บทที่ 71 ราคาเงินที่สูงเกินไป

ถ้าสามารถย้อนเวลากลับไปได้ เขาอยากจะเลือก... ไม่สิ เขาจะไม่เลือกมางานเลี้ยงขอบคุณบ้าบอนี่ที่บ้านของคาซิมเด็ดขาด!!

สามวันต่อมา คาร์เตอร์ที่นั่งอยู่โต๊ะอาหารในบ้านของคาซิม มองดูสามคนคุ้นหน้าที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม สีหน้าของเขาดูแปลกประหลาดสุดๆ

ย้อนเวลากลับไปตอนเพิ่งเริ่มงานเลี้ยง ทุกอย่างก็ดูปกติ การได้เจอกับดิวเรดริกและบาร์รี่ สองสมาชิกแก๊งนี้อีกครั้งก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรสำหรับคาร์เตอร์ เพราะพวกเขาก็ถือเป็นเพื่อน เป็นพี่น้องของดยุคนี่นา

ดยุคพ้นผิด มีงานฉลอง พวกเขาจะมาร่วมด้วยมันก็เป็นเรื่องปกติที่สุดแล้ว! ทว่าหลังจากดื่มเหล้าไปได้สักพัก กินข้าวไปได้สักหน่อย บทสนทนาก็เริ่มเปลี่ยนทิศทางไปอย่างไม่รู้ตัว...

"ดยุค ช่วงนี้เรื่องที่ร้านเบียร์บนถนนออร์ลวิก นายได้ยินมาบ้างไหม?"

"ไม่นะ นายก็รู้ ช่วงนี้ฉันมัวแต่เรียนกับทนายเรื่องวิธีการพูดในศาล ไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องข้างนอกหรอก ในแก๊งมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอ?"

ดยุควางมีดกับส้อมลงด้วยความสงสัย แล้วหันไปมองเพื่อนเก่า ส่วนคาร์เตอร์ก็ก้มหน้าก้มตากินอาหารตรงหน้าต่อไป ไม่มีความสนใจเรื่องราวของแก๊งที่พวกผู้ชายแก่ๆ เหล่านี้กำลังคุยกันเลยสักนิด

"ไม่ใช่คนของเราหรอกที่มีเรื่อง แต่เป็นคนของออนีล ร้านเบียร์นั่นไม่ได้ตกลงกับพวกคนเถื่อนคอแดงไว้แล้วหรือไง? ว่าจะเป็นตลาดเสรี ใครก็เข้าไปขายของได้ทั้งนั้น"

"นายหมายความว่า ทริฟาลีกับพวกนั้นฉีกสัญญาเหรอ?"

"ไม่ๆๆ ไม่ใช่หรอก เรื่องมันเป็นแบบนี้ ออนีลมีลูกน้องคนนึงชื่อแฮดลีย์ อาศัยอยู่ถนนถัดจากนายไปนี่เอง นายอาจจะรู้จักด้วยซ้ำ เมื่อวานซืนเขาไปขายสมุนไพรใบเขียวที่ร้านเบียร์ ตกลงราคากับลูกค้าคนนึงเรียบร้อยแล้ว แต่ลูกค้าเงินไม่พอ แฮดลีย์ก็เลยให้เขากลับไปเอาเงินที่บ้าน"

ดิวเรดริกส่ายหัวอธิบายเรื่องราวให้ดยุคฟังอย่างออกรสออกชาติ แม้จะมีคาร์เตอร์นั่งอยู่ด้วย แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีจะปิดบังเขาเลย

"ตอนแรกทุกอย่างก็ปกติดี ลูกค้าคนนั้นกลับไปบ้านแล้วก็กลับมาที่ร้านเบียร์ตามนัด แต่พอกลับมาแล้ว หมอนั่นดันเอาเงินไปให้พวกของทริฟาลี แล้วก็ซื้อสมุนไพรมาจากพวกนั้นแทน จังหวะนั้นแฮดลีย์ที่รอลูกค้าอยู่พอดีดันไปเห็นเข้า หมอนั่นก็เลยคิดว่าพวกทริฟาลีแย่งลูกค้าของเขาไป..."

"ผมอิ่มแล้วครับ ลุงดยุค เชิญพวกคุณคุยกันตามสบายเลยนะครับ ผมขอไปดูทีวีเป็นเพื่อนคาริมก่อน!"

คาร์เตอร์รีบจัดการอาหารในจานจนหมด แล้วรีบเผ่นออกจากโต๊ะอาหารทันที ถึงแม้เขาจะต้องรักษาความสัมพันธ์กับคาซิมเพื่อให้ใช้ชีวิตในโรงเรียนได้อย่างสงบสุข แต่ความบาดหมางที่ลึกซึ้งในแวดวงแก๊ง...

ขอโทษที ใครอยากจะรู้ก็ไปสืบเอาเองเถอะ!

คาร์เตอร์ที่ไม่ได้สนใจและไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของแก๊งจึงปลีกตัวออกไป เมื่อคาซิมเห็นเช่นนั้นก็อยากจะอยู่ฟังต่อ แต่พอมองไปทางคาร์เตอร์ แล้วหันมาเห็นสายตาของพ่อที่มองมาอย่างมีความหมาย สุดท้ายคาซิมก็จำใจลุกจากโต๊ะอาหารตามคาร์เตอร์ไป

"คาริม อิ่มหรือยัง?"

คาร์เตอร์ลูบหัวคาริมที่กำลังนั่งยองๆ กินข้าวอยู่บนโต๊ะหน้าทีวีในห้องนั่งเล่น แล้วถามด้วยรอยยิ้ม

"อืม อิ่มแล้วครับ กินแค่นี้ก็อิ่มแล้ว ผมยังเด็ก กินไม่เยอะหรอกครับ!"

หลังจากปล่อยให้คาร์เตอร์ลูบหัวอย่างว่าง่าย คาริมก็ถือรีโมตทีวี ขยับก้นเข้ามานั่งเบียดคาร์เตอร์

"พี่คาร์เตอร์ นี่รีโมตครับ พี่คงไม่ชอบดูการ์ตูนหรอก พี่อยากดูช่องไหนก็เลือกได้เลยครับ"

"จึ๊ๆ คาริม นายนี่มันลำเอียงเกินไปแล้วนะ! ปกติเวลาฉันอยากดูช่องอื่น นายกอดรีโมตแน่นไม่ยอมปล่อยเลยนี่ แล้วทำไมพอคาร์เตอร์มา นายถึงเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแบบนี้ล่ะ?"

คาซิมที่เดินตามคาร์เตอร์เข้ามาในห้องนั่งเล่นหัวเราะหยอกล้อผู้เป็นน้องชาย แต่ในใจก็รู้สึกพอใจกับการกระทำของน้องชายไม่น้อย...

"พี่คาร์เตอร์เป็นแขกนะ ไม่เหมือนพี่สักหน่อย!"

"ฮ่าๆ งั้นก็ขอบใจนะ คาริม ดูข่าวกันเถอะ คาริม ดูข่าวเยอะๆ มันจะเป็นประโยชน์ต่ออนาคตของพวกนายนะ คาซิม นายเองก็ด้วย พวกละครน่ะดูให้น้อยลงหน่อย ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก"

คาร์เตอร์ยิ้มขอบคุณพี่น้องสองคนอย่างไม่เกรงใจ เขารับรีโมตจากคาริมแล้วเปลี่ยนช่องไปที่สถานีข่าวของนิวยอร์ก ตอนนี้เดือนตุลาคมปี 1979 แล้ว โวลเกอร์รับตำแหน่งมาได้สองเดือน หากเขามีความเคลื่อนไหวอะไร สถานที่แรกที่จะมีปฏิกิริยาตอบสนองก็คือนิวยอร์กนี่แหละ!

ไม่เพียงเพราะนิวยอร์กเป็นศูนย์กลางทางการเงินของอเมริกาเท่านั้น แต่ยิ่งไปกว่านั้นคือนิวยอร์กเปรียบเสมือนฐานที่มั่นของโวลเกอร์ ประสบการณ์การทำงานหลายปีที่เชสแมนฮัตตันแบงก์และธนาคารกลางสาขานิวยอร์ก ทำให้โวลเกอร์มีความคุ้นเคยกับตลาดและผู้คนในนิวยอร์กเป็นอย่างดี

การจะควบคุมอัตราเงินเฟ้อที่พุ่งสูงปรี๊ดในตอนนี้ ความยากไม่ต่างอะไรกับการปฏิวัติทางการเงินเลยแม้แต่น้อย และการปฏิรูปใดๆ ก็ตามย่อมต้องเผชิญกับแรงต้านทานอย่างมหาศาล หากมองในภาพรวมของอเมริกา นิวยอร์กอาจจะเป็นเพียงแห่งเดียวที่แรงต้านทานต่อโวลเกอร์มีน้อยที่สุด

ด้วยเหตุนี้ ในช่วงที่ผ่านมาคาร์เตอร์จึงชอบเปิดดูข่าวช่องนิวยอร์กบ่อยๆ เพื่อหาดูว่าจะมีสัญญาณอะไรบ่งบอกถึงการเปลี่ยนแปลงจากรายงานข่าวบ้างไหม

"อืม ผมรู้แล้วครับ ผมจะดูให้มากขึ้น... แต่ผมอาจจะดูไม่รู้เรื่องก็ได้..."

คาซิมที่แอบจดจำคำพูดของคาร์เตอร์ไว้ในใจ ลูบหัวตัวเองด้วยความเขินอาย

"ฮ่าๆๆ ไม่เป็นไร ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป ดูบ่อยๆ เดี๋ยวนายก็เริ่มจับจุดได้เองแหละ"

คาร์เตอร์พูดคุยหยอกล้อกับสองพี่น้องผิวดำอย่างสนุกสนาน พร้อมกับดูข่าวฆ่าเวลาไปด้วย การหวังจะได้ข่าววงในจากรายงานข่าวสาธารณะนั้นเป็นเรื่องเพ้อเจ้อ คาร์เตอร์ไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก มันก็แค่เป้าหมายรองๆ ตอนที่หาอะไรทำฆ่าเวลาเท่านั้น แต่บางครั้งเรื่องไม่คาดฝันก็มักจะมาแบบไม่ทันตั้งตัวเสมอ

"สวัสดีคุณผู้ชมทางบ้านที่อยู่หน้าจอโทรทัศน์ทุกท่านครับ จากสถานการณ์ปิดตลาดของตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์กเมื่อสักครู่นี้ ราคาโลหะเงินยังคงปรับตัวสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง จนถึงวันนี้ ราคาโลหะเงินต่อออนซ์ได้พุ่งขึ้นไปถึง 11 ดอลลาร์แล้ว เมื่อเทียบกับ 6 ดอลลาร์ในเมื่อสองเดือนก่อน เรียกได้ว่าราคาพุ่งขึ้นเกือบเท่าตัวเลยทีเดียว! แต่เมื่อเทียบกับขาขึ้นของโลหะเงินแล้ว ราคาทองคำก็ยังคงแข็งแกร่งเช่นกัน ล่าสุดราคาซื้อขายได้ทะลุ 500 ดอลลาร์ต่อออนซ์ไปแล้ว..."

คาร์เตอร์ทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้ได้เกือบครึ่งปีแล้ว สำหรับหน่วยวัดมาตราอังกฤษที่ไม่คุ้นเคยอย่างปอนด์ ฟุต หรือออนซ์ ตอนนี้เขาก็เริ่มเข้าใจและคุ้นเคยกับมันมากขึ้นแล้ว

การรายงานข่าวเกี่ยวกับการพุ่งขึ้นของราคาโลหะเงิน ราวกับเป็นเพียงเรื่องที่หยิบยกมาพูดผ่านๆ ก่อนจะข้ามไปพูดถึงแนวโน้มราคาทองคำต่อ แต่เพียงประโยคสั้นๆ นี้กลับทำให้คาร์เตอร์ขมวดคิ้วแน่น...

"เดี๋ยวก่อน คาซิม อย่าเพิ่งพูดอะไรนะ ขอฉันคิดเลขแป๊บ"

คาร์เตอร์หยุดบทสนทนา แล้วรีบคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว 1 ออนซ์มีค่าประมาณ 28 กรัม เฉลี่ยแล้ว โลหะเงิน 1 กรัม มีราคาประมาณ 0.4 ดอลลาร์ ถ้าแปลงเป็นเงินหยวนในยุคเดียวกันก็ตกประมาณ 4 หยวนต่อกรัม ดูเผินๆ อาจจะไม่ต่างจากราคาโลหะเงินในโลกอนาคตมากนัก

แต่คาร์เตอร์รู้ดีว่า จะคิดแบบนี้ไม่ได้!

อย่างแรก อัตราเงินเฟ้อ นี่ไม่ต้องพูดถึงเลยใช่ไหม? ช่วงสองสามปีที่ผ่านมาเป็นปีที่อเมริกาเผชิญกับปัญหาเงินเฟ้อรุนแรงที่สุด ระดับราคาสินค้าและค่าจ้างเปลี่ยนไปแบบปีต่อปี 1 ดอลลาร์ในอีกสามสิบกว่าปีข้างหน้ากับ 1 ดอลลาร์ในตอนนี้ มันเทียบกันไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ต่อให้แปลงเป็นเงินหยวนแบบเทียบปีต่อปีก็เหมือนกัน! 4 หยวนในปี 1979 กับ 4 หยวนในโลกอนาคต มันจะเป็นเรื่องเดียวกันได้ยังไง?

แม้ว่าคาร์เตอร์จะไม่ชอบใส่เครื่องประดับ ไม่เคยเล่นหุ้นล่วงหน้า และไม่มีความรู้เกี่ยวกับตลาดซื้อขายโลหะมีค่าเลย แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติได้อย่างเฉียบแหลม:

ราคาของโลหะเงิน มันสูงเกินไปแล้ว!

อย่างที่คำโบราณว่าไว้ เรื่องที่ผิดปกติย่อมมีปีศาจซ่อนอยู่ ราคาทองคำพุ่งสูง คาร์เตอร์เข้าใจได้ เพราะทองคำเป็นโลหะมีค่าที่ผูกติดกับสกุลเงิน ยิ่งเงินเฟ้อรุนแรง ทองคำก็ยิ่งมีค่า เนื่องจากมีความต้องการสูง...

การคลังของรัฐต้องการทองคำมากขึ้นเพื่อรักษาระดับความน่าเชื่อถือของสกุลเงิน คนทั่วไปก็อยากซื้อทองคำเก็บไว้เพื่อป้องกันความเสี่ยงจากเงินเฟ้อและค่าเงินที่ลดลง ดังนั้นในปีนี้ ไม่ว่าราคาทองคำจะพุ่งไปไกลแค่ไหน แม้ว่าเมื่อหลายปีก่อนนิกสันจะประกาศยกเลิกการผูกค่าเงินดอลลาร์กับทองคำไปแล้ว คาร์เตอร์ก็ไม่รู้สึกแปลกใจเลย

แต่โลหะเงิน มันไม่ได้มีคุณสมบัติแบบนั้นนี่!