี่ย! ที่ร้านยังมีพนักงานอีกสองคนนะ นั่นเพื่อนร่วมชั้นของแอนนาทั้งนั้น ถึงตอนนั้นก็ต้องแข่งกันอย่างยุติธรรม ใครเก่งคนนั้นก็ได้ทำ ใครไม่เก่งก็ออกไป ถ้าแม่จะจ้างแต่พวกเดียวกันแล้วคนอื่นเขาจะคิดยังไง? ถ้าพนักงานหนีไปหมด ผมจะหวังพึ่งแค่สองคนนี้ให้พยุงร้านไว้ได้เหรอ?"

คาร์เตอร์ส่งสายตาห้ามปรามเจนนี่อย่างรุนแรง... วิธีการบริหารจัดการแบบลับๆ แบบนี้ เอามาพูดต่อหน้าคนอื่นได้ที่ไหนกัน!

"นี่ คาร์เตอร์! นายดูถูกพวกเราเหรอ? ทำไมพวกเราจะพยุงร้านไม่ได้? คู่สามีภรรยาที่เปิดร้านอาหารมีตั้งเยอะ พวกเขายังทำได้ พวกเราก็ต้องทำได้!"

"พี่ทำได้ที่ไหนล่ะ! นี่มันร้านฟาสต์ฟู้ดนะ รู้ไหมว่าร้านฟาสต์ฟู้ดคืออะไร? หัวใจสำคัญคือความเร็วและประสิทธิภาพ! อาหารต้องออกเร็ว ร้านต้องสะอาดเร็ว! ถ้าคนไม่พอน่ะไม่มีทางทำได้หรอก ถ้าไม่เชื่อถามโจอี้ดู... โจอี้! นายคิดว่าสองคนน่ะ ทำอาหารให้ทันภายในหนึ่งนาทีแล้วเสิร์ฟให้ลูกค้าได้ไหม?"

โจอี้ดูเหมือนจะเหม่อลอยไปชั่วขณะ เลยไม่ได้ตอบคำถามคาร์เตอร์ในทันที คาร์เตอร์เลยต้องตะโกนเรียกอีกครั้ง

"โจอี้?!"

"อ่า?"

คราวนี้โจอี้ได้สติแล้ว แต่ดันลนลานเกินเหตุ... จู่ๆ ก็กระเด้งตัวขึ้นจากเก้าอี้จนเข่ากระแทกเข้ากับขอบโต๊ะอย่างแรง แม้จะเจ็บจนหน้าเบี้ยวแต่ก็รีบตอบกลับไปว่า

"ไม่ได้ครับ ไม่ได้! แอนนา พวกเราทำไม่ได้หรอก คาร์เตอร์พูดถูกแล้ว!"