บทที่ 75 รับเงินลงทุนจากคาร์เตอร์ก็ดีเหมือนกัน

"คาร์เตอร์?! ฉันแปลกใจจังที่นายโทรมา มีเรื่องอะไรให้เราช่วยหรือเปล่า?"

น้ำเสียงของพอล อัลเลน ทั้งดีใจและประหม่า

ในความคิดของเขา การที่คาร์เตอร์โทรมาอย่างกะทันหันแบบนี้ คงต้องมีเรื่องอะไรให้เขาช่วยแน่ๆ แต่เรื่องที่คนรวยอย่างคาร์เตอร์ อย่างน้อยก็ในสายตาของอัลเลนตอนนี้ นายธนาคารผู้มั่งคั่งยังแก้ปัญหาไม่ได้ แล้วสองพี่น้องอย่างพวกเขาจะช่วยอะไรได้ล่ะ?

"ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่จู่ๆ ก็นึกถึงพวกคุณขึ้นมา กลับมาบ้านตั้งนานแล้วยังไม่ได้คุยโทรศัพท์กันเลย ว่าแต่ ช่วงนี้พวกคุณเป็นยังไงบ้าง บริษัทราบรื่นดีไหม?"

"อ่า ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง อืม ฉันก็อยากจะบอกว่าดีมากนะ ขอบใจที่เป็นห่วง แต่ความจริงแล้วมันยังห่างไกลคำว่าดีมากเลย หรือจะพูดให้ถูกก็คือ สถานการณ์ของพวกเราตอนนี้ค่อนข้างแย่เลยล่ะ"

เช่นเดียวกับที่คาร์เตอร์เคยบอกจูเลียนถึงความกังวลเกี่ยวกับสถานการณ์ของธนาคาร เมื่อเผชิญหน้ากับคาร์เตอร์เพื่อนที่อยู่ไกลคนละฟากฝั่งอเมริกา พอลก็เปิดใจเล่าความจริงออกมาอย่างหาได้ยาก

"ลูกค้ารายใหญ่ที่เคยร่วมงานกันมาตลอดเพิ่งล้มละลายไป ตอนนี้จะเก็บเงินจากลูกค้ารายย่อยก็ยากอยู่แล้ว ยิ่งสภาพเศรษฐกิจไม่ดีแบบนี้ หลายคนก็ไม่อยากจะจ่ายเงินเพิ่มสำหรับโปรแกรมแปลภาษาแล้ว ช่วงนี้พวกเราเครียดมากเลย คาร์เตอร์"

เครียดมากเหรอ?!

คาร์เตอร์แทบจะหลุดขำออกมา โชคดีที่ยังดึงสติกลับมาได้ทัน

"เฮ้ พอล ผมเข้าใจคุณนะ ความจริงแล้วผมก็ไม่ได้สบายอย่างที่เห็นหรอก รู้ไหม? สภาพเศรษฐกิจแบบนี้ ทุกคนก็ลำบากกันทั้งนั้น ธนาคารของผมก็... อืม อาจจะยังไม่ย่ำแย่เท่าพวกคุณตอนนี้ แต่ในอนาคตถ้าสถานการณ์ยังแย่ลงเรื่อยๆ ด้วยเงินสำรองที่มีอยู่ตอนนี้ ผมอาจจะเจอปัญหาใหญ่เหมือนกัน"

"งั้นเหรอ? ขอโทษที ฉันไม่รู้เลย ฉันคิดว่าเปิดธนาคารแล้วจะไม่เป็นแบบพวกเราเสียอีก"

"ไม่เป็นไรหรอก พอล ยังไงผมก็น่าจะยังดีกว่าพวกคุณหน่อยแหละ ผมยังคงคำเดิมนะเพื่อน ต้องการความช่วยเหลือไหม? สองหมื่นดอลลาร์ ดอกเบี้ย 10 เปอร์เซ็นต์ ให้ยืมหนึ่งปี เป็นไง?"

คาร์เตอร์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจไม่พูดเรื่องการเข้าร่วมหุ้นในไมโครซอฟต์

ประการแรก อย่างที่พอลสันแห่งกัลฟ์สตรีมเคยพูดไว้ ตอนนี้เขายังไม่สามารถให้ความช่วยเหลือโดยตรงต่อการพัฒนาของไมโครซอฟต์ได้ ประการที่สอง ต่อให้เป็นเรื่องเงินทุน ตอนนี้เขาก็ไม่ได้มีเหลือเฟือจริงๆ

การให้กู้ยืมเงินแก่บริษัทการค้า ในยุคนี้ของอเมริกาเป็นธุรกิจของธนาคารพาณิชย์ ตามกฎระเบียบแล้ว ธนาคารออมสินไม่สามารถปล่อยสินเชื่อเพื่อการพาณิชย์ได้ แต่ในเมืองเล็กๆ อย่างดักลาส ธุรกิจมีขนาดไม่ใหญ่นัก โรงงานเล็กๆ ก็แทบจะไม่ต่างจากโรงงานครอบครัว ความแตกต่างระหว่างสินเชื่อบุคคลและสินเชื่อเพื่อการพาณิชย์ก็ไม่ได้มีมากนัก เจ้าของมักจะมากู้เงินในนามส่วนตัว เรื่องการตรวจสอบก็พิจารณาได้ง่ายกว่า แต่ถ้าจะให้บริษัทไมโครซอฟต์ที่อยู่ไกลถึงซีแอตเทิลกู้เงินล่ะก็ เงินของธนาคารเองคงใช้ไม่ได้แน่นอน

เพราะการโอนเงินไปซีแอตเทิลจะต้องผ่านธนาคารตัวกลาง พอมีธนาคารตัวกลางเข้ามาเกี่ยวข้อง ค่าธรรมเนียมการโอนเงินอะไรพวกนี้ก็เป็นเรื่องเล็กไปเลย ประเด็นสำคัญคือ การที่ธนาคารออมสินในรัฐจอร์เจียไปทำธุรกรรมกับบริษัทพาณิชย์ในรัฐวอชิงตัน จะปิดยังไงก็ปิดไม่มิด

ถึงแม้ว่าถ้าอยากจะใช้เงินของธนาคารให้กู้ยืมจริงๆ ก็ทำได้ โดยการสร้างตัวตนปลอมขึ้นมาขอกู้เงินส่วนตัว เอาเงินเข้าบัญชีส่วนตัว แล้วค่อยโอนไปให้ แต่แบบนั้นมันไม่ยุ่งยากเกินไปหน่อยเหรอ? ประการที่สอง ในเรื่องของการให้ยืมเงิน คาร์เตอร์แค่ต้องการสร้างบุญคุณ การสร้างบุญคุณก็เพื่อหวังผลในอนาคต ก่อนที่พวกเขาจะเสนอขายหุ้นต่อประชาชนทั่วไป (IPO) จะได้นึกถึงเขา และให้เขามีส่วนร่วมด้วยก็พอแล้ว การให้ยืมเงินมากกว่านี้จึงไม่จำเป็น ตัวคาร์เตอร์เองก็ไม่ได้มีความคิดที่จะถือหุ้นใหญ่ในไมโครซอฟต์ ยังไม่ต้องพูดถึงว่าจะฮุบไหวไหม ต่อให้ในอนาคตจะฮุบได้ มันจะมีผลดีหรือเปล่า?

ไมโครซอฟต์ที่เขาบริหารเอง จะยังเป็นไมโครซอฟต์อย่างในอนาคตอยู่ไหม ก็พูดยาก! เหมือนกับแอปเปิลของสตีฟ จอบส์นั่นแหละ มีเขากับไม่มีเขา มันต่างกันราวฟ้ากับเหว เรื่องบางเรื่อง ปล่อยให้พวกเขาทำเองจะดีกว่า มีเรื่องให้พวกรุ่นใหญ่ลุย ไม่มีเรื่องก็หาจังหวะกอบโกย การได้เดินตามหลังพวกรุ่นใหญ่แห่งยุคคอยเก็บเงินสบายๆ มันไม่ดีตรงไหน?

"คาร์เตอร์... ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดีเลย ขอโทษนะ ฉันขอเวลาตั้งสติหน่อย เรื่องจะกู้เงินก้อนนี้ ฉันคงต้องปรึกษากับบิลด้วย นายรอเดี๋ยวได้ไหม?"

เป็นไปตามที่คาร์เตอร์คาดไว้ พอได้ยินตัวเลขสองหมื่นดอลลาร์ น้ำเสียงของพอลก็เปลี่ยนไปด้วยความตื่นเต้น

ตั้งสองหมื่นดอลลาร์เชียวนะ! พอๆ กับที่พวกเขาขายโปรแกรมแปลภาษาได้สี่พันชุดเลย แถมยังต้องเป็นการขายแบบเก็บเงินได้แน่นอนด้วย ถ้าบวกกับพวกที่เก็บเงินไม่ได้ พวกเขาอย่างน้อยก็ต้องขายให้ได้แปดพันชุดขึ้นไป ถึงจะมีรายได้สองหมื่นดอลลาร์

"แน่นอน นี่เป็นบริษัทของพวกคุณสองคน มีเรื่องอะไรก็ต้องปรึกษากันก่อนอยู่แล้ว งั้นผมจะรอฟังข่าวดีนะ พอล!"

คาร์เตอร์วางสายโทรศัพท์ด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วแล้วถอนหายใจออกมา

การก่อสร้างย่านการค้าริมทางหลวงของตัวเองยังอยู่ในช่วงผลาญเงิน โอกาสถอนทุนคืนยังอีกยาวไกล แล้วทางไมโครซอฟต์ยังมาสร้างโจทย์ยากให้เขาอีก...

ในเวลาเดียวกัน ที่บริษัทไมโครซอฟต์ในเมืองซีแอตเทิล บิล เกตส์ ซึ่งขมวดคิ้วตั้งแต่ได้ยินพอลคุยโทรศัพท์บอกคนนอกว่าสถานการณ์ของบริษัทไม่ค่อยดีนัก ในที่สุดก็รอจนพอลวางสาย

เขาไม่พูดอะไร ได้แต่นั่งขมวดคิ้วจ้องมองเพื่อนสนิทคนนี้เงียบๆ

"เป็นสายจากคาร์เตอร์น่ะ เด็กหนุ่มจากจอร์เจียเมื่อสองเดือนก่อนไง!"

พอลที่แก่กว่าคาร์เตอร์ถึงสิบปี มีสิทธิ์เต็มที่ที่จะเรียกคาร์เตอร์ว่าเด็กหนุ่ม

"ฉันรู้ ฉันจำเขาได้ แต่ทำไมนายถึงต้องบอกเรื่องน่าอายของพวกเราให้เขาฟังด้วยล่ะ?"

"ก็เพราะว่าตอนนี้พวกเราก็เป็นแบบนี้จริงๆ ไม่ใช่เหรอ? ดูสิว่าพวกเรากินอะไรกันอยู่?"

พอล อัลเลน แบมือออก แล้วชี้ไปที่อาหารจานด่วนราคาถูกตรงหน้า ก่อนจะอธิบายต่อว่า

"อีกอย่าง คาร์เตอร์ก็ไม่ได้มีเจตนาร้าย ในทางกลับกัน เขายินดีจะช่วยพวกเราด้วยซ้ำ นายรู้ไหมว่าเมื่อกี้เขาพูดอะไรในสาย? เขาบอกว่า 'เฮ้ เพื่อน ต้องการความช่วยเหลือไหม? สองหมื่นดอลลาร์ ดอกเบี้ยสิบเปอร์เซ็นต์ต่อปี' สิบเปอร์เซ็นต์เชียวนะ หึ ธนาคารแถวนี้ตอนนี้คิดดอกเบี้ยสิบสองเปอร์เซ็นต์แล้วนะ!"

"เดี๋ยวก่อน นายบอกว่า เขาบอกว่าจะให้เรายืมเงินสองหมื่นดอลลาร์งั้นเหรอ? นายแน่ใจนะว่าฟังไม่ผิด? เขาไม่ได้อยากจะฉวยโอกาสขอเข้าร่วมหุ้นหรอกเหรอ?"

เกตส์ประหลาดใจเล็กน้อย เขาคิดว่าตัวเองเดาจุดประสงค์ของคาร์เตอร์ออกแล้ว แต่เรื่องให้กู้ยืมเงินนี่เขาคิดไม่ถึงจริงๆ พอได้ยินก็อดอึ้งไปไม่ได้

"ใช่ ให้ยืม มีแต่นายคนเดียวแหละบิล ที่เห็นบริษัทนี้เป็นของล้ำค่า ยังไม่ต้องพูดถึงว่าเขาอยู่ไกลถึงจอร์เจีย แถมยังทำธุรกิจธนาคารอีก ต่อให้เขาอยากจะร่วมลงทุนในบริษัทเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ เขาก็คงไม่เลือกพวกเราหรอก? ไม่ต้องพูดถึง DRI หรอก แค่บริษัทผลิตภัณฑ์คอมพิวเตอร์ซีแอตเทิลก็มีมูลค่ามากกว่าพวกเราแล้วไม่ใช่เหรอ?"

DRI หรือชื่อเต็มคือ Digital Research Inc. แปลว่า บริษัทวิจัยดิจิทัล จำกัด หลายคนอาจจะไม่เคยได้ยินชื่อบริษัทนี้ แต่ในยุคนี้ มันก็คือไมโครซอฟต์ดีๆ นี่เอง!

ระบบปฏิบัติการบนซีพียูเกือบทั้งหมดใช้ CP/M ของพวกเขา ไม่ว่าจะเป็นชิปของอินเทล หรือชิปของโมโตโรลา และเอ็นอีซี ที่หายสาบสูญไปในอนาคต ระบบปฏิบัติการที่รองรับก็มาจากบริษัทนี้เป็นหลัก

นอกจาก DRI แล้ว บริษัทผลิตภัณฑ์คอมพิวเตอร์ซีแอตเทิลยังได้สร้างระบบปฏิบัติการที่ออกแบบมาเพื่อชิป 8086 รุ่นใหม่ของอินเทลโดยเฉพาะ ระบบนี้ก็คือ DOS ที่โด่งดังในเวลาต่อมา แต่ตอนนี้มันยังถูกเรียกว่า QDOS หรือ 86-DOS แม้จะยังไม่โด่งดังเท่าในยุคหลัง แต่ก็เป็นที่รู้จักในยุคนี้

ด้วยยอดขายที่ถล่มทลายของชิป 8086 ของอินเทล แม้แต่การมองแนวโน้มตลาด บริษัทผลิตภัณฑ์คอมพิวเตอร์ซีแอตเทิลที่สร้างระบบ QDOS ออกมา ก็ย่อมดีกว่าการลงทุนในบริษัทเล็กๆ ของพวกเขาที่ยังง่วนอยู่กับโปรแกรมแปลภาษาเบสิกไม่ใช่หรือ?

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ความรู้สึกขอบคุณที่พอลมีต่อคาร์เตอร์ก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น เขาจึงพูดกับเกตส์ตรงๆ ว่า

"ต่อให้คาร์เตอร์อยากจะร่วมหุ้นกับเรา ฉันก็คิดว่ามันเป็นเรื่องดีนะ อย่างแรก เขาพอมีเงินช่วยให้เราผ่านพ้นวิกฤตินี้ไปได้ อย่างที่สอง การที่เขาเปิดธนาคารทำให้รู้จักคนเยอะ ในอนาคตถ้าจะขายสินค้าก็ให้เขาช่วยจัดการ ให้ขายผ่านช่องทางลูกค้าของธนาคาร ส่วนพวกเราก็รับหน้าที่พัฒนาอย่างเดียว แบบนั้นก็ดีเหมือนกัน! แถมพวกเรายังเป็นคนรุ่นใหม่เหมือนกัน คุยกันง่ายกว่า อย่างน้อยก็ดีกว่ารับเงินลงทุนจากพวกตาแก่หัวโบราณที่ต้องมานั่งฟังคำสั่งน่ารำคาญพวกนั้นตั้งเยอะ!"