บทที่ 74 เรียนรู้แล้วนำมาใช้ทันที

"เชี่ย?! พวกเขาบ้าไปแล้วเหรอ?"

ด้วยความตื่นเต้น คาร์เตอร์ถึงกับเผลอสบถภาษาแม่ออกมา

ผูกขาด คำๆ นี้ไม่มีใครไม่คุ้นเคย ในขณะเดียวกัน ทุกคนก็รู้ถึงอันตรายของการผูกขาด และรู้ถึงกำไรมหาศาลจากการผูกขาดเช่นกัน! และโดยปกติแล้ว ในความประทับใจของคนส่วนใหญ่ การผูกขาดมักจะปรากฏในแวดวงสินค้าที่จับต้องได้เท่านั้น

เช่น การนำเสนอผลิตภัณฑ์ชนิดใดชนิดหนึ่ง หรือบริการใดบริการหนึ่ง และใช้ทุกวิถีทางเพื่อให้เหลือเพียงบริษัทของตัวเองเพียงแห่งเดียวที่ทำธุรกิจนี้ในตลาด เพื่อบรรลุเป้าหมายในการผูกขาดตลาดนั้น จากนั้นก็กุมอำนาจในการกำหนดราคา และกอบโกยผลกำไรอย่างมหาศาล

คาร์เตอร์คิดไม่ถึงเลยว่า จะมีคนคิดอยากจะผูกขาดการซื้อขายโลหะเงินในตลาดการเงิน!

ต้องรู้ก่อนว่า แค่ในตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์กแห่งเดียว จำนวนเทรดเดอร์ทั้งรายใหญ่รายย่อยและนักลงทุนรายย่อยรวมกัน ก็มีมากมายมหาศาลจนนับไม่ถ้วน ยิ่งไปกว่านั้นไม่ได้มีแค่ชาวอเมริกัน แต่ยังมีชาวอังกฤษ ชาวเยอรมัน และคนอีกหลากหลายสัญชาติรวมอยู่ด้วย

ในเวลานี้ นิวยอร์ก ตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก คือศูนย์กลางทางการเงินของโลกอย่างแท้จริง การผูกขาดตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก หรือพูดอีกอย่างก็คือการผูกขาดตลาดซื้อขายโลหะเงินในตลาดหุ้นอเมริกา ก็แทบจะเท่ากับการผูกขาดตลาดโลหะเงินของโลกเลยทีเดียว

แม้กระทั่งตอนนี้ คาร์เตอร์ก็ยังแทบไม่อยากเชื่อว่าจะมีคนกล้าทำแบบนี้จริงๆ เพราะถึงอย่างไร การซื้อขายโลหะเงินก็ไม่ใช่ตลาดเกิดใหม่ ในทางกลับกัน ประวัติศาสตร์การซื้อขายโลหะเงินนั้นยาวนานมาก!

ก่อนจะถึงยุคมาตรฐานทองคำ ยุคมาตรฐานเงินก็ได้รับความนิยมมานานนับร้อยปี ในเวลานั้น โลหะเงินก็แทบไม่ต่างอะไรกับทองคำในปัจจุบัน ทุกประเทศต้องมีสำรองไว้ และทุกประเทศก็มีเงินสำรองอยู่จริงๆ

มาจนถึงทุกวันนี้ เมื่อปริมาณสำรองโลหะเงินถูกสำรวจพบมากขึ้นเรื่อยๆ แม้มูลค่าของโลหะเงินจะลดลงไปจากอดีตมาก แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธความจริงข้อหนึ่งได้ นั่นก็คือ โลหะเงินมีอยู่เกลื่อนกลาดไปทั่วโลกมาตั้งนานแล้ว!

ภายใต้สภาพแวดล้อมเช่นนี้ หากต้องการจะผูกขาดตลาดโลหะเงิน อย่างน้อยคุณก็ต้องกว้านซื้อโลหะเงินในตลาดกลับมาให้หมดก่อนใช่ไหมล่ะ? ไม่อย่างนั้นในเมื่อทั่วโลกมีโลหะเงินอยู่เต็มไปหมด คุณจะเอาอะไรไปผูกขาด? ต้องเป็นกรณีที่ในตลาดไม่มี แต่คุณมีเพียงคนเดียว นั่นถึงจะเรียกว่าการผูกขาดสิ!

แต่ปัญหาก็คือ การจะกว้านซื้อโลหะเงินเกือบทั้งหมดบนโลกกลับมา...

ต้องใช้เงินมากขนาดไหน คาร์เตอร์แค่คิดก็รู้สึกขนลุกซู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่า จะมีคนกล้าทำแบบนี้จริงๆ งั้นเหรอ?

แต่ถ้าไม่ใช่เพื่อผูกขาดการซื้อขายโลหะเงิน แล้วบริษัทการลงทุนโลหะระหว่างประเทศบ้าบอนี่มีจุดประสงค์อะไรกันล่ะ? ชื่อบริษัทก็บอกอยู่ทนโท่ว่าพวกเขาทำธุรกิจการลงทุน ซื้อโลหะเงินมาก็ไม่ได้เอาไปใช้ผลิตสินค้าแน่นอน

ในช่วงที่ราคาสูง ยังคงกว้านซื้อโลหะเงินเข้ามาจำนวนมหาศาล ถ้าไม่ใช่เพื่อผูกขาด จุดประสงค์อื่นๆ ก็ดูเหมือนจะไม่สมเหตุสมผลเลย เพราะตามปกติแล้ว การเก็งกำไรขาขึ้นในสินค้าชนิดใดชนิดหนึ่ง ถือเป็นกระบวนการระยะยาว

ตรรกะในการดำเนินการคือ ค่อยๆ ลดปริมาณหมุนเวียนของสินค้านั้นๆ ในตลาด เพื่อให้อุปทานต่ำกว่าอุปสงค์ เป็นการดันราคาต่อหน่วยให้สูงขึ้น จากนั้นเมื่อราคาอยู่ในจุดที่สูงแล้ว ก็ค่อยๆ เทขายสินค้าสำรองของตัวเองออกมา เพื่อทำกำไรจากส่วนต่างราคา

ดังนั้น หากบริษัทการลงทุนโลหะระหว่างประเทศแห่งนี้ แค่ต้องการเก็งกำไรขาขึ้นเพื่อแสวงหากำไร ตอนนี้พวกเขาก็ไม่ควรจะซื้อเข้าอย่างต่อเนื่อง แต่ควรจะค่อยๆ เทขายโลหะเงินออกมาถึงจะถูก!

"หึๆ ฉันเองก็คิดว่าพวกเขาบ้าไปแล้วเหมือนกัน เบื้องหลังบริษัทนี้คือใคร ตอนนี้ที่ฉันรู้ก็มีแค่ชาวซาอุดีอาระเบียเท่านั้นแหละ พวกเศรษฐีตะวันออกกลางช่วงนี้โกยกำไรจากน้ำมันไปไม่น้อย จะฮึกเหิมไปบ้างก็เป็นเรื่องปกติ แต่ฉันคิดว่าน่าจะไม่ได้มีแค่พวกเขานะ ลำพังแค่พวกเขายังทำเรื่องพวกนี้ไม่ได้หรอก ข้อมูลที่แน่ชัดกำลังอยู่ในระหว่างการสืบสวน"

จูเลียนหัวเราะเบาๆ โดยไม่สนใจคำสบถของคาร์เตอร์ แต่กลับแบ่งปันข้อมูลที่เขารู้ให้คาร์เตอร์ฟังแทน

"ไม่ใช่แค่พวกนายหน้าค้าหลักทรัพย์อย่างพวกเราหรอกนะ ทางคณะกรรมาธิการการซื้อขายสัญญาล่วงหน้าเองก็ตั้งทีมสืบสวนขึ้นมาเพื่อตรวจสอบบริษัทนี้แล้วเหมือนกัน แต่นั่นไม่สำคัญหรอก การที่มีคนเป็นเจ้ามือ นับว่าเป็นเรื่องดีสำหรับพวกเรานะ อย่างน้อยก็ไม่ต้องกลัวว่าซื้อโลหะเงินมาแล้วจะติดดอยขายไม่ออกนี่นา! นายลองคิดดูสิ เป็นไง? ถ้าสนใจ ฉันให้ยืมเงินส่วนตัวสักห้าแสนดอลลาร์ เรามาฉวยโอกาสทำกำไรกันสักตั้ง"

"นายไว้ใจฉันจริงๆ เลยนะ ไม่กลัวว่าถ้าขาดทุนแล้วฉันจะไม่มีเงินใช้คืนหรือไง?"

คาร์เตอร์คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็รู้สึกว่าสิ่งที่จูเลียนพูดนั้นมีเหตุผล จริงด้วยสิ บริษัทการลงทุนโลหะระหว่างประเทศแห่งนี้จะทำอะไร แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขาล่ะ?

การที่พวกเขากว้านซื้อโลหะเงินจำนวนมหาศาลในช่วงที่ราคาสูง ก็เท่ากับว่าหากเขาซื้อโลหะเงินมา ต่อให้ขายออกไปในราคาสูง พวกเขาก็จะยังรับซื้ออยู่ดี! ส่วนในอนาคต พวกเขาจะสามารถผูกขาดตลาดโลหะเงินได้จริง หรือจะทนแบกรับต้นทุนไม่ไหวจนต้องประกาศล้มละลาย มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาเลยนี่นา?

ขอแค่เขาสามารถขายโลหะเงินให้พวกนั้นได้ทันก่อนที่พวกเขาจะล้มละลายก็พอ แล้วพวกนั้นจะทนไปได้อีกนานแค่ไหนกันล่ะ?

ชาวซาอุดีอาระเบีย? น้ำมัน...

"ฮ่าๆๆ เล่าเรื่องตลกให้ฟังหน่อย คาร์เตอร์อย่างนายเนี่ยนะจะไม่มีปัญญาใช้หนี้ห้าแสนดอลลาร์! นายคงยังไม่รู้ล่ะสิว่าปีนี้พวกโรเจอร์สบ้าคลั่งขนาดไหน? ตอนนี้เดือนตุลาคม ผ่านไปไม่ถึงสองเดือน กำไรทางบัญชีของพวกเขาก็พุ่งทะลุยี่สิบเปอร์เซ็นต์ไปแล้วนะ! นั่นหมายความว่า เงินหกล้านดอลลาร์ที่นายลงทุนในกองทุนของพวกเขา ตอนนี้มันกลายเป็นเจ็ดล้านสองแสนดอลลาร์แล้ว!"

"นี่เพิ่งจะผ่านไปแค่ไหนเอง? ปีนี้มันบ้าบอจริงๆ พูดตรงๆ เลยนะ พวกโรเจอร์สเก็งกำไรกันอย่างบ้าคลั่ง ไอ้บริษัทการลงทุนโลหะบ้าบอนี่ก็บ้าไปแล้วเหมือนกัน ทุกคนบ้ากันไปหมดแล้ว! บ้าก็บ้าสิ บ้าให้สุดๆ ไปเลยก็ดี..."

"ฮ่าๆๆ เอาล่ะ ฉันตกลง! เดี๋ยวฉันจะแฟกซ์หนังสือมอบอำนาจไปให้นะ นายใช้บัญชีของฉันที่เปิดไว้กับคิดเดอร์เทรดได้เลย! แต่ฉันเป็นพวกปอดแหกนะ เอาเป็นว่าหนึ่งเดือนละกัน หลังจากผ่านไปหนึ่งเดือน ไม่ว่าจะกำไรหรือขาดทุน ก็เทขายให้หมดเกลี้ยงเลยนะ"

เมื่อได้ยินว่ากองทุนควอนตัมทำผลงานได้ดีเยี่ยมในปีนี้ คาร์เตอร์ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา แม้ว่ายี่สิบเปอร์เซ็นต์จะยังไม่ถึงผลตอบแทนเฉลี่ยต่อปีตามหน้าประวัติศาสตร์ของกองทุนควอนตัม แต่ก็อย่างที่จูเลียนบอก นี่เพิ่งจะผ่านไปนานแค่ไหนเอง?

ต่อให้ในอนาคตจะมีความผันผวนขึ้นลงบ้าง แต่ถ้าอิงจากผลตอบแทนร้อยละสามสิบต่อปี ก็คงไม่มีปัญหาอะไรแล้ว!

ในสถานการณ์ที่การเงินไม่ได้ตึงตัวมากนัก และจูเลียนก็เป็นคนที่พอจะเชื่อถือได้ คาร์เตอร์จึงไม่ลังเลอีกต่อไป เขาขี้เกียจแม้แต่จะถามเรื่องดอกเบี้ย เพียงแค่กำหนดกรอบเวลาให้ แล้วก็ปล่อยให้จูเลียนเป็นคนจัดการ

"ตกลง เอาตามที่นายบอกก็แล้วกัน ที่ฉันโทรมาครั้งนี้ ก็เพื่อเรื่องนี้แหละ ขอบใจนะที่ไว้ใจฉัน คาร์เตอร์!"

"ด้วยความยินดี ฉันเองก็ต้องขอบใจนายเหมือนกัน จูเลียน มีเรื่องดีๆ ทีไรก็ไม่เคยลืมฉันเลย ฮ่าๆๆ!"

เช่นเดียวกับคาร์เตอร์ จูเลียนเองก็ขี้เกียจจะพูดถึงเรื่องดอกเบี้ย สำหรับพวกเขาแล้ว การขอกู้ยืมเงินแบบนี้ จำนวนดอกเบี้ยจะมากหรือน้อยมันไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกต่อไป

และหลังจากวางสายจากจูเลียนแล้ว คาร์เตอร์ก็ต่อสายไปยังเบอร์โทรศัพท์ที่พอลทิ้งไว้ให้

อย่างที่คำโบราณว่าไว้ ในสามคนที่เดินมาด้วยกัน ย่อมมีสักคนที่เป็นครูของเราได้ แม้คาร์เตอร์จะยังไม่ได้เรียนรู้ความรู้ด้านการเงินจากจูเลียน แต่ทักษะการปฏิบัติตัวและเข้าสังคมของจูเลียน ก็เพียงพอที่จะทำให้คาร์เตอร์ที่เพิ่งจะนึกขึ้นได้รู้สึกทึ่ง

ลองนึกถึงกระบวนการทั้งหมดที่เขาและจูเลียนได้รู้จักกัน ตั้งแต่ความจริงใจและไม่ดูถูกกันในตอนแรก การวางตัวที่รู้จักขอบเขต ไม่ได้หลอกลวงเขาเพียงเพราะเขาเป็นมือใหม่ และไม่ได้ถือวิสาสะจัดการแทนเพียงเพราะตัวเองมีความรู้ความเชี่ยวชาญมากกว่า

จนมาถึงตอนนี้ แม้จะเคยร่วมงานกันแค่ครั้งเดียว เรียกได้ว่าเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่บังเอิญมาเจอกัน อย่างมากก็แค่คนแปลกหน้าที่เข้ากันได้ดี แต่จูเลียนก็ยังคงรักษาการติดต่อด้วยการโทรศัพท์มาหาทุกๆ สองสัปดาห์ เพื่อรักษาความสัมพันธ์และคงความมีตัวตนไว้อย่างต่อเนื่อง มีเรื่องดีๆ ก็คิดถึงกันเสมอ แม้ว่าจูเลียนจะบอกว่าทำไปเพื่อกระจายความเสี่ยงในการเก็งกำไรบางส่วน แต่ความจริงใจและวิธีการทำแบบนี้ ก็ทำให้รู้สึกสบายใจ และแอบรู้สึกอบอุ่นในใจด้วยซ้ำ

ความรู้สึกที่ถูกใครสักคนนึกถึงและห่วงใยนั้นเป็นเรื่องดีเสมอ แน่นอนว่า ข้อแม้คือต้องไม่ใช่การถูกโจรหมายหัวนะ!

เมื่อตระหนักได้ว่าจูเลียนทำในจุดนี้ได้ดีมาก คาร์เตอร์ก็แอบตำหนิตัวเองที่สะเพร่าไป ก่อนจะรีบนำสิ่งที่เพิ่งเรียนรู้มาใช้ทันที

"ฮัลโหล? นั่นพอลใช่ไหม? ฉันคาร์เตอร์นะ คาร์เตอร์ แบล็ก..."