บทที่ 73 พวกเขาอยากผูกขาด

"เจนนี่ แอนนากลับมาหรือยัง? ถ้าเธอกลับมาแล้ว ฝากบอกเธอหน่อยนะว่าช่วงนี้ตอนกลางคืนอย่าเพิ่งออกไปไหน เลิกงานแล้วให้รีบกลับบ้านเลย!"

บ้านของคาร์เตอร์ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเมืองดักลาส หลังจากได้รับคำเตือนจากดิวเรดริก ทันทีที่ถึงบ้าน คาร์เตอร์ก็ตรงไปหาเจนนี่ที่กำลังดูทีวีอยู่ สำหรับคนอื่นๆ ในบ้าน คาร์เตอร์ไม่ค่อยเป็นห่วงเท่าไหร่ เพราะพวกเธอแทบจะไม่ออกจากบ้านในตอนกลางคืนเลย

คนที่เล่นโยคะก็เล่นโยคะ คนที่ดูทีวีก็ดูทีวี ใช้ชีวิตแบบสาวติดบ้าน มีก็แต่แอนนาคนเดียวนั่นแหละที่ถ้าไม่ถึงสามสี่ทุ่มก็ไม่ยอมกลับบ้าน...

บางทีคาร์เตอร์ก็แปลกใจว่าสองคนนี้ไปเที่ยวไหนกันนักหนา สถานบันเทิงในยุคนี้ก็ไม่ได้มีให้เลือกเยอะแยะเหมือนในอนาคต แถมดักลาสก็เป็นแค่เมืองเล็กๆ ตามหลักแล้วเที่ยวเล่นมาปีกว่าขนาดนี้ ก็น่าจะเบื่อได้แล้วไม่ใช่เหรอ?

แต่สองคนนี้ก็ไม่เคยเบื่อเลย แถมกิจวัตรยังสม่ำเสมอสุดๆ...

"มีอะไรเหรอ? เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?"

เจนนี่หรี่เสียงทีวีลง หันหน้ามาถามด้วยความประหลาดใจ

"ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรหรอกครับ วันนี้ผมไปกินข้าวบ้านเพื่อนมา บนโต๊ะอาหารได้ยินมาว่าช่วงนี้พวกแก๊งมอเตอร์ไซค์กับพวกคนผิวดำมีเรื่องกระทบกระทั่งกัน ดีไม่ดีอาจจะตีกันด้วย ถ้าแอนนาออกไปข้างนอกตอนกลางคืนช่วงนี้ ผมกลัวว่าจะเป็นอันตราย"

คาร์เตอร์ถอดรองเท้าและถุงเท้าออก เดินไปนั่งบนโซฟาข้างๆ เจนนี่อย่างเป็นธรรมชาติ เขาหยิบแอปเปิลบนโต๊ะกระจกมาปอกเปลือกไปพลางพูดไปพลาง

"จริงเหรอ? พวกเขาคงไม่เอาคนที่ไม่เกี่ยวข้องเข้าไปยุ่งด้วยหรอกมั้ง? เธอนั่งพักก่อนเถอะ เดี๋ยวแอนนากลับมาแล้วเธอค่อยบอกเธอเองก็แล้วกัน เธอก็รู้นี่ว่าตอนนี้แอนนาเคยฟังฉันที่ไหน"

"ตามหลักการมันก็ใช่ครับ แต่ถ้าเกิดพวกเขาตีกันจนหน้ามืดตามัว หรือพวกที่เมายาอีกล่ะ ใครจะไปรู้? ทางที่ดีอย่าเพิ่งออกไปไหนดีกว่า ผมขอตัวขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะ แล้วเดี๋ยวลงมา"

คาร์เตอร์รีบกินแอปเปิลในมือจนหมด แล้วเดินขึ้นไปอาบน้ำทำธุระส่วนตัวชั้นบนก่อน

การทะลุมิติมาในปี 1979 คาร์เตอร์รู้สึกว่าข้อดีที่สุดของยุคนี้ก็คือไม่มีโทรศัพท์มือถือ ไม่มีสิ่งล่อใจจากวิดีโอสั้นๆ ทำให้กิจวัตรประจำวันของเขาเป็นระเบียบขึ้นมาก ทุกคืนไม่เกินสี่ทุ่มเขาก็หลับสนิทแน่นอน

หลังจากแช่น้ำอุ่นจนสบายตัว คาร์เตอร์ก็ลงมาคุยเรื่องเรียนกับเจนนี่ พอแอนนากลับมา เขาก็เล่าเรื่องนี้ให้ฟัง แอนนาเองก็ไม่ได้ดื้อดึงในเวลาแบบนี้ เธอรับปากอย่างว่าง่าย

เมื่อเห็นว่าจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว คาร์เตอร์ก็ล็อกประตูหน้าต่างให้แน่นหนา ก่อนจะหาวหวอดแล้วเดินขึ้นห้องไป

ค่ำคืนอันแสนสงบผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว!

เช้าวันรุ่งขึ้น คาร์เตอร์ที่ตื่นมาอย่างสดชื่นก็ไปโรงเรียนและเลิกเรียนตามปกติ ไม่ได้รับผลกระทบจากข่าวลือพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย ส่วนในโรงเรียน ตั้งแต่เกิดเรื่องของเกิร์นขึ้น คาร์เตอร์ก็กลายเป็นตัวตนที่แสนจะพิเศษ

นักเรียนทั่วไปไม่กล้าเข้ามาหาเรื่อง พวกครูเองก็ถูกคุณนายแมรี่กำชับไว้แล้ว แทบทุกคนจึงทำเป็นมองไม่เห็นคาร์เตอร์ พวกครูก็สอนไป คาร์เตอร์จะฟังหรือไม่ฟัง หรือต่อให้เรียนไปได้ครึ่งทางแล้วหนีเรียนออกไปดื้อๆ ครูหน้าห้องก็จะไม่บ่นเลยสักคำ

ใช้คำพูดของคุณนายแมรี่ก็คือ อีกสองปีเจ้านี่ก็ไสหัวไปแล้ว จะไปยุ่งกับเขาทำไม? ขอแค่เขาไม่ก่อเรื่อง เรื่องเรียนอะไรพวกนี้ อยากจะเรียนหรือไม่เรียนก็ปล่อยเขาไปเถอะ...

นี่เป็นสิ่งที่ตรงใจคาร์เตอร์อย่างไม่ต้องสงสัย เพราะยังไงชาติก่อนเขาก็เคยสอบติดมหาวิทยาลัยแบบจริงจังมาแล้ว พวกวิชาพื้นฐานอย่างคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ เคมีอะไรพวกนี้ ความลึกซึ้งและความยากของการศึกษาระดับมัธยมปลายในอเมริกา ความจริงแล้วสู้ในประเทศจีนไม่ได้เลย วิชาพวกนี้คาร์เตอร์มั่นใจว่าจะทำคะแนนได้สูงลิ่วในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย

แต่วิชาอย่างเช่นประวัติศาสตร์อเมริกา วรรณคดีอังกฤษ หรือวรรณคดีอเมริกาอะไรทำนองนี้ นั่นแหละคือปัญหาใหญ่สำหรับเขา ในเมื่อครูไม่สนใจเขา ประกอบกับโรงเรียนมัธยมในอเมริกาใช้ระบบเดินเรียน คาร์เตอร์ก็เลยปล่อยผีเต็มที่

หลังจากไปขอตารางเรียนรวมจากครูมาแล้ว ทุกวันเขาก็จดจ่ออยู่กับวิชาที่ตัวเองต้องเสริมจุดอ่อน เขาเดินสายเข้าห้องนู้นออกห้องนี้อย่างสนุกสนาน ชีวิตในรั้วโรงเรียนจึงผ่านไปอย่างเรียบง่ายแต่ก็เติมเต็ม

บ่ายสามโมงตรง เมื่อเลิกเรียน คาร์เตอร์ก็เก็บของเหมือนเช่นเคย เขาโยนกระเป๋าเป้ไปที่เบาะข้างคนขับ แล้วมุ่งหน้าตรงไปที่ธนาคาร

"คาร์เตอร์ เมื่อกี้มีโทรศัพท์จากนิวยอร์กโทรมา คุณโรเบิร์ตสันขอสายเธอ เขาบอกให้เธอโทรกลับหาเขาด้วยพอมาถึงธนาคารแล้ว"

"ได้ครับ ผมเข้าใจแล้ว"

โรเบิร์ตสันคือใคร?

อ้อ จูเลียนไง! ปกติเรียกจูเลียนๆ จนชิน พอจู่ๆ กู๊ดแมนมาเรียกคุณโรเบิร์ตสัน คาร์เตอร์ก็เลยเกือบจะนึกไม่ออก

หลังจากยิ้มเยาะตัวเองเบาๆ คาร์เตอร์ก็ยกหูโทรศัพท์ขึ้นมา...

"เฮ้ จูเลียน ช่วงนี้สบายดีไหม?"

"ฮ่าๆ สบายดีทุกอย่างเลย คาร์เตอร์ ช่วงนี้นายได้ดูข่าวบ้างหรือเปล่า? เรื่องราคาโลหะเงินพุ่งกระฉูด นายได้ยินมาบ้างไหม?"

โลหะเงิน?!

คาร์เตอร์เลิกคิ้วขึ้น...

"แน่นอน เพิ่งเห็นข่าวนี้ไปเมื่อวานเอง"

"งั้นก็ดีเลย ในเมื่อนายรู้แล้ว ฉันก็ไม่ต้องเปลืองน้ำลายอธิบายอะไรให้มากความ เป็นไง? สนใจจะร่วมวงด้วยไหม?"

"ก็มีความคิดอยู่นิดหน่อยนะ แต่นายก็รู้นี่นาว่าฉันไม่มีเงินแล้ว อีกอย่าง ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้มันดูทะแม่งๆ ถ้าคิดจะเก็งกำไรขาขึ้นกับโลหะเงิน ฉันว่ามันดูไม่ค่อยสมจริงเท่าไหร่"

เมื่อนึกถึงราคาโลหะเงินในอนาคต คาร์เตอร์ก็รู้ทันทีว่าการพุ่งขึ้นของราคาในตอนนี้เป็นเพียงปรากฏการณ์ชั่วคราวเท่านั้น มันคงอยู่ได้ไม่นานหรอก การแห่ตามกระแสเข้าไปลงทุนน่ะมันง่าย แต่ถ้าถอนตัวออกมาช้า ก็มีหวังติดดอยตายแน่

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ตอนนี้ราคาซื้อขายโลหะเงินพุ่งไปถึง 11 ดอลลาร์ต่อออนซ์แล้ว ไม่ใช่ช่วงที่ราคาตกต่ำอยู่ที่ 2 ดอลลาร์ และไม่ใช่ 6 ดอลลาร์เหมือนเมื่อสองเดือนก่อนอีกต่อไป

การกระโดดเข้าไปร่วมวงในตอนนี้ถือเป็นการเข้าซื้อในราคาสูงทั้งสิ้น หากเป็นเช่นนี้ การกะจังหวะถอนตัวก็ยิ่งต้องแม่นยำมากขึ้นไปอีก หากพลาดพลั้งเพียงนิดเดียวก็อาจจะขาดทุนย่อยยับได้...

ดังนั้นที่บอกว่าคาร์เตอร์สนใจก็คือสนใจนั่นแหละ แต่ไม่ได้สนใจมากมายอะไร ยังไงคาร์เตอร์ก็รู้อยู่แก่ใจว่าในอนาคตเขายังมีโอกาสทำเงินอีกมากมาย ทั้งจากไมโครซอฟต์ แอปเปิล และอื่นๆ อีกเพียบ ไมโครซอฟต์งั้นเหรอ?

คาร์เตอร์ขมวดคิ้ว ตั้งแต่เขากลับมา เขาก็ไม่ได้ติดต่อกับพอลและเกตส์สองพี่น้องคู่นี้มาระยะหนึ่งแล้ว พอลองนึกถึงความถี่ที่จูเลียนโทรศัพท์มาหาเขาดูสิ...

"ฮ่าๆๆ ฉันรู้ ฉันรู้ ไม่มีเงินก็ไม่เป็นไร ฉันให้ยืมได้นะ เอ่อ... เป็นเงินกู้ส่วนตัวน่ะ ถือซะว่ามาช่วยฉันแบ่งเบาความเสี่ยงหน่อยก็แล้วกัน ฮ่าๆๆ"

จูเลียนที่อยู่ปลายสายหัวเราะร่า หลังจากติดต่อกับคาร์เตอร์มาสามเดือน ทั้งสองคนก็คุ้นเคยกันดีแล้ว จูเลียนที่รู้ว่าคาร์เตอร์คงไม่ถือสาความตรงไปตรงมาของเขา จึงพูดต่อว่า

"ฉันเองก็รู้ว่าราคาโลหะเงินที่พุ่งขึ้นคราวนี้มันคงอยู่ได้ไม่นาน แต่มันจะไปเกี่ยวอะไรล่ะ? มันไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการที่เราจะฉวยโอกาสทำเงินก้อนโตนี่นา..."

"นายมีข่าววงในงั้นเหรอ?"

จูเลียนมั่นใจขนาดนั้นเลยว่าจะทำกำไรได้?!

คาร์เตอร์เอ่ยถามหยั่งเชิง บางเรื่องตัวเขาเองอาจจะไม่รู้ แต่จูเลียนที่อยู่นิวยอร์ก อยู่ในวอลล์สตรีท อาจจะไม่ใช่คนที่ไม่รู้เรื่องก็ได้ บางทีนี่อาจจะเป็นโอกาสทองจริงๆ ก็ได้?

"อะแฮ่มๆ นายนี่นะ ช่วยพูดจาให้มันอ้อมค้อมกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง ไม่มีๆ ข่าววงในอะไรกัน การซื้อขายโดยใช้ข้อมูลวงในมันผิดกฎหมายนะไอ้หนู!"

"ก็แค่ ฉันวานเพื่อนคนนึงที่ทำงานอยู่ในคณะกรรมาธิการการซื้อขายสัญญาล่วงหน้าสินค้าโภคภัณฑ์ให้ช่วยสืบดูหน่อย นายรู้ไหมว่าตอนนี้ใบสั่งซื้อโลหะเงินล็อตใหญ่ที่สุดในตลาด มันไหลไปอยู่ที่ไหน?"

คำถามนี้ จูเลียนแค่ถามกลับไปอย่างนั้นเอง ไม่ได้หวังให้คาร์เตอร์ตอบ เขาจึงพูดต่อไปว่า

"มันไหลไปที่บริษัทที่ชื่อว่า อินเตอร์เนชันแนล เมทัลส์ อินเวสเมนต์ ซึ่งจดทะเบียนในเบอร์มิวดา ใบสั่งซื้อกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ในตลาด ไม่สิ เก้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยต่างหาก ล้วนเป็นฝีมือของพวกเขาทั้งนั้น พอลองเอามาประกอบกับสถานที่จดทะเบียนแล้ว นายเข้าใจความหมายหรือยัง?"

"พอจะสืบได้ไหมว่าใครอยู่เบื้องหลังบริษัทนี้?"

ไปจดทะเบียนไกลถึงหมู่เกาะเบอร์มิวดา จะเพื่ออะไรได้ล่ะ? ก็เหมือนกับที่เขาใช้ตัวตนของชาวปานามาในการไปลงทุนในกองทุนควอนตัมนั่นแหละ ก็เพื่อหลบเลี่ยงการตรวจสอบไง!

แล้วเรื่องอะไรล่ะที่ต้องคอยหลบเลี่ยงการตรวจสอบ? เมื่อนำมาเชื่อมโยงกับความจริงที่ว่ามีการกว้านซื้อโลหะเงินจำนวนมหาศาล คาร์เตอร์ก็พลันนึกถึงสถานการณ์ที่ชวนให้ขนลุกขึ้นมาได้...

"พวกเขาอยากผูกขาดการซื้อขายโลหะเงินงั้นเหรอ?!"