บทที่ 76 อาหารหมูที่ซื้อไม่ลง

"เอาล่ะๆ พอล นายอย่าเพิ่งตื่นเต้นไป ฉันเองก็ไม่ได้มีเจตนาร้ายกับคาร์เตอร์หรอกนะ เพียงแต่ว่า นี่มันเป็นหยาดเหงื่อแรงงานของพวกเราสองคน นายเข้าใจไหม? ถ้าจะมีบุคคลที่สามเข้ามา... ฟังดูแปลกๆ แฮะ ควรจะเรียกว่าหุ้นส่วนคนที่สามมากกว่า... เราเพิ่งรู้จักคาร์เตอร์ยังไม่ถึงสามเดือนเลยนะ ตอนนี้จะมาพูดเรื่องนี้มันเร็วเกินไป"

เมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิทเริ่มมีอารมณ์ เกตส์ก็รีบพูดปลอบใจว่า

"แต่ถ้าแค่ขอกู้เงินล่ะก็ ไม่มีปัญหา! ฉันตกลง แล้วก็ฝากขอบคุณเขาสำหรับความช่วยเหลือด้วยนะ"

"ฉันจะบอกเขาให้!"

พอลถอนหายใจพลางเดินไปที่โทรศัพท์ ปากก็ยังพึมพำต่อไปว่า "นายอย่ามองคนในแง่ร้ายไปซะหมดสิ"

กระบวนการหลังจากนั้นคงไม่ต้องอธิบายให้มากความ หลังจากรับสายจากพอล คาร์เตอร์ก็ไม่ลังเลที่จะลงไปสั่งให้พนักงานหน้าเคาน์เตอร์โอนเงินสองหมื่นดอลลาร์จากบัญชีของเขาไปยังบัญชีของไมโครซอฟต์ตามที่พอลบอกทันที

ส่วนเรื่องสัญญาเงินกู้นั้น การกู้ยืมส่วนบุคคลไม่จำเป็นต้องใช้ของพรรค์นั้นหรอก คาร์เตอร์ขี้เกียจแม้แต่จะขอสัญญากู้ยืม ไม่ใช่ว่าเขาใสซื่อบื้อหรืออะไรหรอกนะ แต่เขารู้สึกว่ามันไม่จำเป็นต่างหาก

จุดประสงค์ของการให้ยืมเงินก็เพื่อสร้างบุญคุณ ขอแค่พอลและเกตส์รับรู้ถึงน้ำใจนี้ก็พอแล้ว ตราบใดที่ในอนาคต ก่อนที่ไมโครซอฟต์จะเสนอขายหุ้นต่อประชาชนทั่วไป (IPO) พวกเขายอมให้คาร์เตอร์ซื้อหุ้นดั้งเดิมล่วงหน้าได้บ้าง มูลค่าของมันก็เกินสองหมื่นดอลลาร์นี้ไปไกลลิบแล้ว

และสำหรับข้อกำหนดของบริษัทที่จะเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ ไม่ว่าจะเป็นตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์กที่เก่าแก่ หรือตลาดแนสแด็กที่เพิ่งเกิดใหม่ ต่างก็มีข้อกำหนดเกี่ยวกับจำนวนหุ้นที่ถือโดยประชาชนและจำนวนผู้ถือหุ้นทั้งสิ้น

โดยปกติก่อนจะเข้าตลาดหลักทรัพย์ บริษัทจะต้องมีหุ้นประมาณหนึ่งล้านหุ้นที่เสนอขายให้กับผู้ถือหุ้นรายอื่นหรือประชาชนทั่วไป ดังนั้นคาร์เตอร์จึงไม่กังวลเลยว่าไมโครซอฟต์จะไม่ระดมทุนก่อนเข้าตลาดหลักทรัพย์ เพราะถ้าไม่ทำแบบนั้น พวกเขาก็เข้าตลาดหลักทรัพย์ไม่ได้เลยน่ะสิ! ถ้าไม่ยอมให้พวกบริษัทการเงินได้กินส่วนแบ่งจากหุ้นดั้งเดิมไปบ้างล่วงหน้า พวกเขาก็คงไม่ใจดีมาช่วยเดินเรื่องให้บริษัทนายเข้าตลาดหลักทรัพย์ฟรีๆ หรอก จริงไหม?

แผนของคาร์เตอร์ก็คือการอาศัยช่วงเวลานี้แหละ ใช้ประโยชน์จากสถานการณ์ที่สองพี่น้องไมโครซอฟต์จำเป็นต้องระดมทุน เพื่อบรรลุเป้าหมายของตัวเอง ยังไงพวกเขาก็ต้องขายหุ้นให้คนนอกอยู่ดี แล้วจะขายให้ใครมันก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?

เขาแค่สร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับพวกเขา ให้ความช่วยเหลือ พอถึงเวลาที่พวกเขาจำเป็นต้องขายหุ้นบางส่วน พวกเขาก็จะนึกถึงเขา และให้เขาซื้อหุ้นดั้งเดิมไว้บ้าง พอไมโครซอฟต์เข้าตลาดหลักทรัพย์ คาร์เตอร์ก็ค่อยไปกว้านซื้อหุ้นจากตลาดหุ้นมาอีกส่วน รวมสองส่วนนี้เข้าด้วยกัน สำหรับคาร์เตอร์ที่ไม่ได้คิดจะกุมอำนาจบริหาร แค่นี้ก็เกินพอแล้ว!

หลังจากวางสายโทรศัพท์ คาร์เตอร์ก็ยังไม่หยุดพัก เขากดโทรศัพท์หาพอลสันแห่งบริษัทกัลฟ์สตรีมต่อทันที เมื่อเทียบกับไมโครซอฟต์แล้ว บริษัทผลิตเครื่องบินกัลฟ์สตรีมอาจจะดูเป็นแค่บริษัทน้องเล็ก แต่ในอนาคต น้ำหนักของน้องเล็กบริษัทนี้ก็ไม่ธรรมดาเลย การจะสานสัมพันธ์ก็ต้องทำอย่างเท่าเทียมกัน! การลำเอียงถือเป็นข้อห้ามสำคัญในวงการธุรกิจ

สถานการณ์ของพอลสันดีกว่าสองพี่น้องไมโครซอฟต์มากนัก หลังจากคุยสัพเพเหระกันพักหนึ่ง คาร์เตอร์ก็รับปากว่าจะไปร่วมพิธีเปิดตัวเครื่องบินต้นแบบรุ่น 'กัลฟ์สตรีม 3' ที่เมืองซาวานนาห์ในวันที่ 2 ธันวาคมอย่างตรงเวลา จากนั้นเขาก็วางสาย

เขาหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมาเทียบกับรายชื่อบริษัททำเงินของเขา นอกจากแอปเปิลและอินเทลที่ยังไม่ได้ติดต่อแล้ว บริษัทอื่นๆ ที่ควรติดต่อเขาก็ติดต่อครบหมดแล้ว จังหวะที่คาร์เตอร์กำลังจะปิดสมุดบันทึก จู่ๆ เขาก็สังเกตเห็นชื่อ ADM...

อาหารหมูงั้นเหรอ?

คาร์เตอร์ลูบคาง พูดตรงๆ เลยนะ บริษัททำอาหารหมูแห่งนี้ เมื่อเอาไปวางรวมกับบริษัทยักษ์ใหญ่ชื่อดังอย่างไมโครซอฟต์ แอปเปิล และอินเทลแล้ว มันดูไม่สะดุดตาเอาซะเลย

ถ้าไม่ใช่เพราะการเหลือบไปเห็นโดยบังเอิญในวินาทีสุดท้าย คาร์เตอร์เกือบจะลืมการมีอยู่ของมันไปแล้ว แต่พอลองคิดดูดีๆ บริษัทอเมริกันบริษัทหนึ่ง ต่อให้จะเป็นแค่บริษัทผลิตอาหารหมู แต่ในอนาคตกลับสามารถนำอาหารหมูไปขายให้กับชาวนาธรรมดาๆ ในประเทศจีนได้ นี่มันดูไม่ใช่เรื่องธรรมดาเลยนะ?

สงสัยต้องศึกษาให้ลึกซึ้งกว่านี้ซะแล้ว! แค่ไม่รู้ว่าจูเลียนจะรู้จักโรงงานเล็กๆ แบบนี้ไหม... ช่างเถอะ ต่อให้ไม่รู้ก็วานให้เขาช่วยสืบดูได้นี่นา

"ฮัลโหล จูเลียน ขอโทษทีที่รบกวนนายอีกแล้วนะ ฉันอยากจะรบกวนให้นายช่วยสืบเรื่องบริษัท ADM ให้หน่อย..."

"AMD น่ะเหรอ? ฉันรู้จักบริษัทนี้ดีเลยล่ะ น่าสนใจมากเลยนะ ทั้งที่ควรจะไปเข้าตลาดแนสแด็กแท้ๆ แต่เมื่อเดือนที่แล้วดันวิ่งโร่มาเข้าตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์กซะงั้น เหมือนตั้งใจจะงัดกับอินเทลยังไงยังงั้น ทำตัวเป็นปฏิปักษ์ชัดๆ!"

คาร์เตอร์: หืม??

บริษัทขายอาหารหมู ไปงัดกับอินเทลเนี่ยนะ??

ความรู้สึกนี้มันเหมือนกับได้ยินว่าโรนัลโด้ไปดวลกับจอร์แดนในสนามเบสบอลยังไงยังงั้น เดี๋ยวนะ ADM... AMD??! แอดวานซ์ไมโครดีไวซ์ !!!

คาร์เตอร์ตกตะลึงอีกครั้ง มัวแต่คิดถึงอินเทลจนลืมพี่ใหญ่คนนี้ไปได้ยังไงเนี่ย

แม้ว่าคาร์เตอร์ในชาติก่อนจะเป็นแฟนตัวยงของอินเทล คอร์ แต่เขาก็ไม่ได้หูหนวกนี่นา ซีพียูซีรีส์เธรดริปเปอร์ อันโด่งดังของ AMD เขาจะไม่เคยเห็นหรือเคยได้ยินเลยเหรอ?

เดือนที่แล้วพวกเขาเพิ่งเข้าตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์กงั้นเหรอ??

"เอ่อ จูเลียน ที่ฉันพูดคือ ADM นะ ไม่ใช่ AMD เป็นบริษัทขายอาหารหมูน่ะ ไม่สิ ตอนนี้อาจจะยังไม่ได้ขาย แต่เป็นบริษัท ADM ที่ทำเกี่ยวกับอุตสาหกรรมอาหารสัตว์ หรือพวกสินค้าเกษตรนี่แหละ ชื่อเต็มว่าอะไรอาร์เชอร์ๆ แดเนียลๆ มิดแลนด์อะไรนี่แหละ ชื่อค่อนข้างยาวหน่อย"

หลังจากหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กขึ้นมาจด คาร์เตอร์ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความเสียดาย หุ้นของ AMD น่ะน่าสนอยู่หรอก แต่แม่บ้านที่เก่งกาจแค่ไหนก็หุงข้าวโดยไม่มีข้าวสารไม่ได้ กระเป๋าตังค์ที่แฟบลงทุกวันทำได้แค่ปล่อยให้คาร์เตอร์มองตาปริบๆ และดมกลิ่นไปก่อน

เค้กก้อนโตอย่างแอดวานซ์ไมโครดีไวซ์ ตอนนี้คงกลืนไม่ลงซะแล้ว...

หลังจากจดข้อมูลเสร็จ คาร์เตอร์ก็นึกถึงธุระสำคัญของตัวเองขึ้นมาได้ ชิปเทคโนโลยีขั้นสูงหรือเซมิคอนดักเตอร์ พวกเรากินไม่ไหว แต่ไอ้บ้าขายอาหารหมูเนี่ย ฉันจะกินไม่ไหวเชียวเหรอ?!

รออีกสักไม่กี่เดือน พอมีเงินคล่องมือหน่อย ก็น่าจะซื้อหุ้นได้บ้างแหละมั้ง? แน่นอนว่า ข้อแม้คือพวกเขาต้องเข้าตลาดหลักทรัพย์แล้วนะ แต่ถ้ายังไม่เข้าก็จะยิ่งดีเลย! เป็นอีกหนึ่งโอกาสที่จะได้กว้านซื้อหุ้นดั้งเดิมในราคาถูกๆ!

ทว่า อุดมคตินั้นช่างสวยงาม แต่ความเป็นจริงช่างโหดร้าย ความจริงตอกย้ำให้คาร์เตอร์รู้ว่า ต่อให้อาหารหมู แกก็ไม่มีปัญญาซื้อโว้ย!

"อ้อ นายหมายถึงอาร์เชอร์ แดเนียลส์ มิดแลนด์ใช่ไหม? ฉันรู้จักๆ พวกเขาเป็นบริษัทค้าธัญพืชรายใหญ่ที่เก่าแก่มาก ไม่ใช่บริษัทขายอาหารหมูอย่างที่นายว่าหรอก พวกเขาเข้าตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์กมาตั้งแต่ปี 1924 แล้ว ทำไมล่ะ นายอยากซื้อหุ้นพวกเขาเหรอ?"

ห๊ะ?

คาร์เตอร์ตกใจจนตาถลน หรือว่าเขาหาผิดบริษัท? โรงงานเล็กๆ ในรัฐอิลลินอยส์นั่น เป็นบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์เนี่ยนะ? แถมยังเป็นบริษัทจดทะเบียนเก่าแก่ เข้าตลาดมาตั้งแต่ปี 24 จนถึงตอนนี้ก็ 55 ปีแล้ว...

55 ปี นายพัฒนามาได้แค่นั้นเนี่ยนะ?!

แต่ชื่อมันก็ตรงกันนี่นา!

"เดี๋ยวก่อนๆ ขอฉันยืนยันแป๊บนึงนะ จูเลียน บริษัท ADM ที่นายบอกว่าเข้าตลาดตั้งแต่ปี 24 เนี่ย ใช่บริษัทในรัฐอิลลินอยส์หรือเปล่า?"

"มันก็แล้วแต่ว่านายจะพูดยังไงนะ พวกเขาจดทะเบียนบริษัทที่เดลาแวร์ แต่สถานที่ตั้งสำนักงานอยู่ที่อิลลินอยส์มาตลอด ถ้านายถามถึงสถานที่ตั้งสำนักงานล่ะก็ ใช่เลย"

ข้อมูลของบริษัทเก่าแก่ระดับนี้ สำหรับจูเลียนแล้วแค่ขยับปากก็พูดออกมาได้เป็นฉากๆ โดยไม่ต้องเปิดหาเอกสารอะไรเลย ถ้าอย่างนั้นปัญหาก็คือ ทั้งชื่อและสถานที่ตั้งตรงกันหมด...

ไม่ถูกสิ ไม่ถูก! นั่นมันโรงงานเล็กๆ ชัดๆ! รัฐอิลลินอยส์ตั้งกว้างใหญ่ บางทีอาจจะเป็นแค่ของปลอมที่สวมรอยเป็นของจริงก็ได้?

"ใกล้ๆ ชิคาโกเหรอ?"

"ใช่ ตอนนี้สำนักงานใหญ่ของพวกเขาอยู่ที่ชิคาโก!"

จบเห่กัน!

คาร์เตอร์ถึงกับหมดคำพูด คราวนี้แน่ใจแล้ว โรงงานเล็กๆ ที่เขาบังเอิญเจอในเมืองเล็กๆ อย่างดีเคเตอร์ในตอนนั้น เป็นของบริษัทจดทะเบียนเก่าแก่แห่งนี้จริงๆ ดูเหมือนว่าตอนนั้นพนักงานหนุ่มที่ให้สูตรช็อกโกแลตกับเขาจะเคยบอกไว้ด้วยว่า ผลิตภัณฑ์โกโก้ของพวกเขายังอยู่ในช่วงวิจัยและพัฒนา ยังไม่ได้เริ่มผลิตจริง...

ดังนั้น โรงงานเล็กๆ นั่น ก็เป็นแค่สถานที่วิจัยหรือทดสอบขนาดเล็กมากๆ ที่เขาบังเอิญไปเจอเข้าสินะ? ไม่ใช่โรงงานผลิตจริงๆ หรือสำนักงานของพวกเขาเลยด้วยซ้ำ?!

ให้ตายเถอะ คราวนี้ต่อให้อาหารหมูตัวเองก็คงไม่มีปัญญาซื้อแล้วสิเนี่ย...