บทที่ 72 บนถนนไม่ค่อยสงบ

"คาร์เตอร์ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?"

ภายในห้องนั่งเล่น ท่าทางที่ผิดปกติของคาร์เตอร์ไม่เพียงแต่ดึงดูดความสนใจของสองพี่น้องคาซิม แต่ยังดึงดูดความสนใจของชายแก่ทั้งสามคนที่กำลังสูบบุหรี่ ดื่มเหล้า และคุยเรื่องแก๊งกันอยู่ในห้องอาหารให้เดินออกมาดูด้วย

พวกเขายืนอยู่หลังโซฟาในห้องนั่งเล่น มองดูคาร์เตอร์ที่กำลังขมวดคิ้วใช้ความคิดอย่างเงียบๆ และรอคอยคำตอบ

"หา? อ๋อ ไม่มีเรื่องใหญ่โตอะไรหรอกครับ แค่ราคาโลหะเงินมันพุ่งขึ้นแปลกๆ ผิดปกติไปหน่อยน่ะ แต่สำหรับพวกเราก็นับว่าเป็นเรื่องดีนะ ถ้าพวกคุณมีโลหะเงิน หรือเครื่องประดับเงินอะไรพวกนี้ ช่วงนี้น่าจะขายได้ราคาดีเลยล่ะ!"

เมื่อสัมผัสได้ถึงความเงียบงันรอบตัว คาร์เตอร์ที่เพิ่งหลุดจากภวังค์ก็ยิ้มและบอกทุกคนว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

การปรับตัวสูงขึ้นอย่างผิดปกติของราคาโลหะเงิน คาร์เตอร์กล้าฟันธงได้เลยว่าต้องมีคนอยู่เบื้องหลังแน่ๆ! จะว่าไป เขาก็เคยไปเปิดหูเปิดตาที่ตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์กมาแล้ว แถมยังเคยลองเล่นหุ้นเล็กๆ น้อยๆ ภายใต้การช่วยเหลือและคำแนะนำของจูเลียนด้วย

เขาย่อมเข้าใจดีว่า การจะทำให้สินค้าชนิดหนึ่งมีราคาซื้อขายสูงขึ้น มีเพียงวิธีเดียวเท่านั้น นั่นก็คือการเพิ่มความต้องการ! เมื่อความต้องการเพิ่มขึ้น แต่ฝั่งอุปทานผลิตตามไม่ทัน ราคาต่อหน่วยก็ย่อมต้องสูงขึ้นตามธรรมชาติ

พูดน่ะมันง่าย ตรรกะก็เข้าใจง่าย แต่ความต้องการในตลาดมันจะเพิ่มขึ้นได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ? จำนวนครอบครัวหรือโรงงานที่จำเป็นต้องใช้โลหะเงินมีอยู่เท่านั้น ความต้องการในแต่ละปีโดยรวมก็ค่อนข้างคงที่ มันไม่มีทางมากพอที่จะดันราคาโลหะเงินให้พุ่งขึ้นเป็นเท่าตัวได้ในระยะเวลาสั้นๆ แน่นอน!

ดังนั้นความต้องการที่เพิ่มขึ้นนี้ จึงเป็นเรื่องที่แปลกมาก ต่อให้จะมีการสร้างโรงงานใหม่ที่ต้องใช้โลหะเงินจำนวนมาก แต่ตั้งแต่เริ่มสร้างโรงงาน จนถึงตอนที่กำลังการผลิตเพิ่มขึ้น และการสร้างอาคารผลิตทีละแห่งๆ ทั้งหมดนี้ล้วนต้องใช้เวลานะ!

ไม่มีทางเป็นไปได้เลยที่จะต้องใช้โลหะเงินจำนวนมหาศาลแบบปุบปับในคราวเดียว ถ้าเป็นที่จีน ก็อาจจะมีความเป็นไปได้นิดหน่อย เช่น โครงการก่อสร้างสำคัญระดับชาติที่ต้องได้รับการสนับสนุนด้วยโลหะเงินจำนวนมหาศาล จนทำให้ราคาโลหะเงินพุ่งกระฉูด เป็นต้น...

แต่ในอเมริกา เรื่องแบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นเด็ดขาด ประเทศนี้ โดยธรรมชาติแล้วไม่มีขีดความสามารถในการจัดตั้งและระดมคนได้ขนาดนั้น พูดให้ฟังดูแย่หน่อยก็คือ เหมือนทรายที่กระจัดกระจาย...

อย่างน้อยก็ในช่วงที่ยังไม่มีสงครามเกิดขึ้นในแผ่นดินแม่ หรือยังไม่สัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่คุกคามความเป็นความตายของประเทศ ประเทศนี้ คนในประเทศนี้ ไม่มีทางจัดตั้งและระดมพลได้อย่างมีประสิทธิภาพขนาดนั้นแน่!

เมื่อคิดแบบนี้ ความคิดของคาร์เตอร์ก็ชัดเจนขึ้น ในเมื่อความต้องการจริงๆ ไม่ได้เพิ่มขึ้น แล้วความต้องการปลอมๆ ล่ะ? ใครกันที่จะสร้างความต้องการปลอมๆ ขึ้นมา?

พวกเก็งกำไรไงล่ะ!

มีแค่พวกเก็งกำไรเท่านั้นแหละ เพียงแต่ว่านักเก็งกำไรคนนี้ หรือจะบอกว่ากลุ่มนักเก็งกำไรกลุ่มนี้ ดูเหมือนจะก่อเรื่องใหญ่โตไปสักหน่อย...

"จริงเหรอ? กาเบรียล เธอได้ยินที่คาร์เตอร์พูดไหม? บ้านเรามีเครื่องประดับเงินบ้างไหมล่ะ?"

เมื่อได้ยินคาร์เตอร์พูดจบ ดยุคก็ลูบคางตัวเอง แล้วหันไปถามภรรยา

"เครื่องประดับเงิน... ตอนเราแต่งงานกัน คุณเคยให้สร้อยคอเงินฉันเส้นนึง นอกนั้นก็เหมือนจะไม่มีแล้วนะ"

"อะแฮ่ม... คุณไปหยิบมาให้คาร์เตอร์ดูก่อนเถอะ ถ้ามันมีราคา เราก็ขายไปก่อน แล้วค่อยซื้อเส้นใหญ่กว่าเดิมมาให้ใหม่! ไม่สิ ซื้อเป็นทองไปเลย!"

สร้อยคอเงินเส้นนึง อย่างมากก็หนักแค่ออนซ์เดียว แถมยังซื้อมาตั้งแต่ตอนแต่งงาน ดูจากอายุของคาซิมแล้ว คาร์เตอร์ก็พอจะเดาปีที่ดยุคแต่งงานคร่าวๆ ได้ ช่วงนั้นราคาโลหะเงิน...

เหมือนจะตกอยู่ที่ออนซ์ละ 2 ดอลลาร์เองมั้ง?

คิดๆ ดูแล้ว มันก็ดูด้อยค่าไปหน่อยนะ? ไม่น่าแปลกใจที่หน้าของดยุคจะดูอับอายและกระอักกระอ่วนใจขนาดนั้น...

"คุณเลิกพูดเถอะ ไม่ได้ยินที่ในทีวีบอกเหรอ ราคาทองตอนนี้เกิน 500 ดอลลาร์ต่อออนซ์ไปแล้วนะ ถ้ามีเงินไปใช้สุรุ่ยสุร่าย เอามาคืนคาร์เตอร์ไม่ดีกว่าเหรอ เงินประกันตัวได้คืนแล้วก็จริง แต่ค่าทนายเขาเป็นคนจ่ายให้นะ!"

คุณนายดยุคบ่นกระปอดกระแปดพลางเดินขึ้นไปหยิบสร้อยคอชั้นบน ทิ้งให้ดยุคมองคาร์เตอร์ด้วยความเก้อเขิน

"คาร์เตอร์... เธอไม่ต้องห่วงนะ ฉันไม่ได้คิดจะเบี้ยวหนี้ เธออาศัยอยู่ทางใต้ของเมืองอาจจะไม่รู้ แต่คนที่อยู่ทางตะวันตกของเมืองล้วนรู้ดีว่า ดยุคคนนี้ไม่เคยเป็นหนี้ใคร..."

"เอาล่ะๆ ไม่เป็นไรหรอก ลุงดยุค ผมเข้าใจครับ อีกอย่าง ผมกับคาซิมก็เป็นเพื่อนรักกัน เงินก้อนนี้ผมก็ไม่ได้รีบใช้อะไร สะดวกเมื่อไหร่ค่อยคืนก็ได้ครับ"

คาร์เตอร์โบกมือปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม เขาไม่ได้สนใจเรื่องทวงค่าทนายเลย หรือจะพูดให้ถูกก็คือ คาร์เตอร์ไม่เคยคิดจะเอาค่าทนายก้อนนี้คืนตั้งแต่แรก การใช้เงินค่าทนายก้อนหนึ่ง แลกกับความรู้สึกติดหนี้บุญคุณในใจคาซิม ก็เท่ากับซื้อความสงบสุขในโรงเรียนไปได้อีกตั้งสองปี

ธุรกิจแบบนี้ คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม!

นอกจากนี้ เมื่อตระหนักได้ว่าราคาโลหะเงินพุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติ และสรุปได้ว่ามีคนกำลังปั่นราคาอยู่ คาร์เตอร์ก็คิดขึ้นมาแวบหนึ่งว่า เขาควรจะเข้าไปร่วมวงด้วยดีไหม?

แต่ไม่นานคาร์เตอร์ก็ตระหนักได้ว่า ตอนนี้เขาไม่มีเงินแล้ว! ไม่สิ พูดให้ถูกคือ เงินก้อนเล็กๆ น่ะมี แต่เงินก้อนใหญ่น่ะไม่มี และถ้าไม่มีเงินทุนก้อนใหญ่ การทุ่มเงินก้อนเล็กลงไป ต่อให้ราคาโลหะเงินจะพุ่งขึ้นอีกเท่าตัว แล้วมันจะได้อะไรล่ะ?

จากสองหมื่นเป็นสี่หมื่นเหรอ? แล้วในช่วงที่ราคาโลหะเงินกำลังพุ่งขึ้น และช่วงเวลาที่เทขายหลังจากนั้น ทั้งครอบครัวไม่ต้องกินลมกินแล้งกันไปก่อนหรือไง?

"เส้นนี้แหละ คาร์เตอร์ เธอลองดูสิว่ามีราคาไหม? ถ้ามีราคาก็เอาไปเถอะ ถือว่าครอบครัวเราจ่ายค่าทนายคืนให้เธอก่อนส่วนนึง ส่วนที่เหลือฉันกับดยุคจะค่อยๆ ทยอยใช้คืนให้ทีหลัง!"

คุณนายดยุคถือสร้อยคอเดินลงมาจากชั้นบน ไม่แม้แต่จะชายตามองดยุค เธอเดินตรงมาหาคาร์เตอร์ ยื่นสร้อยคอให้พร้อมกับเอ่ยบอก

"ไม่ต้องหรอกครับ คุณนายดยุค! นี่เป็นของที่ระลึกวันแต่งงานของพวกคุณ ผมรับไว้ไม่ได้หรอกครับ! เมื่อกี้ผมก็แค่พูดลอยๆ ถ้าพวกคุณไม่อยากขาย ก็เก็บไว้เถอะครับ โลหะเงินมีราคา แต่ความรู้สึกมันประเมินค่าไม่ได้นี่ครับ!"

คาร์เตอร์รีบดันมือของคุณนายดยุคกลับไป พลางลอบปาดเหงื่อเย็นที่ไม่มีอยู่จริง

ของพรรค์นี้จะไปรับไว้ได้ยังไง! ถ้ารับไว้ มันก็กลายเป็นการซื้อขายกันน่ะสิ เขายังตั้งใจจะใช้บุญคุณผูกมัดคาซิมไว้อยู่เลย จะมารับสร้อยคอแบบนี้ได้ยังไง แถมที่บ้านเขาก็ไม่ได้ขาดแคลนของพวกนี้เสียหน่อย?

ธนาคารเอกชนเล็กๆ ในยุคนี้ ถึงจะไม่ได้ยิ่งใหญ่เป็นกลุ่มทุนยักษ์ใหญ่ แต่โดยทั่วไปเจ้าของก็ถือว่าเป็นกลุ่มคนที่... ค่อนข้างจะร่ำรวยที่สุดในพื้นที่แล้ว

ราคาโลหะเงินช่วงก่อนหน้านี้ไม่ได้สูงนัก เจนนี่เองก็ซื้อของที่คาร์เตอร์มองว่าไร้ประโยชน์พวกนี้มาเก็บไว้ไม่น้อย หรือแม้แต่แอนนากับเมลิสก็มีของพวกนี้อยู่ในมือไม่น้อยเช่นกัน

"เอาล่ะ ได้เวลาสมควรแล้ว ผมคงต้องขอตัวกลับก่อนนะครับ ลุงดยุค ลุงดิวเรดริก ลุงบาร์รี่ ผมกลับก่อนนะครับ ขืนกลับช้าเดี๋ยวเจนนี่จะดุเอา เชิญพวกลุงสังสรรค์กันต่อเลยครับ!"

หลังจากดันมือคุณนายดยุคกลับไป คาร์เตอร์ก็ลุกขึ้นหยิบกระเป๋าหนังสือเตรียมเผ่น ดยุคที่รู้ดีว่าถ้าดึกเกินไป การรั้งให้คาร์เตอร์อยู่ในย่านคนผิวดำต่อก็คงไม่ดีนัก จึงไม่ได้ห้ามปราม เขารีบเดินออกไปส่งคาร์เตอร์ที่หน้าบ้านพร้อมกับเพื่อนเก่าทั้งสองคน

ก่อนที่คาร์เตอร์จะขึ้นรถ จู่ๆ ดิวเรดริกก็พูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"คาร์เตอร์ ช่วงนี้ตอนกลางคืนปิดประตูหน้าต่างให้มิดชิดนะ! บนถนนอาจจะไม่ค่อยสงบเท่าไหร่..."

"หืม? หมายความว่ายังไงครับ?"

ประโยคที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยนี้ ทำให้คาร์เตอร์ที่กำลังจะบิดกุญแจสตาร์ตเครื่องชะงักมือลง เขาหันไปมองนอกหน้าต่างรถด้วยความสงสัย...

"ไม่มีอะไรใหญ่โตหรอก ก็เรื่องร้านเบียร์ออร์ลวิกที่เราคุยกันเมื่อกี้นี้ไง ลูกน้องของออนีลโดนรังแก คนอย่างหมอนั่นไม่มีทางยอมง่ายๆ หรอก ช่วงสองสามวันนี้คงพาคนไปหาเรื่องพวกคนเถื่อนคอแดงทางใต้แน่ๆ"